(@) - Raf

O kadar gerçekçiydi ki sinirden azalarım titreyerek ve her iki taraftaki çocuklar için üzülerek (ve biraz da hızlandırarak) izledim. İzlerken kafasal olarak "ich hasse kinder"e gidip geldim, demek isterdim ama henüz tam olarak gelemedim, bir yanım hâlâ orada. Gelecekteki yavrum,…devamı

eiivitsi 2 years ago

JoJo's Bizarre Adventure: Part 1--Phantom Blood, Vol. 3

Hirohiko Araki

1 Gönderi

Erkek oğlu erkek çizimleriyle, absürt sahneleriyle, klişe ama bence akıcı bir şekilde işlenmiş konusuyla, vampiriyle, kadim maskesi ve öğretileriyle, ᵇᶦʳᵃᶻᶜᶦᵏ ᵍᵃʸ ᵖᵒᶻˡᵃʳᶦʸˡᵃ, zombisiyle... ilk kısım bitti. İlk okuduğum zaman 7 puan vermişim ama bu sefer, TOGG'un önüne yatan dayı gibi…devamıErkek oğlu erkek çizimleriyle, absürt sahneleriyle, klişe ama bence akıcı bir şekilde işlenmiş konusuyla, vampiriyle, kadim maskesi ve öğretileriyle, ᵇᶦʳᵃᶻᶜᶦᵏ ᵍᵃʸ ᵖᵒᶻˡᵃʳᶦʸˡᵃ, zombisiyle... ilk kısım bitti. İlk okuduğum zaman 7 puan vermişim ama bu sefer, TOGG'un önüne yatan dayı gibi "çiğne beni be, çiğne!" diyerek, bir duygu seliyle 10 üzerinden 100 vermek geliyor içimden. Ama gerçekçi bi' puan değil tabii, tamamen nostalji hissi ve beni ileride nası harika bölümlerin beklediğini bilmenin getirdiği heyecandan kaynaklanan bir durum. İlk kısmın hem mangasını okumuştum hem de animesini izlemiştim, ona rağmen aklımda nasıl sadece Dio'nun "WRYYY" repliği kalmış gerçekten bir anlam veremiyorum artık bu unutkanlığa. Silmişim her şeyi. Bu yüzden okurken bu kadar kanlı ve şiddetli olmasına şaşırdım. Aslında çok abartılı şiddet sahneleri yok, belki bir önceki cümle biraz abartılı olabilir ama kopan uzuvlar, ikiye bölünen herifler görünce... ne bileyim, öyle sessiz sakin bir şekilde kendime oturup manga okurken zombi Karın Deşen Jack'in canlı bi' atın içinden, atı yara yara çıkmasını gerçekten beklemiyordum mesela. (Ama seni sen yapan şeyler bunlar ve ben de seni bu yüzden seviyorum zaten... 🥺💕) Okuduğum yorumların birinde birisi iyilerin aşırı iyi, kötülerin aşırı kötü olduğundan bahsetmiş. Okurken dikkat etmemiştim hiç ama düşününce hak verdim, vermemek elde değil zaten. Jonathan ve destekçileri adeta birer melek, Dio ise Yaprak Dökümü Ferhunde gibi bişi... ve öyle elle tutulur bir kötülük motivasyonu da yok he. Tamamen hobi olarak yapıyor bu işi. Karakterler genel olarak biraz yüzeyseldi diyebiliriz sanırım. Ama derinlik arayan kim?? Bu, haza İngiliz beyefendisi JoJo'nun, genel olarak en sıkıcı JoJo bulunması da üzüyor bir miktar beni... Efendi erkek, shounen mangalarda bile tercih edilmiyor, yazıklar olsun... Bu arada Speedwagon'un sadece adı kalmış hatırımda. Halbuki JoJo'nun bir numaralı fangirl'ü olman ve o işlevsizliğin beynime kazınmış olması lazımdı. Yani bi' de sen bi' işin ucundan tut be adam be, bi' de olayları futbol spikeri gibi anlatmak yerine sen bir şeyler yap. İnsanlar canı pahasına döğüş döğüşürken ufacık bir yardımın dokundu, onu da o kadar dramatik bir şekilde yaptın ki, aklın sıra gözümüzü boyayacaksın. Neyse ki Anadolu çocuğuyum da yemiyorum böyle numaraları. 📿 ve "bu adamın eline JoJo'nun beden ölçüleri nereden geçmiş olabilir" diye düşünmeden edemedim okurken... "saçlarıyla 95 kiloluk JoJo'yu kaldırdı 😯", "Tarkus'un kılıca bak, 195'lik dalyan gibi JoJo yanında çocuk gibi kaldı 🥴" SANA BU BİLGİLER NEREDEN GELİYO??? Ve neden belirtme ihtiyacı duyuyosun?? Jonathan'ın yıldız haritasını falan da çıkarttığına o kadar eminim ki... neyse, yine de JoJo için ölmeyi bile göze alabilecek iyi bir dost diyelim kısaca. Zaten ölmekten başka bi' şey sunmak da ihtimaller dahilinde değil gibi senin için... Düşündükçe tadımı kaçırdın. Bu, benim için de beklenmedik olan Speedwagon eleştirisinden sonra mangada yer verilen ve hoşuma giden William Thackeray'nin alıntısı ile bitireyim yorumumu: "To love and win is the best thing. To love and lose, the next best."

