Diaspora (@diaspora)

Spoiler içeriyor Annemi Öldürdüm Dün gece okuduğum kitap, beni bambaşka evrenlere bir otobüsmüşçesine alıp götürürken biraz gerçekliğe, canlılığa dönmek için kitaptan başımı kaldırdım. Kalktım ve tatilde izlemek için hazırladığım film listeme baktım. İsim olarak dikkatimi çektiği için bu filmi tercih ettim. Seçmemdeki…devamıAnnemi Öldürdüm Dün gece okuduğum kitap, beni bambaşka evrenlere bir otobüsmüşçesine alıp götürürken biraz gerçekliğe, canlılığa dönmek için kitaptan başımı kaldırdım. Kalktım ve tatilde izlemek için hazırladığım film listeme baktım. İsim olarak dikkatimi çektiği için bu filmi tercih ettim. Seçmemdeki nedenler, biraz merak biraz da ön yargıydı... Ön yargımın sebebi; ebeveyn-çocuk ilişkisinin bir filme hatta 96 dakikalık bir filme sığmayacağına inanıyordum. Yine de vakit kaybetmeden filme başladım. İlk ilgimi çeken şey başrol oyuncusu oldu, ki oyuncu aynı zamanda filmin yönetmeniydi. Sıcaktan soğuğa, üzgünlükten mutluluğa geçiş şekli beni kendine hayran bıraktı. Aynı zamanda yönetmen olarak da sahnelerin muazzamlığı beni büyüledi. Okuduğum birkaç yorumda “görüntü kalitesi daha iyi olabilirdi” denmiş fakat bu yorumlara asla katılmıyorum. Görüntü kalitesi artsaydı, filmin etkinliği düşebilirdi. Şimdi filmi yorumlamaya dış kalıbından başlamak istiyorum. Dış kabuk olan hikayeyi kendi hikayeme çok benzettim. 15 yaşından 17 yaşına kadar annemle olan ilişkim bu kadar karmaşık ve aynı zamanda bu kadar da basitti. Ne annem beni anlamak için çaba gösteriyor ne de ben onun davranışlarına anlam verecek kadar onu tanıyordum. Bir gün birbirimize “senden nefret ediyorum” diye bağırır, ertesi gün dizlerimiz üzerine çökerek birbirimizden özür diler “seni seviyorum” ile donatırdık birbirimizin aklını. Böyle zamanlarda ya şiirlere ya da kitaplara sığınırdım. Başrol oyuncumuz biraz sanat, biraz edebiyat biraz da film endüstrisine sığınıyordu. Ama en çok dikkatimi çeken olay, etrafında sevgilisi ve onunla iletişim kuran bir öğretmeni olmasına rağmen çok yalnız hissetmesiydi. Kimsenin onu anlamaması... Zaten oyuncumuz bunu biliyordu ve çoğu zaman kendini onlardan da uzağa çekiyordu. Sebebi babasının onu görmeye bile zahmet etmemesi ve annesinin onu anlamamasıydı. Beyninde dolaşan düşünce şuydu: “Annem bile beni anlamaz, sevmezken nasıl olur da diğer insanlar beni sevebilir?” Aslında izleyen çoğu kişi bu dediğime katılmayabilir. Özet geçecek olursam, Hubert sadece annesi tarafından anlaşılmak ve sevildiğini fark etmek istiyordu. Fakat şu noktada annesinin tarafından bakarsak; annesinin durumu ve kocasının onu terk etmesi zaten onu depresyonun sularında bir o tarafa bir öbür tarafa götürüyordu. Oğluyla zaman geçirmek istiyor, onu seviyordu. Annesi, oğlunu seviyordu! Bunu bazen gösteriyor, diğer zamanlarda ise beynindeki sesler ona neden bunu yaptığını sorgulatıyordu. Çünkü annesinin zihninde Hubert biraz hastalıklıydı, biraz da suçlu. Kısacası, annesi oğlunu hem seviyor hem de nefret ediyordu. Oğlunu sevdiğini anladığım ve derinden hissettiğim tek bir sahne oldu. O da oğlunun ona sorduğu “Bugün ölsem ne yaparsın?” sorusuna cevap verdiği yer oldu. Cevabı şuydu: “Yarın ölürüm.” . . . Etkilendiğim ebeveyn-çocuk ilişkisinden çıkarsak Hubert’in gay olması ve sevgilisi ile “damlama” tekniğini kullanarak duvarları boyarken sevişmeleri oldu. Gerçekten o sahne beynimdeki bir şeyleri yeşertti. Ortamı, görünüşleri, boyalar ve arkada çalan şarkı... Uzun zamandır film izlememiş olmamın üzerine bu film ile toprak attım! Mutluyum. 8/10 I Killed My Mother 2009 Xavier Dolan

