Bazen durup düşünüyorum… Nallıhan gibi sakin bir yerde, bu kadar çok düşünmenin normal olup olmadığını merak ediyorum. Hani bazı yerler vardır ya, insanın içinde konuşmaktan çok dinlemeyi tetikler… İşte burası da öyle. Sessiz ama insanın içini kurcalayan bir sessizlik. Melankoli…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bir varmış bir yokmuş… Uzak değil, epey yakında, modern zamanların yorgun bir kahramanı varmış. Günün birinde her şeyi arkasında bırakıp “sıfırdan başlayacağım” demiş.Sadece bir valiz, birkaç umut ve bozulmamış bir kahve makinesiyle düşmüş yollara. Yeni bir şehir, temiz bir sayfa,…devamı
Bugün Ankara’daki ilk günüm… Ve sabah gözümü açtığımdan beri durmadan yağıyor. Ne hafif çiseleyip geçiyor ne de deli gibi yağıyor; kararlı, ısrarlı bir şekilde akıyor gökyüzü. Sanki şehir, gelişimi hissedip “hoş geldin” yerine “bak bakalım gerçekten kalabilecek misin?” diyor kendi…devamı
Ayaş'ın Ankara ilçesi olarak sayılmasını asla kabullenemiyorum Diyarbakır bile Ankara'ya daha yakın sayılır
Valiz hazırlama olayının yolculuk sürecinden daha zor olması, tam her şey tamam dedikçe hep eksik olan bir şey çıkıyor konu valizle alakalı ama olay valiz değil gibi 🤧
*“Şimdi ellerindeyim Ankara, savur nereye istersen…”* Bazen kalmak da cesaret ister, gitmek de. Ama ne olursa olsun; Ankara, senin rüzgarın başka. İnsanı kendine çeken, sonra bırakıp giden bir şey var sende. Ve ben… belki yorgun, belki biraz buruk, yine de…devamı
“Kendini Ankara’da bulma çabası” Şimdi veda vakti... Biraz eksik, biraz fazlasıyla toplanan valizlere, yarım kalan planlara, hep ertelenen kararlara. Tanıdık yüzlere, tanıdık sokaklara, tanıdık suskunluklara... Artık yeni bir şehirde aynı sorunları yaşama heyecanı içindeyim. Gidiyorum ama zannetme ki unutuyorum. Sadece…devamı
Güzel bir teklif geldi sonunda hayalini kurduğum, kimseyi tanımadığım bir şehirde sıfırdan hayata başlama hayalimi gerçekleştirme ihtimali doğdu. Yıllardır olmasını istediğim şey olunca rahatlarım sanıyordum, rahatlamadım diyemem ama içimde bir burukluk ve korku var.
Cumartesi günü şantiyeye gelip mesai bitimini beklemek yük olurmuş insana, bitmeyen mesai yapmışlar
Raftan arkadaş bulanı ayrı, sevgili bulanı ayrı bir ben buraya sadece kendi kendime konuşmaya giriyorum galiba