(@) - Raf

Dazai'nin canımı en çok yakan kitabı bu oldu, yüreğimin kıyısında bir müphem sızıyla kalakaldı öylece... Kitabın malum kısmı hiç beklemediğim bir anda vurdu beni. Zaten çoğu acının olayı da bu değil midir? Çoğu zaman beklenmediktir, davetsiz gelir hep... Yalnızlık en…devamıDazai'nin canımı en çok yakan kitabı bu oldu, yüreğimin kıyısında bir müphem sızıyla kalakaldı öylece... Kitabın malum kısmı hiç beklemediğim bir anda vurdu beni. Zaten çoğu acının olayı da bu değil midir? Çoğu zaman beklenmediktir, davetsiz gelir hep... Yalnızlık en çok bu kitabında ağır basıyordu, topluma yabancılaşma taşıyordu her bir sayfadan... Sevme, sevilme, yaşamını bir nedene bağlama ihtiyacı dökülüyordu satırlardan... ve keza bunları bulamamanın sızısı... Bu saydıklarıma ihtiyaç duymayacak insan yoktur zaten. İnsan insana muhtaçtır. Tamam, özünde hepimiz bu hayata yalnız geldik ve yine yalnız gideceğiz ama insan acılarına, mutluluklarına, yaşamına bir şahit ister yani. O aradaki zamanın, yaşadığımızın şahitleri sevdiklerimizin, sevenlerimizin, bizi düşünen, değer verenlerimizin kıymeti paha biçilemez. Bazen insan boşluğa düşüyor, sanki kendisini kimse anlamıyormuş gibi hissediyor ama çoğu zaman atladığı bir detay da "Ben ne kadar anlıyorum?" sorusu oluyor. Bu soruya net bir cevap bulduğunu sandığı anlarda bile insan feci yanılmış olabiliyor. İnsanın hem kendini hem de başkalarını anlayabilmesi, ikisi de zor uğraş, hakkını verebilmek nasip olsun, ne diyelim... Bu sorunun çözümünü düşündüğümüzde de çıkar yol, anlatmaktan ve dinlemekten geçiyor, sonuçta kimse kimsenin zihnini okuyamıyor ve bir noktada anlattıklarımızdan ibaret oluyoruz, gerisi de sadece varsayımlar yumağı olarak kalıyor. Üstüne bir de kelimelere dökemediği bir hissini zaten insanın en başta daha kendisinin bile anlamakta zorlanıp zihnini netleştiremeyişini de düşünürsek o zaman bu varsayım yumakları daha da bir düğümleniyor. Velhasılıkelam yeter ki biz anlatalım da ayıp inatla anlamayanın ayıbı olsun, ne yapalım... Bir de anlaşıldığını anlayamamış olmak farkındalığı diye de bir durum var ki... adeta insanı dumur ediyor. Sanıyorum insan anlaşıldığına ikna olmak için illa tastik bekliyor, karşımızdakinden illa "Evet, böyle hissediyor, şöyle düşünüyorsun" dönütünü almadıkça inanamıyoruz anlaşıldığımıza ve bu da yine iletişimin değerini vurgulayan bir durum olarak karşımıza çıkıyor. Bu noktada Alber Camus'un bir sözü geldi aklıma: "Bir insan söylediği şeylerden çok söylemedikleriyle insandır. Söylemeyeceğim çok şey var." Aslında bu iki bakış açısı birbirini tamamlıyor gibi. Başkalarının gözünde anlattıklarımızdan ibaret oluyoruz, kendi özümüzde ise anlatmadıklarımızdan ibaret... Dazai'nin kitaplarında anlattıkları da onun zihnini tamamen görebilmemizi sağlamıyor belki ama bir kısmını anlayabilmemize ışık tuttuğu da yadsınamaz. Sonuna geldiğimizde artık, kitabın bıraktığı his, Dazai çırpınmış çırpınmış ama bir neden bulamamış gibi... Yaşamını bir nedene bağlayamamış ve ruhu çoktan batmış gibi... Tıpkı bazı anlar her birimizin ruhunun da aynı sularda boğulduğu gibi... Başta canımı en çok yakan kitabı demiştim ya hani, bu kısımı biraz daha netleştirmek istiyorum. Hikâye boyunca duygulandıran başka kısımlar da vardı ama en çok, Naoci'nin yazdığı notların olduğu sayfaları okurken canımın yandığını hissettim. Sanki "abla, abla" diye konuştukça bana söylüyormuş gibiydi, sanki kendi kardeşimmiş gibi... Naoci'nin o notları aynı zamanda Dazai'nin notlarıymış gibi de hissettirmişti. Yani o kısımlarda Naoci üzerinden Dazai'nin kendi zihnine ışık tutuyor olma olasılığı yüksek gibi. Hatta tıpkı Naoci'nin en yakınları tarafından bile anlaşılamamış olmasıyla Dazai de "bir anlayanım yok" diye kendi sitemini etmiş gibi... Kısacası yanınızdaki sizi seven o insanlara gidip bir defa daha onları ne kadar çok sevdiğinizi söyletecek bir kitaptı. Yaşamı sevdiren de yaşama küsteren de insan olması ne garip... Daima hayatı sevdiren, varlıklarıyla gözlerimizin içini güldüren göz aydınlığı insanlarla karşılaşmak ve kendimizin de o insanlardan olabilmesi dileğiyle... 🍃🌸 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆ ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf. 12 "Onun gibi şeytanlar kolay kolay ölmez. Ölecek olan güzel insanlardır." 📌Sf. 24 "Annem mutluluk kisvesi altında her geçen gün zayıflıyor, benim zihnimde kıvrılan, annemi öldürecek olan o yılansa her geçen gün büyüyor. Boğsam da boğulmuyor, büyümeye devam ediyor." 📌Sf. 30 "Ortalığı yangın yerine çevirdikten sonra özür mahiyetinde canıma kıymamın ne anlamı ne de kıymeti var." 📌Sf. 50 "Öğrenme, kibrin diğer adıdır. İnsanın insanlıktan uzaklaşma çabasıdır." 📌Sf. 53 "Olgun biri gibi davrandığımda, insanlar ne kadar olgun olduğum hakkında konuşuyorlar. Tembel davrandığımda, tembelliğim hakkında dedikodu ediyorlar. Roman yazamıyor gibi yaptığımda, yazamadığımı söylüyorlar. Yalancı gibi davrandığımda, yalancı diyorlar. Zengin gibi davrandığımda, zenginliğimi konuşuyorlar. Umursamaz göründüğümde ne kadar umursamaz olduğumu söyleyip duruyorlar. Fakat gerçekten acı çekip inlediğim vakit, insanlar numara yaptığını söylüyorlar. Bence kendileriyle çelişiyorlar." 📌Sf. 54 "Gurur... Gurur dediğin nedir? İnsanlığın... Hayır, bir insanın "ben farklıyım", "ben özelim" diye düşünmeden yaşamaya devam edememesidir." 📌Sf. 73 "Yüzümdeki kırışıklıklar, hislerimi söyleyeceklerimden daha net bir şekilde ifade edecektir." 📌Sf. 93 "Anne... Daha evvel dünyayı tanımıyormuşum." 📌Sf. 117 "Sanıyorum bu "çağımızın kaygısı" denen şeyden dolayı insanlar birbirlerinden korkuyor, düşünceler saldırıya uğruyor, çabalar alay konusu oluyor, mutluluklar inkâr ediliyor, güzellikler kirletiliyor, gurur ayaklar altına alınıyor..."