diaspora 1 year ago

Tom Çiftlikte

Xavier Dolan

7 Gönderi

"Tom à la ferme" (Tom Çiftlikte), Xavier Dolan'ın hem yönettiği hem de oynadığı 2013 yapımı bir psikolojik gerilim filmi. Film, gerek oyunculuk performansları gerekse derin psikolojik ve felsefi katmanlarıyla dikkat çekiyor. Oyunculuk Üzerine: Gerçekliğin Kıskacında Bir Performans Xavier Dolan, Tom…devamı"Tom à la ferme" (Tom Çiftlikte), Xavier Dolan'ın hem yönettiği hem de oynadığı 2013 yapımı bir psikolojik gerilim filmi. Film, gerek oyunculuk performansları gerekse derin psikolojik ve felsefi katmanlarıyla dikkat çekiyor. Oyunculuk Üzerine: Gerçekliğin Kıskacında Bir Performans Xavier Dolan, Tom karakterine hayat verirken tam anlamıyla bir duygu bombardımanı yaratıyor. Dolan'ın oyunculuğu, karakterin hem kurban hem de kendine zarar veren bir figür olmasını mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Tom'un korku, merak ve zamanla gelişen Stockholm sendromu benzeri duygusal bağlarını yüz ifadeleri, sessizlikleri ve ani patlamalarıyla incelikle aktarıyor. Pierre-Yves Cardinal'ın oynadığı Francis karakteri ise baskıcı bir otorite figürü olarak filme damgasını vuruyor. Francis’in kontrol ve şiddet takıntısı, karakterin geçmiş travmalarına dair ipuçları veriyor. Cardinal’ın kasvetli ve tehditkâr varlığı, filmin gerilimini sürekli ayakta tutuyor. Karakterin duygusal derinliklerini sadece sert bir adam portresiyle sınırlı tutmayıp, daha karmaşık bir şekilde canlandırıyor. Lise Roy'un Agathe rolü ise, derin bir acıyla yaşayan ama oğlunun ölümünü tam anlamıyla kabullenemeyen bir anne figürü olarak trajediye ayrı bir boyut katıyor. Annenin bastırılmış duygularını çok az diyalogla ifade edebilmesi etkileyici bir oyunculuk başarısı. Psikolojik Derinlik: İnsanın Karanlık Labirentleri Film, psikolojik olarak izleyiciyi rahatsız eden ve düşündüren bir yapıya sahip. Tom'un çiftlikte kaldığı süre boyunca, kendi kimliği ve başkalarının ona dayattığı roller arasında sıkışıp kalışı, bireyin kendini bulma sürecindeki içsel çatışmalarını gözler önüne seriyor. Francis'in baskıcı tutumu, hem otoriteye boyun eğmenin hem de şiddet içeren bir ilişki dinamiğine sürüklenmenin psikolojik bir incelemesini sunuyor. Tom, bir yandan çiftlikten kaçmak isterken, diğer yandan Francis’in manipülatif kontrolüne çekiliyor. Bu, hem korku hem de bağlanma arasında sıkışmış bireyin çelişkilerini muazzam bir şekilde ortaya koyuyor. Film ayrıca yas tutma sürecini de güçlü bir şekilde ele alıyor. Özellikle Agathe’nin yasını ifade edememesi, kayıp duygusuyla başa çıkmanın toplum tarafından nasıl bastırıldığını gösteriyor. Her bir karakter, bu kayıp karşısında farklı bir savunma mekanizması geliştiriyor ve bu, onların derin psikolojik kırılganlıklarını açığa çıkarıyor. Felsefi Yönü: Maskeler, Roller ve Hakikat "Tom à la ferme", bireyin kimlik arayışı ve hakikatin doğası üzerine felsefi bir sorgulama sunuyor. Film boyunca, karakterler sürekli olarak bir maske takıyor. Tom, gerçek kimliğini gizleyerek çiftlikte kalmayı seçerken, Francis, kendi duygusal karmaşasını otoriter bir rol ile bastırıyor. Bu maskeler, hem toplumun bireye dayattığı rolleri hem de insanın kendi hakikatinden kaçışını sembolize ediyor. Film, aynı zamanda "gerçek nedir?" sorusunu gündeme getiriyor. Tom’un sevgilisi Guillaume’un geçmişi, dolaylı olarak anlatılan ve tam olarak netleşmeyen bir hikâye. Bu belirsizlik, gerçeğin öznel ve parçalara ayrılmış bir doğası olduğunu vurguluyor. Ayrıca, Tom'un Francis’le kurduğu bağ, sevgi ve şiddetin iç içe geçebileceğini, insanın hem korktuğu hem de ihtiyaç duyduğu şeylere karşı nasıl bir çekim hissedebileceğini gösteriyor. Samimi Bir Sonuç: Karanlıkta Parlayan Bir Film "Tom à la ferme", hem psikolojik gerilim türünün hem de duygusal bir kimlik dramının ötesine geçerek, izleyiciyi insan doğasının karanlık yönleriyle yüzleşmeye zorluyor. Oyunculuklar, karakterlerin karmaşık ruh hallerini ustaca yansıtırken, filmin atmosferi hem boğucu hem de hipnotik bir etki yaratıyor. Felsefi ve psikolojik olarak, film bizi kendi maskelerimizle ve başkalarıyla olan ilişkilerimizdeki güç dinamikleriyle yüzleşmeye davet ediyor. Dolan’ın yönetmenliği, sinemaya hem estetik hem de düşünsel açıdan yeni bir soluk getiriyor. Eğer insan doğasının kırılganlıklarını ve karanlık yönlerini anlamaya çalışıyorsanız, "Tom à la ferme" kaçırılmaması gereken bir yapıt. 7.5/10 ✨

