dijitalcamur (@dijitalcamur)

Çocuk çocukken şu soruların vakti gelmişti: “Ben neden benim de sen değilim? Neden buradayım da orada değilim? Zaman ne zaman başladı ve mekan nerede bitiyor? Bu dünyadaki hayat sadece bir rüya olabilir mi? Gördüklerim duyduklarım ve kokladıklarım, dünyanın önündeki bir…devamı

dijitalcamur 1 year ago

Tereddüt Çizgisi

Selman Nacar

12 Gönderi

Selman Nacar'ın ilk filmi İki Şafak Arasında'yı da ilgiyle izlemiştim. Bu filmini de aynı ilgiyle izledim. Bence Türkiye özelinde harika iki vicdan bürokrasisi. İnanılmaz keyif veriyor bu boktan düzeni ayrıştırması filmini falan çekmesi yönetmenlerin. O kadar Türkiye ki filmler. Bu…devamı

dijitalcamur 2 years ago

Kuvvetli Bir Alkış

Berkun Oya

74 Gönderi

Harbi cidden bize de kuvvetli bir alkış. 👏 Aramızda da mutlaka vardır Metin gibi hissedenler. Selam olsun. Bu alkışlar hepimizin. Tamam bizi bizler yaratmadık evet portakaldaki vitaminken çıkıp buralara kadar gelmemizde katkısı bulunan tüm ebeveynlere teşekkürlerimizi (!) sunmamız gerekir fakat…devamıHarbi cidden bize de kuvvetli bir alkış. 👏 Aramızda da mutlaka vardır Metin gibi hissedenler. Selam olsun. Bu alkışlar hepimizin. Tamam bizi bizler yaratmadık evet portakaldaki vitaminken çıkıp buralara kadar gelmemizde katkısı bulunan tüm ebeveynlere teşekkürlerimizi (!) sunmamız gerekir fakat hayır, niye. Hiç bana sordun mu sen gelmek istiyor musun buraya diye.sjsjjs yok. Kuvvetli Bir Alkış açıkçası beni mest etti.✨ Beni mest eden diğer şeylere baktığınızda mesela beni The End of the Fucking World de mest etmişti. Kelebekler, Sanki Her Şey Biraz Felaket, Sen Aydınlatırsın Gece'yi,( of çay bahçesi sahnesi offf) Yazgı (kamunun yabancısı bizler) Sen Ben Lenin, Pardon, Brazil, Limonata, I Don't Feel At Home In This World Anymore, The Disenchantment, Vivarium, Lobster, Do Not Disturb, The Good Place, Küçük Şeyler, Bardo, The 7 Lives Of Lea, Beef, Bonkis... Bilemiyorum, gördüğünüz gibi tuhaf ve absürt şeylere de karşı seçiciliğim bi gelişmemiş gibi. Vermişim sanki yansın. Çok da güven olmaz gibi bana ama yine de siz bilirsinizjsjs Dizi Berkun Oya imzalı olduğu için, Bir Başkadır'ı izleyip beğenen herkesin koşarak izleyeceğinden ve beğeneceğinden kesinlikle eminim. ✅ Gerçi Bir Başkadır'ı sevip Berkun Oya'nın senaryosunu yazdığı Azizler'i sevmeyenler Cici'yi ortalama bulanlar olmuştu. Hatta Netflix aboneliğini iptal ettiğim zaman gelmişti Cici, yeniden abone olunca geçen aylarda izleme şansım olmuştu. Ne bileyim Nur Sürer nasıl bir kadın ya. Hastayım. Her türlü akıyor onu gördüğüm her yapım. Dolayısıyla Cici'yi de beğendim. Hatta keşke Berkun Oya'nın yazdığı her şeyi bir tiyatro sahnesi olarak izlesem. Gerçekten enteresan bir bağ kurduğum senarist ve yönetmen oldu kendisi. Kuvvetli Bir Alkış ise Berkun Oya'nın diğer işlerinden farklı olarak sürreal bir yapım. Tamam uçan elma kafalı adamlar yok ama gerçek dediğimiz nedir ki? Gerçek gerçekten var mı ve ele avuca geliyor mu. Geliyorsa kime göre neye göre. Ne tam olarak gerçek dediğimiz. Tanımı hali yordamı? Herkesin gerçeği de başkaysa, kusura bakmayın da kim aksini kanıtlayabilir ki Rene Magritte'in. Elma kafalı adamlar uçar. Berkun Oya'nın gerçekliği budur. Bilinçaltı dediğimiz çöplüktür. İç dediğimiz karartı, öç dediğimiz turuncu, kaç dediğimiz dur. Başarı lolipoptur, portakal evcil hayvan, 3x7=66, merdiven bir rap şarkısı, amfi bir şölen. Bilemeyiz Herakleistos haklıdır belki evet burası bir "zaman oyunudur." Değişik bir deneyim zaman ayırıp izlemek diziyi. Bir aile ve çocuğunun yetişmeye gelişmeye yaşamaya çalışmasını anlatma girişimi. Anlatma girişimi evet. İnsan garip bir mekanizma. İnsanı anlatamazsınız. Ancak anlatmaya çalışmaya girişebilirsiniz. Bu yüzden var bu senaryolar, romanlar, bu yüzden yönetiliyor bu sinematografi. Bu yüzden bazen de neyi nasıl anlattığın önemli. Neyi nasıl anlatması gerektiğini bildiği yöntemle çekmiş Berkun Oya bu diziyi. Traji komik absürt gerçeküstü. Dizinin paçalarından akıyor olamama hikayesi. Oyunculuklar da efsane. Başrol ikiliyi ayrı ayrı işlerinde de çok seviyorum. Enfeslerdi. Neyse bu kadar sinematografi ve tiyatro eleştirisinden sonra anlayacağınız ben genel izleyici kitlesi djjd ve tüm izleyeciliğimle 30 dakikalık 6 bölüm dizilerin kanun hükmünde kararname ile çoğaltılması taraftarıyım. Akşam oturup gece 