Seriden oldukça kopmuştum. İlk filmi de ancak ufak ufak hatırlıyordum. Üç arkadaş “Sinemaya gidelim, en yakın seansta ne var?” diye konuşurken kendimizi bu filmin içinde bulduk. Ben de tamamen sıfır beklentiyle izledim. Ve açıkçası, gayet severek izledim. Gerilim neredeyse hiç…devamıSeriden oldukça kopmuştum. İlk filmi de ancak ufak ufak hatırlıyordum. Üç arkadaş “Sinemaya gidelim, en yakın seansta ne var?” diye konuşurken kendimizi bu filmin içinde bulduk. Ben de tamamen sıfır beklentiyle izledim.
Ve açıkçası, gayet severek izledim. Gerilim neredeyse hiç düşmüyordu. Bolca jump-scare yaşadık; bir filmden etkilenmem için bazen bundan fazlasına ihtiyacım yok. 😅
Filmin serinin önceki bölümlerinden ayrılıp yeni bir aileye odaklanması da iyi olmuş. Gemma’nın Öte’ye yalnızca geçebilen değil, oradan bir şeyleri gerçek dünyaya taşıyabilen biri olması, serinin temel fikrine küçük ama ilginç bir yenilik getiriyor. Öte artık sadece gidilen bir yer değil, gerçek dünyanın içine sızabilen bir tehdit hâline geliyor.
Bu tarafıyla film bana Elm Sokağı’nda Kâbus serisini de hatırlattı. Rüya ve gerçeklik arasındaki geçişler, başka bir dünyaya temas etme fikri ve verilen referanslar hoşuma gitti. Makyaj efektlerini de özellikle başarılı buldum.
Jacob Chase’in gerilim kurma biçimi de filmin güçlü taraflarından. Özellikle ilk bölümde, neyin kadrajın içinde neyin dışında kaldığıyla oynayarak ve sessizlikleri kullanarak iyi bir beklenti yaratıyor. Zaten film üzerine yapılan ilk değerlendirmelerde de atmosferi ve bazı yaratıcı korku anları öne çıkarılırken, hikâyenin ilerleyen bölümde daha tahmin edilebilir hâle geldiği söyleniyor.
Tabii bolca klişe var. Yer yer eksik bırakılan, mantığını tam kuramayan kısımlar da mevcut. Ama bir serinin altıncı filmi olarak hâlâ seyirciyi gerilimde tutmaya çalışmasını ve yeni bir şeyler denemesini de küçümsememek gerekiyor.
Benim için mesele biraz da buydu: Seriye hâkim olmadan, hiçbir beklenti taşımadan gidip salondan eğlenerek çıkmak. Çok büyük bir korku deneyimi vaat etmiyor belki ama gerilimi, atmosferi ve birkaç iyi jump-scare’iyle işini yaptı.
"Bütün labirentleri bitirirsen evine geri döne bilirsin" Hep gördüğümüz labirent aslında filmin metaforu. Herkes çıkış yolu arıyor ama sürekli yanlış yollara sapıyor. Sonunu bizim hayal gücümüze bırakmışlar ucu açık kalacak şekilde.. Ama o düdük sesinin ve Loki'nin fark etmesindende Keyler'in…devamı"Bütün labirentleri bitirirsen evine geri döne bilirsin"
Hep gördüğümüz labirent aslında filmin metaforu. Herkes çıkış yolu arıyor ama sürekli yanlış yollara sapıyor.
Sonunu bizim hayal gücümüze bırakmışlar ucu açık kalacak şekilde.. Ama o düdük sesinin ve Loki'nin fark etmesindende Keyler'in kurtulduğuna dair spoiler verirken aksini hayal edemeyiz.
Spoiler içeriyor
📌Eski bir rock yıldızı yatağında vahşice öldürülmüş halde bulununca, geçmişi bağımlılıklarla dolu dedektif Nick Curran olayın merkezine çekiliyor. Cinayetin, gizemli yazar Catherine Tramell’in kitabındaki kurguyla birebir örtüşmesi ise soruşturmayı iki ihtimale kilitliyor: Katil ya bizzat yazarın kendisi ya da onu…devamı📌Eski bir rock yıldızı yatağında vahşice öldürülmüş halde bulununca, geçmişi bağımlılıklarla dolu dedektif Nick Curran olayın merkezine çekiliyor. Cinayetin, gizemli yazar Catherine Tramell’in kitabındaki kurguyla birebir örtüşmesi ise soruşturmayı iki ihtimale kilitliyor: Katil ya bizzat yazarın kendisi ya da onu taklit eden saplantılı bir okuyucu. Nick’in eski sevgilisi psikolog Beth şüpheleri Catherine’e yöneltmeye çalışırken, Catherine’in kurduğu zeka dolu manipülasyon ağı herkesin dengesini altüst ediyor.