diaspora 1 year ago

Sivas

Kaan Müjdeci

27 Gönderi

Sivas filmi, Kaan Müjdeci’nin yönetmenliğinde, taşrada geçen bir çocukluk hikayesini anlatırken aynı zamanda insan doğasını, toplumsal değerleri ve birey üzerindeki baskıları derin bir şekilde sorgular. Film, dokuz yaşındaki Aslan’ın hayatına odaklanır. Onun kangal köpeği Sivas ile kurduğu bağ, bir yandan…devamıSivas filmi, Kaan Müjdeci’nin yönetmenliğinde, taşrada geçen bir çocukluk hikayesini anlatırken aynı zamanda insan doğasını, toplumsal değerleri ve birey üzerindeki baskıları derin bir şekilde sorgular. Film, dokuz yaşındaki Aslan’ın hayatına odaklanır. Onun kangal köpeği Sivas ile kurduğu bağ, bir yandan çocukluğun saf sevgisini ve hayal dünyasını yansıtırken, diğer yandan sert taşra gerçekliğinin acımasız yüzünü gözler önüne serer. Felsefi açıdan bakıldığında, film güç ve iktidar ilişkilerinin bir yansımasıdır. Köpek dövüşleri, taşra toplumunun güç arzusunu ve rekabetçi yapısını simgeler. İnsanların, Sivas gibi güçlü hayvanlar üzerinden kendilerini kanıtlama çabası, toplumdaki iktidar oyunlarının küçük bir örneğidir. Bunun yanında, doğanın insanlar tarafından kontrol edilip manipüle edilmesi, insanın doğayla olan ilişkisini ve bu ilişkinin ahlaki boyutlarını düşündürür. Doğal bir varlık olan Sivas, bir sevgi objesi olmaktan çok, bir güç aracına dönüştürülmüştür. Bu, modern dünyada insanın doğaya tahakküm etme eğilimini sorgulatan bir metafor olarak okunabilir. Filmde, Aslan’ın masumiyeti ve çocuk dünyası, sert toplumsal gerçekliklerle karşılaştıkça çatışmaya girer. Çocukluğun özgür hayal gücü ve saf duyguları, taşra toplumunun ataerkil değerleri ve güç odaklı bakış açısıyla törpülenir. Bu durum, bireyin sosyal normlar karşısında nasıl şekillendiğini ve masumiyetin nasıl yitirildiğini sorgular. Psikolojik açıdan, Sivas bir çocuğun dünyasını anlamamıza olanak sağlar. Aslan, köyde kabul görmek ve çevresindeki insanlar tarafından değerli hissetmek ister. Bu kabul görme ihtiyacı, onun Sivas’a olan yaklaşımını da şekillendirir. Sivas, Aslan için sadece bir köpek değil, aynı zamanda bir dost, bir güç sembolü ve çevresindeki dünyaya karşı bir koruyucudur. Ancak bu bağın saf sevgiden çıkar ilişkisine dönüşmesi, insana dair derin bir çatışmayı ortaya koyar. Aslan’ın yaşadığı hayal kırıklıkları, yalnızlık ve kendini kanıtlama çabası, taşra toplumunun birey üzerindeki baskıcı etkilerini gözler önüne serer. Film, Aslan’ın içsel dünyasında bir yolculuk sunar. Onun Sivas ile olan ilişkisi, sevginin ve sadakatin sınırlarını zorlayan, aynı zamanda toplumsal gerçekliğin ağırlığını hissettiren bir hikayedir. Bu hikaye, insan doğasına dair sert ama bir o kadar da samimi bir bakış sunar ve izleyiciyi düşündürmeye davet eder. Sivas, masumiyetin ve gerçeklerin çatıştığı, insan olmanın karmaşıklığını anlamaya yönelik derin bir anlatıdır. *** Aslan son dakikasına kadar iyi olmaya çalıştı... 7.3/10 🫠