12'de biten dizilerin hastasıyız.jdjdjd kanaatimce bu, 50 küsür diziyi yarım bırakan ben için mükemmel olacaktır. Bu kamu spotundan sonra bunu Berkun Oya'nın neden film yapmadığını sorguladım. Bir buçuk iki saatte de bu mevzuyu anlatabilirdi. Hatta iyi de izlenirdi sinemada. Ama Berkun Oya'nın kendini Netflix'e adadığını düşünüyorum. Ya da çocuğun evrelerini gösterdiği için belki de dizi olarak düşünmüştür bilemem orasına karışamıyorum. Orasına da mı karışayım artık ya shjz. Kendi kişisel tercihi. Ama Netflix Berkun Oya sayesinde müşteri toplayabileceğini fark etmiş olabilir. Hep bu kapital çarkta ömrümüz çürüyor işte Metin görüyorsun bunları. Neyse blu TV aboneliğini iptal ettim ekimde o yok.jsjs Prens Nisan'da geliyor, halledicez 🔔. Last Of Us 'la House Of Dragon'a da başlasak başka ne isterim djdj -Netflix aboneliğini yine iptal etmek, teşekkürler. NBC'nin Kuru Otlar Üstüne de gelmiş Netflix'e.djjg Demin gördüm. Kuru Otlar Üstüne'yi bilet alıp gidip sinemada tek başıma 3,5 saat izleyebilirdim. Ah metinnn . Artık seslenebileceğim bir dizi karakteri var ne güzel sjsj ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●● Buradan gerisi bölümler hakkında. Spolierlı olabilir emin olamadım djjd Dizinin ilk bölümün adı "doğum". Adı bile başlamamayı arzulatıyor. Bir dünyaya gelmeyi istememe bu kadar muazzam anlatılır. Annenin içi peki. Annenin içi içi 🕳️ nasıl bu kadınlar her şeyi nasıl bu kadar içine atarlar. Bir çocuk dünyaya gelecekse şayet ilk düşündüğüm şey travmalar ve iç. Peki hastanede karşılaştığı annenin çocuğunun halleri. Kitap yazacaksın diyor Metin'e bu çocuk. Bu varoluş kaygıları adamı yazar yaparmış. Adının Kudret olacağına inancı tam olan bu çocuk devrimci olacağım, davam var diyor. Halbuki varoluş acısı çekenler sefil oluyor Kudret. Sana Kudret adını koymuyorlar sen kitap yazıyorsun. Yadsımıyorsun yeni adını, üst orta sınıf oluyor, eylemlere de katılıyorsun. Seni bu hikâyede nerede konumlandırmalıyız, ben bir kaybeden olarak bilemiyorum Kudret. Sen bu hikâyede kimsin? Kudret'in temsil ettiği her kim ya da kimlerse, Tıpkı Bir Başkadır'daki psikologun anne ve babası ya da Cici'deki geçmişini yadsıyan ablanın varlığı gibi rahatsızlık verecektir. Buradan eleştiri gelecektir diye düşünüyorum diziye. Berkun Oya bazı isimli kitleleri rahatsız etmeyi seviyor. Beni bağlamaz. Ne istiyorsa onu yapsın. Ben bu hikâyede Plants & Friends'çi olmak isterdim. Banane ya. Niye gidip Metin oluyorum. 3. bölümdeki çocukların diyaloğunu da soluksuz dinledim.jdjd YouTube'dan gördüm seksek yaptım Metin seksek oynayacağız çocuklarla alaraların apartmanının önünde diyor Ahu. Metin düşüncelerle boğuluyor. Nan çocuğum bebeğim. Beş yaşındasın diye ekranı sallamak istedim. O nasıl bir diyalog ya o nasıl bir kelime dağarcığı.djjsjshs yiyecektim sahneyi sjsj Beş yaşında diyor annesi kutuplaşmayı öğrendin Metin sen özelsin, 3 ile 7'yi çarpamıyorsun diyor babası, böyle olmaz. Uzaktan İstanbul'u çekmesi Berkun Oya'nın oyuncular yürürken bi de 😂 Ya beş yaşında çocuğu nasıl hüzünlü yürütüp çektin köprüde diye sormazlar mı. Ay çıvdırcam.sjsj Ağlanacak halimize gülüyoruz dizisi. Spolier bitti fj ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●● Harbi gidip Freud'un mezarına diz çöküp tövbe isteyelim.jsjs Nasıl Her Şey Biraz Felaket olur bu kadar. Bu nasıl bi yetiştirilememe. Biz nasıl bu kadar yetiştirilemedik js Bak mesela şu an üst komşunun kızı bağırıyor. Beni anlamıyorsunuz diye ağlıyor ellerini duvara vuruyor. Babası geldi. Niye bağırıyorsun dedi cevap yok. Sanki bunun cevabı varmış gibi. A yok ya da annem sabahları takır takır ses yapan terlik giyip alt komşuyu rahatsız eden, ceviz kıran ve sürekli süpürge çalıştıran bi empati yoksunu, sen asansörde sigara yakan bir embesil ya ya da yok ablam küçükken popumu silmeye yarım saat gelmeyen ve beni tuvalette bırakıp ağlatan bi psikopat mı diyecek. Kendisini odasına kapatıp iyi ki rock müzikleri dinleyecek. Ya bu popüler kültürde rock, alternatif müzik falan keşfedemeseydi. Benim halimi düşünür müsünüz.sjsjsj Ne güldüm be. Aslında dizi bitince bok gibi hissediyorsunuz. Olamadık biz de çünkü.Empati kuranlar. Yani kendi adıma, ben hiç olamadım. Olunabiliniyor mu onu da bilmiyorum. Küçük bir dipnot eklemem gerekirse tavsiyem, diziyi iki kere izleyin.İlkini gülerek, ikincisini düşünerek.

