Geri dönmenin gidişini telafi ettiremeyeceği kıvama geldin içimdeki her an, her kelime, her bakış artık tamamen gri. Müzik durmadı bozuk bir plak cızırtısı gibi devam ediyor ama eskiden huzur veren o melodi şimdi sadece kursağımda düğümlenmiş nefesler bırakıyor.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
İnsan en çok bildiği yerden yanılıyor; en kalabalık sofralarda bile kendi zihnindeki o ıssız boşluğa düşmekten kurtulamıyor. Herkes seni gördüğünü sanırken, sen sadece o noktada hapsoluyorsun.
Ne yaşarsan yaşa, en kör nokta zihninin içi. Dışarıda kıyametler kopsa da asıl fırtına, insanın kendi labirentinde kaybolduğu o ışıksız dehlizlerde başlar. Kimsenin el feneri oraya uzanmaz; insan en çok kendi sessizliğinde sağır, kendi karanlığında kördür.
Unutma ki bu senin ilk düşüşün değil. O yüzden daha önce olduğu gibi tekrar ayağa kalkacaksın. Bizler insanız; umutsuzluğu ve yenilgiyi her daim fikri bir mülkiyet ediniyoruz fakat zaman hayata devam etme kararını sana bırakıyor. Yıpranman, tükenmen, kırılman amenna. Ama…devamı
Canını sıkma, kafaya da çok takma. Hayat seni yokuşu tırmandığın noktada yormaz, yokuş bitmesine en yakın yerde aldığın yolun yorgunluğuyla senin devam etme iradeni tembihler. Düzlüğü görmüyor olman çok uzak olduğu anlamına gelmez Ankara Rüzgarı. Dünya yuvarlak sadece.
Üçüncü yalvarış ise artık bir talep değil, bir hiçliğin imzasıdır. Bu basamakta artık feda edilecek bir "ben" kalmamıştır. Çünkü üçüncü kez dile gelen o sessiz çığlık, insanın kendi yokluğunu kutsamasıdır. Artık ne bir ses ne de o sese yanıt verecek…devamı
İkinci yalvarışımda, kalbimin ritmini ve o delişmen heyecanımı bir boşluğa emanet ettim. Göğüs kafesimde çırpınan o telaşlı kuşu, ellerimle susturdum. Sevmek, benim için bir varoluş sancısıyken; bir başkasının gölgesine sığınmak uğruna, içimdeki o muazzam yangını kendi küllerimle boğdum. Heyecanımı feda…devamı
İlk yalvarışımda, zamanın elinden çocukluğumu çekip aldım ve onu bir kurban gibi eşiğe bıraktım. O ana dek dünya, dizlerimdeki yaradan ibaretti; o gün ruhumdaki yırtığı ilk kez gördüm. Masumiyet, kendi katiliyle tanıştı. Bir gidişi durdurmak için geçmişimi ölüme terk ettim;…devamı
Eksilmenin Geometrisi Varlığımı bir başkasının gitme ihtimaline siper ettiğimden beri, her geri adımda kendimden bir coğrafyayı feda ettim. Birinin "kalışı" üzerine kurduğum her cümle, kendi içimdeki bir yıkımın ilanıydı.
Hayatımda roller değişiyor, insanlar değişiyor ama sahne hep aynı sonla kapanıyor: Yine, yeniden ve tamamen yalnız. Zaman zaman kendime soruyorum; birinin hayatında kalmaya değer görülmek bu kadar zor mu? Ben insanlar için köprüler kurarken, onların en ufak bir sarsıntıda o…devamı