(@) - Raf

Spoiler içeriyor İlk 300 sayfasıyla beni bir okuma kabızlığına sokup son 100 sayfasıyla da bu kabızlıktan çıkaran (şüpheli) bir kitap oldu. Beklentimi asla karşılamadı, çok sıkıcı buldum. Sadece sonunun bu kadar ani bitişi şaşırttı beni ve bu durum da hoşuma gitmedi. Çünkü…devamı

eiivitsi 1 year ago

Gazal

Cem Karaca

1 Gönderi

"CANIM BENİM, BİDANEM İLKİM'İM BEN ÇOK YAKINDA ÖLECEĞİM, BUNU HİSSETMEK DEĞİL, BİLİYORUM. VE ADINA LÖSEMİ DİYECEKLER... HOŞ KAL, HOŞ YAŞA VE BENİ, SANA RAĞMEN, UNUT ... YA DA UNUTMA ... AMA SANA SON İKİ LÂFIM ŞUDUR! 1. HAYAT HER ŞEYE…devamı

eiivitsi 1 year ago

Cyrano De Bergerac

Edmond Rostand

4 Gönderi

Edmond Rostand'ın bu muazzam oyunu, Anlatıyor yiğit ve nüktedan bir silahşoru Zeka desen onda, yürek desen onda Bu herifin bir ayağı Paris'te, öbürü ayda İnsandı tabii, vardı onun da bir kusuru Bilmem nasıl olurdu bu hikâye, olmasaydı koca burnu? Aman…devamı

eiivitsi 1 year ago

School Rumble

John Burgmeier

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "Talented, brilliant, incredible, amazing, show stopping, spectacular, never the same, totally unique, completely not ever been done before, unafraid to reference or not reference, put it in a blender, sh*t on it, vomit on it, eat it, give birth to…devamı"Talented, brilliant, incredible, amazing, show stopping, spectacular, never the same, totally unique, completely not ever been done before, unafraid to reference or not reference, put it in a blender, sh*t on it, vomit on it, eat it, give birth to it." hissiyatında bir anime oldu benim için. Bir yanlış anlamalar ve anlaşılmalar yumağı olması dışında harika bir animeydi, BA YIL DIM. Tatlı/güzel anime kızlarından okul kabadayısına, ajanından medyumuna bayağı geniş bir karakter yelpazesi vardı bi' kere, saçmalık seviyesini düşünebiliyor musunuz? Her okul temalı animede tatlı tatlı işlenen, bu animede kanın gövdeyi götürdüğü o festival bölümleriyle, ilginç bir şekilde iticilikten bayağı bi' uzak iki tane erkek oğlu erkek simp'iyle, aklı bi' karış havada, çoğu şeyi -çok