dijitalcamur 2 years ago

Nakarat

Joachim Trier

12 Gönderi

Geçenlerde Mubi'de Joachim Trier’in Oslo, August 31 st (2011) filmini gördüm. İskandinav sinemasını keşfe henüz yeni yeni yelken açmış olsam da Joachim Trier izlemek istediğim bir yönetmendi, fırsattan istifade tam izlemeye karar vermiştim ki üçlemenin ikinci filmi olduğunu öğrendim. Üçleme:…devamıGeçenlerde Mubi'de Joachim Trier’in Oslo, August 31 st (2011) filmini gördüm. İskandinav sinemasını keşfe henüz yeni yeni yelken açmış olsam da Joachim Trier izlemek istediğim bir yönetmendi, fırsattan istifade tam izlemeye karar vermiştim ki üçlemenin ikinci filmi olduğunu öğrendim. Üçleme: •Tekrar (Repsise) (2006) •Oslo, 31 Ağustos (Oslo, August 31 st) (2011) •Dünyanın En Kötü İnsanı (The Worst Person in the World) (2021) O yüzden Reprise'le başladım mevzuya. Birbirinin devamı niteliğinde olmayan birbirinden bağımsız bu üçlemeyi birbirine bağlayan ve üçleme olarak adlandıran şey, hikâyelerin bağlantısı değil yönetmenin merkeze Oslo'yu yerleştirmesi. İzlerken Norveç,Oslo semalarına doyuyorsunuz. Yürüyor, koşuyor, geziyor şehri karakterler. Pinikler yapıyor, partilere katılıyor; karşıdan karşıya geçiyor, parkta bahçede kafelerde oturuyor, gün batımına gün doğumuna şahit oluyor adeta süzülüyorlar oradan oraya. Gezinen de bir sinematografi. Mis. Oslo'yu izleyen. Ben enfes keyif aldım bu bakış açısından. Şahsen de açıkçası bunu bilerek yaptığını düşündüm yönetmenin. Filmler görsel olarak ne kadar etkileyicisiyse de bir o kadar pesimist çünkü. Filmlerin başrolünde o muhteşem oyunculuğuyla Anders Danielsen Lie'nin (Phillip, Anders, Aksel) olması sizi yanıltmasın hiç, karakterler aynı değil. Hatta üçüncü filmde başrol Julie. ) Fakat biraz tuhaf olacak, başka kimseye öyle geldi mi bilmiyorum, Oslo, August 31 st (2011) filmindeki Anders'in yaşadıkları sanki Reprise'deki (2006) Phillip'in devam sancısı gibi olmuş, hatta Phillip'in yaşama koyulmuş, ucundan tutunmuş hali de sanki The Worst Person in the World'deki(2021) Aksel. Bu yüzden ben tüm filmler arası bağ kurdum. En azından aktör üzerinden bu bağı kurmak geldi içimden. Sıralı izlemeye karar vermiş olmam da iyi oldu. •••••••••••••• Reprise (Tekrar) (2006), Norveçli yönetmen Joachim Trier’in ilk uzun metrajlı filmiymiş. Ve bu film İstanbul Film Festivali'nde Altın Lale kazanmış. Benim bu ödülden haberim yoktu bu yazıya başlarken ve filmi izlerken. Yönetmenin ilk filmi olduğunu falan da bilmiyordum. Çünkü bu nasıl güzel ilk filmdi. Lars von Trier'in Joachim Trier'in amcası olduğunu falan asla hshs (Tamam belki Trier'ler aşireti mi var acaba Norveç'te diye düşündüm bir kaç salise o kadar.) Üstelik bir de İskandinav sinemasının önde gelen yönetmeni olduğunu falan hiç. (Ne çok şey bilmeyerek film izliyorum, -hiç asla sinefil- neyse ön yargıyı önlüyor bazen iyi fjf) İş bu sebepler yüzden rahatlıkla söyleyebilirim ki tüm bu sinefilsizliğime rağmen hayatımdan iyi ki Joachim Trier geçti. ••••••••••••••• Reprise müthiş bir genç hikâyesi. Hatta bence filmi özel kılan bu hikâyeyi yönetmenin anlatma biçimi ve üslubu. İlk sahnesi sinematografi açısından beni çok iyi hissettirdi. Hatta İyi ki öyle başladı. Yönetmenin (aynı zamanda filmin senaristlerinden biri kendisi) hikâyeyi alıp kurguyla karıştırması -ki bunu üç filmde de yapmış- bence çok yoğun ve her bakımdan varoluşsal açıdan yorucu olsa da filmler, anlatıcının zamandan ve koşullardan bağımsız bir şekilde hikâyeyi üçüncü gözle anlatması tüm bu yoruculuğu histerik yoğunluğuna rağmen akıcı ve çoşkulu ilerletmiş oldu. Film iki arkadaşın yazdıkları romanları yayınevine ulaşması için posta kutusuna atmalarıyla başlıyor. Bu sahne işte beni adeta filme monte etti. Bu arkadaşlar Phillip ve Erik. Umutlu, heyecanlı ve kendileri gibi genç yaşta edebiyat dünyasına atıldığı için kendi halinde bir edebiyatçıya hayranlar. Hatta ikisi birlikte kütüphanede keşfediyorlar S.E. Dahl'ı. Erik ve Phillip'in hikayesi ucundan kıyısından bir şeyler üretmeye çalışan herkesi etkiler diye düşünüyorum. Yönetmen oldukça genç yaşta olan bu iki arkadaşın, birbirlerine destek olarak sürdürdükleri yazar olma hayallerini, aile, aşk ve dostlarıyla olan bağlarını da merkeze alarak işlemiş. Film boyunca da yol alınan bu eksen, birbiriyle sürekli iletişen bu bağlar üzerinden devam etmiş. Yer yer o tıkanmaların, üretememe dönemlerinin buhranları da yansıyor bize. Öyle ki Philip'in kitap yazma hayalleri savaşmak zorunda kaldığı psikoz yüzünden sekteye uğrarken, Erik'inse biraz daha yolu olduğunu görürüz. Hatta bu uğurda şartların imkan verdiği ölçüde nelerden vazgeçilebileceğini ya da nelerin tekrarlanmasının ilham kaynağı olabileceğini görmememiz istenir. Fakat hayatın tek seferlik bilet oluşunu hatırlarız her seferinde. Sonrasında roller değişecek midir, yol kim için nereye dönecektir bilmeyiz, hayat da böyledir. Neyin ne zaman olacağını kestiremiyoruz. Hatta belki de aynı heyecanları tekrar yaşama umuduyla çoğu şeyi başa sarıyoruzdur Phillip gibi? Tekrar yaşayınca aynı anı, aynı heyecanı yine yeniden hissedeceğimizi sanıyoruzdur belki? Ve bu heyecanın bize yeni cesaretler, ilhamlar vereceğine inanıyoruzdur içten içe. Hâlbuki bu heyecanların varlığı değil bizi motive eden, gerçekleştikleri an, zaman, zamanda bıraktığı iz. O an olduğumuz kişi üzerinde etkili onlar. An ne kadar önemli oluyor böylece. Çünkü başka zaman başka kişiyiz artık. Zaman ve tecrübeler bizi başkalaştırdı. Ya da tatmin olmalı yeni andan. Olunmuyorsa belki de bazen her vazgeçiş yeni toparlanıştır Erik'in yaptığı gibi. Bunlar çok deneysel şeyler filmler için. Belki d Ebu yüzden çok etkilendim. Hayat yorucu. Var olmak için fazla kalabalık ve çok uğraşım talep ediyor. Reprise'i (2006) aslında edebiyatla ilgilenen ve bu tarz buhranlardan geçen herkes sevecektir. Benim çok sevdiğim bir film oldu. ••• •The Worst Person in the World (2021) içinde aynı şeyi söyleyebilirim. Zaten başrol kadın oyuncusu Renate Reinsve (Julie) Cannes Film Festivali'inde en iyi kadın oyuncu ödülü almış. Ne istediğini tam olarak bilemeyen bir kadının öyküsünü izliyoruz. Ne aradığını bile bilemeyen bir kadının edilgen hayatı. "Kendi hayatımda bir seyirci gibi hissediyorum. Kendi hayatımda yardımcı oyuncuyu oynuyormuşum gibi" diyor Aksel'e bir sahnede Julie. Filmin özeti. Öyle güzel anlatıldı ki Julie'nın hikâyesi kayıtsız kalamadım. Hep arayış içinde olmak nedir bunu ben de biliyorum. Belki sevmiyor insanlar Julie gibi karakterleri ama ben bir kadın olarak onun olmaya çalışışını anlatışını yönetmenin çok iyi buldum. • Fakat yabancılaşmayı merkeze alan Oslo, August 31 st (2011) açıkçası beni yordu. Diğer iki filme göre görece daha zor izleniyor. Ama yine de her bir film kendi içinde bir sancıya odaklanıyor. Kuzeyin mesafeli ve belki çoğu insan için donuk yapısı sizin de hoşunuza gidiyorsa Nordic sinemasına şans verebilir, bu serileri Joachim Trier'i tanımak için izleyebilirsiniz.

