Dilara (@dilarauzmez)

Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının modern bir uyarlaması. Daha doğrusu Le Notti Bianche filminin İran uyarlaması desek daha yerinde olur sanırım. Kitaptan ziyade filmi baz almışlar gibi hissettim. Hikâyenin ana hatlarına sadık kalmışlar ama izlerken kitapla pek de bağlantılı hissetmiyor insan.…devamıDostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının modern bir uyarlaması. Daha doğrusu Le Notti Bianche filminin İran uyarlaması desek daha yerinde olur sanırım. Kitaptan ziyade filmi baz almışlar gibi hissettim. Hikâyenin ana hatlarına sadık kalmışlar ama izlerken kitapla pek de bağlantılı hissetmiyor insan. Yine de izlemesi keyifli bir filmdi. Özellikle hikâyeye derinlik katan İran edebiyatıyla, şiirleriyle bezenmesi filmin tadını damakta bırakıyordu. Akıcılık konusu diğer uyarlamalarına göre biraz geride kalmış gibi, bayağı yavaş akan bir filmdi. Oyunculuklarsa sahici, gözlere ve bakışlara odaklanan bir derinlikte ama mimiksiz. Bu da biraz tekdüze hissettiriyordu. Peki ya diyaloglar, replikler... 📌 38:00 "Konuşacak birine neden ihtiyacım olsun ki? Kendi kendimle sonsuza kadar konuşabilirim ve daha iyi anlayabilirim." (Ahaa bildim ben bunu, bu tertemiz delirip bir güzel sıyırmak değil mi ahahhsjs) İnsan neden konuşmaya muhtaçtır? İçindekileri dökmeden yaşamaya çabalamak fazla mı ağırdır ki yükünü onu anlayabilen biriyle paylaşabilmek için didinir de durur, durur da dinemez... Anlaşılmak çoğu zaman boşa çekilen bir kürekten başkaca da bir şey değilse şayet o kürekle kendi içimizdeki yığınları kaza kaza şekillendirmek o yüklerin sahibinden başkasının eline oturtulamayacak bir meziyet değil midir? (Şimdi kürek diyince de hemen gömmek gelmesin aklınıza. Tabii ki bu bir seçenek dahi değildir, zira gömdükleriniz zombi gibi hortlayıp da o kürekle sizi kovalayabilir. Şayet profesyonel koşucu değilseniz derdinize dert açmayınız shshsjsj) 📌 38:17 "Yani, o kadar duygusal olan ve duygularını ifade etmekten korkanlardan bahsediyorum... Kendilerini daha iyi hissetmek için bunları söylüyorlar. Haklı mıyım?" Ya da sadece başkalarının içimizi kazması fikri bile deşilen bir yaraymışçasına dayanılmaz ve korkutucu geliyordur gözümüze. Bütün olay, can tatlılığının ürküttüğü bir kabuğumuza kaçıştır belki de... (Ee tabii ki.. zor bela gömdüğümüz zombilerimizi durduk yere dürtüklemeyiniz 🧟‍♂️🪏) 📌 45:22 "Sanırım birini gerçekten sevmek istiyorsanız, önce kitaplarınızın koruyucu kalkanından çıkmalısınız ki onu görebilesiniz." Çoğumuzun kendince kalkanları vardır, ardına saklanıp oradan dünyayı daha iyi gördüğümüzü savunduğumuz... Acaba mümkün müdür ki insanın yaralarını zırh misali üzerine giyip kendine sapasağlam bir kalkan örebilmesi... Kendisini yaralayan dünyayı o yaralardan gözleyebilmesi... Belki de dünyayı daha derin anlamlandırabilmenin sırrı budur. Lafı daha fazla uzatmayacağım, bu kadar kazma kürek toza toprağa battığımız kâfi. (Nennii de zombi nenni, uyusun da büyümesin ahshjsdj) Beyaz Geceler'in diğer uyarlamalarına kıyasla bana göre bir tık geride kalmış bir filmdi lakin bu kesinlikle izlemeye değmez demek değil tabii ki. Benim için değdi, sizin için de değer mi, kararı size ait artık 🫠 İzlediğim uyarlamaları en çok beğendiğimden en aza beğendiğime doğru sıralarsam: • "Belye Nochi" (1959) (IMDb'de 1960) Rus versiyon • "Le Notti Bianche" (1957) İtalyan versiyon • "Shabhaye Roshan" (2003) İran versiyon ----------------------------------------------------------------------- Not: Filmde geçen şiirlerden birinin Nazım Hikmet'e ait olduğu yazıyordu ama ona ait böyle bir şiir duymamıştım, bir kısa Google taraması ve Gemini ile ufak hasbihal sonrası bu şiirin kendisine ait olmadığı sonucuna vardık, sanırsam anonim bir şiir ona atfedilmiş. Mevzubahis şiir de şudur: "Gel dedi bana, Kal dedi bana, Gül dedi bana, Öl dedi bana, Geldim, kaldım, güldüm, öldüm" Nazım Hikmet'in kelimeleri olamayacak kadar sade hissettiriyor zati 🥲 7/10 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️☆☆☆