eiivitsi 2 years ago

Play it Cool, Guys

Makoto Uezu

3 Gönderi

Şapşal erkek lobisi bi' işler peşinde. Teyakkuzda bekliyorum.

eiivitsi 2 years ago

Küs Kardeşler Limited Şirketi

Wes Anderson

16 Gönderi

Erkin Koray'ın "Hayat Katarı" şarkısını ne zaman dinlesem aklıma bu film geliyor. Şarkıyla filmin pek bir alakası yok ama filmdeki trenden, şarkıdaki vagondan-lokomotiften mi bağladım artık n'olduysa... şarkı da çok Wes Anderson sarısı gibi hissettiriyor, belki bunun da bir payı…devamı

eiivitsi 2 years ago

Kuvvetli Bir Alkış

Berkun Oya

74 Gönderi

"İçinizde çocuk cesedi kokuyor anne" Yaşarken içinde birçok şeyi öldüren, belki öldürmese yaşamaya devam edemeyecek olan şehrin insanıyla ilgili -hiç duyulmamış, yeni şeyler olmasa da- güzel tespitler ve eleştiriler barındıran, bıraktığı hisle keyfimi kaçıran ama kalite olarak kesinlikle keyif aldığım…devamı

eiivitsi 2 years ago

JoJo's Bizarre Adventure: Part 1

Hirohiko Araki

1 Gönderi

Dünya üzerindeki en renkli, en acayip, en keyifli, "meme" potansiyeli en yüksek serilerden biri olan bu efsaneye yine, yeni, yeniden başladık bakalım... Bu sefer seni yeneceğim . . . You were expecting a proper review, but it was me, Dio!!