dijitalcamur 2 years ago

Paterson

Jim Jarmusch

30 Gönderi

Paterson'ı Adam Driver'ı görünce öylesine açmıştım. Fakat film tatlı çıktı.:) Adam Driver'ı Star Wars'tan tanıyorum aslında. Öyle çok da geçmişimiz yok fjfj Fakat geçtiğimiz yıllarda başrolünü Scarlett Johansson'la paylaştığı bir boşanma hikayesi olan Marriage Story (2019) isimli filmi izlemiştim. O…devamıPaterson'ı Adam Driver'ı görünce öylesine açmıştım. Fakat film tatlı çıktı.:) Adam Driver'ı Star Wars'tan tanıyorum aslında. Öyle çok da geçmişimiz yok fjfj Fakat geçtiğimiz yıllarda başrolünü Scarlett Johansson'la paylaştığı bir boşanma hikayesi olan Marriage Story (2019) isimli filmi izlemiştim. O filmdeki performansını sevince dramalarına şans vermem gerektiğini düşündüm. Filmi açtığımda bir pazar günüydü. Pazar gününü bilirsiniz, dışarı çıkmadıysanız gününüzle paralel aynı standartlıkta ve normallikte geçen bir film açmazsınız. Ben açtım. Hep yaparım bunu. Canım sıkkınsa da daha sıkacak hobiler edinirim.jdjd Paterson da şaşırtmadı sevdim. :))) Adını filmin ana karakterlerinden biri olan Paterson'dan alan film, her gün uyanıp kalkıp işine giden bi otobüs sürücüsüyle (Adam Driver) evde kendi halinde üretim ve sanat yapmaya çalışan karısının (Golshifteh Farahani) sıradan hayatının bir haftasını anlatıyor. Buraya bir parantez açmam gerekirse İran asıllı Golshifteh Farahani'yi de es geçemem. Onun da "Elly Hakkında" (2009) "Bab'Aziz" (2005) filmleri listemdeydi.(henüz izlemedim) Kendisini açıkçası gidip filmografisine baktığımda hiç izlemediğimi fark ettim. (İran sinemasına niye uzağım hiç bilmiyorum.) Şans vermeliyim. Kendisini sevdim. Paterson: 2016 İmdb: 7,3 Tür: Dram / Romantik Aslında önce bunu izleyip sonra Marriage Story (2019) yapsaydım sanırım bu tatlı çiftin sonunu buraya bağlayabilirdim. Ama neyseki ters izledim ve sonsuza kadar mutlu yaşadıklarına inanıyorum.fjj Film böyle yaşadığını fark etmeyen bizler için sıkıcı olabilir aslında .fjfj sonsuza kadar mutlu mu¿ A yok hayır sonsuza kadar sıkıcı.jsjsj Fakat sanırım belki de aslında hiç film olamayacağı konu edindiği için sevdim filmi bilmiyorum.✨ Paterson'un bu günlük rutinleri, şelalenin yanında şiir yazması, onları daktilo eşliğinde bize okuması, bara gitmesi, barmenle diyalog kurması, otobüs güzergahı, köşede bekleyen o insan, otobüse binen insanların kendi aralarındaki muhabbetine kulak misafiri olması, bu konuşmaları bizim de duymamız -cidden gün içerisinde aslında bir sürü şey duyduğumuz ve bir sürü şeye şahit olduğumuz gerçeği- akşamları kendini dışarı köpeği yürüyüşe çıkarması, köpeğin onu sevmemesi ve bunu belli etmesi (hfjfjfj) ve karısının eylemleri, davranışları, istekleri karşısında hep mutlu olması onu memnununiyetle karşılaması evet bazılarına korkunç gelebilir. fjfjf Bana çok normal geldi. :)) Çünkü herkes kaos sevmez. Sanırım anahtar cümleyi yazdım. Kaostan, karmaşadan, gürültüden ve toksik hiçbir eylemden beslenmeyen o ilişki, o film Paterson. Aslında film insanların birbirlerine olan tahammülünü yitirmesiyle birlikte artık dayanılmaz hale gelen bu tüketim toplumunun ekseriyetle tükettiği ve asla bir türlü rayına oturtamadığı hayatlarının umutsuz mutsuzluğuna bir cevap olmuş. Bi ne bekliyorsunuz sakinleşseniz mi acaba.fjfjn Sıpsıradan da mutlu olunur. (mu¿) Belki evet, belki hayır. Şahsen ama Paterson'la karısı Laura'nın gelecekte farklı şeyler yapma planları vardır diye düşünüyorum.(Karavan seyahati? fjfjfj) Şaka bir yana elbetteki hayatlarına küçük de olsa çeşitli değişiklikler katacaklardır. Bir hafta için bile bence çok çeşitliydi her şey. Basit mutlulukların kıymetini bazen çok ıskalıyoruz. Iskalamayın. Basit mutluluklar iyidir. Uyarı: Filmi TV'de açıp elinize mısır alıp izlemeyin derim sjsjn pc'yi açın edebinizle yarı uyur yarı uyanık verin yansın.hshsh Dipnot: Peterson'ı izledikten sonra fark ettim ki yönetmeni Jim Jarmusch. Gizem Treni (1989) isimli filmini izledikten sonra her filmini izleme kararı almıştım yönetmenin. Peterson (2016) tamamen hiç planlamadan Mubi'de bilinçsiz dolanırken denk geldi. Ne diyebilirim ki yönetmeni tanıma yolculuğunda iki filmi de çok sevdim. Edit:Şu an (Ağustos-Eylül... 2023) Mubi'de yönetmenin bir çok filmi gösterimde. Zaman ayırıp bu işi halletcem. :))