dilarauzmez 3 weeks ago

Belye nochi

Ivan Pyrev

1 Gönderi

Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının Rus uyarlaması. Ve aynı zamanda kitaptan umduğunu filmde bulmak hususunda hakkını layıkıyla verebilenler listesine rahatça yerleşebilecek bir eser 🩶 Beyaz Geceler'in birkaç uyarlaması var, ben en çok bu versiyonunu beğendim. O kadar hoşuma gitti ki... Karakterlerinden,…devamıDostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının Rus uyarlaması. Ve aynı zamanda kitaptan umduğunu filmde bulmak hususunda hakkını layıkıyla verebilenler listesine rahatça yerleşebilecek bir eser 🩶 Beyaz Geceler'in birkaç uyarlaması var, ben en çok bu versiyonunu beğendim. O kadar hoşuma gitti ki... Karakterlerinden, diyologlara, sinematografiden kostümlere, atmosferinden dekorasyonuna kadar... Her şeyi ayrı bir zarif, ayrı bir hoş geldi gözüme. Ayrıca hikâyenin başı ve sonunun aynı noktada toparlanması, bütünlük hissini kuvvetlendirmiş ve anlatıyı daha derli toplu kılmış. Bu yanıyla da hoş olmuş. Bu sebepten kurgu teknikleri burada daha bir hoşuma gitti, filmin akışını diri tuttuğunu düşünüyorum. Film her yanıyla göze estetik geliyordu ama asıl opera sahnesi apayrı bir estetikti, özellikle belirtmeye yaraşır türden... İtalyan versiyonu bundan daha sade kalmıştı. Dolayısıyla Rus hâlinde filmin bütününde sanatsal yanı daha bir güçlü işlenmiş diyebilirim. Bir de İtalyan versiyonuna göre daha başarılı bulduğum diğer bir yansa bu Rus uyarlamada karakterlerle daha bir derinden bağ kurulabiliyordu. Karakterlerin o sevinçlerinin, yıkımlarının, hayal kırıklıklarının ve üzüntülerinin tamamiyle bana da geçtiğini hissettim. Filmin tam anlamıyla bulutların tepesinden o yere çakılma hissini başarıyla yansıttığını düşünüyorum. Tesiri kuvvetli filmleri bir ayrı severim. Resmen bitiş jeneriğini yerin dibinden okuduğumu fark ettiğimde daha bir net anladım bunu 🥲 Bu derin bağ başarısındaki en büyük etken de oyunculuklarda ön plana çıkıyordu bence. Çünkü o kadar doğal, sahici ve bir gram dahi fazlalıksız oynamışlardı ki İtalyan versiyonunda hissedilen o "mış" gibi yapmaktan uzak, gerçekten yaşamak gibi rolü üzerlerine abartısız ve tam giymişlerdi oyuncular 🫠 ----------‐------------------------------------------------------------- Not: Beyaz Geceler'in mevzubahis diğer uyarlamaları • "Le Notti Bianche" (1957) İtalyan versiyon • "Shabhaye Roshan" (2003) İran versiyon • Bir de "Quatre nuits d’un rêveur" (Düş Avcısı) (1971) diye Fransız versiyonu da varmış lakin onu izlemedim, yorumum yok. 10/10 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

dilarauzmez 3 weeks ago

Beyaz Geceler

Luchino Visconti

6 Gönderi

Merhabalar değerli Raf sakinleri 🩵 Uzun bir aradan sonra aylar ayları bir yıllık sessizliğimi kuzeyden ese ese dönüp dolaşıp güneye, Akdeniz kıyılarına konmuş bir uyarlamayla bozuyorum 🫠 Karşınızdaa Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının İtalyan uyarlaması... Film, güzel ve akıcıydı ama kitap…devamıMerhabalar değerli Raf sakinleri 🩵 Uzun bir aradan sonra aylar ayları bir yıllık sessizliğimi kuzeyden ese ese dönüp dolaşıp güneye, Akdeniz kıyılarına konmuş bir uyarlamayla bozuyorum 🫠 Karşınızdaa Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının İtalyan uyarlaması... Film, güzel ve akıcıydı ama kitap bağlamından bir miktar uzak düşmüş ve kendi ayakları üzerinde canlanmış bir uyarlama olmuş. Karakterler İtalyanlara özgü o çok konuşkanlıktan ve sıcakkanlılıktan fazlaca nasiplerini almış ki araya entrika bile sıkıştırmışlar 😂 Sinematografisi gayet hoştu. Kamera açıları, karakterlerin, nesnelerin konumlandırılması, ışık kullanımı vs. çoğunlukla göze anlamlı ve estetik geliyordu. Yine de lakin diyerek ufak bir ek açmalıyım bu noktada... Film boyunca dolaştıkları o sokaklar, köprüler o kadar tedirgin edici geldi ki gözüme. Adeta yıkık, dökük, berduş mekanı harabeler... Hele bir de gece saati daha da beter. O kız nasıl dolaşsın bir başına oralarda diye bir sorguluyor insan 🥲 Muhtemelen karakterlerin yıkık hayallerine, dökük ruh hâllerine, meçhul bir bekleyişte harap olmuş kalplerine benzetmedir bu virane mekanlar ama görsellik bazı sahnelerde pek de hoşuma gitmedi. (Rus versiyonu bu açıdan daha estetik mekan görselleri sunmuş bence. Sahicilik noktasında yorum değişir belki ama Rus hâlindeki işleniş, bana daha çok hitap etti diyebilirim zira daha fazla detaylandırılmıştı.) Görsellikte beni asıl rahatsız eden harabelerden ziyade su kanallarının kenarındaki o daracık yollardı aslında. Adeta kanalizasyon kenarlarında dolaşıyorlarmış gibi hissettiriyordu. Her an tifo falan bir hastalık kapacaklarmış kaygısı hissettirmesini amaçladıklarını sanmıyorum fakat psikolokumun hafiften bir bozulduğunu da ekleyeyim 😅 Film açık hava mekanları yerine tamamen yapay bir stüdyoda çekilmiş, filmin atmosferi rüya hissiyatı veriyordu. Bu hoştu, buna lafım yok. Kanalların kenarındaki o daracık yollarla eleştirdiğim de bu yapaylık değil, oyuncuların o yapaylığı hissettirmesiydi. Yani çıkışı, yönü olmayan yollarda dolandıklarını hissettirmeleri... Yapay bir alanda sıkışmışlık hissi sarması... Bekleyişin o ızdıraplı anına sıkışmışlıkla, o bir türlü akmayan zamanla bir milim dahi yol alınamıyor olmak değil bahsettiğim his. Doğal, gerçek yollarda insan nereye gideceğini bilmese dahi bir yönü vardır, buradaki o yönsüzlük bir tuhaf hissettiriyordu. Tam açıklayabildim mi emin değilim.. Toparlarsam kısacası bazı görsellik ve oyunculuk noktasında beğenmediğim yerler vardı. Görsellik bağlamında söylediğim gibi, bu kanal kenarlarında ne yana gideceklerini kendileri de bilmiyormuş gibi bir eğreti dolanmaları ve oyunculuk bağlamındaysa kızın kendini yerden yere atarak ağladığı, kitap okurken sinir krizi geçirdiği, bir de ipini koparmış gibi koşturup bayıldığı sahnelerdeki oyunculuğu aşırıya kaçmış bir hâlde yapaylaştığından bu sahneler gözüme bir miktar rahatsız edici geldi, bu tarz bazı (belki minik diyebileceğim) detayları haricinde filmi görselliğiyle, oyunculuğuyla, geneliyle beğendim. Özellikle dans sahnesi çok hoştu. Kendilerini paralarcasına dans etmelerinin de hem enteresan hem acayip bir cazibesi vardı. Birtakım eksantrik koreografiler silsilesi izledik🕺🏻😂 Ayrıca; Beyaz Geceler'in "Shabhaye Roshan" (2003) diye bir İran, bir de "Belye Nochi" (1959) (IMDb'de 1960) diye Rus uyarlaması daha var. Benim için Rus versiyonu daha ön plana çıktı, bu üç film arasında Belye Nochi'yi daha çok beğendiğimi de buraya not düşeyim. 8/10 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️☆☆

