Saygısız insanlardan nefret ediyorum, bu saygısızlık sadece üslupla alakalı değil, birilerinin yaşam alanına, sınırlarına duyulan saygı asıl kastım. Gerçekten bünyemde tokatlama isteği yaratıyor bazı davranışlar ya.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Dolunaay
(@dolunaay)
Joined at May 2025
15
Followers
9
Following
12
Post
0
Movie
0
Serie
0
Book
İnsan dediğin, kendine zehir ederken hayatı, yanındakileri de boğar kendi cehenneminde. Çünkü mutsuz birinin varlığı, radyasyon gibi; dokunmadan yakar. Her sabah da aynı surat, aynı nefret, aynı susmalar… Ve o sessizlikten sızan zehir, herkesi öldürür azar azar. Kimse bağırmaz. Çünkü…devamı
Denk olmadığın biriyle yola çıktığında, ya hakikatinden ödün verirsin ya da o hakikati anlatmakla ömrünü tüketirsin. Her cümle bir çırpınış, her suskunluk bir vazgeçiştir. İnsan, anlaşılmadığı yerde değil, kendini anlatmak zorunda kaldığı yerde yavaş yavaş ölür.
Benim hiç yarından umudum, ümitim kesilmedi ama öyle insanlar var ki, kendi yapamadığı için senin de umutlarını kırmaya çalışırlar, senin de başarılı olmanı istemez. Hep olumsuz konuşur, karamsarlıkla yolunu keserler; ama sen yine de onları duyma.Kendi sınırlarını onların yargılarına göre…devamı
İnsan bir yaştan sonra istediği gibi gerçekleştiremediği kendisinin de yasını tutuyor ister istemez
Bazen öyle bir noktada kalırsın ki, ne geri dönebilirsin ne de ileri gidebilirsin. İçinde bir yer sessizce sızlar. Kızgınlığın kabuk bağlar, ama kırgınlığın hep açık bir yara gibi kalır. Çünkü o söz, o tavır, o susuş, Hiç beklemediğin bir anda,…devamı
Ketçap mı mayonez mi deseniz ben saçımı okşayıp 'artık belirsizlikler bitti hep yanındayım' denmesini çok isterdim ama illa cevap vereceksem mayonez...
Geçen bir yerde okumuştum : "Bir sorunu hiçbir şekilde çözemiyosanız, o artık çözülmesi gereken bir sorun değil, kabul edilmesi gereken bir gerçektir." Cümleyi okuduktan sonra uzaklara daldım.
“Onu, sevebileceğinin en yücesiyle sevdin. Titreme daha fazla kalbim. Bağışla kendini artık, onu da bırak gitsin. Bırak gitsin.”
"Seni hiç aldatmadım, düşüncede bile..." böyle demişti Dostoyevski. Hakiki sadakat bu. Seçeneksizlikten değil. Ayartılma korkusundan kaçmak değil. Günah işleme korkusu yüzünden bile değil. İçsel ve seçilmiş bir yönelimle "birine ait olma hazzı..." Her koşulda, yaşamda ve ömürde.