Ölüm ve ölümün insan üzerindeki etkilerini, insanların ölümü nasıl karşıladıklarını, bu durumun insanların ilişkilerine nasıl yansıdığını vs. anlayabilmek için ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan bir psikiyatristin, ölümcül hastalarla görüştüğü seneler boyunca edindiği tecrübeleri okuyor ve ölüm üzerine düşünmenin ne kadar…devamıÖlüm ve ölümün insan üzerindeki etkilerini, insanların ölümü nasıl karşıladıklarını, bu durumun insanların ilişkilerine nasıl yansıdığını vs. anlayabilmek için ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan bir psikiyatristin, ölümcül hastalarla görüştüğü seneler boyunca edindiği tecrübeleri okuyor ve ölüm üzerine düşünmenin ne kadar hayati bir şey olduğunu anlıyoruz. Yazar, ölümü kabullenme ve bununla başa çıkma sürecinin, yasın beş aşamasıyla (inkar, öfke, pazarlık, depresyon, kabullenme) paralel gerçekleştiğini gözlemlemiş ve vaka örnekleriyle de açıklamış kitapta. Ölmeden önce kendi yasını tutabilmek... çok üst düzey bir olgunluk gerektiriyor cidden de.
Kitap dile gelse "EMPATİ, EMPATİ, EMPATİ!" diye bağıracak. Doktorların, hemşirelerin, aile üyelerinin, hatta hasta bakıcılarının bile kendi içlerinde baş edemedikleri duyguları gün yüzüne çıkaran bu hastalara bazı yaklaşımlarını okurken çok şaşırdım. Ölümcül hastalığı olan kişilerin fikirlerinin, ne doktorlar tarafından ne de aileleri tarafından önemsendiğini göstermiş yazar bize. Halbuki hasta olan kişi de bir birey olmaya devam etmeyi ve duyulmayı istiyor. Ölüm, başlı başına kabullenilmesi zor bir durum, buna ağır adımlarla yürümek ve bu yolculuğun farkında olmak daha da zor. Hasta zaten bütün bunları kabullenmeye ve bu gerçekle yaşamaya çalışırken, bir de durumdan dolayı yaşanan iletişim kopuklukları, süreci herkes için daha da zorlaştırıyormuş, bunu gördüm. Eğer hastayı duymayı reddeden veya hastaya karşı öfke duyan aile üyeleri ve sağlık çalışanları varsa, dönüp kendilerinin ölümle ilişkilerini iyice bir irdelemelerini öneriyor yazar burada. Bu kötü ilişkiler ağını gördükten sonra Kübler-Ross'un bu hastalara yaptığı şeyin kıymetini o kadar iyi anladım ki okurken... onları koşulsuz bir şekilde, hissettikleri ve düşündükleri her şeyle kabul etmek ve kendilerini artık herhangi bir konuda işe yaramaz hissederken onlara fikirlerinin, hislerinin ve tecrübelerinin ne kadar değerli ve önemli olduğunu hissettirmek ve biraz da olsun iç huzur sağlamalarına vesile olmak ne kadar insânî, ne kadar değerli bir şey. :')
Ölümü kabullenirken yaşanılan evreleri okurken en çok etkilendiğim ve duygulandığım bölüm kabullenme evresi oldu. Ne depresyon ne öfke, sadece artık olacak olan şeye hazır olmak ve bunun için beklemek... ne kadar büyük bir metanet gerektiriyor. Durumu çok güzel bir şekilde özetleyen şu satırları okurken içime bir şeyler oturdu sanki: "Aile için belki de en yürek parçalayıcı zaman, hastanın, ailesi de dâhil olmak üzere dış dünyasıyla yavaş yavaş ilişkisini kestiği son evredir. Ölümünde huzuru ve kabullenmeyi bulmuş ölmek üzere olan bir adamın, kendisini -en sevdikleri de dâhil olmak üzere- çevresinden adım adım koparmak zorunda olacağını anlayamazlar. Bir insan sahip olduğu çok sayıda anlamlı ilişkiye tutunmaya devam ederse ölmeye nasıl hazır olabilir ki?" ve bunları yazarken kendimi ölen hastanın değil de aile üyelerinden birinin yerine koyduğumu fark ediyorum. :D İnsanın kendi ölümünü kafada oturtamaması çok doğru bişi imiş gerçekten de. (fazla psikolojik bi' cümle oldu, farkındayım.) Ve yine bu bölümde, kabullenme evresinde olan bir hastanın, ailesine duyacağı özlemden bahsettiğini okurken çok duygulandım. Halbuki sen öleceksin. :) gideceğin yerde bambaşka dertlerin olacak, inan. Ama bu özlem hissini ara sıra ben de hissediyorum düşününce. Neyse ki eninde sonunda özlemimi giderebileceğimi biliyorum.
Kabullenme bölümünü okurken yaş, cinsiyet, din vs. fark etmeksizin, herhangi bir insan evladının bu dünyadan ayrılışının kederini hissettim içimde. Bu keder bi' garip hissettirdi bana. 'Zaman Makinesi'ni okurken dünyanın sonunun anlatıldığı kısımlarda da benzer hisleri hissetmiştim. Halbuki biri hiç var olmamış bir insan ve diğeri de ben artık çoktan var olmayacağım için olsa da hoş olmasa da hoş olan bir dünya... ama insanız işte, saçmayız biraz, n'apalım.