affedersiniz- mahall-i mâhudundan anlayan tatlı mı tatlı cânım Tenma'sıyla, açılışıyla kapanışıyla kısaca her şeyiyle tam anlamıyla bir başyapıttı benim için. Geniş bir zaman aralığında izlediğim için bazen, kötü hissettiğim günlerde, "bakalım bu sefer eğleyecek mi gönlümü" diye açıp moralimi yükselttiği olsa da animeye olan sevgimden dolayı kötü hislerle bağdaştırmamak için moralim bozukken izlememeye bile çalıştım. O derece sevdim yani. Niye kendimi bu kadar deli ettim böyle acaba diye düşünüyorum şu an. Uzun lafın kısası, güzeldi. İnşallah mangasını okumak da nasip olur, sonu mangada daha güzel işlenmiş diyolla. Tenma'ya olan aşkından erip keşiş olan, denizlere açılan, aşkını kağıtlara döküp mangalar çizen, kavgasına dövüşüne son, kendisine çeki düzen veren Harima'nın, sonunda yine de aşkına karşılık bulamaması... Sayın mangaka, animenin ilk bölümünde aynı replikle giriş yapan, çoğu zaman benzer şapşallıklarını izlediğimiz Harima ve Tenma'yı birleştirmeyerek ne yapmak, nereye varmak istemektedir??? Birbirleri için yaratılmış iki karakter değildiyseler neydiler o zaman bu ikisi? Yani Eri ile Harima'yı aklım kabul etse de gönlüm kabul etmiyor, olmaz, olamaz, ne alaka? :'( "Tenma: Then, what kind of girl do you like? Harima: A little dumb, slow, daydreamer, not calculative and talks loudly. That's the kind of woman. * Tenma bağırarak* T: You like that kind?! You're weird! * Harima içinden* H: No matter from what angle I see, you fit all those categories! Realise a little, idiot woman!" Aah ah... 💔 Ayrıca olayların Karasuma'nın ağır hastalığı ve Tenma'nın karşılık bulmayan aşkına rağmen bu sebeple doktor olmaya karar vermesi şeklindeki seyri ben de "Sakamoto desu ga?" animesinde yaşadığım şok etkisini yarattı. Bi' de Harima Kenji'yi, cânım Tomokazu Sugita'nın seslendirdiğine yemin edebilirim ama ispatlayamam. Çünkü harbiden de o seslendirmemiş. Çok benzettiğim için iki üç kere açıp kontrol ettim ama yok... *Kendimi karşıma alıp elimi omzuma koyarak* artık Harry McKenzie - Harima Kenji şakasına gülmeyi bıraksan iyi olur diye düşünüyorum.