dilarauzmez 1 year ago

Bir Yürek Satıldı

Emine Işınsu

1 Gönderi

Bir yürek, onu taşıyana ne zaman dayanamayacağı kadar ağır gelir? Yoksa insan, yürek diye göğsünde fuzuli bir yük mü taşır? Bu noktada bir durup düşünmem gerek... Fuzuli olan nedir ki, neye fuzuli denir, insana ne gerçekten gereksiz gelir? Bulduğum cevap…devamı

dilarauzmez 1 year ago

Açlık

Henning Carlsen

3 Gönderi

Knut Hamsun'un Açlık kitabından uyarlanmış film. Kitabını beğenerek okumuştum ama filmi pek sarmadı. Oyunculuk bir yapay hissettiriyordu ve sanırım bundan dolayı duygu derinliği de bir yavan geldi bana. Filme berbat diyemiyorum ama olmayan bir şeyler de var gibiydi lakin tuzu…devamı

dilarauzmez 1 year ago

Yaşamak

Akira Kurosawa

29 Gönderi

Eleştirilerini gayet sağlam bir temelde yükseltmiş ve bünyesine derin mesajlar sığdırmış bir filmdi ama... (Kocaman bir AMA) işlenişini sıkıcı buldum. Film benim için fazlasıyla zar zor aktı diyebilirim ki iki buçuk saatlik filmi 3-4 günde anca izleyip bitirebildim. (Utanmasam 25-30…devamıEleştirilerini gayet sağlam bir temelde yükseltmiş ve bünyesine derin mesajlar sığdırmış bir filmdi ama... (Kocaman bir AMA) işlenişini sıkıcı buldum. Film benim için fazlasıyla zar zor aktı diyebilirim ki iki buçuk saatlik filmi 3-4 günde anca izleyip bitirebildim. (Utanmasam 25-30 dakikalarla dizi gibi parça parça izleyecektim dicem ama utanmayıp tam olarak öyle yapmışım ya. Normalde filmleri bölmeyi pek sevmem ama niye böyle oldu, inanın ben de bilmiyorum 😅) ▪︎ Özellikle filmin ilk yarısı hiç akıcı gelmedi. İkinci yarısında film toparlanıyor ve asıl mesajlarını sermeye başlıyor lakin ilk yarı yorunca bu durum, ikinci yarının etkileyiciliğini bir miktar söndürmüş. ▪︎ Film sıradanlık, şok ve farkındalık olmak üzere üç parçada bütünleşiyor. Ben şok kısmının fazla uzatıldığını düşünüyorum, genç kızla karşılaşana kadar savrulduğu anlam arayışı filmin asıl sıkıcılaşan ve yoran kısmıydı. Farkındalık ve sonrasına daha fazla odaklanılmasını tercih ederdim. Özellikle hikâyenin çözümü yani farkındalık kısmında filmin malum kesitinin "12 Angry Men" havası vermesi en çok hoşuma giden yerdi ama keşke bu kısıma daha fazla odaklanıp ilk yarıyı biraz daha kısa tutsaymış Kurosawa. ▪︎ İşleniş kısmına ek olarak hikâyenin başlarında anlatıcı ses hoşuma giden bir detaydı ve bir süre sonra pek duyulmaz oldu bu ses. Aralarda yine dahil olmaya devam etmesi gayet iyi olabilirdi. ▪︎ Bir de oyunculuk konusunda oyuncular rollerinin hakkını gayet iyi vermiş. Adeta yaşayarak, gözlerinden taşırarak oynanan roller hep daha etkileyici geliyor bana. Fakat ana karakterimize (özellikle sessiz inadına, titrek sesli baskısına) pek ısınamadım, daha gür sesli, dik duruşlu bir mücadele beklerdim. Sanırım bunun nedeni sesli boykotun sessiz boykottan daha etkili olduğuna inanmam zira bazı dertler haykırılmadıkça muhatap bulması zor oluyor. Watanabe de karakterine uygun boynu bükük, cılız sesli bir mücadele veriyor lakin işte ahh bee Watanabe insanlar duyduklarını bile doğru düzgün anlamaktan acizken senin sessiz kelimelerin hangi kulaklara ilişebilsin... 