Kitap, gayet anlaşılır bir dille yazılmış. Bu alanda bir bilgi birikimi olmayan bir okura da bir şeyler katabileceğini düşündüğüm bir kitap. Ancak birkaç vaka örneğinde sanki Hz. Adem'den başlanmış gibi hissettirdi ve zaman zaman okurken sıkıldım. Bazı yerlerde de çeviriyi pek beğenmedim. Bir de kitapta yer alan hastalar genel olarak inançlı insanlardı, açıkçası biraz da inançsız hastaların tecrübelerini okumak isterdim. (Gerçi yazar, içten gelen inanca sahip tek tük kişinin yaşadıkları ölüm kaygısını, inançları sayesinde yendiklerini gözlemlemiş ve genelde hastaların inanç olarak orta seviyelerde olduklarını belirtmiş ama olsun.) Bu ufak pürüzler/eksiklikler dışında güzeldi. Tüm ölümlülere öneririm ama özellikle doktorlara ve ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan kişilere şiddetle tavsiye ederim.
Anamın duasıyla da bitirmek istiyorum: Rabbim, bizleri diplerde yatırıp kapılara bakıtma. Hepimize hayırlı ömürler, hayırlı ölümler ver. Amin.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Ölüm ve ölümün insan üzerindeki etkilerini, insanların ölümü nasıl karşıladıklarını, bu durumun insanların ilişkilerine nasıl yansıdığını vs. anlayabilmek için ölümcül hastalığı olan hastalarla çalışan bir psikiyatristin, ölümcül hastalarla görüştüğü seneler boyunca edindiği tecrübeleri okuyor ve ölüm üzerine düşünmenin ne kadar…devamı
Konusunu hiç okumadan, kapakta yetişkin, takım elbiseli dört erkek birey ve yaşamdan kesitler etiketini görünce Uramichi Onii-san gibi bir şey olur, hem gülerim hem ağlarım diyerek başladım ve... nefes kesici bir tatlılıkla karşılaştım. Böyle tatlı, ponçik, kocaman pofuduk kırmızı yanaklı…devamı
Spoiler içeriyor
"Fredo, you're my older brother and i love you. But don't ever take sides, with anyone, against the family again." Şiddet ve vurdu kırdıdan ziyade, aile ve iktidar kavramları üzerine kurulmuş muazzam bir mafya filmi. Açıkçası başlamadan önce 3 saat…devamı
Yemin ederim öyle bir yordu ki film beni anlatamam. Vücudumdaki her bir zerre ağrıdı. Keanu Reeves, ben izlerken yamuldum, sen nası çektin bunu? "Ben, Helen'in kocasıyım Yüksek Şura. Köpeğimin kanını sormaya geldim. (...) Ben sizin kancık kellenizi, ödlek bedeninizden ayırmaya…devamı
Hayır, Hint şarkısı eşliğinde dans eden sinekler gerçek değil ve sana zarar veremez. "Aşkım eğer ben karasinek olsaydım beni yine de sever miydin? 👉🏼👈🏼" sorusu, fazlasıyla ciddiye alınarak üzerine 2 saatlik bir film çekilmiş. Senarist, maşukunun gönlünü eylemek için biraz…devamı
Ağlayıp rahatlama düşüncesiyle okumaya başladığım ancak ne ağlatan (1-2 damla yaş süzüldü gerçi ama ben canım çıkana kadar ağlarım sanıyordum) ne de rahatlatan, sadece içimdeki huzursuzluğu daha da artıran bir etkileyici kitap. Sanki kalbim bir mengeneye yerleştirilmiş ve her bir…devamı
Bu dünyayı sırtında kambur gibi taşıyan, kendisi de bu dünyaya kambur olan bir adamın düşüncelerinde anlamlı (belki de Kambur, deli olduğu için bu kadar anlamlıdır), kendimizden bir şeyler bulabileceğimiz ve belki bulduğumuz şeyden rahatsızlık duyarak pek de memnun olmayacağımız ufak…devamı
Bilmiyorum, belki de insanlık tüm prangalarından Urfa'da bir sıra gecesinde vecd ile şöyle bol acılı bir çiğköfte yerken kurtulacak.
Spoiler içeriyor
Şu şov bizınıs'ta, büyük hayaller ve umutlarla köyünü terk edip koşa koşa plak çıkarmaya büyük şehirlere giden herhangi bir insan evladı, hiç sömürülmeden, istismar edilmeden mutlu mesut yaşayabilmiş midir acaba? Herhangi birinin aileden yana yüzü gülmüş müdür? Ünün ve yeteneğin…devamı
Yaklaşık 8-9 yıldır falan izlemeyi düşündüğüm bir filmdi. Ara sıra filmdeki atışmaları veya ünlü Lose Yourself şarkısını açıp dinlesem de nedense izleyesim gelmedi hiç. Sonunda izledim ve bi' yük kalktı üstümden. Filmin sonlarına doğru filmi, Rabbit ve Papa Doc'ın atışması…devamı