dilarauzmez 1 year ago

Öğrenci Kız

Osamu Dazai

48 Gönderi

Her kitabında ikircikli konular üzerine inşa ettiği bir şey illa ki var demiştim. Burada da gençlik ve yetişkinlik arasında gelgitler görüyoruz. İnsanın içindeki çocuk ve olgun tarafların çarpıştığı kaotik ergenlik yılları... Kim olduğunu, ne olduğunu, neden yaşadığını sorguladığın, kendine dünyada…devamıHer kitabında ikircikli konular üzerine inşa ettiği bir şey illa ki var demiştim. Burada da gençlik ve yetişkinlik arasında gelgitler görüyoruz. İnsanın içindeki çocuk ve olgun tarafların çarpıştığı kaotik ergenlik yılları... Kim olduğunu, ne olduğunu, neden yaşadığını sorguladığın, kendine dünyada varolabileceğin bir yer aradığın o sancılı yıllar... Şöyle bir dönüp baktığımızda hayatımız boyunca kaç farklı zıt kutup dolaşıp da bugüne gelmiştir düşüncelerimiz, kim bilir... kendimiz bile kolay kolay bilemeyiz. İnsanın büyümesi gibi düşüncelerimiz de büyüyor, gelişiyor, değişiyor ve hatta ölüyorlar. Bu bana fazlasıyla ilginç geliyor. Bugün tutkuyla savunduğumuz bir gerçeğimizi yarın külliyen mantıksız bulabiliyoruz. Bence büyümek, hatta yaşamak; biraz da tam olarak bu demek... Olduğun yerde sabit kalmamak, değişmek ve gelişmek, farkında olsan da olmasan da yol alıyor olmak demek... Kitapta da aynen böyle bir durum görüyoruz. Ana karakterimizin, kim olduğunu bilmediğimiz genç bir kızımızın saçlarının uçlarına tutunup tüm bir gün boyunca düşüncelerinde sallanıyoruz. Bu genç kızımızın hakkında herhangi bir bilgimiz bulunmuyor ki keza kızımızın kendisi de henüz kim olduğunu çözememiş, daha hayatın başında, ergenliğin o sarsıntılı yıllarında kendine gidebileceği bir yön, dünyada varolabileceği bir yer arıyor. Dolayısıyla hikâye boyunca biz de kızımızın kim olduğuyla ilgilenmiyoruz bile. Sokağa çıksak rastgelebileceğimiz herhangi biri gibi... İçimize dönsek karşılabileceğimiz kendimiz gibi... o kadar bizden, o kadar herkesten biri... 📌Sf. 30 "Giderek herkes gibi alelade biri oluyorsun." Bir yanda da bu kızımız, hakkında "rastgele herhangi biri gibi" dediğimi duysa muhtemelen bana fazlasıyla kırılırmış gibi hissediyorum açıkçası 😅 Şöyle bir düşündüğümüzde aslında hem herkes gibi hem de hiç kimse gibi özgün bir karakteri var. (Nolur nolmaz şöyle azıcık toparlayayım da darılmasın bana 🤭) 📌Sf. 12 "...geçmişi, şimdiyi ve geleceği bir anda sezebilecekmişim gibi garip bir hisse kapıldım." Mutfak girişinde oturmuş, yıllar yılı aynı ağaçlara yine aynı hislerle bakacağından yani aslında "hiçbir şey ya asla değişmezse" korkusuna kapılmış kızımız bu cümleyi kurduğunda şunu düşünmüştüm. Büyümenin o karamsar korkusunun temelinde yatan sanıyorum ki o yıllarda kendimizi tam anlamıyla ne çocuk ne de yetişkin gibi hissedemememizden kaynaklanıyor. Çocuk gibi davransak da geçmişe dönemiyoruz, çocukluğumuz artık ardımızda kaldı. Yetişkin gibi davransak o sorumluluk hissi ürkütüyor ve gelecek erişemeyeceğimiz kadar uzak görünüyor. İki arada bir derede kalıyor, ne çocuk ne yetişkin, ne olduğunu bilmediğimiz bir boşlukta istesek de istemesek de büyüyoruz ve her şey hep böyle olacak zannına kapılıp kendimizi korkutuyoruz. Böylelikle bilinmezliğe sarmalanarak tüm maddi sıfatlardan arınmış kızımızın sadece maneviyatına, ruhuna odaklanıyoruz ve bulduğumuz öyle bir hâletiruhiye ki adeta sabahına başka akşamına bambaşka biriyle karşılaşıyoruz. Tıpkı aslında bir çoğumuzun da olduğu gibi... Düşüncelerimizin kabuk atması, kendilerini değiştirip dönüştürmesi için her zaman yıllar yılı geçmesi gerekmiyor, bazen bir gün, hatta saatler bile kâfi gelebiliyor. Durum böyle olunca kızımız da tezatları olabildiğine kullanıyor ve güne gözlerini karanlık açıp gecesine de gözlerini hafiften aydınlatarak kapattığı bir gün yaşıyor. Ve alın size yine tam da Dazai'lik bir konu, karamsarlıkla umudun, mutlulukla hüznün arasında mekik dokuduğumuz ikircikli gelgitler silsilesi... Bu gelgitlerin bana en çok düşündürdüğü bir şey var. Bir ufak bakış açısı değişikliği hem her şeyi mahvetmeye hem de her şeyi kıymetlendirmeye muktedir olması gerçekten düşündürücü. Kızımız sabah uyandığında karamsar ve kasvetli bir bakışla açıyor gözlerini ve her şeyden, hatta kendinden bile nefret eder bir ruh hâline bürünüyor. Bu hüzünlü nefretini kuşanınca dolayısıyla da hiçbir şeyi tam sevemiyor gibi. Bu bakış açısını sabah tarif ettiği feri sönmüş gözlerini ve Sefil adını verdiği topal köpeğini akşamına daha sevimli görüp bahsetmesinden anlayabiliyoruz. Ayrıca doğal olmayan her şeyden de tiksiniyor gibiydi. Kendi saçını yaptırmış olmasından, makyajlı ve süslü kadınlar görmekten hazzetmiyor, sinirleniyordu. Bir de kızın şehirde okula giderken daha karamsar ama köye, doğaya döndüğünde daha keyifli olması ve çocuksulaşması da hoşuma giden bir detaydı. Şehirin bunaltıcı, doğanınsa dinlendirici hissiyatı sarıyordu okurken. Yazarın ruh, çevre betimlemelerini zaten hep başarılı, nahif ve etkileyici buluyorum ama burada daha bir hoşuma gitti. Sade, sakin ama derin bir hikâye sunuyor olmasıyla Osamu Dazai kitaplarına başlamak için ideal bir kitap. Not: Keşke kitabı okuduğum gibi yorum yazsaymışım. Sonbahara girerken okumuştum kitabı ve şimdi üç ay sonra yorum yazmaya kalkınca istediğim gibi detaylandıramamak bir miktar üzdü... Kitabın hak ettiği yorumu yapamadığımı hissediyorum ama napalım artık, sağlık olsun :') 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆ ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf. 10 "Mavi bir göl gibi, çayırlara uzanıp gökyüzüne bakarken ara sıra süzülen bulutları da yansıtan gözler. Kuşların gölgesine değin tüm detayları net bir şekilde yansıtan. Böyle güzel gözlü insanlarla tanışırım umarım." 📌Sf. 17 "Kitap okuma denilen şey benden koparılıp alınırsa, hiçbir hayat deneyimi olmayan ben ağlanacak hâlde olurdum galiba." 📌Sf. 18 "Öyle ya da böyle bir şey yapmam gerektiğini biliyorum ama bunun ne olduğunu nasıl tamamen kavrayacağım?" 📌Sf. 20 "Doğru umut ve doğru arzulara sahip olmadığımız için azarlanıyoruz, peki ama doğru idealin peşinden koşsak, bu insanlar bize destek olup rehberlik edecekler mi acaba?" "Sonra bizi her zaman büyük bir güçle çekip sürükleyen "dünya" var. Tüm bunları düşününce, kendi karakterimize sadık kalmak kolay değil." 📌Sf. 24 "Şimdi, şimdi, şimdi, avucuma alsam bile "şimdi" çok uzaklara uçup gidiyor ve yeni bir "şimdi" geliyor." 📌Sf. 35 "...ne kadar acı verse de, üzgün de olsam benim için değerli şeyleri korurum." 📌Sf. 50 "Kimse bizim çektiğimiz acıları gerçekten bilmiyor. Kimbilir büyüdüğümüzde, şimdiki acılarımızı ve üzüntülerimizi saçma bir şeymiş diye hatırlayacağız belki. Ama yetişkin olana kadarki bu uzun ve can sıkıcı dönemi nasıl yaşamamız gerekiyor? Bunu kimse söylemiyor." 📌Sf. 52 "Mutluluk bir gün geriden gelir."