dijitalcamur 3 years ago

İşe Yarar Bir Şey

Pelin Esmer

73 Gönderi

Sabah kısa bir parçasını kısa bir video olarak gördüğüm şu film bir yıldır listemdeydi. Dedim izleyeyim. Yönetmenliğini Pelin Esmer yapmış. Pelin Esmer'in 11'e 10 Kala filmiyle Gözetleme Kulesi filmi de listemdeydi. Yönetmenle de İşe Yarar Bir Şey'le tanışmış oldum.(hoş buldum)…devamı

dijitalcamur 3 years ago

Whiplash

Damien Chazelle

177 Gönderi

Whiplash . 2014 yapımı bir Drama. Türü için Müzik/Dram demek daha doğru olur. Yazar-yönetmen :Damien Chazelle Modern klasikler arasına adını yazdırmış. Amerikan yapımı. Uzun zamandır listemdeydi. Blutv'ye dadanınca dedim Whiplash'i izleme zamanı gelmiş. Bateri sevdiğim için enfes keyif aldım. (Mazoşist…devamı

dijitalcamur 3 years ago

The Good Place

Michael Schur

198 Gönderi

Spoiler içeriyor The Good Place, öyle ansızın, öncesinde hiçbir ön araştırma yapmadan çıktı karşıma. Hazırlıksız yakalandım. Öteki dünyadan, ölümden, ahlaktan, etikten, dostluktan bahsediyor bir takım şeyleri sorgulatıyor dizi. *** Öteki yaşam ve bu öteki yaşamın başlangıcıyla birlikte bunun nasıl gerçekleştiği, gerçekleşirken neler…devamıThe Good Place, öyle ansızın, öncesinde hiçbir ön araştırma yapmadan çıktı karşıma. Hazırlıksız yakalandım. Öteki dünyadan, ölümden, ahlaktan, etikten, dostluktan bahsediyor bir takım şeyleri sorgulatıyor dizi. *** Öteki yaşam ve bu öteki yaşamın başlangıcıyla birlikte bunun nasıl gerçekleştiği, gerçekleşirken neler olduğu ve sonsuzluğu üzerine çok düşünüyorum şahsen uzun zamandır. Herkes düşünür. Bunu islam düsturuyla incelediğimizde, yaradılıştan beri cennet ve cehenneme gidilme zamanının gelmesini bekleyip, ayrıştırılma için (ölü ya da diri) herbirimizin kıyameti beklediği kitapta açıkça belli. Bundan bin yıl önce ölen de şimdi ölen de ölünce gidilen o mekanda(ya da boşlukta) zamandan bağımsız bir şekilde yeniden diriltileceği o kıyamet gününü bekliyor. Bu kıyamet gününde teraziler çıkacak iyi ve kötüler ayrılacak, cennete ve cehenneme gidecekler belirlenecek ve geçilecek köprüden. Dinlerin bir çoğuna göre de durum bu aslında. Hatta diziyi izleyince şüphesiz herkesin aklına Dante'nin İlahi Komedya'sı gelmiştir. Dante’nin bu eseri Hristiyanlık dini ile ilgilidir ve ölüm sonrası hayatı bir kurgu içerisine sokup seyahat ediyormuş gibi anlatır. Hatta Sandro Botticelli tarafından yapılmış The Divine Comedy Illustrated Dante'nin Cehennem'ini tasvir eder. Bu eserde dokuz kat vardır. Bu 9 çemberin her birinde farklı günahlar işlemiş olanlar mevcut. Çemberde aşağı inilip huni daraldıkça cezalar ağırlaşmaktadır. Cehennemdekilerin aldıkları cezalar, dünyadaki yaptıklarıyla belirlenmiştir. Diğer bazı inançlara göreyse insanın döngüsünü evren üzerinde tamamladığı düşünülüyor. Asıl yer burası ve kaç bin yıldır aynı canlılar başka formlarda geri dönüyor buraya. Hatta uyum sağlayabilmek için evrimleşiyor. Diğer yandan ölünce bedenimizin fosile dönüşmesi sebebiyle, evrenle bütünleşik bir yapı olunduğu hatta evrene dönüşüldüğü üzerine mülahazalar da mevcut. Ya da sonraki yaşamın olmadığını, ölünce zamanın bittiğini, bedenin ve zihnin yok olduğunu dolayısıyla din ve yaratıcı kavramlarının olmadığını düşünenler de var. Hatta muhtemelen başkaca şeyler de vardır. *** Nedir ne değildir bunu anlamak ya da anlamlandırmak ya da asla anlayamamak için malum tek bir seçenek mevcut herkes için; ölmemiz gerek. The Good Place bu noktada giriyor mevzunun içine. The Good Place'i, İyi yer diye çevirebiliriz, ahiret olabilir, cennet ya da. Ben içeriye giriş bilindik dini olgularla olmadığı için İyi Yer diyeceğim yazının geri kalanında. Ölümden sonra bir yaşam olduğunu varsayan taraftayız bu diziyle. Anlayacağınız dizidekiler ölü, ve gördükleriniz dünyada gerçekleşmeyen şeyler. 2016 yapımı 4 sezonluk bir dizi bu bahsettiğim. Ana karakterler dizi başladığında e haliyle ölmüşlerdir. Mevzu öldükten sonra ne olduğuyla alakalı bir durum komedisi. Komedi¿ Bu ölüler Elonour, Chidi, Tahani, Jason. Ölü halleriyle İyi Yer'e(The Good Place)gelirler ve mevzu tam olarak o an başlar. Fakat bu İyi Yer kişileri buraya dünyada kazandıkları puanlarla alır. Bu puanlar kazanılırken dinler olgusuna kıyasla niyet önemli değildir. Yaptığınız eylem iyidir/iyi ya da kötü şeylere sebep oluyordur ya da kötüdür/ iyi ya da kötü şeylere sebep oluyordur. Diziyi burada kadim dinlerden ayıran şey niyet. Biz biliriz ki niyetimiz iyiyse, eylemi iyi olarak kabul edebilir yaratıcı. Doğal olarak dizide geçen o domates sahnesinde, siz organik bir