eiivitsi 1 year ago

Mızraklı İlmihal

İsmail Kara

1 Gönderi

Bismillâhirrahmânirrahîm "Ve dahi Hazreti Âdem aleyhi's-selâm zürriyetindenim (ve Hazreti İbrahim aleyhi's-selâm milletindenim) ve âhir zaman peygamberi Muhammed aleyhi's-selâtü ve's-selâm dinindenim ve ümmetindenim. Elhamdulillah, itikatta mezhebim Ehl-i sünnet ve'l-cemaat. Ehl-i sünnet ve'l-cemaat demenin mânası, Resûlüllah'ın ashabı ve cemaatı her ne itikat…devamıBismillâhirrahmânirrahîm "Ve dahi Hazreti Âdem aleyhi's-selâm zürriyetindenim (ve Hazreti İbrahim aleyhi's-selâm milletindenim) ve âhir zaman peygamberi Muhammed aleyhi's-selâtü ve's-selâm dinindenim ve ümmetindenim. Elhamdulillah, itikatta mezhebim Ehl-i sünnet ve'l-cemaat. Ehl-i sünnet ve'l-cemaat demenin mânası, Resûlüllah'ın ashabı ve cemaatı her ne itikat üzere oldular ise ben dahi ol itikat üzere oldum demektir. Amelde mezhebim İmam-ı Azam Ebu Hanife; ben İmam-ı Azam'ı imam edindim ve onun Kitabullah'tan ve hadis-i şeriften anlayıp çıkardığı meseleleri kabul ettim ve onun sözüyle ameli ihtiyar ettim." Dili ağırdır düşüncesiyle yıllardır ertelediğim bir eserdi. Bu sene, vira bismillah, diyerek okumaya girişince ne kadar yanıldığımı anladım ve ertelediğime bayağı üzüldüm. Okurken, sanki bir büyüğümün dizinin dibine oturmuşum da bana sıfırdan müselmanlığı anlatıyor, öğretiyor gibi hissettim. Bildiğiniz halk ağzıyla yazılmış zaten ve okurken bazı kelimelere ve tabirlere bayıldım. Misal; 'şeyh-i fâni' (çok yaşlı kimse), 'urvetü'l-vüska'* (sağlam kulp, tutacak yer; İslam, Müslümanlık -ki kitapta da kelime-i tevhidin sekiz isminden biri olarak geçiyor, buna bi' ayrı bayıldım ♡), 'yabcacık' (yavaşça), ayıtmak (demek), 'düşenbe' (pazartesi) gibi... Ömer Nasuhi Bilmen'in Büyük İslâm İlmihali gibi teferruatlı değil ama günlük ibadetler ve imanın esasları gibi mevzularda normal bir Müslüman'ın** amel edebilmesi için bilmesi gereken yeterli bilgiler var içinde. Biz de bilmediklerimizi öğrendik, bildiklerimizi pekiştirdik, unuttuklarımızı hatırladık elhamdülillah. Bir ilmihâl kitabı hakkında böyle demek bana biraz garip geliyor ama favorilerim arasına girdi diyebilirim, çok keyif aldım okurken. Bu tarz kitaplarda, hiç beklemediğim noktalarda verilen çok spesifik fetvaları okumak/dinlemek aşşırı hoşuma gidiyor. Ufak bir misal, teyemmüm bahsi anlatılırken verilen şu örnek gibi: "Bir adamın merkebinde su olsa, merkebi ğaip etse, teyemmüm eder, namaz kılarken himar (merkep) çağırsa (bağırsa) abdesti bozulur." Acaba o dönem hangi garip, su yüklü eşeğini kaybetti de sonra bulup bi' umut gidip abdestiyle alakalı fetva istedi? Ayrıca, cennete girmiş bir müminin, canının istediği her şeyi elde edebileceğini "Başları üzerinde kuşlar uçar. Müminler köşklerinde oturur iken bunları görür, eğer sen dünyada iken bana böyle yakın gelsen ben seni kebap ederdim deyü kalbine geldiği anda nurdan tabak içinde henüz pişmiş önüne gelip tütüp durur." sözleriyle kebap üzerinden vermesiyle gönlümü bir başka kazandı. Off cennette gömeceğin kebabın tadı da nası başka olur he 🤤 bu hocayla cennette karşılaşıp, muhabbet edip ona bir teşekkür olarak zurna dürüm şoku yaşatmayı rabbim de bana nasip etsin, amin. * Lokman Suresi'nde bizzat Allahu azimüş-şan tarafından kullanılmış bu tabir, karşıma çıkınca istemsiz mutlu oldum. (+Bakara) ** hanefi mezhebine bağlı normal bir Müslüman desek daha doğru olur.