eiivitsi 2 years ago

Leyla'nın Kardeşleri

Saeed Roustayi

99 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir ailede yetişkin olmayı becerememiş ebeveyn olunca o ailede, ana-baba dışında hiç kimse çocuk olamıyor. Kendini, kardeşlerini ve hatta -asla büyümeyecek olan- ebeveynini büyütmek, yeri gelince avutmak zorunda kalıyor çocuklar -özellikle büyükler. Yıllar geçtikte açılan yaralar git gide derinleşiyor, ebeveyni…devamıBir ailede yetişkin olmayı becerememiş ebeveyn olunca o ailede, ana-baba dışında hiç kimse çocuk olamıyor. Kendini, kardeşlerini ve hatta -asla büyümeyecek olan- ebeveynini büyütmek, yeri gelince avutmak zorunda kalıyor çocuklar -özellikle büyükler. Yıllar geçtikte açılan yaralar git gide derinleşiyor, ebeveyni tarafından sevilmek ve onaylanmak için onun duygusal/fiziksel yüklerini omuzlayan çocuklar büyüyor ve yıllarca içinde bulundukları ilişkinin aslında ne sevgi ne saygı ne de şefkat barındırdığını, yaptıkları onca fedakarlıktan sonra onlara dönülüp bir teşekkür, ufak bir tebessüm bile edilmediğini derin bir acıyla fark ediyorlar. Ve bu farkındalığın yaşanması için çoğu zaman koca bir gençlik elden avuçtan gidiyor. Sonra da, acıyı yüreklerinin en derininde hissetmeleri gereken bir an'ı, yüzlerinde hafif bir tebessümle karşılıyorlar. Fazlasıyla hayatın içinden, fazlasıyla gerçek bir hikâye. Bir arada yaşamanın getirdiği o sınırsızlık ve her şeyi sineye çekiş; kendisini ailesi için paralayan kız evladın, evde herhangi bir işlevi olmasa bile -hatta zararı dokunsa bile- asla bir erkek evlat kadar değerli olamaması; uzakta yaşayıp etliye sütlüye karışmayan evladın sevilirken anne babasının her yükünü sırtlayan evladın, neredeyse ayaklarına değen taştan sorumlu tutularak sevilmemesi; kök ailesinden kopamayan yarım akıllı bir babanın, yeni ailesi üzerinde hiç sorumluluk hissetmemesi ve kök ailesinde yaşadığı sorunları eşine ve çocuklarına atfederek ve onları suçlayarak kurduğu ailenin hayatını cehenneme çevirmesi; "kocasını oğullarına, oğullarını kızına tercih eden" ve en az evin babası kadar yarım akıllı olan bir anne ve bu evlerden ırak iki yarım akıllının birleşip bir akıl edemeyerek çocuklarını mânen ve maddeten, içlerinde asla kapatamayacakları bir boşlukla hep yarım bırakmaları... la havle ve la guvvete illa billah... Bıraksaydın da bazı problemleri de başka bir yönetmen çekseydi, biz de izlerken biraz rahat bi' nefes alıp bi' "huh" deseydik be adam be. Ama bunlar bir paket gibi olur hep zaten. Birinin olduğu yerde öbürsüleri olmazsa olmaz, sen de haklısın. "Sendeki bu güç hevesi bizim ağzımıza s*çtı!" repliğiyle özetlenebilir gibi geldi bana film.