domates aldığınızda arka planda o domatesi yetiştiren kişinin hakkının yenmesi, ilaç sektörünün çevreye verdiği zarar, sürdürülebilirliğe aslında hiçbir katkı sağlamıyor oluşunuz ve küresel ısınmayı hızlandırıyor oluşunuz falan bu simülasyonda arka planda kalır, görünmez, niyetiniz iyi bir şey yapmaksa eyleminiz öyle kalır yaratıcı için, fakat dizide bu eyleminizin arka planda sebep olduğu tüm kötülükler size eksi puan olarak yazılır. Ve dünya harbiden çok berbat bir yer olduğu için bu mantıkla asla iyi bir insan olamazsınız. Yani siz diziye göre niyetiniz ne olursa olsun ya iyisinizdir ya da kötüsünüzdür. Bunu puanınız belirler. Fakat bu sistemde çatlaklar mevcuttur. Sistem artık bozulmuştur ve dizi bu yüzden 4 sezondur.ajja Peki bu dizi karakterleri bu İyi Yer'i hak ediyorlar mıdır, bunlar dünyada nasıl insanlardır? Yoksa bu işte bi yanlışlık mı var, aslında Kötü Yer'de olabilirler mi? Bi işler dönüyordur ama nedir?, gibi sorular sorarken karaketerler, bizler de ne döndüğünü anlamalarını bekliyoruz dizinin ilk kısmında. Her anladıklarında yeniden başlatılıyor bu İyi Yer. Yeniden başlatma? Evet yeniden yeniden defalarca başlanan cennet.(cehennem?) Evet cehennem. Bu iyi yer aslında cehennem. İblisler tarafından oluşturulmuş alternatif bir cehennem. (Bunu söylüyorum çünkü bunu siz de izleyince dizinin hemen ilk kısmında öğreneceksiniz. Zaten dizi bu cehennemden kaçış.) Bilindik işkence yöntemlerinden sıkılan iblisin biri (Michael) çıkıp, insanlar İyi Yer'de olduklarını düşünüp acı çeksinler ister, bu acının cehennem azabından evla olacağını düşünür, bi yerde haklıdır, tahammül edilemeyen her şeyin toplanmış olduğu İyi Yer mi olur. Bıraksaydınız da onurmuzla yansaydık.hzhz E haliyle Elonour bunu düzeltmenin tek yolunun iyi bir insan olmaktan geçtiğine inanıp, Chidi'den Etik ve Ahlak felsefesi dersleri almaya başlar, çünkü Elonour cidden dünyada da iğrenç bir insandır. Ve İyi Yer'i hak etmek için biraz olsun çaba sarf etmelidir. Çünkü İyi Yerde'dir ve burayı o ya da bu şekilde kaybetmemelidir. Yanlışlıkla da olsa gelmişsin neden kaybetmek isteyesin ki cenneti. Oh mis. Hem de Janet isimli her şeyi yapan robot meleğin bile var.ajaj Bu az önce bahsettiğim Etik ve Ahlak dersleri, dizide yüzeysel değil, çünkü Chidi Etik ve Ahlak felsefesi profesörü. (Chidi'nin orda ne işi var diye sorun hemen hemen.zjzj) E haliyle bunu Chidi'nin dilinden felsefe üzerinden anlatıp, aslında insanlara etik ve ahlak felsefesi hakkında bilgi de veren bir dizi The Good Place. Çünkü neredeyse tüm filozofların Etik ve Ahlak Felsefesi hakkında söyledikleri her şeye değinilmiş. Fakat dizi ilerlerken sorgu boyutunuz değişiyor. ilginçleşiyor. Bu yeni tarz işkence deneyinde bir şeyi fark ediyor bu yeni cehennem formunu yapan mimar Michael. Etik ve ahlak felsefesi dersleri alan bu ölüler iyi insan olmaya başlıyorlar, dahası aralarındaki dostluk bağı bu insanları geliştiriyor. Ve dizi ilerlerken aslında dünyada şartlar ve koşullar iyileştirilirse, belki birbirleriyle karşılaşsalar, etik ve ahlaka dair felsefi bilgi edinmiş olsalar insanlar bir şeyler değişebilir mi sorusunu sormaya başlıyorsunuz. Dünya'da daha iyi birer insan olmak için yaşam tarzımız, yaşadığımız yer, maddi gücümüz, arkadaşlarımız, çevremiz önemli bir etken mi? Diyelim öyle. Dünya cidden berbat bi yer ve iyi insan olmak mümkün değil. Dizide bu da işleniyor son sezonda. Hatta o kadar berbat ki her şey dizide bile uzun yıllardır İyi Yer'e giden olmamış. Çünkü dünya öyle karmaşık ve öyle baş edilemez ki insanlar istemese bile herhangi bir kötülüğe sebep olmuş olabilir. Dolaylı olarak kötüyüz artık. Diğer yandan dizide tonlarca alternatif süreç deneniyor, yeniden diriliniyor, çevre faktörü deneniyor, puan sistemi sorgulanıyor, etkenler etkiler itkiler hepsi süzgeçten geçiriliyor. Gerçek İyi Yer bile sorgulanıyor. Ki be en çok düşündüren kısmı bu dizinin. Çünkü gerçekten İyi Yer'de sonsuza kadar mutlu yaşayan bu insanlar artık belli bir noktadan sonra bundan sıkılmaz mı. Sonsuza kadar mutlu yaşamak çok da hoş bir şey olmayabilir mi? Sonsuz yaşamda bitmelidir? Bitmeli midir? Belki Yıldız tozu olma hakkımız vardır. Sonsuza kadar da mutlu olmayı istememek de haktır.shsjsj Bu yüzden umuyoruz ki ameller niyetlere göredir ve biraz pasta yeyip eğlendikten sonra yıldız tozu olmayı isteme hakkımız vardır. Ya da belki Dante'nin cehennemi paklar bizi. Sus. İlginç bir deneyimdi benim için bu dizi. Tavsiye ederim.✨ https://rastgeleerisimlibellek.blogspot.com/2022/08/the-good-place.html

