Kendi içimde öyle bir kalabalığım ki, nereye gitsem yanımda herkesi götürüyorum. Ve dışarıda öyle büyük bir yalnızlık var ki, kiminle olursam olayım kendimle kalıyorum. Kaçtığım her yer, sığındığım zindana dönüşüyor.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Gürültülü bir sessizliğin tam ortasındayım yine. Kalabalıklar beni kendime fısıldıyor, yalnızlık ise yüzüme haykırıyor. Gitmekle kalmak arasında bir uçurum değilim ben; o uçurumdan düşerken havada asılı kalan o sonsuz anım. Ne kök salabiliyorum ne de rüzgara kapılabiliyorum.
Bulduğum her yerde kendimi kaybettim, kaybolduğum hiçbir yerde ise kendimi aramadım. Meğer ait olduğum tek yer, hiçbir yere ait olamayışımmış. Şimdi nereye gitsem eve dönüyorum ama döndüğüm her ev, beni dışarıda bırakıyor.
Hayatımız boyunca, parlatılmış bir dış kabuğu koruma mücadelesi veririz. Bize öğretilen "mükemmellik" illüzyonuna uymayan her şeyi, ruhumuzun en karanlık odalarına kilitleriz. Korkularımız, pişmanlıklarımız, o açıklanamaz karmaşa... Bunlar, görmezden gelmeye çalıştığımız birer canavar gibi algılanır. Oysa asıl sihir bu karanlığı yok…devamı
26: Eksilerek Büyümek "Yeni yaşın sana mutluluklar getirsin" derler ama her yeni yaşın aslında yeni kayıplar götürüyor olması... Giden zaman, değişen yüzler, artık hayatımızda olmayan sesler ve geri gelmeyecek olan o çocuksu kaygısızlık. Zaman, biz büyüdükçe hayatımızdan bir şeyleri eksiltiyor;…devamı
Kalmak; yavaş yavaş çürümeyi, artık sana ait hissetmediğin bir hikayenin içinde zoraki bir figüran gibi beklemeyi kabullenmektir. Gitmek ise; bilmediğin bir fırtınaya yelken açmak, kendi ellerinle inşa ettiğin limanları ateşe vermektir. Adım atmaya korkuyorum; çünkü biliyorum ki vereceğim her karar,…devamı
Işığı sevenler genelde güneşin altında terleyip dondurma erimesinden şikayet edenlerdir. Oysa karanlığın müritleri için hayat, prizden çekilmiş bir televizyonun o cızırtılı siyahlığında saklıdır. Karanlığı sevmek, sadece bir tercih değil; evrenin o devasa, sessiz ve biraz da ukala "hiçliğiyle" akraba olmaktır.…devamı
Sessizliğin Derinliği Karanlığı sevmek, belirsizliğin içindeki o sonsuz huzuru keşfetmektir. Gözlerin artık görmeye çalışmadığı o noktada, ruh hissetmeye başlar. Sesler daha net duyulur, düşünceler daha berraklaşır. Dış dünyanın gürültülü renklerinden kaçıp, kendi içindeki o geniş, uçsuz bucaksız siyahlığa sığınan bir…devamı
Karanlığın Kendi Rengi Çoğu kişi ışığı bir kurtarıcı, karanlığı ise korkulması gereken bir boşluk olarak görür. Oysa bazı ruhlar için asıl dürüstlük gece çöktüğünde başlar. Işık, dünyayı olduğu gibi değil, görünmesi gerektiği gibi cilalar; kusurları örter ya da onları keskinleştirerek…devamı
Sizce biri çok sevmesine rağmen yine de gider mi Gider. İnsan var olamadığı yerden gider Anlaşılamadığı, zarar gördüğü, hatta en çok zarar verdiğini fark ettiği kişiden gider. Bazen tüm benliğini kaybetmektense, kendinden bir parçanın onda kalacağını bilerek gider. Kalırsa tamamen…devamı