🥲 ▪︎ Filmin sinematografisine hiç girmeyeceğim bile zira detayına bir dalarsam kolay kolay çıkamayacak gibiyim. Yoruma açık o kadar zekice kurgulanmış sahneler vardı ki üzerine destan destan analizler yapılabilecek derecedeydiler, demem bile hakkıyla tarife yetmiyor. ▪︎ Biraz da filmin düşündürdüklerine değinmek istiyorum. Yaşamak... Zamandan bağımsız düşünülemeyecek bir kavram. "Zamanın kıymeti (dolaylı yoldan da yaşamanın kıymeti) nasıl bilinir?" sorusuna filmin bir cevabı vardı elbette ama "Benim cevabım nedir"i düşündüm. "Zamanı verimli geçirelim, aman bir şey kaçırmayalım, her anımızı dolu dolu değerlendirelim" hissi çoğu kişiyi illaki sarıyordur. Bana da ara ara geliyor bu his ve sonra bu dolu doluluğun ne kadar gereksiz yorucu olabileceğini fark ediyorum. Bazen sadece durmanın, hiçbir iş yapmamanın, tembelliğin bile ne denli kıymetli ve ihtiyaç olabildiğini düşünüyorum. Bu dolu doluluk takıntısı acaba nereden geliyor insana diye düşündüğümde başka bir nahoş his fırlıyor ortaya. O geç kalmışlık hissi nasıl da pusu kurup sinsice yakalıyor ensemizden bizleri... Çoğumuzun aşina olduğu o en sevimsiz his... Bu hissin ucunu tutup izini sürünce de ip, "kıyaslamaya" bağlanıyor. Kendimizi başkalarıyla kıyasladığımız sürece yetersizlikler, geç kalmışlıklar ve kaçırmışlıklar arasında sıkışıp kalıyoruz. Çoğu zaman insan için neyin iyi, neyin kötü olduğunun iç içe geçtiğini düşünürüm. Hayatta çoğu şeyin yegane huyudur zaten karman çorman sarmaşık gibi düğüm düğüm olmak... ve bu düğümleri de açabilen yegane şeyin de zaman olduğunu düşünüyorum, yaşadıkça neyin ne olduğu anca çözülüyor çünkü. Bazen seçtiğin bir yolda yürürken sabredip sadece olanı biteni izlemek gerekiyormuş gibi geliyor bana... Velhasıl, sonucunda vardığım nokta... Herkes zamanını kendisine göre çeşit çeşit harcayabilir. Zaman öyle ya da böyle harcanacak zaten, başka seçenek yok. Asıl kıymeti de zamanın doluluğu yahut boşluğundan ziyade bizde, farkındalığımızda saklı... zira bazen bazı şeyler bizim müdahalemiz dışında kendi yolunda akıp gidiyor ve ne yaparsak yapalım, bazı şeyleri değiştirmeye güç yetiremiyoruz. İnsanın hedefinin, yürüdüğü yolun, vardığı ve gittiği yerin, zamanının, hâlihazırda sahip olduklarının ve sahip olmak istediklerinin, yaptıklarının ve yapmak istediklerinin, ilerlemeye mi durmaya mı, neye ihtiyacı olduğunun... İnsanın bunların her biri hakkında fikir ve yorum sahibi olması kendine karşı bile oldukça zor bir uğraş... Biliyorsak ne âlâ ama bilmiyorsak da içinde olduğumuz anın, durumun, şartların farkındalığı ve kabullenişi de ihtiyaç duyduğumuz bir bakış açısı olduğunu düşünüyorum. Sonuçta çoğu olayın iyi veya kötü olması bizim zihnimizdeki formlarının iyi veya kötü olmasına bağlı kalıyor. Kısacası insanın tümüyle yaşamının (ne yaşadığının) farkındalığına sahip olabilmesi cidden paha biçilemez, zira farkında olabilen ancak hayatının ve hayatındakilerin kadrini kıymetini bilebiliyor. Aslında tüm bu laf kalabalıklarımın özü bir yandan da şundan ibaret: Yaşamak kendiliğinden güzel ve anlamlı. Şayet ki zorakiliklere bulanırsa da kolayca bozulabilecek, aksayabilecek bir narinliğe sahip, yapaylığı katiyen üzerine giyemeyen bir olgu. Tıpkı nefes almak gibi "yaşamak" da üzerine düşünene kadar kusursuz işliyor, ta ki "nasıl"ı kurcalanana kadar... (Yanisi bu bir "Aşırı düşünmeen guzum, deli deli olursunuz" uyarısı ahahhsjs) Ve son olarak bu dünyadan insana dokunabilen her biri birbirinden güzel, değerli hayrına izler bırakarak geçip gidebilenlere cidden helal olsun. Zaten bu değil midir ki insanı insan yapan en kıymetli gaye... 8/10 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️☆☆