eiivitsi 2 years ago

Ölüm ve Ölme Üzerine - 50.Yıl Edisyonu

Elisabeth Kübler-Ross

1 Gönderi

Ölüm ve ölümün insan üzerindeki etkilerini, insanların ölümü nasıl karşıladıklarını, bu durumun insanların ilişkilerine nasıl yansıdığını vs. anlayabilmek için ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan bir psikiyatristin, ölümcül hastalarla görüştüğü seneler boyunca edindiği tecrübeleri okuyor ve ölüm üzerine düşünmenin ne kadar…devamıÖlüm ve ölümün insan üzerindeki etkilerini, insanların ölümü nasıl karşıladıklarını, bu durumun insanların ilişkilerine nasıl yansıdığını vs. anlayabilmek için ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan bir psikiyatristin, ölümcül hastalarla görüştüğü seneler boyunca edindiği tecrübeleri okuyor ve ölüm üzerine düşünmenin ne kadar hayati bir şey olduğunu anlıyoruz. Yazar, ölümü kabullenme ve bununla başa çıkma sürecinin, yasın beş aşamasıyla (inkar, öfke, pazarlık, depresyon, kabullenme) paralel gerçekleştiğini gözlemlemiş ve vaka örnekleriyle de açıklamış kitapta. Ölmeden önce kendi yasını tutabilmek... çok üst düzey bir olgunluk gerektiriyor cidden de. Kitap dile gelse "EMPATİ, EMPATİ, EMPATİ!" diye bağıracak. Doktorların, hemşirelerin, aile üyelerinin, hatta hasta bakıcılarının bile kendi içlerinde baş edemedikleri duyguları gün yüzüne çıkaran bu hastalara bazı yaklaşımlarını okurken çok şaşırdım. Ölümcül hastalığı olan kişilerin fikirlerinin, ne doktorlar tarafından ne de aileleri tarafından önemsendiğini göstermiş yazar bize. Halbuki hasta olan kişi de bir birey olmaya devam etmeyi ve duyulmayı istiyor. Ölüm, başlı başına kabullenilmesi zor bir durum, buna ağır adımlarla yürümek ve bu yolculuğun farkında olmak daha da zor. Hasta zaten bütün bunları kabullenmeye ve bu gerçekle yaşamaya çalışırken, bir de durumdan dolayı yaşanan iletişim kopuklukları, süreci herkes için daha da zorlaştırıyormuş, bunu gördüm. Eğer hastayı duymayı reddeden veya hastaya karşı öfke duyan aile üyeleri ve sağlık çalışanları varsa, dönüp kendilerinin ölümle ilişkilerini iyice bir irdelemelerini öneriyor yazar burada. Bu kötü ilişkiler ağını gördükten sonra Kübler-Ross'un bu hastalara yaptığı şeyin kıymetini o kadar iyi anladım ki okurken... onları koşulsuz bir şekilde, hissettikleri ve düşündükleri her şeyle kabul etmek ve kendilerini artık herhangi bir konuda işe yaramaz hissederken onlara fikirlerinin, hislerinin ve tecrübelerinin ne kadar değerli ve önemli olduğunu hissettirmek ve biraz da olsun iç huzur sağlamalarına vesile olmak ne kadar insânî, ne kadar değerli bir şey. :') Ölümü kabullenirken yaşanılan evreleri okurken en çok etkilendiğim ve duygulandığım bölüm kabullenme evresi oldu. Ne depresyon ne öfke, sadece artık olacak olan şeye hazır olmak ve bunun için beklemek... ne kadar büyük bir metanet gerektiriyor. Durumu çok güzel bir şekilde özetleyen şu satırları okurken içime bir şeyler oturdu sanki: "Aile için belki de en yürek parçalayıcı zaman, hastanın, ailesi de dâhil olmak üzere dış dünyasıyla yavaş yavaş ilişkisini kestiği son evredir. Ölümünde huzuru ve kabullenmeyi bulmuş ölmek üzere olan bir adamın, kendisini -en sevdikleri de dâhil olmak üzere- çevresinden adım adım koparmak zorunda olacağını anlayamazlar. Bir insan sahip olduğu çok sayıda anlamlı ilişkiye tutunmaya devam ederse ölmeye nasıl hazır olabilir ki?" ve bunları yazarken kendimi ölen hastanın değil de aile üyelerinden birinin yerine koyduğumu fark ediyorum. :D İnsanın kendi ölümünü kafada oturtamaması çok doğru bişi imiş gerçekten de. (fazla psikolojik bi' cümle oldu, farkındayım.) Ve yine bu bölümde, kabullenme evresinde olan bir hastanın, ailesine duyacağı özlemden bahsettiğini okurken çok duygulandım. Halbuki sen öleceksin. :) gideceğin yerde bambaşka dertlerin olacak, inan. Ama bu özlem hissini ara sıra ben de hissediyorum düşününce. Neyse ki eninde sonunda özlemimi giderebileceğimi biliyorum. Kabullenme bölümünü okurken yaş, cinsiyet, din vs. fark etmeksizin, herhangi bir insan evladının bu dünyadan ayrılışının kederini hissettim içimde. Bu keder bi' garip hissettirdi bana. 'Zaman Makinesi'ni okurken dünyanın sonunun anlatıldığı kısımlarda da benzer hisleri hissetmiştim. Halbuki biri hiç var olmamış bir insan ve diğeri de ben artık çoktan var olmayacağım için olsa da hoş olmasa da hoş olan bir dünya... ama insanız işte, saçmayız biraz, n'apalım. Kitap, gayet anlaşılır bir dille yazılmış. Bu alanda bir bilgi birikimi olmayan bir okura da bir şeyler katabileceğini düşündüğüm bir kitap. Ancak birkaç vaka örneğinde sanki Hz. Adem'den başlanmış gibi hissettirdi ve zaman zaman okurken sıkıldım. Bazı yerlerde de çeviriyi pek beğenmedim. Bir de kitapta yer alan hastalar genel olarak inançlı insanlardı, açıkçası biraz da inançsız hastaların tecrübelerini okumak isterdim. (Gerçi yazar, içten gelen inanca sahip tek tük kişinin yaşadıkları ölüm kaygısını, inançları sayesinde yendiklerini gözlemlemiş ve genelde hastaların inanç olarak orta seviyelerde olduklarını belirtmiş ama olsun.) Bu ufak pürüzler/eksiklikler dışında güzeldi. Tüm ölümlülere öneririm ama özellikle doktorlara ve ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan kişilere şiddetle tavsiye ederim. Anamın duasıyla da bitirmek istiyorum: Rabbim, bizleri diplerde yatırıp kapılara bakıtma. Hepimize hayırlı ömürler, hayırlı ölümler ver. Amin.