dijitalcamur 4 years ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

116 Gönderi

Levhamızın doluluğu ya da boşluğu felsefi bi sorun olmaya hâlâ devam ederken, levhanın bir kısmının edinimlerimizle ya da edindirildiklerimizle dolduğu kanıksanamaz bir gerçek. Sevgiyi öğreniyoruz. Merakı, ilgiyi, keşfetmeyi, öğrenmeyi, iyiliği. Bulunduğumuz konum ve şartlar ne kadarını elverirse o kadarını. Bulunduğumuz…devamıLevhamızın doluluğu ya da boşluğu felsefi bi sorun olmaya hâlâ devam ederken, levhanın bir kısmının edinimlerimizle ya da edindirildiklerimizle dolduğu kanıksanamaz bir gerçek. Sevgiyi öğreniyoruz. Merakı, ilgiyi, keşfetmeyi, öğrenmeyi, iyiliği. Bulunduğumuz konum ve şartlar ne kadarını elverirse o kadarını. Bulunduğumuz aile, coğrafya, sosyal statü neyi öğütlerse ve neye örgütlerse onu. Nefreti de öğreniyoruz tüm bu bizi geliştiren kavramların yanı sıra. Hatta nefret aktarılıyor. Ailen, çevren, milletin bir başka aile çevre ve milleti sevmeyebiliyor. Senden de sevmemeni bekliyor. Sen de ayak uyduruyorsun, kini, nefreti genetik bir miras gibi kabul edip sen de taşıyorsun geleceğe. Mandariinid(2013) geleceğe taşıdığı bu nefreti işlediği için bir savaş filmi. Fakat savaş karşıtı bir savaş filmi. Taşıdığımız nefretin ayak izleriyle başlıyor her şey. Fakat oturup ailece bile izlenebilecek kıvamda. Öyle abartılı bildiğiniz savaş sahneleri falan yok. Estonya'lı İvo'nun evi ile mandalina bahçesi olan komşusu Margus'un evi arasında savaştan çok, savaşın anlamsızlığı, insanlık, yaşam öyküsü anlatılan. Mandariinid, mandalina bahçesi demek. Umudun adı hep yenidoğan. 1992 yılında Gürcistan ile Abhazya arasında çıkan iç savaşın ortasında başlayan bu hikâyede, memleketi Estonya'ya dönmeyip Abhazya'da kalmayı tercih eden Ivo ve arkadaşı Margus, mandalina hasadını beklerken savaşın izlerine de dahil oluyor. Onların dahil olmasıyla, Çeçen Ahmed ve Gürcü Nika'nın da aralarına katıldığı savaşın ortasında güvenli bir alan oluşuyor; İvo'nun evi ve Margus'un mandalina bahçesi. Bu savaşın bu iki düşmanı Ahmed ve Nika aynı evin içinde nefretlerini çekiştiriyor, birbirlerini tanıyor, birbirlerini anlıyor ve bazı şeyleri sorgulamaya başlıyorlar. Belki de sadece kötülük yapana düşman olabilmeyi beraber öğreniyorlar. Öyle değil mi sahi. Savaşlarda hep masumlar ölüyor, üstelik genellikle öldürmemesi durumunda ölecek olan diğer masum tarafından. Soru şu fakat ne için? Tarih boyu insanlık mücadele etti. İlkin eline bir çubuk aldı ve sınır çizdi, dedi mahremiyetim burası, burasını geçersen bozuşuruz. İhlal etmedi karşısındaki fakat zamanla insan doyumsuz oldu. Sınırını başkaca çubuklarla sürekli genişletmek istedi. Büyümek, ilerlemek, sömürmek, yayılmak, kaynakları tüketmek ya da arkasından çubuğuyla onu dürtenden kaçmak için yaptı bunu. Fakat sonunda her yerde sınır ihlali başladı. Herkes daha fazla alan istiyordu. Ki kimisi cebren ve hile ile oluyordu bunun. Herkes birbirini iteledikçe, başkasının özgürlüğü ve alanına saygı azaldı, azaldıkça genişledi insan, genişledikçe tükendi. Aç gözlü hiyerarşi oluştu, asiller, aristokratkar, soylular kimsi kılıç zoruyla çizdi yeni toprak sınırını kimsi duygu sömürüsü ile kimisi dini imgeleri, siyasi otoriteleri kullanarak. Sınırlar değişti yıllarca nemalandı insanlık. Tüm bunlar olurken yeni doğana, çubukla çizdiği sınırın önündekinin ihlalinin meşru olduğu ve arkadan itekleyenin gaddar olduğu öğütlendi. Öğrendi yenidoğan bunu. Kalıtımsal olarak aktarıldı ona yeni toprağı almasına engel olana ve arkadan itekleyene duyulması istenilen nefret. Uydu yenidoğan buna tarihler boyu. Çok azı dedi, ileri gitmeyelim, gelinmesin üstümüze bu saçmalık. O çok azı işte bu filmi izledi ve anladı bu anlamsız süregelişi. Muazzam bir film. Herkes mutlaka izlemeli. *Filmin efsane de bir soundtracki var. Nias Diasamidze/ Mandalina Bahçesi. Filmi izlemediyseniz bile bu soundtracki mutlaka duymuşsunuzdur. 2013, Estonya yapımı, drama. "Hangi taraftan olduğu ne farkeder. İkisi de aynı yere gömülür."