diaspora 1 year ago

Kinyas ve Kayra

Hakan Günday

110 Gönderi

"Kinyas ve Kayra" üzerine düşündüğümde, iki karakterin aynı kişi olduğu fikri daha da derinleşiyor. Yaşamları ve ölümleri, aslında tek bir bireyin zihinsel ve varoluşsal bir bölünmesini simgeliyor. Başından beri zihinsel ölümlerini planladıklarını düşündüğüm bu iki karakterin farklı sonlara yönelmeleri, onların…devamı"Kinyas ve Kayra" üzerine düşündüğümde, iki karakterin aynı kişi olduğu fikri daha da derinleşiyor. Yaşamları ve ölümleri, aslında tek bir bireyin zihinsel ve varoluşsal bir bölünmesini simgeliyor. Başından beri zihinsel ölümlerini planladıklarını düşündüğüm bu iki karakterin farklı sonlara yönelmeleri, onların içsel dünyalarını ve hayata bakışlarını çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Kayra’nın ölümü, aslında kendini tamamen sıfırlamak, tüm bilgileri unutmak ve bir nevi bebekleşmekti. Bu, onun dünyaya ve yaşamın anlamsızlığına karşı duyduğu öfkenin, sonunda onu zihinsel bir temizlenmeye götürmesiydi. Kayra, hayatın tüm ağırlığından kurtulmayı, tüm birikimlerini silerek, neredeyse yeniden doğmuş bir bebek gibi, boş bir sayfaya dönüşmeyi seçti. Onun ölümü, şiddet dolu yaşamına bir son vermekle kalmayıp, tüm bilinci sıfırlama arzusuydu. Bu, varoluşsal olarak sonsuz bir dinlenme arayışının en saf hali olarak karşımıza çıkıyor. Kinyas’ın ölümü ise çok farklı bir boyutta gerçekleşti. Kinyas, yani gerçek adıyla Tolga, yaşlanarak, hayata adapte olarak ölmeyi seçti. Onun ölümü, zamanla dünyaya uyum sağlama, topluma karışarak bireyselliğini kaybetme ve tüm varoluşsal sorularını unutarak yaşamın sıradanlığına teslim olma biçimindeydi. Kinyas, unutmanın başka bir yolunu seçti: Hayatın içinde yaşlanarak, toplumun bir parçası haline gelip, tüm derin içsel sorgularını zamanla kaybederek kendini yok etmek. Burada, aslında unutmanın iki farklı biçimiyle karşılaşıyoruz. Kayra, aktif bir unutmayı seçerken; Kinyas, hayata karışarak, pasif bir şekilde unutmayı seçti. Kinyas’ın ölümü, hayatın sıradanlığı içinde eriyerek ve topluma uyum sağlayarak unutmak oldu. Bu noktada, yazarın toplum eleştirisi de kendini açıkça belli ediyor. Kinyas’ın yaşlanarak unutmaktan başka bir çıkış yolu bulamaması, aslında toplumun da ne kadar çok şeyi unuttuğuna bir gönderme. Toplum, bireyleri zamanla kendi içinde eritir, onları uyum sağlamaya zorlar ve sonunda herkes, bu büyük sistemin sıradan bir parçası haline gelir. Toplum, sorgulamayan, unutmaya meyilli bir yapıdadır ve bu yüzden bireylerin farklılıklarını, özgünlüklerini kaybetmelerine neden olur. Kinyas, bu eleştirinin bir sembolü olarak, toplumun içinde yok olup gitmeyi seçer. Toplum, bireyi zamanla unutturarak onu şekillendirir ve nihayetinde, Kinyas gibi, onu kendi içinde eritir. Kayra’nın ölümü, bu unutuşa karşı daha radikal bir karşı duruştur: Kendini tamamen sıfırlayarak, bilinçli bir şekilde bu unutmayı seçer. Oysa Kinyas, topluma karışarak, unutturulmayı kabullenir. İki farklı ölüm, iki farklı unutma biçimi; ama her ikisi de varoluşsal bir boşluğun farklı yüzleri. Sonuç olarak, Kinyas ve Kayra’nın hem birlikte yaşamaları hem de farklı şekillerde ölmeleri, onların aslında tek bir kişinin farklı yönleri olduğunu ortaya koyuyor. Kayra, kendini tamamen silip bebekleşerek, Kinyas ise yaşlanarak, topluma adapte olup unutmayı seçiyor. Yazar burada, hem bireyin hem de toplumun unutmaya olan yatkınlığını, toplumsal yapının bireyi nasıl yok ettiğini eleştiriyor. Kinyas ve Kayra, hem içsel hem de toplumsal eleştirilerin derin bir yansıması olarak karşımıza çıkıyor; biri unutmayı bir çözüm olarak kucaklarken, diğeri bundan kaçarak radikal bir sıfırlama yoluna gidiyor. Toplum her şeyi unutuyor arkadaşlar. 2-3 gün sonra sanki iki kızımız korkunç bir cinayete kurban gitmemiş gibi yaşamaya devam edeceğiz. Toplum her şeyi yok ediyor; duyguları da anıları da yaşanmışlıkları da... Siz unutmayın. Kinyas gibi kendinizi öldürmeyin...