dilarauzmez 1 year ago

Baba

Florian Zeller

76 Gönderi

Kısa ve net: Filme bayıldım. Daha doğrusu şöyle demeliyim: BAA YIIIL DIIM (Kulaklarınız kusuruma bakmasın lütfen. Sakin bir tonda söylemek kesmedi de 😅) Anthony Hopkins'ciğim her zamanki gibi yine oyunculuğunu döktürmüş. ✨ Filmin ilk 10-15 dakikasında sıkılmıştım ve dedim, hep…devamıKısa ve net: Filme bayıldım. Daha doğrusu şöyle demeliyim: BAA YIIIL DIIM (Kulaklarınız kusuruma bakmasın lütfen. Sakin bir tonda söylemek kesmedi de 😅) Anthony Hopkins'ciğim her zamanki gibi yine oyunculuğunu döktürmüş. ✨ Filmin ilk 10-15 dakikasında sıkılmıştım ve dedim, hep böyle gidiyorsa yandık, zor izlerim. Ama sonra birden "Ne, noluyor, nerede, kim?" diye ortaya karışık soru cümbüşü sunmaya başladığında film, beni tuttu, sarmaladı, kattı beraberine, su gibi aktı, gitti, bitti. Film düz bir anlatımı tercih etseydi sanıyorum bu kadar beğenmezdim ama bu hâliyle anlatmayıp adeta direkt yaşatması cidden çok hoştu. ⚠️Birkaç tane de spoilerlı yorum⚠️ Spoi bitim noktasına kaçınız 👇🏻 . . . . . . . . . . . . . . . ▪ Öncelikle zaman algısı başlarda benim kafamı çok kurcalamıştı, sanki geriye doğru gidiyor gibi gelmişti bir an ama olayların bir sıralaması yoktu sanıyorum. Sadece zihnindeki karışıklık yansıtılıyordu. ▪︎ Bu karmaşa hissini yaşatması cidden filmi çok başarılı kılıyor bence, alzheimer hastası gibi izleyici olarak bizim de zihnimiz karıştı. Hastalığı izlemedik adeta yaşadık. ▪︎ Sinematografik açıdan evin planı, dış kapının yeri aynı olması ama geri kalan her şeyin değişmesi de hoştu. Tıpkı Anthony'nin zihni gibi temel plan sabit, yani kim olduğunu hatırlıyor ama geri kalan her şey, kişiler, olaylar, yüzler ile beraber ev de değişip duruyordu. En son kendini de unuttuğunda sadece yatak odası kaldı, dış kapıyı hatta evin diğer odalarını bile göremez olduk çünkü Anthony'nin zihni artık tamamen sisler içerisinde kalmıştı. ▪︎ Bir diğer hoş detay da Anthony'nin pencereden baktığında gördüğü poşetle oynayan çocuktu, poşet çocuğun elinden uçup gidiyor, çocuk tekrar yakalıyor ve poşet yine uçuyordu. Bu durum da tıpkı Anthony'nin aklına benziyordu. Bir unutuyor, bir hatırlıyor, zihnindeki gelgit dalgaları durmadan birbirine karışıyordu. Bu sahnede hem çocukluk vardı hem de insanın ellerinden kayıp gidenler... ▪︎ Bir de saat detayına gelelim. Bunun üzerinden çıkarabildiğim mânâ da Anthony'nin saati kolunda olduğu sürece kontrol de elinde gibi hissediyordu. Saatini kaybettikçe kontrolünü de kaybediyordu ve tam da bu yüzden başkalarının saatini çalması demek sanki aklını da çalıyorlarmış demekti. Kontrolünü kaybetmek, eksilmek onu korkutuyordu ve bunun için saatine (yani zamanı bilmeye) takıntılı hâle gelmişti. En sonda ağladığı sahnede de saati yoktu, artık kontrolü tamamen kaybetmiş, aklı büsbütün karışmış, kim olduğunu dahi bilemez olmuştu ve zamanın bir anlamı da kalmamıştı. ▪︎ Ve son olarak yine bu sahnede, yani Anthony'nin ağladığı yerde kadının "Bir dakika içinde iyi hissedeceksin. Söz veriyorum." demesi unutmanın hem kötü hem de iyi yanlarını düşündürüyordu. Unutmak iyi çünkü acıların, kötü durumların etki süresi kısalıyor, o nahoş ruh hâllerinden tez kurtulmak kolaylaşıyor ve aynı zamanda unutmak kötü çünkü bu durum aynı şeyleri, aynı acıları tekrar tekrar yaşamak, unutup unutup yine aynı şeylere maruz kalmak da demek oluyor... . . . . . . . . . . . . . . . ⚠️Spoiler bitti⚠️ Kısacası ben zaten bu tarz beyin yakan filmleri özellikle seviyorum ama bu film, bir ayrı hoşuma gitti. Nasıl tarif etseem.. buldum. Sanki derin bir duygusallığı alıp direkt kafamıza fırlatmak istemişler de ıskalayıp yüreğimizin tam ortasına isabet etmiş gibi bir his... Bu filmi layıkıyla özetler bence. 📌 "Peki ya ben?.. Ben tam olarak kimim?"🌳🍃🌦 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 1 year ago