eiivitsi 1 year ago

Harry Potter ve Ölüm Yadigarları

J. K. Rowling

16 Gönderi

Spoiler içeriyor Benim için her şeyiyle fantastik olan bu serinin sonunda sonuna geldim. Baştan sona, freni patlamış bir kamyonun yokuş aşağı gitmesi gibi bir his bıraktı yaşanan olaylar. Ve ben, başladığım bir kitap serisini ilk defa bitirmenin şaşkınlığı ve onca kayıp, macera,…devamı

eiivitsi 1 year ago

Harry Potter ve Melez Prens

J. K. Rowling

19 Gönderi

Spoiler içeriyor HELE DOKUNMAYIN ÇOK FENAYAM ANKA TÜNEMİŞ ŞATOYA EY (Fawkes) BEN BENDE DEĞİLEM BUGÜN KENDİMDE DEĞİLEM BUGÜN VALA GÜZEL SAÇLARI SARIŞIN (Malfoy) ANAN BABAN ÖLE BEN BENDE DEĞİLEM BUGÜN Hissettiğim şok, hüzün ve keder, Türkiye'de en son Çakır öldüğünde yaşanmıştır sanıyorum.…devamı

eiivitsi 1 year ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

173 Gönderi

Bazen, içimdeki umudun kıyama kalkıp "Allahu ekber!" diye nida ettiği zamanlarda, içimde kuşlar uçuşur, birden tatlı bir heyecan ve koşuşturma başlar sanki ve ben birden kendimi, bütün mahlukatın rızkının peşine düştüğü, feyizli, taze ve ferah bir sabah vakti sanırım. Halbuki,…devamıBazen, içimdeki umudun kıyama kalkıp "Allahu ekber!" diye nida ettiği zamanlarda, içimde kuşlar uçuşur, birden tatlı bir heyecan ve koşuşturma başlar sanki ve ben birden kendimi, bütün mahlukatın rızkının peşine düştüğü, feyizli, taze ve ferah bir sabah vakti sanırım. Halbuki, artık bitmesi için sabırsızlanılan, bereketsiz, boğucu, kasvetli ve uykuların bile haram olduğu bir ikindi vaktiyimdir. Bu gerçeği içten içe bilerek yaşasam da unuturum bazen. Özüm değildiyse bile artık özüm olan bir hatırlayışın vesilesiyle, özüme dönerek okudum. Tam olarak böyle bir kasımda ve böyle bir Ankara'da okunmalı. Daha güzel günlerde, daha güzel hislerle okunursa hem kitap hem o güzel günler hem o güzel hisler ziyan olur gibi geldi bana. Osamu Dazai'nin hayatıyla paralellik gösteren bir hikaye okumuşuz. Bir insanın hayatına yapılabilecek en kırıcı ve en komik yorumu da ana karaktere karşı nefretinden bahsederken "valla kusura bakmasın ama inşallah bu hayat da kurgudur be" minvalindeki yorumuyla kardeşim yaptı sanıyorum ama eminim Yozo da bütün yaşanılanların ve tabii en başta kendisinin kurgu olmasını tâ en derinlerinden arzu ederdi –her ne kadar hâli hazırda baştan sona bir sahteliğin, kendi oluşturduğu bir kurgunun içinde yaşasa bile. Kitap, Candan Erçetin şarkıları dinlediğim bir zamana denk geldiği için ister istemez merak ediyorum, acaba Candan Erçetin'in bazı şarkıları, kitabımızın kahramanında ne gibi düşünceler ve hisler uyandırırdı? "Her şey geçip gidiyor. Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu. Her şey geçip gidiyor. Bu yıl yirmi yedi yaşıma gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar genelde kırkımı geçtiğimi sanıyor." Bir önceki sayfada, şu an kaç yaşında acaba diye düşünürken sanki içimi okumuş gibi bir sonraki sayfada şu sözlerle bana cevap vermiş sayın Dazai. Kendisiyle bazı duyguları paylaşmak bile midemi bulandırırken aynı yaşta, benzer bir kabullenişi yaşıyor olmamız daha da bitirdi beni... şimdi tek yapmak gereken tahammülü bırakıp sabrı öğrenmek.