dijitalcamur 4 years ago

The Two Popes

Fernando Meirelles

37 Gönderi

"İki Katolik adam, birbirlerini çıldırtmadan Papalığı paylaşabilir mi?" Bu filme Netflix yapımı olup izlenmesi gereken filmleri araştırırken denk geldim. Bafta Film Ödülleri'nde adaylığı da varmış. Listeye ekledim. İlk sırada bu film vardı. İkinciyi bir önceki gönderide paylaşmıştım yaparım böyle çılgın…devamı"İki Katolik adam, birbirlerini çıldırtmadan Papalığı paylaşabilir mi?" Bu filme Netflix yapımı olup izlenmesi gereken filmleri araştırırken denk geldim. Bafta Film Ödülleri'nde adaylığı da varmış. Listeye ekledim. İlk sırada bu film vardı. İkinciyi bir önceki gönderide paylaşmıştım yaparım böyle çılgın şeyler.shh Öncelikle biraz tarih bilgisi filme başlamadan iyi gelir. Kimdir bu Papa? Papa dediğimiz dünden bugüne Katolik Kilisesi’nin başkanı. Bu makama da Papalık deniyor. Papalığın merkezi Roma şehrinde Vatikan. Vatikan bugün bildiğimiz gibi bağımsız ve Dünya'nın en küçük ülkesi. Şimdi rivayete göre, İsa peygamberin en yakın arkadaşı Petros Roma'ya gelip İsa'nın kilisesini kurmuş. Bi şekilde MS. 300'lü yıllarda önceden zinhar yasak olan Hristiyanlığı Roma İmparatoru I.Konstantin artık yasal olarak kabul edip kendi de Hristiyanlığı seçince tabiri caizse işte papalık da almış yürümüş. Devlet işlerine mi karışmalar, şövalye mi yetiştirmeler, haçlı ordusu mu kurmalar, dünyaya mı hükmetmeler, cennetten arsa mı satmalar, ruhban sınıfı mı oluşturmalar, skolastik çemberde mi boğulmalar işte seç beğen al. Her bir şeyin içinde bu papalık. Neyse sonra 1800'lü yıllara geldiğimizde malum Roma Moma falan kalmadığından İtalya Devlet'inin temeli atılıyor fakat papa Roma'nın İtalya toprağı olmasını istemiyor. Kutsal Roma kafası. Dolayısıyla papalık bağımsız kendi halinde bir devler oluveriyor. Küçük ama etkili bir devlet. İşte taa o MS.300'lerden beri ama 266 papa gelmiş geçmiş. Bizim filmde gördüğümüz papalar ise 265. (Antony Hopkins) ve 266.(Jonathan Pryce) papalar. Artık aldıysak alacağımızı yoruma geçiyorum. He bu arada buraya kadar anlattıklarım filmde yok önceden bilmeniz gerek. Bu da amme hizmetiydi.jssj Filmde iki papa yok tabii ki. Filmin türünün Dram/ Komedi olmasından ötürü adı bu şekilde seçilmiş diye düşünüyorum. Böyle şeyler olmaz papalıkta çünkü.Tek adamlık esastır. Fakat diğer zamanlardan farklı bir şey olduğu kesin. Dur anlatcam. Film, 264. papa olan II. Jean Paul'un 2005'de ölmesiyle başlıyor.(bu Papa'da Mehmet Ali Ağaca'nın suikast düzenlediği papa. Hayır 1981'de bu suikast sonucu değil 2005'de ölüyor.) (Böyle karmaşık bir silsileye Türkiye'nin adının karışması da ne biliyim ne gereksiz şeyler djjd) Şükürlerce ki hayır bu papa yok filmde.jhhs Sadece gerçekten öldükten sonraki merasim konulmuş filme. (2005 yılına ait video kaydı) O öldükten sonra yerine işte Papa XVI. Benedictus geçiyor. Papa Benedik diyelim. Anthony Hopkins'in canlandırdığı papa oluyor. 265.papa. 1500'lerden sonraki ilk Alman papaymış kendisi. Çok sevilmiyor sanırım. Nazi diyenler oluyor filmde de kendisine. Katolik, radikal, reform sevmiyor. Fakat Benedik'ti diğer papalardan ayıran önemli bir özelliği var. Tam 700 yıl sonra tarihte ikinci defa bir papa makamını bırakıp yerine papa tayin etmek istiyor. Kendisi aşırı katolikliğin verdiği sancıyla mı nedir, "Artık Tanrıyı duyamıyorum." deyip istifa ediyor. (Normalde ölünce düşüyor papalık) Benedik'ti ayıran şey bu. Bırakmış. Daha Bırakmasın mı ay. 84 yaşında shsh (95 yaşında da ölmüş. 2022) Bir kerenin dışında hiç olmadı ama bu tarihte. Çünkü genellikle papa ölünce, kardinaller oy kullanıp 77 adet oyu geçeni papa ilan ediyorlar. Hatta bu mevzu Vatikan'da seçim sonrası bacadan çıkan beyaz dumanla halka haber ediliyor. Bu adamlara da yazık. Diyor ki Benedik istifa edip en son giderken "yoruldum, ben yönetici değilim alimim." Siyaset zor iş cidden alimi bile zalim yapabiliyor. Neyse filme gelecek olursak, filmde Meksikalı Kardinal olan aynı zamanda şuanki Hristiyanlık dünyasının 266. Papası, Franciscus, yani asıl adı Bergoglio olan Papa'nın Papa oluş hikayesini izliyoruz. Benedik'in ısrarı bu yönde, ona bırakmak istiyor makamı. İçten içe birbirlerine zıtta olsalar, e biraz reform olsa fena olmaz diyor Benedik. Franciscus'un Benedik'le yapmış olduğu diyaloglar çok güzel ve filmi izlettiren de zaten bu uzun diyaloglar. Sanırım filmi epey bi kitleye iyi film adı altında sevdiren de bu. Film size ama acayip Hristiyanlık misyonerliği gibi gelebilir ilk başta. Öyle de zaten. Ama bence sinematografik olarak da başarılı. Meksikalı Papa'nın reformist, diğerine göre daha çağdaş, tango yapan, pizza yiyen bir papa falan olmasından ötürü diyologlar tatlı sert, atışmalı hatta mizahi. Benedik'te rol veren oyuncunun Anthony Hopkins olmasından ötürü de resmen severek izlenecek bir yol hikâyesi. Yer yer 2012'den beri ve 2022'de de halen papa olan Papa Franciscus'in geçmişine gidildiği, hayat hikayesinin de resmedildiği, e olacak o kadar da adamın sempatik gösterildiği, aynı zamanda da değişim ve dönüşümle aşırı skolastiğin çarpışmasının konu edindiği tarihsel alt metinli ve zannediyorum Hristiyanlık dinine ve Papa'ya karşı saygı ve sevgi kazandırılması için yapılmış bir film.shsj cübbelinin bugün her YouTube kanalına misafir olması gibi geldi bi an.shhshs Ben tarihe ilgi duyduğum için sevdim. Fakat çok da tarihsel diyemem. Film çağa ayak uydurmak ya da uydurmamak meselesiyle ilgileniyor daha çok. Oluş hikâyesi. Asırlardır mevzu da bu zaten. "Hayat asla durağan değildir." "Ödün verme, değiş." Zaman akıyor. Tarih ilerliyor. Her şey değişiyor, dönüşüyor. Türkiye'de yapılmış olsaydı bu film bizde din adamını bakan olarak devlet atadığı için böyle bir şey mümkün olmayacaktı. Ancak mezhepten ziyade cemaat tarikat çatışması konu edinilebilir. Ama onlar da birbirilerine değil görev teslim etmek birbirlerini boğmak istiyorlar.sjjs ve çoğu radikal. Sorun da bu zaten sanırım. Reformist bir din anlayışına ihtiyacı var dünyanın. Din üzerinden kutuplaştırılmasına insanların, din üzerinden kandırılmasına, din üzerinden propanganda yapılmasına dayanılamıyor artık. İnanç çünkü içten gelen, başkalarının içinden gelip geçenlerin dikizlendiği değil. Umarız inanmak istenyenler de inanmamak isteyenler de bunları kullanmak isteyen insanların kabında çorba olmaz. Bu kadar uzun yazıyı hak ediyor mu film izleyelim mi yani. Evet. Mutlaka. Yıl: 2019 Tür: Komedi / Dram Yer/Yapımcı : Netflix İmdb: 7,6/10