Issız Adam’ın Alper’i, Türk sinemasının en çok tartışılan "bağlanma korkusu" ikonlarından biri. Alper’in Ada’yı sevip sevmediği sorusuna cevap vermek gerekirse: Evet, Alper Ada’yı gerçekten sevdi. Hatta belki de hayatında ilk kez birini bu kadar derinden hissetti. Peki, seviyorsa neden ayrıldı?…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Kozmik Bir Şaka: Kaderin bize attığı bu kahkaha, en hüzünlü anımızda kulağımıza çalınan o melodiydi. Bir yapbozun asla birleşmeyecek iki parçasıydık ama kenarlarımız birbirine değdiğinde ortaya çıkan o uyumsuz görüntü, tablodaki en gerçek şeydi.
Absürtün Estetiği:Sisyphus’un kayayı tepeye çıkarması kadar beyhude ama kayanın aşağı yuvarlanışını izlemek kadar büyüleyiciydi her şey. Hiçbir yere varmayacak bir yolun en güzel manzarasındaydık. Birbirimiz için doğru kişi olmamamız, bu hikayeyi kusurlu bir sanat eserine dönüştürdü; çünkü biliyorsun ki, mükemmellik…devamı
Ontolojik Bir Yanılgı: "Yanlış"ın Muazzam Uyumu Doğru olmayan bir şey, nasıl olur da bu kadar "doğru" hissettirir? * Paradoksal Salınım: Biz, iki yanlışın bir doğru etmediği o matematiksel kesinlikte, toplama işlemini reddeden birer hataydık. Birbirimize ait değildik; çünkü aidiyet mülkiyeti…devamı
Kaosun o sağır edici gürültüsünde, notaları sadece benim duyabildiğim huzurlu bir melodiydin. Belki de haklıydın; biz aynı gökyüzünün altında birbirine asla dokunmayan iki paralel çizgiydik. Ama gel gör ki, o imkansız geometride bir yerlerde çarpıştık.
Geri dönmenin gidişini telafi ettiremeyeceği kıvama geldin içimdeki her an, her kelime, her bakış artık tamamen gri. Müzik durmadı bozuk bir plak cızırtısı gibi devam ediyor ama eskiden huzur veren o melodi şimdi sadece kursağımda düğümlenmiş nefesler bırakıyor.
İnsan en çok bildiği yerden yanılıyor; en kalabalık sofralarda bile kendi zihnindeki o ıssız boşluğa düşmekten kurtulamıyor. Herkes seni gördüğünü sanırken, sen sadece o noktada hapsoluyorsun.
Ne yaşarsan yaşa, en kör nokta zihninin içi. Dışarıda kıyametler kopsa da asıl fırtına, insanın kendi labirentinde kaybolduğu o ışıksız dehlizlerde başlar. Kimsenin el feneri oraya uzanmaz; insan en çok kendi sessizliğinde sağır, kendi karanlığında kördür.
Unutma ki bu senin ilk düşüşün değil. O yüzden daha önce olduğu gibi tekrar ayağa kalkacaksın. Bizler insanız; umutsuzluğu ve yenilgiyi her daim fikri bir mülkiyet ediniyoruz fakat zaman hayata devam etme kararını sana bırakıyor. Yıpranman, tükenmen, kırılman amenna. Ama…devamı
Canını sıkma, kafaya da çok takma. Hayat seni yokuşu tırmandığın noktada yormaz, yokuş bitmesine en yakın yerde aldığın yolun yorgunluğuyla senin devam etme iradeni tembihler. Düzlüğü görmüyor olman çok uzak olduğu anlamına gelmez Ankara Rüzgarı. Dünya yuvarlak sadece.