eiivitsi 1 year ago

Lulu - Bir Kadın

Etienne Davodeau

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Bitirince ne hissedeceğimi bilemedim. Kalbimizin kapılarını, kendi duygularımızın ve arzularımızın yüzüne kapatıp üstüne binlerce kilit vurarak yaşamak... kendimizin farkında olmadan, yaşadığımızın farkında olmadan, en çok bilmemiz gerekenden bihaber olarak yaşamak... rutinlerin doğurduğu o sarı, bunaltıcı ve boğucu bıkkınlıkla ömür tüketirken…devamıBitirince ne hissedeceğimi bilemedim. Kalbimizin kapılarını, kendi duygularımızın ve arzularımızın yüzüne kapatıp üstüne binlerce kilit vurarak yaşamak... kendimizin farkında olmadan, yaşadığımızın farkında olmadan, en çok bilmemiz gerekenden bihaber olarak yaşamak... rutinlerin doğurduğu o sarı, bunaltıcı ve boğucu bıkkınlıkla ömür tüketirken olağan olaylar içinde, birden olağan dışı bir kıvılcım çakması gönlünde ve o çakan kıvılcımın insanda oluşturduğu hayal kırıklığı, pişmanlık, ben boşuna yaşamışım hissi, her şeyden ve herkesten uzaklaşıp her şeye yeniden başlamak isteği... aslında insan olmak bu. Ama bunu, orta yaşlarının tam ortasında, onları yaşadıkları hayata sıkıca bağlayan kementlere sahip olan ana-babalar yaşayınca ben çok üzülüyorum. Çünkü hayata ne kadar sıfırdan başlayabilirler ki? Nereye kadar gidebilirler artlarında bırakmak istedikleri hayatları bir kenara koyarak? Veya insanın, böyle bir içsel yolculuğa çıkmak için gerçekten de her şeyi ardında bırakmasına gerek var mıdır? İçinde o kıvılcımlar çakması suretiyle böyle bir maceraya atılan ana karakterimiz Lulu'nün tercihlerini asla tasvip etmesem de her şeyden kaçıp kurtulma, kendini keşfetme, sadece nefes alıp vermek değil de gerçekten yaşadığını hissetme ihtiyacını gayet anlayabildiğimi düşünüyorum ama çocuklu insanların kafalarına göre çekip giderek kendilerini keşfetme lüksleri olamaz, olmamalı. Pek çok detaydan, Lulu'nün hayatının yorucu ve zor olduğunu anlasak da birdenbire, habersizce çekip giderek üzerindeki bütün sorumluluğun, bin bir çeşit soru işareti ve endişeyle harmanlanarak on altı yaşındaki kızının üstüne yıkılması, kızına pek de "özgürleştirici" hissettirmemiştir diye düşünüyorum. Sadece çocuklarına karşı olan sorumluluğu da değil, eşine karşı sadakatini de bırakıyor bir kenara. Kocası ne iyi bir koca ne de iyi bir baba ama yine de aldatılmayı hiç kimse hak etmez sonuçta. Bu durumların "bir kadının kendini keşfi, özgürleşmesi ve yaşamaya başlaması" olarak sunulması benim hoşuma gitmedi. Aynı senaryoyu bir baba üzerinden düşünsek; rutine hapsolmuş, üzerine düşen vazifeleri yerine getiren bir baba, bir gün çocuklarını ve eşini, onlara haber vermeden terk ediyor, bu yolda eşini de aldattığı bir "kendini tanıma" macerası yaşıyor. Bu erkek birey için "ay ne kadar da cesur bir adım attı, çok ilham verici" diyebilecek miydik gerçekten de? Ben demem, diyemem, dersem şerefsizim diye İbrahim Tatlıses'e bağlamak istemiyorum ama mecbur bırakılıyorum ona bağlamaya... Zamanında bir gönderinin altında denk geldiğim "çocuklarımı seviyorum, onları yaptığım için pişman değilim ama zaman zaman keşke çocuksuz olsaydım diye düşünmeden kendimi alamıyorum" minvalindeki yorumu ansıdım çoğu zaman okurken. Ebeveynlik ne zor iş ayol. Lulu'yü aramaya çıkan arkadaşı Xavier'nin, Lulu'yü başka bir herifle gördükten sonra kimseye bir şey söylememeyi düşünerek "özel hayatına karışamam" tepkisi o kadar Fransız hissettirdi ki... Ayrıca sonunda Lulu'nün eşiyle geri dönmesi ve adamın uysallığı, ilişkilerine devam edeceklerini düşündürttü bana ve her şey de eskisi gibi devam edermiş gibi geldi. O zaman bu macerayı niye okuduk biz?!!! diye isyan ediyorum, herhangi bir gerçeğe dayanmayan kurgularımla. Kitabın sonunun, kitabın başına bağlanması da hoştu. Aynı cümleyle başlayıp aynı cümleyle biten Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş'u getirdi aklıma...