diaspora 1 year ago

Uğur Böceği

Greta Gerwig

91 Gönderi

Lady Bird’ü izlerken, özellikle anne-kız ilişkisine dair ne kadar derin ve gerçek bir anlatım sunduğunu düşündüm. Film, Christine "Lady Bird" McPherson adlı genç bir kızın üniversiteye geçiş sürecini ve annesi Marion ile olan karmaşık ilişkisini ele alıyor. Bu süreç, hem…devamıLady Bird’ü izlerken, özellikle anne-kız ilişkisine dair ne kadar derin ve gerçek bir anlatım sunduğunu düşündüm. Film, Christine "Lady Bird" McPherson adlı genç bir kızın üniversiteye geçiş sürecini ve annesi Marion ile olan karmaşık ilişkisini ele alıyor. Bu süreç, hem kişisel kimlik arayışını hem de aile içindeki dinamikleri çok başarılı bir şekilde yansıtıyor. Lady Bird, bir yandan kendi bağımsızlığını kazanmak isterken, diğer yandan annesi Marion ile sürekli bir çatışma içinde. Marion’un gerçekçi ve zaman zaman eleştirel tavrı, Lady Bird’ün hayallerini gerçekleştirme yolundaki engelleri temsil ediyor. Annesinin bu yaklaşımı, başlangıçta sadece bir kısıtlama gibi görünse de, aslında onun derinlerdeki kaygı ve sevgisini gösteriyor. Marion’un hayatı zorlaştıran bu sert tavrı, kızı için endişelenme ve onu koruma çabasının bir yansıması. Film, bu anne-kız ilişkisinin sadece çatışmalarını değil, aynı zamanda bu çatışmaların arkasındaki sevgi ve fedakarlığı da ele alıyor. Lady Bird, kendi bağımsızlığını ve kimliğini bulma yolculuğunda annesinin desteğini ve sevgisini anlamakta zorlanıyor. Ancak, annesinin onu gerçekten ne kadar önemsediğini ve ne kadar fedakar olduğunu fark ettiğinde, bu ilişki üzerinde derin bir düşünceye ve duygusal bir anlayışa sahip oluyor. Sonlarına doğru, Marion’un havaalanında yaşadığı an, filmdeki duygusal yoğunluğun zirveye ulaştığı anlardan biri. Marion’un, Lady Bird’ü kaybetme korkusuyla yüzleştiği bu an, annesiyle olan bağın ne kadar güçlü olduğunu ve yüzeydeki çatışmalara rağmen derinlerdeki sevginin nasıl var olduğunu gösteriyor. Bu sahne, anne ve kız arasındaki karmaşık ilişkinin, sevgi ve endişenin ne kadar iç içe geçtiğini somut bir şekilde ifade ediyor. Lady Bird, bu anlamda, anne-kız ilişkilerinin ne kadar karmaşık ve çok katmanlı olabileceğini gözler önüne seriyor. Çatışma ve mesafeye rağmen, film bize sevginin her zaman mevcut olduğunu ve aile bağlarının derinliklerini keşfetmenin önemini hatırlatıyor. 5.8/10 🤧