dilarauzmez 1 year ago

Soytarı Çiçekleri

Osamu Dazai

15 Gönderi

Sanki yazarın sadece içini dökmek, zihnindekileri paylaşmak için yazdığı bir kitap gibiydi. Yine bu kitabı da otobiyografik ögeler taşıdığından okurken geçmişiyle, hatalarıyla, pişmanlıklarıyla hesaplaşmak, çaktırmadan derdini anlatmak, anlattıkça da kafasındaki düşüncelerden arınıp kurtulmak istemiş gibi hissettim. Hani insan bazen hiç…devamıSanki yazarın sadece içini dökmek, zihnindekileri paylaşmak için yazdığı bir kitap gibiydi. Yine bu kitabı da otobiyografik ögeler taşıdığından okurken geçmişiyle, hatalarıyla, pişmanlıklarıyla hesaplaşmak, çaktırmadan derdini anlatmak, anlattıkça da kafasındaki düşüncelerden arınıp kurtulmak istemiş gibi hissettim. Hani insan bazen hiç tanımadığı kişilere daha rahat döker ya içini... Bunun gibi bir durumdu cümlelerden sezdiğim. Hatta tam olarak ifade etmek gerekirse anlatmadan anlatmak istemek gibi bir kıvranışla kelimeler dökülmüş Dazai'nin kaleminden... Ya da yalnızca yazmak istediği için yazmış da olabilir, bilemem tabii 😅 Hikâyeyi yazarken farklı bir teknik denemiş ve dördüncü duvarı yıkmak denilen şeyle ara ara kendi yorumlarıyla hikâyeyi bölüp "Pardon bir şey dicektim de olmadı galiba bu eser ya çok beceriksizim off puuff" diye sızlanarak habire satırların içinden ansızın fırlıyıp duruyordu Dazai. Yani bu kitabı bir enteresan olmuş 😂 Yav Dazai'ciğim bir dur iki dakika sızlanma da rahat rahat okuyalım müsaadenle en son toplu yakınırsın, diyesim geldiydi kaç defa... yeri gelmişken itiraf edeyim 🤭 Bir iki yerde bu aralara yorum katma durumu hoşuma gitmişti ama çoğunlukla hikâyenin akışını baltalayıp dikkat dağıtmış. O kadar çok eleştiriyor ki kendi eserini -hatta eleştirmek kelimesi hafif kalıyor, adeta kendi elleriyle kendini gömmüş kitap boyunca- sanki başkalarının kötülemesine fırsat vermeden her şeyi kendisi söyleyip böylece kimsenin diline olumsuz bir yorum bırakmak istememiş gibi. Sonuç olarak öyle aman aman çok bayıldığım bir kitap olmadı ama genel olarak beğendim. Eğlenceli yanları da olan acının tatlı tebessümü minvalinde bir hikâyeydi. Sonu da biraz en heyecanlı yerinde giren reklam gibi olmuş, hüzünlü bir son beklerken boşlukta bıraktı. 7/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆☆ ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf. 6 "İçimi görmeye niyetli olanlar görecektir." 📌Sf. 18 "...incinmeye görsünler ya karşılarındakini ya da kendilerini öldürecek kadar kafaya takarlar." 📌Sf. 21 "Onların sohbetleri sırasında "acayip" sıfatı sıkça geçerdi. Bunun sebebi, şu sıkıcı dünyada dört gözle bekleyecekleri bir şeyler olmasını istemeleri olabilir." 📌Sf. 23 "Gülmezsen zarardasın aslında. Gülünecek en ufak şeyleri bile gözden kaçırma sakın!" 📌Sf. 30 "Ben teslim olmak istemiyorum. Kimsenin içimdekileri görmesini istemiyorum." "Gerçekten insani bir yaşam sürebilir miyim ki?" 📌Sf. 46 "Her daim umutsuzlukla dip dibe duran, rüzgârlara karşı bile soytarılığın o narin çiçeklerini koruyup kollayan hüznü bir anlayabilseydiniz keşke!" 📌Sf. 57 "Özellikle de gerçek duygularını bir gülümseme ardına gizliyorlar." 📌Sf. 62 "Kendisi kötülük yapan biri olunca başkalarının içindeki iyiliği de anlamıyor tabii ki." 📌Sf. 75 "Neden tüm düşüncelerimi bir hükme bağlamadan yaşayamıyorum? Böylesine bir huyu kimden aldım?"