eiivitsi 1 year ago

Bağlanma

Nuri Pakdil

4 Gönderi

Nuri Pakdil'in, dostu Fethi Gemuhluoğlu'nun anısına yazdığı ve onun insanı, dostluğu, dünyayı algılayış şeklini bahis edinen bir kitap. İnsan olarak neleri yanlış yapıyoruz, neleri gözden kaçırıyoruz gibi noktalara parmak basarak, püf noktalarıyla birlikte "nasıl insan olmalı ve kalmalı?" sorularını hedef…devamıNuri Pakdil'in, dostu Fethi Gemuhluoğlu'nun anısına yazdığı ve onun insanı, dostluğu, dünyayı algılayış şeklini bahis edinen bir kitap. İnsan olarak neleri yanlış yapıyoruz, neleri gözden kaçırıyoruz gibi noktalara parmak basarak, püf noktalarıyla birlikte "nasıl insan olmalı ve kalmalı?" sorularını hedef tahtasına oturtan lezzetli bir tarif kitabıydı sanki. Ve o kadar özendim ve hayran kaldım ki aralarındaki bağa ve sevgiye... Nuri Pakdil öyle bir anlatmış ki dostunu, ondan öyle bir bahsetmiş ki Fethi Gemuhluoğlu beyefendiyi hiç tanımasam da yokluğundan dolayı hayatımda eksikliğini çokça hissettiğim ve derinden sevgi ve saygı beslediğim bir büyüğümmüş gibi hissettirdi okurken. Samimiyetini ve insana verdiği değeri ve özeni okurken Peygamber Efendimiz (sav) geldi aklıma sürekli. Bu, tüm Müslümanların nezdinde, bayağı güzel bir intiba ve varoluştur sanıyorum. :) Allah, ikisini cennetinde kavuştursun ve Peygamber Efendimiz'e (sav) komşu eylesin. Kitabın arka kapağını okur okumaz kitaba çekildim çünkü birkaç yıldır her şeye karşı derin bir kopma hâlinde olduğumun farkındayım ve bunun üzüntüsü içerisindeyim. Adını koyamadığım, toplamaya çalıştıkça dağılmama sebep olan, şairin, "bir kördüğüm ki içim, çözdükçe dolaşıyor" dediği bir noktadayım. Geçenlerde Papercut dinlerken, ilk keşfettiğimde de aşşırı hoşuma giden ve beni triplere sokan, şarkının "the sun goes down, i feel the light betray me" kısmında birden aklıma Hz. İbrahim (as) düştü bu sefer. Kıssalarını hep mekanik bir şekilde dinlediğimiz peygamberlerin, olaylar yaşanırken neler hissettiklerini çoğu zaman göz ardı ediyoruz sanki, hiç değilse ben ediyormuşum. Acaba özünü ve rabbini arayan Hz. İbrahim'in, bir hevesle Güneş'e bakarken, Güneş'in battığında yaşadığı hayal kırıklığı nece olmuştur? Veya arayışında yoluna çıkan diğer putlar tarafından yüzüstü bırakıldığında yaşadığı hisler? Hiç ihanete uğramış gibi hissetti mi mesela? Sonra dedim ki İbrahim aleyhisselam, bir arayış aradı ve Allah, ona en güzelini buldurdu. Peki, iyi kötü bunca bilmenin içinde senin farkında olmadan tutunduğun, aslından uzaklaşarak kalbine diktiğin putlara ne demeli? Put olduklarının farkında bile değilken nicesi yıkıldı, oluşturdukları hayal kırıklıkları altında ezildin ve nice güzel şeyler gömüldü içinde. Yakın bir zamanda bunları ve içimdeki enkazı nasıl kaldırabileceğimi düşündükten sonra, bugün okurken karşıma çıkan "Unutulmaması gerekli gerçek: yiğitlik de sürekli bir özveriyi gerektiriyor: özveri, karşısında bunun için konforun: (İnsan, ya yıkarsın uygulayımbilimin önüne koyduğu bu putu, yani konforu; ya da, beklersin putunu elinden alacak yiğit insanı! = özverili insanı.)" cümleleriyle, içimdeki en büyük putun ne olduğunu utanarak yeniden hatırladım. İşte, bir kopuş koptum... şimdi asıl merakım ne kadar yiğitlik gösterebileceğim. Veya gösterebilecek miyim hiç? Girişte de belirttiğim gibi, dostluklarına fazlasıyla özendim ve böyle bir dost istemekten ziyade böyle bir dost olmayı istedim en çok. Birilerine Allah'ı hatırlatan, Peygamberin (sav) öğretilerini kendine düstur edinmiş, insanı önemseyen, seven, samimi, insana meraklı