İyi ki doğdum mu bilemem ama here we are 🐦🔥🎂🎉 "25 Yılın Özeti: Geldim, Gördüm, Kafam Karıştı" 25 yaşındayım artık. Ne garip—çocukken “büyükler” dediğim yaşa ulaştım ama hâlâ içimde büyümeyi inatla reddeden bir yan var. Şimdiye dek çok şey öğrendim…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
diderott
(@diderott)
'Cause I'm a young man after all
Joined at March 2025
160
Followers
133
Following
326
Post
65
Movie
20
Serie
17
Book
İnsan doğası gereği, önce vitrine bakar. Dış görünüş, bir insanın iç dünyasına açılan kapının anahtarıdır. Estetik algı, sağlık sinyalleri ve öz bakım; birinin size bakma zahmetine girip girmeyeceğini belirleyen ilk süzgeçtir. "Ruh güzelliği" ancak fiziksel bir çekim veya asgari bir…devamı
Sevgiye dair anlatılan "koşulsuzluk" masalı, genellikle gerçek hayatın sert duvarlarına çarptığında dağılır. Gerçekçi bir perspektiften bakıldığında sevgi, bir hak ediş ve karşılıklı bir alışveriştir. Kimse sadece "var olduğu için" yabancılar tarafından kucaklanmaz veya arzulanmaz; her bağın bir giriş bileti vardır.
"Arzularımın kökleri kalbimde mi yeşeriyor, yoksa onlara verilmeyen onayların toprağında mı filizleniyorlar? Kendimi, başkasının bakışlarında şekillenen bir yabancı gibi izliyorum."
"Neyi istediğimi bilmediğim o meçhul duraktayım; sanki tutkularım bana değil de, çevremdeki hayırların ve olmazların bıraktığı boşluklara yerleşmiş emanet birer gölge."
"İsteklerim, yasaklandığı için mi parlıyorlar böyle, yoksa gerçekten ruhumun eksik parçaları mı? Kendi pusulamın ibresiyle başkalarının rüzgarı arasında yönünü yitirmiş bir gemi gibiyim."
"Kendi arzularımın sahibi miyim, yoksa başkalarının reddedişlerinden inşa edilmiş bir aksiseda mıyım, bilmiyorum; içimdeki sesin kime ait olduğunu seçemeyecek kadar gürültülü bir sessizliğin ortasındayım."
"Bu gri bozkırın ortasında, içimde dinmeyen bir 'eve dönme' arzusu var; lakin ne kapısının eşiğini bilirim o evin, ne de penceremden süzülecek ışığı... Belki de çoktan vardım o meçhul menzile, ama yabancısı olduğum bir çatının altında kendimi hâlâ yollarda sanıyorum.
"Ankara’nın puslu ışıkları altında, her şeyin biraz bulanık ama gerçeğin hiç olmadığı kadar net olduğu o tuhaf saatin içindeyiz. Kızılay metrosunun bitmek bilmeyen merdivenlerinde kaybettiğimiz o çocukluk heyecanını, bir tren garının soğuk bankında kendimize veda ederek uğurluyoruz. Renkli bir karmaşanın…devamı
"Bazen ruhumun derinliklerinde bir yerlerde büyük bir fırtınanın koptuğunu seziyorum ama yüzeyde tek bir yaprak bile kıpırdamıyor. Bu bir sükunet mi, yoksa kendi yangınına sırtını dönmek mi, bir türlü ayırt edemiyorum. İnsan, kendi hislerine bu kadar yabancılaşınca; boşluk, en gürültülü…devamı