dilarauzmez 1 year ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

26 Gönderi

"İnsanlığımı Yitirirken"den sonra Dazai'nin bu kitabını okumak, yaşama dair az da olsa bir parça umut kırıntısı serpiyordu sanki. İnsanlığımı Yitirirken'de bir pes ediş hakim gibiydi. Buradaysa bir direniş var, ölüme karşı yaşam tarafının ağır bastığı hissedilebiliyordu. Durum böyle olunca merak…devamı"İnsanlığımı Yitirirken"den sonra Dazai'nin bu kitabını okumak, yaşama dair az da olsa bir parça umut kırıntısı serpiyordu sanki. İnsanlığımı Yitirirken'de bir pes ediş hakim gibiydi. Buradaysa bir direniş var, ölüme karşı yaşam tarafının ağır bastığı hissedilebiliyordu. Durum böyle olunca merak edip baktım romanlarını hangi sırayla, kaç yıl arayla yazmış acaba diye. Dazai bu "Pandora'nın Kutusu"nu aslında 1943'te yazmış ama savaş zamanı sansürden dolayı 1945 yılında yayımlanmış. "İnsanlığımı Yitirirken ise son intiharına yakın 1948'de... Aradaki birkaç senenin bir insanın umutlarının tamamen tükenmesine yetmiş olması ne kadar da ürkütücü ve acı... Dazai'nin eserlerinde adım adım topluma, dünyaya yabancılaşmasının apaçık takip edilebiliyor olması da keza öyle... Bu arada okuduğum sekiz kitabının yayımlanma sıralaması ve yılları da şöyleymiş: • Soytarı Çiçekleri - 1935 • Öğrenci Kız - 1939 • Yeni Bir Hamlet - 1941 • Pandora'nın Kutusu - 1945 • Batan Güneş - 1947 • İnsanlığımı Yitirirken - 1948 Diğer iki kitap "Koş Melos!" ile "Yeşil Bambu ve Diğer Fantastik Öyküler" ise farklı yıllarda yayımlanmış öykülerinin toplandığı kitaplar. "Pandora'nın Kutusu"na dönersek kitap boyunca satırları okudukça savaşla ruhu sarsılmış bir insanın hem buhranına hem de yaşamın tüm kötülüklerinin ve acılarının karşısına diktiği o umuda, umut kırıntılarını toplayan o hâllerine şahit oluyoruz. Yazar sanki tüm olumsuz düşüncelerinden bir hastalıktan iyileşir gibi sıyrılıp kafasından atmak istiyor. Dolayısıyla da kitap boyunca bir insanın kendini yeniden inşa etmeye çalıştığını görüyoruz, kendinin yeni bir versiyonunu bulmaya çalışıyor, yenilenmeye çabalıyor gibi bir hâli var ana karakterimizin. Tıpkı savaş sonrası tüm Japonya'nın da yenilenmeye çabalaması gibi. Mektuplardan oluşan bir anlatım tekniği tercih edilmiş olduğundan sanki bir arkadaşınızla sohbet ediyormuş hissi sarıyor okurken. Bu da kitabın hoşuma giden yanlarından biriydi. Not: Dazai okumaya başlamak için iyi bir tercih olabilir bu kitap. 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆ ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf. 9 "İnsanlar genellikle umutla kandırılır; ama aynı zamanda "umutsuzluk" kavramıyla da aynı şekilde kandırılırlar." 📌Sf. 11 "Bu şekilde yaşamaya devam edersem gelecekte nasıl biri olacağımı merak ediyorum." " "Benim yaşıyor olmam insanlara rahatsızlık veriyor. Ben lüzumsuz bir adamım," farkındalığı kadar acı veren bir düşünce yok." 📌Sf. 32 "Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir?" 📌Sf. 40 "İnsanlar ölümle tamamlanır. Yaşarken, herkes eksiktir." 📌Sf. 49 "Gerçekten konumunun en düşük seviyede olduğunu düşünürken bile, en dibin daha da dibi vardı. İnsanlar, en nihayetinde, kendileri hakkındaki yanılsamalarla sarhoş olmuş bir şekilde yaşamıyorlar mı? Gerçekler acıdır." 📌Sf. 57 "Neyin doğru olduğunu bilmek ve yapmamak korkaklıktır derler." 📌Sf. 127 "Gerçeklerden kaçalım diye değil. Acılar zaten apaçık ortada. Bizler ne olursa olsun, kaygı duymadan yaşamaya niyetliyiz." 📌Sf. 129 "Her şey yavaş yavaş eskiyecek. Hiçbir amacın olmayacak. Her şeyi kaybetmiş, her şeyi bırakmış kişilerin huzurudur o hafiflik." 📌Sf. 138 "Kalbimi yoran o şey artık yoktu." 📌Sf. 142 "Bundan sonra artık hiçbir şey demeden, ne hızlı ne yavaş, tam olması gereken tempoda dosdoğru yürüyelim. Bu yol nereye gidiyor? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana cevap verecektir: Hiç bilmiyorum ama güneşe doğru büyüyorum."

dilarauzmez 1 year ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

174 Gönderi

Osamu Dazai'nin beni en çok yoran kitabı bu oldu ve kendisiyle ilk kez bu kitabı aracılığla tanışmak pek de iyi bir tercih değilmiş sanıyorum. Ya da belki benim ruh hâlim kitabın o kasvetli, melankolik ve depresif havasını taşıyabilecek bir modda…devamıOsamu Dazai'nin beni en çok yoran kitabı bu oldu ve kendisiyle ilk kez bu kitabı aracılığla tanışmak pek de iyi bir tercih değilmiş sanıyorum. Ya da belki benim ruh hâlim kitabın o kasvetli, melankolik ve depresif havasını taşıyabilecek bir modda değilken okumaya çalışmak gibi bir hata yapmış da olabilirim zira kaç defa başlayıp bıraktım sayamadım, aylarca elimde süründü ve zar zor anca bitirdim. Şimdiye kadar 8 kitabını okudum ve Dazai'nin dilini gerçekten beğeniyorum. Hemfikir olmadığınız konularda bile yine cümlelerini çizesiniz geliyor, o kadar etkileyici ifade ediyor kendini. Bu sekiz kitabını da kendi okuduğum sıraya göre ayrı gönderilerde yorumlamayı düşünüyorum, bakalım. Hayatını okuduysanız Dazai'nin 4 defa intihara kalkıştığını ve en sonunda canına kıydığını biliyorsunuzdur. Okuduğum her kitabında o yaşam ve ölüm arasında mekik dokuyan yanı hissediliyordu. Umut ve pes edişlerde git geller yaşayan birisinin cümlelerini okuduğunuzu anlayabiliyorsunuz. Her kitabında bu tarz ikircikli konular üzerinde inşa ettiği bir çatışma illaki var, yani kendisine ikirciklerin efendisi desek pek de yanlış ifade etmiş olmayız, sanıyorum. 😅 Bu kitabı insanın ruhunun en karanlık köşelerine inip gezinebilendi, diğer kitaplarında bu denli söndürmemiş ışıkları, bağladığı karaları yine az buçuk cılız bir ışık da olsa aydınlatıyordu hafiften ama bu... Bu kitabı zifiri karanlık. Kitap boyunca beni en çok bunaltan yanı sanıyorum diline pelesenk olmuş şikayetleriydi. Dibin de dibini görmüş, çökmüş bir insanın şikayetten başka da bir şey söylemesi beklenemez zaten ama yoran kısım şu ki adeta kendi elleriyle kazdıkça kazıyor bir kuyu, kazdıkça daha da çöküyor, çöktükçe de o kuyunun en dibini merak ediyor ve o en dibe kendi isteğiyle inmek istiyormuş gibi bir histi benim, o satırlardan aldığım. Kendi elleriyle etrafına karanlıktan bir duvar örüyordu adeta, tam olarak bu, okurken bile ruhumu yoruyordu. 6/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆☆☆ ------------------------------------------------------------------------ 📌Sf 14 "Düşündükçe daha da anlayamaz hâle geliyorum ve kendimi, yalnızca benim tamamen farklı olduğum şeklindeki korkunç, rahatsız edici düşüncenin saldırısına uğramış buluyorum." 📌Sf 17 "Ne istediğim sorulduğu anda hiçbir şey istemez olurdum." 📌Sf 43 "Ayrıca 'suçlu psikolojisi' diye bir kavram da var. Tüm hayatımı vicdanım tarafından rahatsız edilerek yaşadım ama aynı zamanda vicdanım sadık bir yoldaş oldu." 📌Sf 52 "Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu." 📌Sf 77 "Ah, insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar. Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar." 📌Sf 104 "Ah, o da perişan. Bundan eminim. Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler."

dilarauzmez 1 year ago

Ran

Akira Kurosawa

20 Gönderi

İnsanoğlunun ruhunu kemiren ızdıraplarının kökünü şevkle besleyen o yegane duygu ki bir türlü bitmez, tükenemez... İnsan tükenir de gözünü bürüyen o hırs perdeleri tükenebilir mi? Tükenmez tabii. Filmimizde de bu adeta tükenmez kalemle insanın kendi elleriyle kendi alnına yazdığı hırslarını…devamıİnsanoğlunun ruhunu kemiren ızdıraplarının kökünü şevkle besleyen o yegane duygu ki bir türlü bitmez, tükenemez... İnsan tükenir de gözünü bürüyen o hırs perdeleri tükenebilir mi? Tükenmez tabii. Filmimizde de bu adeta tükenmez kalemle insanın kendi elleriyle kendi alnına yazdığı hırslarını ve tükenişlerini izliyoruz. İzliyoruz ama izlemek demek sönük kalır, Kurosawa sağ olsun öyle böyle değil bir acayip destansı izleyiş bu bizimkisi... 📌1:17:23 "Delirmiş bir dünyada sadece delilerin aklı başındadır!" İlk olarak hırs duygusunu tanımlamaya çalışıyorum, düşünüyorum nasıl ifade edilebilir diye... Açgözlülük, zalimlik, bencillik... Aklıma iyi hiçbir özellik gelmiyor, hep olumsuz şeylerle bağlantılı gibi... Ee, peki hiç mi iyi yanları yok? Devam etme, bir işin sonuna gidebilme yetisi desek, bu mesela iyi gibi ama o da hırstan ziyade azim kavramına daha yakın gibi... Sanıyorum hırsın getirisi yalnızca hezeyanlar, yıkımlar ve pişmanlıklar silsilesi... 📌1:16:57 "Demek ki yüreğin başarısızlığını görmesi için aklın iflas etmesi gerekiyormuş!" Filmde de zaten geçmişin bu acılar ve pişmanlıklar silsilelerini görüyoruz. Her bir karakterin ayrı bir kişilikleri, ayrı bir hırsları var ki her birine ayrı ayrı analiz yapılabilir, o derece... ve bu birbirinden farklı karakterlerin tek bir şeye kurban gittiğini görüyoruz, güç sarhoşluğunda hırsları peşinde dolu dizgin koşarak hatalarına şuursuzca atlayışlarını izliyoruz... Kurosawa, Shakespeare'in Kral Lear oyununu almış, öyle bir kesmiş, biçmiş, Japon kültürüyle besleyerek şekillendirmiş ki üzerine tam oturmuş, filmin hiçbir yanı sırıtmıyor, hiçbir yanı emanet gibi durmuyordu. İzlemesi baştan sona keyif vericiydi. Yönetmen, aynı krallığın bölünen askerlerinin birbirleriyle savaşmalarının kaosunu dinginleştirmek ister gibi, her bir kardeşin bayrak rengini her bir askerin sırtına geçirerek adeta renk cümbüşü sunmuş bizlere. Maviler, kırmızılar, sarılar havalarda uçuşuyordu, hem de göz dolduran türden... Bir de bu rengarenk kaosun ortasında koşuşturan öyle şahane atlar ve süvariler vardı ki izlemeye doyamıyordu insan. Ayriyeten oyunculuklar da keza seyri sefa derecesindendi ki özellikle Lord Hidetora Ichimonji karakterinin deli hâlleri, kayaların arkasına saklanırken ellerinin duruşu, bakışı, tavırları cidden etkileyici geliyordu göze, oyuncu hakkıyla canlandırmış karakterini sonuna kadar. Gerçi bir yandan da Japonların oyunculukları genel olarak bir değişik oluyor; coşkulu, heyecanlı, aniden bağıra bağıra oynamaları hem garip hem etkileyici geliyor bana, bu da işte öyle çözemediğim enteresan bir başarıları, ne diyelim 😅 Hep seyretmesi şöyle güzel, böyle hoş diyip durdum ama filmin öyle manidar, tiyatral, şiirsel replikleri de vardı ki dinlemeye de doyum olmuyordu. (Evet, evet filmi daha neresinden tutup da öveyim diye düşünüyorum hâlâ. Amaan eksik övgüm kalmasın 😌) Özellikle tam da soytarının "Sen saçmalarsın, ben doğruları söylerim. Sonra da bu konuşmalardan bir şeyler çıkarmaya bakarız." dediği gibi neredeyse cümlelerinin her biri altı çizilesi, hemen hemen hepsi de ayrı bir düşündürücüydü. 📌1:56:03 "Yılanın yumurtası bembeyaz ve saf olur. Kuşunki ise benekli ve kirlidir. Kuş benekli yumurtasını beyazların yanına yumurtlamış. Yumurta çatlamış, içinden yılan yavrusu çıkmış. Çünkü kuşu yılan yutmuş." Ne iyi olurdu keşke her şeyin içini dışını kolayca bilebilsek... nice saf, tertemiz görünenin içindeki sinsiliği saman altından yılan daha kuşu yutamadan bir çırpıda görebilsek... 📌1:57:52 "İnsanoğlu, ağlamaya doğarken başlar. Yeterince ağladığında ise ölür." Düşünüyorum... acaba tarih boyunca kim bilir kaç kişinin yüreğinin suyunu sıkmıştır aynı acılar ve kaç çift göz akıtmıştır tekerrür eden yaşlarını... Her birimiz ki hayatları birbirimizden dağlar kadar farklı lakin hiçbirimiz ki gönlüne sızı hiç değmemiş olsun... Değil midir ki yüzler yabancı olsa da acılar her daim tanıdık... Peki ya çatlamamış kabukların ardında kuş mudur, yılan mıdır ağlayan?.. Peki ya yıkıma giden o hatalar zincirini başlatan Lord Hidetora mı yoksa Taro muydu? Lord Hidetora'nın delirmesini başlatan hangi olaydı? Lord Hidetora yumurtadaki yılan mıydı kuş muydu? Lord Hidetora'nın rüyası gerçek mi çıktı? Lord Hidetora koca dünyada ıssızlığın ortasında yapayalnız mıydı? Lordu oradan çekip çıkaran Taro'nun sesiyse suç Taro'nun muydu? Ran kaos demekse kaos ne demekti? Babam böyle pasta yapmayı nereden öğre.. ay pardon sorular karıştı ahajsjdj Filme dair tüm sorularımı es geçersek kısacası Kurosawa'nın izlediğim ikinci filmi ve ben, yönetmenin filmlerinin görselliğine, sinematografisine sanıyorum ki gönlümü çoktan kaptırmışım bile ve ben galiba... ben... bu filmlere... aşık oldum 👁👄👁 (Hayıır, ayran gönüllü falan değilim, kesinlikle bu ithamı kabul etmiyorum. Cidden aşık olunasılar, inanmıyorsanız haydi izleyin de mukayyet olun kalbinize de görelim, hodri meydan ahahjsjs 😏) Madem bu denli aşık oldun, o tek puanı nereden niye kırdın diye sorarsanız (bence sormazsınız ama sordunuz varsayalım ehehehsh) sulu ketçaba bandırılmış gibi duran o askerlerden kırdıydım bir puanı, filmin tüm ciddiyetini sabote edip gülesimi getiriyorlardı da ondan 😂 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 1 year ago

Sinema Tezgahı

Mohammad Rahmanian

1 Gönderi

Sinemanın yasaklanmasını eleştirirken yasaklanmış bir film, bu nasıl ironidir yahu çözemedim 😅 Gelmiş geçmiş tüm filmlerle beraber büsbütün sinemanın yasaklandığı bir ortamda sinemasever bir adam bu yasağı aşmanın bir yolunu buluyor, gizlice filmleri teker teker ezberleyip bunları birer tiyatro oyununa…devamıSinemanın yasaklanmasını eleştirirken yasaklanmış bir film, bu nasıl ironidir yahu çözemedim 😅 Gelmiş geçmiş tüm filmlerle beraber büsbütün sinemanın yasaklandığı bir ortamda sinemasever bir adam bu yasağı aşmanın bir yolunu buluyor, gizlice filmleri teker teker ezberleyip bunları birer tiyatro oyununa dönüştürüyor. Böylece filmimiz, baştan sona büyüleyici bir tiyatro havası solutuyor bizlere. Ve karşımızda film içinde filmler, alabildiğine tiyatrolar diyarı görüyoruz ve kendimizi adeta uçsuz bucaksız bir metinlerarasılık okyanusunun ortasında buluveriyoruz. Tüm o unutulmaz filmlerden akla kazınmış şiirsel repliklerin hülyalı dalgaları dört bir yandan vuruyor kulaklarımıza. Karakterlere de özellikle değinmek gerek diye düşünüyorum zira her biri o kadar özgün ki tamamiyle nevi şahsına münhasırlar (bu ifadeyi kullanmak çok hoşuma gidiyor, yeri geldi mi asla kaçırmam ahhahsjd) Çok detayına girmeden birkaç yorum yapmak istiyorum bu karakterler hakkında. Misal Ata karakteriyle başlayalım, kendisi insomnia yani uykusuzluk hastalığından muzdarip birisi ve Nasi ile tanıştıkları sırada Nasi soruyor, "Ülkemizde bu hastalığı yaşayan çok kişi var mı?" diye. Ata da şöyle cevaplıyor: "Bilmiyorum, bizim milletimiz uykuyu sever, uyuşuktur. Olduğunu pek sanmıyorum." Bu cümleden iki eleştiri almıştım. Biri tembellik eleştirisi, diğeriyse adeta uyur gibi gerçeklere kör olmak, haksızlıkları görmezden gelmek, ses çıkarmamak... Diğer bir karakter kemancı Saba, dünyaları yese yine de bir türlü doymayan biriydi ve bu dipsiz açlık da bizi karın ortasında keman çaldığı bir çıldırmışlık sahnesine sürüklemişti, enteresan bir isyan sahnesiydi, çok değişik hissettirdi. Aynı zamanda Saba'nın doymak bilmez açlığını, fizikselin ötesinde manevi olarak da, sanata olan açlık şeklinde de yorumlayabiliriz gibi görünüyor. Mali karakterine gelirsek yaşadığı zor koşullar, rahatça uyuyabilmekten dahi mahrum kalması ağır aksak yürümesine bile yansıyan bir gerçeklikteydi. Film, her bir kenarı köşesiyle o kadar doğal, sade, nahif ve hayatın içinden işlenmiş ki sanki izlemiyormuş da gerçek yaşamın bir parçasına şahit oluyormuş hissiyatı sarmıştı beni. Film bir ara Trt 2'de yayınlanmış, başka hiçbir yerde bulamadım ki sadece Youtube'da yine Trt 2 yayını kaydı kalmış, o da ismini Farsça alfabeyle aratınca çıkıyor ve görüntü kalitesi 480p, bir miktar üzdü bu çünkü film cidden çok hoştu, tarihe karışıp silinip gitmemesini dilerim :') 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 1 year ago

Paris, Teksas

Wim Wenders

30 Gönderi

İlacı zehirden ayıran dozudur, derler ya hani... İşte tam da bu sözün filmini çekmişler. Bu izlediğimiz, birbirlerinde var olmuş bir çiftin yine birbirlerinde yok oluşlarının hikâyesi... Sevgi, insanın en büyük yaralarının yegane ilacı... Aynı zamanda da zehiri olabilir mi? Şayet…devamıİlacı zehirden ayıran dozudur, derler ya hani... İşte tam da bu sözün filmini çekmişler. Bu izlediğimiz, birbirlerinde var olmuş bir çiftin yine birbirlerinde yok oluşlarının hikâyesi... Sevgi, insanın en büyük yaralarının yegane ilacı... Aynı zamanda da zehiri olabilir mi? Şayet ki doz aşımı olduysa sevgiye boğulan insan kaçar mı uzaklara? İnsan yollarda bulabilir mi her aradığını, veyahut her kaybettiğini? Peki ya, insanları bu denli yıpratan sahiden de sevginin aşırılığı mıdır, yoksa asıl, sevginin kendi zihinlerindeki yansıması, sevgiden ne anladıkları mı? Biz kavramlarla düşünen canlılarız ve o kavramlara tecrübe ve gözlemlerimiz ölçüsünde mânâlar yükleyebiliyoruz. Sevgi=anlayış, sevgi=sadakat, sevgi=kıskançlık ve belki de sevgi=kavga, kaos... Sonucunda önümüze her insanda değişebilen binbir çeşit sevgi kavramı çıkabiliyor ve bu kavramların yansıması anlamlar iki insanda birbiriyle uyuşmuyorsa asıl sıkıntı buradan doğuyor gibi, sahiden ilginç... Her şeyin aşırısı zarar olduğu gibi sevginin de aşırısının insanı içten içten tüketebilmesi ne garip ve bir o kadar da ürkünç... Film tam olarak bu düşüncelerle çepeçevre dertop edilmiş bir vaziyette, durgunluğun o ıssız çöllerinde oradan oraya süzülen bir topak çalı misali hiçliğe savurup bırakıyor sizi. Hem de öyle bir hiçlik ki kelimeler kifayetsiz. Filmin o durağanlığında sadece karakterlerin ruh hâllerini hissederek nedenleri merak ediyor, sessiz sakin akışa kapılıp gidiyorsunuz. Dolayısıyla filmin güzelliği anlattığından ziyade hissettirdiğinde. Duyguları ve ruh hâllerini güzel yansıttığını düşünüyorum. Dağılmış ruhların parçalarını teker teker toplayıp seriyor önümüze ama elimizde kalan yine bir dağınıklık, toparlanamamışlık oluyor. Ve en sonunda boğazınızda bir yumru misali çöküp kalıyor film. Bu çöküp kalışın en büyük etkeniyse filmin sinematografik açıdan çok başarılı oluşuydu, diye düşünüyorum. Sahnelerin renkleriyle, açılarıyla, duruşlarıyla sanatsal bir büyüleyiciliği vardı. Misal; kadınla adamın camın ardından konuştuğu sahnede adamın yansımasının kadınla eşleşmesi hoşuma gitmişti, bir zamanlar anlaşan uyumlu iki insan ama araya girmiş mesafelerle birbirlerinden uzaklaşmış, adeta camdan hassas, kırılgan bir sınır örülmüş aralarına. Ayrıca o bir türlü ulaşılamayan arazi, adamın eskiden sahip olduğu ve bir daha ulaşamayacağı şeyleri simgeliyor gibiydi. Eski günlere dönülemeyeceği gibi bir türlü varılamayan, varılamayacak bir arazi... Aynı zamanda bu arazi metaforu, hayata yeniden başlama, yeniden doğma isteği gibi de yorumlanabilir sanki. Sonuç olarak insanın ruhuna gürültüsüz patırtısız inebilen ve indiği yerden de neleri nasıl anlatabileceğini bilen hoş bir filmdi. Filmin sonucunda da tıpkı hayat gibi, elimizde bir his kalakalıyor ve kalan öyle bir his ki bazı şeyler yarım kalmışlık hissiyatından gayrı elde bırakmaz ya başka bir şey hani, tam olarak öyle işte... 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 1 year ago

Çit

Phillip Noyce

6 Gönderi

1930'lı yıllarda Avustralya'nın çöllerinden koparılmış, çalınmış bir nesilin ve bu çalınıp ait oldukları kültürlerinden koparılmaya itiraz etmiş, direnmiş üç küçük kızın hikâyesi... Konu tanıdık, maalesef ki ırkçılık... Her zamanki gibi yine üstün(!) ve fazla yardımsever beyaz ırkın lütfettikleri şahane(!) ötesi…devamı1930'lı yıllarda Avustralya'nın çöllerinden koparılmış, çalınmış bir nesilin ve bu çalınıp ait oldukları kültürlerinden koparılmaya itiraz etmiş, direnmiş üç küçük kızın hikâyesi... Konu tanıdık, maalesef ki ırkçılık... Her zamanki gibi yine üstün(!) ve fazla yardımsever beyaz ırkın lütfettikleri şahane(!) ötesi iyilikleriyle melez siyahları medeniyetle tanıştırarak kurtarma çabalarını izliyoruz film boyunca. (Namıdiğer asimile etme girişimleri...) Bu denli kurtarılası gördükleri neymiş ki derseniz... Tabii ki medeniyetsizlikmiş, sefillikmiş... Peki nedir bu, çok korkunç medeniyetsizlik, sefillik? Doğayla bütün olmak, tabiatın göğsünde yatıp kalkmak, ıssız çölün derinliklerinde ateş başında bağdaş kurup türküler söylemek... Bunlar ne kadar da medeniyetsiz şeylermiş öyle, adeta şok olduk izlerken🤦🏻‍♀️ Bir de bunun iyilik olduğunu savunmaları o kadar ürperticiydi ki... İnsanlar kendi doğruları uğruna ne yanlışlar yapıyorlar. Konu ve oyunculuklar iyiydi. Siyahi Aborjin çocuklarını bu kusurlardan(?) ayıklamayı kendine borç bilmiş, adeta iki ayaklı beyaz bir silgi gibi siyahilerin ten renklerini, geçmişlerini, dillerini, kültürlerini, inançlarını silip değiştirmeye çabalayan koruyucu beyaz adamın, Neville'nin güya yaptığı onca iyiliklerin anlaşılmamasından ve kızların bu baskıya direnip topraklarından, köklerinden bir türlü kopmayışlarına, toplama kampında siyahileri eğitmek adına dayattığı İngilizce ve İncil'i kabul etmeyip bu iki nimete(!) burun kıvırışlarına duyduğu elemi iyi yansıtmıştı o beyaz şeytansı karakteri canlandıran oyuncu. Küçük kızların oyunculukları da güzeldi. Molly'nin kampta tüm o yabancı kültür ögeleriyle ruhlarının zehirlendiğini hissetmesi, ait oldukları toprakla bağları, doğanın dilinden anlayabilen o yanları iyi işlenmişti. Ama sinematografik açıdan film iyi değildi, pek çok sahne daha iyi işlenebilirdi. Konusuna göre durağan kalmış, biraz daha aksiyonu hissedilebilmeliydi diye düşünüyorum. Yolculuk mesela... sanki yürüdüler, oldu bitti gibi, çocuk olmalarına rağmen öyle bir yolculuğun zorluğu çok basit anlatılmış. 9 haftanın yıpratıcılığı, açlığı, susuzluğu, yorgunluğu biraz daha iyi işlenebilirdi. Kömür gibi pişmiş bir hayvanın bacağını mı, kuyruğunu mu ne kemirdilerdi, artık o mu enerji verdi de yola devam edebildiler, çözemedim 😅 Bu tarz hikâyelerde bence en üzücü yan ihanetin hep en yakınlardan gelmesi, en çok bu yaralıyor insanı... Zulüm görene ihanet eden yine bir başka zulüm gören... Gerçi bir nebze anlaşılabiliyor, sevdiklerini korumak için mecbur kalabiliyorlar ama yine de herkes kendi derdinde, kendi çıkarında olup diğerlerini önemsememesi üzüyor insanı. Diğer yandan bu film özelinde malum izci içten içe duruma seviniyor gibiydi de. Birtakım karmaşık duygular, çetrefilli ruh hâlleri... ne diyelim Filmin düşündürdüğü bir şey de şu vardı bence. Talep edilmeyen yardım gerçekten yardım olabilir mi, sahiden yardım sağlayabilir mi ya da daha da önemlisi, böyle bir yardım insanî olabilir mi gibi soruları diziyordu film önümüze. Cidden çoğu zaman belki farkında bile olmadan cehennemin yoluna iyi niyet taşları döşeyebiliyoruz, kendi doğrularımızı herkesin doğrusu sanabiliyoruz. İnsanların istemediği şeyleri sırf "bak bu sana iyi gelecek amaa" diyerek zorla yaptırmadan önce bu işin yararı mı baskın çıkar, yoksa zararı mı diye bir düşünmek gerekiyor. Son olarak bir de kızların ıslıkla iletişim kurmalarının çok hoşuma gittiğini de söylemeliyim, öyle ıslık çalabilmeyi isterdim, kıskandım azıcık 🤭 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆

dilarauzmez 1 year ago

Amistad

Steven Spielberg

9 Gönderi

Yerden ve gökten anbean durmaksızın suların dört bir yandan dövdüğü, tuzlu suların hiddetle sarstığı bir gemide bir grup adam özgürlükleri uğruna kanlı bir isyan başlatırsa neler olur... Filmimizin konusu gerçek bir olaydan, 1839 yılında yaşanan aynı isimli gemi isyanından alınarak…devamıYerden ve gökten anbean durmaksızın suların dört bir yandan dövdüğü, tuzlu suların hiddetle sarstığı bir gemide bir grup adam özgürlükleri uğruna kanlı bir isyan başlatırsa neler olur... Filmimizin konusu gerçek bir olaydan, 1839 yılında yaşanan aynı isimli gemi isyanından alınarak bunun üzerinde işlenmiş, açılışı böyle kaotik bir sekansla başlıyor ve film, hikâye boyunca aynı sorular etrafında dolanıyor. İnsanın özgürlüğünü çalanlara, ona zulmedenlere karşı savaşması en doğal hakkı değil midir? Peki bu hakkın renk ayrımı olabilir mi... Nefsi müdafaa bir kesim için hep mi suç olmalı... Film, 19. yüzyılda bir grup siyahinin köleliği reddederek ayaklanışını, isyanlarını ve yakalandıklarındaysa mahkeme sürecini ele alıyor. Yani film, daha çok mahkeme sıralarında geziniyor ve ana tema da insan tanımının nasıl olacağına karar vermek üzerinde dolanıyor. Film geneliyle güzeldi, hissiyatı kuvvetliydi. Zaten direkt açılışı kan, revan, vahşetle başladığından anında içine çekip bir şok etkisi yaratıyordu. Filmin bu açılış kısmı, bir bakıma siyahi insanların köleleştirilmek için kaçırıldıklarında yaşadıklarına benzer bir şaşkınlık hissinin bizleri de sarmasını sağlamış. Ayrıca sinematografik olarak sahnelerde ellere odaklanması hoşuma gitti. İnsanların o ellerle neler yaptıklarını, verdikleri zulümleri, mücadeleleri yansıtması açısından güzeldi. Genel olarak kamera açıları da etkileyiciydi zaten. Filmde, sanıyorum iki avukat üzerinden ele alınan bir çatışma da mevcuttu. Genç avukat, daha yolun başında ve hırslıydı. Ama yaşlı olan baştakilerin çıkarlarına göre hukuku yanıltabildiğini, istedikleri kararları verdirtebildiklerini görmüş ve bunun sonucunda sanki yılmış, bir bıkkınlık havası vardı. Düzene küsmüş, kabuğuna çekilmiş gibiydi. Oyuncu kadrosuna da özellikle değinmeli ki fazlasıyla sağlam, dolu dolu bir kadro karşılıyor bizi ama oyunculuklar böylesi şahaneyken yine de sanki senaryoda bazı karakterlerin derinine inilememiş, iç dünyaları tam yansıtılamamıştı. Bu da karakterleri özümsememizin, onlarla bağ kurabilmemizin önüne engel örüyordu. Filmde eksik bulduğum en belirgin yansa Cinque'nin önceki yaşamıydı. Yani olayların başlangıcını gördüğümüzde bir empati hissiyatı kuvvetleniyor ama tam mânâsıyla kaybettiği özgürlüğü, köyündeki yaşamını görseydik, bence filmin son sahnesinin hüznü daha bir derinden etki ederdi diye düşünüyorum. Bu arada İspanyol gemisi Amistad'ın kelime anlamı dostlukmuş. Dostluk örtüsü ardında gizlenerek gelen zulüm gibi... fazlasıyla manidar... 8/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