diaspora 1 year ago

Project Silence

Tae-gon Kim

2 Gönderi

Project Silence, iç içe geçmiş gerilim ve insan psikolojisini ustalıkla harmanlayan bir film. Felaketin pençesinde olan karakterler, bir yandan köprü çökerken hayatta kalma mücadelesi verirken, diğer yandan insan olmanın özüne dair derin bir sorgulamaya sürükleniyorlar. Film, felaketi sadece dışsal bir…devamıProject Silence, iç içe geçmiş gerilim ve insan psikolojisini ustalıkla harmanlayan bir film. Felaketin pençesinde olan karakterler, bir yandan köprü çökerken hayatta kalma mücadelesi verirken, diğer yandan insan olmanın özüne dair derin bir sorgulamaya sürükleniyorlar. Film, felaketi sadece dışsal bir tehdit olarak sunmuyor, aynı zamanda karakterlerin iç dünyalarında yaşadıkları duygusal patlamalarla da birleşiyor. Kaosun ortasında, her birey bir şekilde kendi korkuları ve pişmanlıklarıyla yüzleşiyor. Filmin anlatımı, yalnızca aksiyona dayanmıyor; felaketin ortasında insanın en ilkel içgüdüleriyle baş başa kalışı işleniyor. Özellikle köprüde mahsur kalan insanların çeşitliliği – hükümet yetkilileri, sıradan insanlar, yaşlı çiftler – toplumsal sınıf farklarının hızla silinip insan olmanın ortak kaderine yönelmesini gözler önüne seriyor. Felaket anında herkes eşitleniyor; hayatta kalma dürtüsü, insanları ortak bir mücadelede birleştiriyor. Filmdeki askeri deneyler teması, modern toplumun teknoloji ve bilimi kontrolsüz kullanma arzusuna dair sert bir eleştiri niteliği taşıyor. Serbest kalan deney köpekleri, insanın doğa üzerindeki kontrolünün sınırlı olduğunu ve bu sınırın aşılması durumunda nelerin kaybedilebileceğini trajik bir şekilde gösteriyor. Bu hayvanlar, filmde yalnızca fiziksel bir tehdit değil, aynı zamanda insanın kendi yarattığı canavarların kurbanı olabileceğinin simgesi olarak karşımıza çıkıyor. Görsel olarak film, sürekli bir gerilim atmosferi sunuyor. Çökmek üzere olan köprü, patlamalar ve kazalarla dolu bir sahne olarak, izleyiciyi sürekli diken üstünde tutmayı başarıyor. Özellikle mekan kullanımı ve görsel efektler, felaketin boyutunu etkileyici bir şekilde yansıtarak izleyiciye gerçek bir kaos hissi veriyor. Oyunculuk performansları ise filmin duygusal derinliğini artıran en güçlü unsurlardan biri. Parasite'ten tanıdığımız Lee Sun-kyun'un karakteri, hem fiziksel hem de duygusal olarak büyük bir mücadele veriyor ve bu, film boyunca hissedilen gerginliği artırıyor. Diğer oyuncular da bu kaosun içinde kaybolan sıradan insanların duygusal çöküşünü başarıyla yansıtıyor. Ancak tüm bu derinliğe rağmen, filmin sonlarına doğru olay örgüsü yer yer tahmin edilebilir hale geliyor. Felaket filmlerinin klasik kalıplarına bağlı kalması, bazı izleyicilerde beklentileri karşılamadığı hissini uyandırabilir. Yine de Project Silence, dramatik bir felaket anlatısının ötesinde insan doğasına dair önemli sorular sormayı başarıyor. Felaketin kendisi, aslında insanın kendisiyle olan mücadelesinin bir metaforuna dönüşüyor. Sonuç olarak, Project Silence yalnızca adrenalin dolu bir hayatta kalma hikayesi sunmakla kalmıyor; izleyiciyi hem aksiyon hem de düşünce dünyasına sürüklüyor. İnsanın kendi yarattığı tehlikeler karşısındaki çaresizliği, hayatta kalma dürtüsü ve toplumsal sınırların hızla silinişi bu yapımda ustaca işlenmiş. 6/10 🙂‍↕️🤧

diaspora 3 years ago

Given

Hikaru Yamaguchi

6 Gönderi

"Uyuyamasam bile ona baktığımda şafak sökecek." Güven hayranı olarak filmi bu güne kadar izlemedim. Çünkü çok fazla ağlayacağımı düşündüm. Ve biraz da karakterlerin hayatlarına devam ediş biçimini görmekten sakınmak istedim. Ama bugün kendimi mental olarak huzursuz hissettim ve onların hayatına…devamı

diaspora 4 years ago

Merhabalar 🤙🏽 Finallerim biter bitmez evimde şöyle güzelce arkama yaslanıp deli gibi dizi izlemek istiyorum. Bunun için polisiye, gerilim başta olmak üzere dizi önerebilir misiniz? Şimdiden teşekkürler 🥳🤙🏽

diaspora 4 years ago

Sil Baştan

Michel Gondry

313 Gönderi

Bir film izlemeliyim diye düşündüm ve bu film karşıma çıktı. Uzun zamandır zaten listemde olan bu film beni ne kadar duygulandırabilir ki dedim ve izlemeye başladım. İlk yarısında pek bir şey hissetmeden de o tatlı anılar geldikçe boynum büküldü ve…devamı

diaspora 4 years ago

Vize haftasına girmiş bulunduğumuz için ne kitap okuyabiliyorum ne de film/dizi izleyebiliyorum. Arada anime izlesem de dizilere asla yetişemiyorum. Ama aklımda çok hoş bir dizi var. Onu hemen bitirmek ve sonunu öğrenip kendimle münakaşaya girmek istiyorum. Nasıl geçer bu hafta?…devamı