olan, bağlanmaktan korkmayan, güvenen, güven veren, umutlu ve hatta umudun kendisi olan... Harika değil mi? İşte artık biliyorum ki bütün bunları yapmak için önce kendi içimde kendime karşı birtakım görevleri yerine getirmem, kendime karşı kaybettiğim güvenimi, sevgimi yeniden kazanmam lazım. Belki önceden olsa kendimi öncelemeyi bencillik olarak düşünürdüm ama Nuri Pakdil, imdadıma yetişti bu konuda da: "...ruhumuzun gereksinimlerini konuşmanın ayıp olduğu bir çağda insanlık idam edildi = yana kaymış gözlerimizle, birbirimizin asılı bedenlerini seyrediyoruz ipte." Bir müddettir, ara sıra etrafa kaysa da, gözlerim kendi boynumdaki ilmekte. Bilemiyorum çıkarabilecek miyim, çıkardıktan sonra hâlim ne olacak... bi' de kendini kurtardıktan sonra çayını kahveni alıp diğer bedenleri seyre dalma ihtimali de var sonuçta... (benim kendime olan güvenim gözlerimi yaşarttı ama zaten tam olarak da bundan bahsediyor idim). Böylece de yıllar önce okurken gücendiğim, Erich Fromm'un "kendini sevmeyen insan, kimseyi sevemez" minvalindeki sözleri de biraz daha anlam kazandı benim için. Hâlâ kırgınım ama... Çok şükür birtakım farkındalıklar yaşıyorum, zaman zaman sonsuz eksikliklerimin bir kısmını görebiliyorum ve şükran doluyum bu yolda bana bir sürü pencere açıp elimden tutan yazarlara, düşünürlere, insanlara... Artık bir kitap okuyup, bir film izleyip, bir şarkı dinleyip anlık gelen umut ve mutlulukla her şeyin birdenbire değişmeyeceğini, bunun için bolca emek ve bolca enerji sarfetmem gerektiğinin de bilincine varabildim çok şükür. Her an cozutmağa ve Allah affetsin, derin bir umutsuzluğa düşmeğe hazır ve nazır olduğumu (🫡) üzülerek derinden biliyorum ama "Bir de şu var: insan, içdünyasını bakımlı tuttuğu oranda algılayabiliyor yaratılışındaki bilgeliği" cümlesi, bunun ne kadar insanî bir durum olduğunu hatırlamama vesile oluyor, içim rahatlıyor. (İdam sehpasında başkasının bedenine göz dikme mi demiştik?) "'PEYGAMBER' diyordu, 'anlamıdır insanın'. Eklerdi : 'Anlamıdır yeryüzünün'. Eklerdi : 'PEYGAMBER var diye oldu bu dünya, ötedünya: HER ŞEY'. Gösteriyordu kaynağını varoluşun..." bilmiyorum, hiç bu açıdan düşünmediğim için mi, bu cümleyle evrenin, Peygamber Efendimiz (sav) yüzü suyu hürmetine yaratılmış olması gerçeği ve kendi varoluş anlamım, bambaşka bir boyut kazandı içimde. Öff, her bir cümle o kadar güzel, içten, anlamlıydı ki... elimden gelse de kitabı komple atsam şuraya. İnşallah yakın bir zamanda Fethi Gemuhluoğlu'nun "Dostluk Üzerine" kitabını da okuyup güzelce faydalanabilirim. Bir kitaptan rastgele bir sayfa açıyorum, karşıma "Çağdaş İnsanın Konumu ya da İntihar Üzerine..." başlığı çıkıyor; rastgele bir cümle seçiyorum, bana "kendi kendini öldürmeye, bir çukura düşmeye karar verebilen insan, niçin, kendi kendini aşmaya, doruklara çıkmaya karar veremesin?" diye soruyor; bir şiir açıyorum rastgele, "Aşk Risalesi" dolduruyor kalbimi. Demek ki benim yaşamam, yaşatmam, kendimi aşmam, sevmem, sevilmem ve bunca yapaylığın içinde samimi bir dost olmam lazım. Bir dağdan daha dayanıklı olduğum sanrısıyla Allah'a verdiğim söze şaşırıyorum bazen. Demek ki bir dağdan daha heybetli ve dayanıklı olma potansiyelini içinde taşıyor her Müslüman. Bu potansiyeli ortaya çıkarma yolunda ilerlemekle de hüküm giymişiz. Bütün bu yolda, ayrılmaz yol arkadaşımın kendimin olması biraz moralimi ve asabımı bozsa da pilavdan dönenin kaşığı kırılsın len o zaman! diye yersiz bir yükselmeyle bitiriyorum yorumumu. Gemuhluoğlu ne kadar havalı ve esaslı bir soyadı bu arada.