Gözcüler

Ishana Shyamalan

43 Gönderi

Çoğunluk neredeyse hiç beğenmemiş filmi ve acayip düşük puanlarla resmen topa tutmuşlar ama ben hiç ummadığım hâlde filmi çok sevdim 😶 (Bu terslikte bir iş var gibi ya hadi hayırlısı 😅) Film bana hiç sıkıcı gelmedi, hatta tam tersi baştan…devamıÇoğunluk neredeyse hiç beğenmemiş filmi ve acayip düşük puanlarla resmen topa tutmuşlar ama ben hiç ummadığım hâlde filmi çok sevdim 😶 (Bu terslikte bir iş var gibi ya hadi hayırlısı 😅) Film bana hiç sıkıcı gelmedi, hatta tam tersi baştan sona pür dikkat izledim ve bayağı da sürükleyici buldum. Belki korku türünün müptelalarına umduklarını verememiştir film ve bu yönüyle bu kadar gömülmüş olabilir ama benim en sevmediğim tür olmasına rağmen cidden hoşuma gitti. "Neden, niye, neresini sevdin?" derseniz: ▪En başta şunu sayabilirim ki manzaralar şahaneydi, filmin atmosferi ve sinematografisi fazlasıyla hoşuma gitti. ▪Fantastik konulara bayılırım, konusu da beni ayrıca cezbetti. ▪Konunun işlenişindeki sadeliğin de bir albenisi vardı. ▪İlk dakikalardan izleyiciyi yakalamasına rağmen adım adım hikâyenin içine çeken ve karakterleri tanıtmakta da acele ettirmeyen yanı özellikle hoştu. ▪Film, izleyici olarak bizleri de adeta gözcüler konumunda tutuyordu. Filmin bu açıdan sessiz sedasız usulca gözlem yaptırması da güzeldi. ▪Korku türünü hiç sevmediğimden belki ama filmin korku ve gerilim unsurları benim için gayet yeterliydi, birkaç yerde cidden irkildim. ▪Filmin sakin sakin bilinmezlik üzerinden gerilim yaratması da hoşuma gitti. ▪Sonu, yani olayların çözümü bana tahmin edilemez geldiğinden bu kısmı da yeterince tatmin ediciydi. ▪Bir de ben film hakkında hiçbir şey bilmeden izlemeyi daha çok seviyorum. Böyle yaptığımda sanki daha çok beğeniyorum filmleri. Yani bir filmin afişi dikkat çekiciyse, bir de kısacık bir iki cümle konusunu okurum, ilgimi çekerse tamam, hemen listeye eklerim. Daha sonrasında (çoğunlukla konusunu da unutmuş olurum zaten) listeden rastgele bir filmi direkt açıp izlerim, bahtıma ne çıkarsa... Filmlerin böyle sürpriz yanlarını korumayı seviyorum. Bu da beğeniyi etkileyen bir detay bence. Sıfır beklenti=yüksek seyir zevki✨ ▪Ve filmi beğenmemi sağlayan en önemli etken tabii ki filmden çıkardığım anlamlarla film gözümde daha da değerlendi. Peki, hangi anlamları çıkardım? ⚠️(Bu kısım spoiler içerir... Dikkat, dikkat... Spoiler bitim noktasına kaçabilirsiniz)⚠️ . . . . . . . . . . . . . . . Madde madde gidelim. 🔎Çıkarım 1: Hapsedilmek ve teşhir edilmek Öncelikle filmde insanların bir camın ardına hapsedilip teşhir ediliyor, gözetleniyor oluşunu iki açıdan yorumlayabiliriz: Birincisi; olaya somut olarak baktığımızda hayvanat bahçelerini düşündürüyor. Filmimizde doğadan, ormanlardan koparılan hayvanların şehirlerde hapsedilip teşhir edilmesi gibi şehirlerden koparılan insanların da ormanda teşhir edildiğini görüyoruz. Yani bir bakıma işlerin tersine dönmesi söz konusu. İkincisi ise manevi olarak baktığımızda sosyal medya bağlamında kendi kendimizi teşhir etmemiz ve buna bağımlı hâle gelerek nasıl görüldüğümüz, nasıl algılandığımıza takılı kalıp başkalarının düşüncelerinde bir nevi hapsolmamızı düşündürüyor. Bu bağlam da bizi şu çıkarıma vardırıyor. 🔎Çıkarım 2: Kendin olabilmek zor meziyet... Başrolümüz Mina, yolu ormana düşmeden çok daha önce hâlihazırda zaten hapsolmuş birisi. Geçmişteki travmasına takılı kalmış ve şimdiki zamanda var olmakta güçlük çekiyor. Bu yüzden Mina da tıpkı periler gibi geceleri kılık değiştiriyor, başka başka insanlar gibi davranıyor. Böylece hem Mina hem de periler bağlamında kendisi olmayı başaramayanın başkalarını kopyaladığını, diğerlerini taklit ettiğini görüyoruz. Burada küpün bir yüzeyindeki camın sorgu odası misali tek taraflı olması da anlam kazanıyor. Dışarıdakiler yani gözcüler gibi içeridekiler de aynadan kendilerini izleyebiliyorlar ve bu da içeridekilerin kendilerini arayışını kuvvetlendiren bir detay oluyor. Bu ayna sayesinde kendileriyle yüzleşme mecburiyeti, içeridekileri başkalarını kopyalamaktan öteye, kendi özlerini bulmaya yönlendiriyor. 