eiivitsi 2 years ago

Baba

Francis Ford Coppola

186 Gönderi

Spoiler içeriyor "Fredo, you're my older brother and i love you. But don't ever take sides, with anyone, against the family again." Şiddet ve vurdu kırdıdan ziyade, aile ve iktidar kavramları üzerine kurulmuş muazzam bir mafya filmi. Açıkçası başlamadan önce 3 saat…devamı"Fredo, you're my older brother and i love you. But don't ever take sides, with anyone, against the family again." Şiddet ve vurdu kırdıdan ziyade, aile ve iktidar kavramları üzerine kurulmuş muazzam bir mafya filmi. Açıkçası başlamadan önce 3 saat olması korkutmuştu, yavaş akan bir film olduğunu da biliyordum ama cidden hiç sıkılmadan, hatta yer yer gerilerek izledim. Oyunculuklar, müzikler, mekanlar... her şeyiyle harikaydı bence. Süresi bu kadar uzun olan filmlere karşı ön yargılıyım ve genelde izlemekten de kaçınırım ama bu film hayal kırıklığı yaşatmadı asla ve ilk film etkisini yitirmeden hemen diğer filmleri de izlemeliyim düşüncesi oluştu bittikten sonra. Son sahne beni çok yersiz etkiledi sanırım. (Ufak bir not: daha hareketli, renkli ve komik versiyonu için Ölümlü Dünya izlenebilir bnc) Filmi izlerken işlenen aile temasında, benim için en çok öne çıkan şey, birlik beraberlik, sevgi pıtırcıklığından ziyade 'fedakarlık' oldu sanırım. Aileyi aile yapan şey, ne tek başına bir babadır ne de annedir, aileyi aile yapan şey, aile içinde bulunan herkesin, yeri ve zamanı gelince, herhangi bir karşılık beklemeden, bir şeylerden feragat edebilmesi ve üzerine düşeni yapabilmesidir sanırım. Filmde de üzerinde durulan-durulmayan bütün karakterlerin, hayatlarının bir döneminde, aileye destek olabilmek için nelerden vazgeçtiklerini veya nelere katlandıklarını, neleri söyleyip neleri yuttuklarını göstermeseler de görür gibi oldum, hissettim. Bizim gibi, İtalyanlar da ağırlıklı olarak toplumcu değerlere sahip bir kültür olduğu için aileye yüklenen anlamı, kurulan bağı, ilişkilerdeki o tutkunluğu görmek, çok bizden hissettirdi. :) ve maalesef, bu kenetlenmenin getirdiği güzelliklerle birlikte, birtakım yanlışları da gördük tabii... (Yok, film boyunca birbirleri için adam öldürmelerinden, birilerini tehdit etmelerinden veya at kafası kesmelerinden bahsetmiyorum.) Vito Corleone'un iletişim becerilerine o kadar özendim ki anlatamam bu arada... Adam kırmadan, incitmeden, açık bir şekilde derdini tasasını ne güzel anlatıyor yav. "I'm gonna make him an offer he can't refuse" gibi kısımları saymazsak tabii... Son olarak; Al Pacino, sen Erzurum'a çok yakışırsın be...

eiivitsi 2 years ago

John Wick 3

Chad Stahelski

68 Gönderi

Yemin ederim öyle bir yordu ki film beni anlatamam. Vücudumdaki her bir zerre ağrıdı. Keanu Reeves, ben izlerken yamuldum, sen nası çektin bunu? "Ben, Helen'in kocasıyım Yüksek Şura. Köpeğimin kanını sormaya geldim. (...) Ben sizin kancık kellenizi, ödlek bedeninizden ayırmaya…devamı