📌O meşhur sorgu sahnesinden ötürü filmi bilmeyen yoktur ama hikaye sadece o andan ibaret değil; ilk dakikasından itibaren temposu ve karanlık havasıyla insanı içine çekmeyi başarıyor. Sharon Stone adeta oyunculuk dersi vermiş. İki karakter arasındaki o zehirli çekimi ve gerilimi ekrandan size geçirmeyi çok iyi biliyorlar, izlerken yerinizde geriliyorsunuz.
📌Finalde ise okların psikolog Beth’e çevrilip cinayetlerin ona yıkılması bana hiç inandırıcı gelmedi. Her şey fazla basit ve adeta "katil o sanılsın" diye önceden kusursuzca yerleştirilmiş gibi duruyor. Bunca cinayeti profesyonelce, arkasında tek bir açık bırakmadan işleyen biri, finalde bu kadar bariz kanıtlarla kendini ele vermez. Nick de içten içe bu kolay sonuca tam ikna olmadı gibi hissettiriyor. Beth sadece tahtadaki bir piyondan ibaretti; ipleri elinde tutan ve bu kusursuz kurguyu yazan kişi başından beri Catherine'di diye düşünüyorum. Tabi bunlar benim görüşlerim. Kısacası psikolojik gerilim dozu çok iyi ayarlanmış, aklınızla oynayan sapasağlam bir 90'lar klasiği.
“Bana bir mum yak, belki Allahlarımız da bizim gibi arkadaş olurlar.” Öncelikle kesinlikle ufuk açıcı bir kitap olduğunu söylemek gerek. Yunanlar da biz Türkler de kendi resmi tarih anlatımız içerisinde “bizim” tarafımızın hiçbir istisna olmaksınız haklı olduğuna kanaat getirmişken her…devamı“Bana bir mum yak, belki Allahlarımız da bizim gibi arkadaş olurlar.”
Öncelikle kesinlikle ufuk açıcı bir kitap olduğunu söylemek gerek. Yunanlar da biz Türkler de kendi resmi tarih anlatımız içerisinde “bizim” tarafımızın hiçbir istisna olmaksınız haklı olduğuna kanaat getirmişken her iki tarafın yaptıklarını ve yaşadıklarını tamamen olmasa da görece tarafsız anlatmak başarılı bir iş çıkarmış ortaya. Zira savaş varoluşsal olarak temiz kalınabilecek bir ortam değil.
Yalnız Mustafa Kemal Paşa’nın itilaf devletleri tarafından fonlandığı yahut İzmir’i Türklerin yakmış olduğu iddiaları kısımlarını okurken biraz sinir oldum fakat yukarıda da söylediğim gibi herkes olayları ona anlatılan gibi biliyor, yılların öğrenilmişliği sonucu Türklerin zaten kurtarmış olduğu bir şehri yakmak için ne gibi bir motivasyonu olacak sorusunu soramamış olmasını bir parça anlayabiliyorum.
Ataları 1940larda Rumeliden her şeylerini yok pahasına satıp gelmiş bir muhacir olarak, göçü yaşamasam da ne kadar travmatik olduğunu dinlediğim hikayelerden biliyorum. Bunun karşı taraf için de benzer şekilde olduğunu anlamak, aslında gerçekten hepimizin egenin çocukları olduğumuzu bir kez daha fark etmek ve yüz yıllarca bir arada mutlu mesut yaşamış insanların ulus devlet propagandalarıyla nasıl birbirlerine düşürüldüklerini okumak durumla ilgili cidden bana farklı bir perspektif kazandırdı.
Allahlarımız belki arkadaş olmadı, belki benim oralarda bir yerde ölmemek için rum taklidi yapmak zorunda kalmış bir atamın kendini Yunan zanneden torunu var belki ve kuvvetle muhtemel atalarımın yaşadığı evler çoktan harap olup yıkıldı.
Yine de İzmir hala yasemin ve hürriyet kokuyor. Suyun öteki kıyısından selam olsun Rumeliye, selam olsun birbirimize kırdırıldığımız kardeşlerimize.
Ay çok güzeldii.. Aksiyon, gerilim, heyecan ve komedi.. Park Jin-cheol karakteri favorim. Rock'n Roll! 🤟🏻🤟🏻 10 bölüm olması üzdü, daha uzun olmasını isterdim. Tekrar izlerim 10/10 :)