🔎Çıkarım 3: Farklı olanı değersizleştirmemek ne mümkün... İnsanoğlunun en kadim ve en temel kusurlarından biridir belki de kendinden olmayanı, kendine benzemeyeni anormal ve aşağı görme dürtüsü... Bu durum dolambaçlı yollardan da olsa "Kendin olursan sevilmezsin" empozesine çıkarıyor bizleri. Bu sebeple Mina ve Madeline'in ortak noktası aidiyet problemi yaşamaları ve topluma, kendilerine uzak, yabancı kalmaları oluyor. 🔎Çıkarım 4: Ne ettiysek bizzat kendi ellerimizle ettik... Bu noktada filmin öne çıkardığı bir diğer düşünce de insanoğlunun vahşeti ve bencilliği üzerine odaklanıyor. Bunu da Mina'nın hayvanat bahçesine götürmek için yanına aldığı papağanla, profesörün sırf kaybettiği eşini yeniden canlandırma isteği yolunda insanları acımadan kurban etmesiyle ve geçmişte insanların perileri yeraltına hapsetmeleriyle desteklemiş film. Bu noktada şunu da ekleyebiliriz ki insanlar aslında kendi elleriyle perileri kötüleştirmiş, birtakım karanlık canavarlara dönüştürmüş. Tıpkı bir kişiye bir şeyi kırk defa söylerseniz o kişi söylediğiniz o şey olur, der gibi insanlar perilerin yeteneklerinden korkup adeta zorla onları korkunçlaştırmaları da filmin manidar derinliğinden bir damlaydı. Bu noktada bir başka detay da Madeline'in yarı insan yarı peri oluşunun insanın hem iyi hem de kötü yönlerini vurgulamasıydı. Bu açıdan Mina'nın finalde Madeline'e empatiyle, anlayışla yaklaşmasının o iyileştirici etkisi de hoş bir detaydı. 🔎Çıkarım 5: Özgürlük ve tutsaklık birbirinden kopmuyor... Filmimiz papağanı demirden bir kafeste, insanıysa betondan bir odada tutsak yapmış ve kaçışlarının, özgürlüğe giden yollarının rehberi de film boyunca kafesinden tek bir tüyünü bile çıkaramamış yine o aynı nadide papağandı. Bu, maddi tutsaklık boyutuydu ki filmin asıl, manevi tutsaklık noktasında derinleştiğini düşünüyorum. Bu açıdan Mina ve Madeline üzerinden gerçek özgürlük kendini bulabilmektir, demiş film. Bu iki karakterin de gelişimine baktığımızda finalde ikisinin de kendilerini iyileştirdiklerini görüyoruz. Mina travmalarını aşıyor, kendisini affedip suçluluk hissinden kurtuluyor ve başkalarını umursamadığı, hatta küçümsediği tavırları değişiyor. Kısacası Mina kendisine ve çevresine yabancılaşmasından kurtulduğunda özgürleşiyor. Madeline de keza farklı oluşunun sebebini öğrenip kabullendiğinde, yalnızlığının, dışlanmasının ve ötekileştirilmesinin acısını bir nevi iyileştirdiğinde tekrardan kanatlarına, özgürlüğüne kavuşuyor. ▪︎ Çıkarımları burada noktalarsak filmde tam olarak anlamadığım bir kısım var. Hani ormanda belli noktalardan sonra dönüş yok ya. Bu noktaları ben çember şeklinde algıladım. Yani Mina da geçti o noktadan, sonra o alanda mahsur kaldı ama alanın içerisinde bir tane daha dönülmez nokta alanı var gibiydi sanki, hani o adamın da geçip kaybolduğu nokta. Yani bu dönülmez yollarda kaybolduğumuz noktalar iç içe daireler şeklinde mi? Çözemedim. Eğer öyle ise dairelerin en merkezindeki alana kadar kaybola kaybola içeriye, ormanın derinine gitsek acaba ne olurdu, diye bir merak ettim. (En azından periler tarafından çatır çutur yenmekten başka yani 😅) ▪︎ Bir de filmde genel olarak kuşlar bir ön planda kullanılmış. Bunun mitolojik bir temeli var gibi ama bilmediğimden pek yorumlayamadım ama hoş detaylardı bence (Habire "Ölmemeye çalış" diyen papağan ve jumpscare karga... Sizi de unutmadık 😂) ▪︎ Son olarak 1 puan kırdığım noktadan da bahsetmek istiyorum. Ormandan kaçışları ve Mina'nın Madeline ile boğuşmasının aksiyonu bir düşük geldi gözüme, daha bir mücadele olması gerilimi artırabilirdi ve finalini de daha bir yükseltirdi sanki. ▪︎ Bir de acilen devam serisi çekilmesi lazım. Özellikle bir Ortaçağ dönem filmi.. üff enfes olurdu. Olayların eski tarihini insanlarla perilerin beraber yaşadığı, her şeyin güllük gülistanlık olduğu zamanları da bir merak ettim yani. . . . . . . . . . . . . . . . ⚠️Spoiler riski geçti⚠️ Kısacası film benim için gayet anlamlı, keyifli ve sürükleyiciydi. Devam filmlerinin gelmesini de isterim açıkcası. Hem yaşanan olayların devamını (çünkü sonu hafiften ucu açığımsı bitti, bir merakta bıraktı) hem de öncesini yani mevzubahis savaş zamanlarını izlemek güzel olur. (Buradan yetkililere duyurulur ahahshjsjd) 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆

dilarauzmez 1 year ago

Dorian Gray

Oliver Parker

50 Gönderi

1945 yapımı versiyonunu daha çok beğendim. Bu 2009 yapımında sanki karakterlerin içi boş kalmış gibi, film hafiften bir yavan hissettiriyordu. Bu 2009 yapımı filmde daha kasvetli, karanlık, tekinsiz bir atmosfer hakim ve gerilim hususu biraz daha ön plana çıkarılmış, bunlar…devamı1945 yapımı versiyonunu daha çok beğendim. Bu 2009 yapımında sanki karakterlerin içi boş kalmış gibi, film hafiften bir yavan hissettiriyordu. Bu 2009 yapımı filmde daha kasvetli, karanlık, tekinsiz bir atmosfer hakim ve gerilim hususu biraz daha ön plana çıkarılmış, bunlar filmin iyi yanlarıydı. Dorian başlarda daha çekingen, ürkek ve güvensiz görünüyor. Kitabı okurken bu kadar ne yapacağını bilemez, sudan çıkmış balık gibi bir şey canlanmamıştı zihnimde. Kitabında tasvirlenen saf ve temiz, aynı zamanda da elit ve zarif biriydi. Yıllar geçse de güzelliği gibi, temiz görünümü de bozulmayan biri. Ama filmde Dorian'ın yüzüne bakan "Ne kadar da masum biri yaa" diyebilecek gibi değildi, yani sadece tablo değil, kendisi de etkileniyor gibiydi. Bu kısımı sevemedim çünkü olay zaten tezatlıktaydı. Kısacası ee yani, hani nerede melek görünümlü şeytan... biz dümdüz şeytanı gördük... Filmin yavan kısmı, bence özellikle psikolojik derinliği zayıf kalmış. Mesela Dorian'ın dedesi üzerinden travmaları bir "neden, niye" dedirttiriyor; itham, mesul tutma, cezalandırma ve suçluluk kavramları havada kalıyordu. Dorian ve Henry'nin tanışma kısmını da hiç beğenemedim. Basil'in Dorian'da gördüğü o masumane güzelliği Henry'den koruma iç güdüsünden, birkaç yerdeki iki üç kem küm cümlesi haricinde, hiç eser yok gibiydi. Aslında kitaptan bağımsız bakarsam değiştirilmiş bazı sahneler hoşuma gitti. Mesela silahlı kovalama ve saldırı sahnelerinin aksiyonunu beğenmiştim, filme sürükleyicilik katmış. Lakin gel gelelim lüzumsuz sürüsüyle açık saçık sahnelerle filmi fuzuli doldurmak yerine Dorian'ın tabloyla mücadelesine yer verilseydi bu, filme daha gerekli bir değer katabilirdi. Zira hırıldaya inleye rahatsızlık vererek canlanan vicdan fikri gayet güzel olurdu, bir de üzerine git gide bağımsızlık kazanan musallatvari çürümüş bir ruh, vicdan görseydik cidden şahane olabilirmiş film. Dorian'ın ruhuyla somut bir şekilde az biraz köşe kapmaca oynamasını, yakalarsa vicdanının ödeteceği bedelden kaçacak yer aramasını izlemek hiç de fena olmazdı yani. 6/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆☆☆☆

dilarauzmez 1 year ago

Dorian Gray'in Portresi

Albert Lewin

5 Gönderi

Kitaptan uyarlanan filmlerin çoğunlukla hüsran olmasına alışkın olunca böyle hakkını verebilen düzgün filmlerle karşılaşmak ufaktan bir şaşırtıyor. Yadırgıyor insan tabii bünye alışık değil... Gerçi bu uyarlama film olayı el mahkum sinir bozucu bir kısır döngü, başlı başına ayrı bir dert...…devamıKitaptan uyarlanan filmlerin çoğunlukla hüsran olmasına alışkın olunca böyle hakkını verebilen düzgün filmlerle karşılaşmak ufaktan bir şaşırtıyor. Yadırgıyor insan tabii bünye alışık değil... Gerçi bu uyarlama film olayı el mahkum sinir bozucu bir kısır döngü, başlı başına ayrı bir dert... Önce kitabını okusan filminden hazzetmiyorsun, önce filmini izlesen kitabı sarmıyor. Birbirinden bağımsız değerlendireyim bari desen kafanın bir köşesine pusmuş başlıyor sinsi mi sinsi bir ses "Bak burası böyle miydi, hani ya o olay öyle mi olmuştu?.." diye beynini dürtüklemeye... Neresinden tutsan elinde kalıyor yani. O sesi susturabilmenin mümkünatı var mıdır, bilemiyorum lakin sanki bir çıkar yol buldum gibi. Önce kitabını okuyup aradan uzunca birkaç ay geçip de hafiften unutmaya yüz tutunca filmini izlemek iyi geldi. (O sırada malum ses:"Yok yok iyi değildir. Hatırlıyorum, bak burası aslında şöyle değil miyd..."😭🔫 Neyseciğime mevzubahis filmimize dönersek kitabını okuduğumda zihnimde canlanana benzer, umduğumu bulmak sevindirdi. Filmi fazlasıyla beğendim. Yaklaşık %80-90 civarı kitaba sadık kalmışlar, onun haricinde farklılıklar da vardı tabii ama hiçbiri gözüme batmadı ve değiştirilmiş yanları bile hoşuma gitti. Filmin geneliyle şık ve zarif bir havası vardı. Sinematografi açısından da gayet estetikti. Özellikle saldırı sahnesinde lambanın sallanan ışığında nesneleri görmek hoştu. Tablonun sondaki değişim sahnesi de aynı şekil iyiydi. Müziklerini de gerilime uygun, atmosferini güzel buldum. Tek sıkıntı, Lord Henry'nin konuşmalarıydı... Aman ya Rabbiiim yani ben kendimi hızlı konuşur sanıyordum ki arada sustuğum zamanlar derin bir nefes alma ihtiyacı hissederim o derece ama düşünün, bu adam o nefesi bile almıyordu, adeta taramalı manipületör 👀 Şimdi bir de o sahnelerde altyazıların nasıl geçtiğini hayal edin... Üstüne çoğu sahnenin dekoru da dolu doluydu, arkada bir sürü heykel, biblo, tablo... alabildiğine eşya dizmişler ve istemsizce her sahneyi, yüzleri, eşyaları inceleme ihtiyacı hissediyordum. Bir yandan uçuşup tozu dumana katan kelimeleri kaçırmadan okuyayım, bir yandan da orayı burayı inceleyeyim derken sanıyorum iyi bir göz kası yapmışım... çok şükür bugün de sportifiz (çizgifilmlerdeki misket gibi ayrı yönlere dönen şaşı gözleri hayal edebilirsiniz) 😅 9/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐☆