(@) - Raf

Tamamen tesadüf eseri, Gassal'ın üçüncü sezonunu izledikten sonra Tabii platformunda denk geldiğim bir dizi oldu Yüzde 2. İlginç olan tarafı, bugüne kadar dizinin ne reklamına ne de herhangi bir kesitine rastlamamış olmam. Cem Gelinoğlu'nun başrolünde olduğu dizinin ilk sezonunu izledim.…devamıTamamen tesadüf eseri, Gassal'ın üçüncü sezonunu izledikten sonra Tabii platformunda denk geldiğim bir dizi oldu Yüzde 2. İlginç olan tarafı, bugüne kadar dizinin ne reklamına ne de herhangi bir kesitine rastlamamış olmam. Cem Gelinoğlu'nun başrolünde olduğu dizinin ilk sezonunu izledim. Gelinoğlu'nun sinema işlerini severek takip eden biri olarak bu diziyi de keyifle izledim. Hatta yer yer farklı bir evrende Aykut Enişte'yi izliyormuşum hissine kapıldım. Dizi 10 bölümden oluşuyor ve bölümler yaklaşık 30-35 dakika sürüyor. Hikâyede Gelinoğlu'nu Antalya Kaleiçi Esnaf Odası Başkanı olarak izliyoruz. Babasının yüzde iki ortağı olduğu Finba isimli şirket Amerikalılara satılmak üzeredir ve babası, hisse devri için onu bir günlüğüne İstanbul'a gönderir. Ancak devir işlemleri uzadıkça işler iyice karışıyor ve ortaya eğlenceli bir hikâye çıkıyor. Kısa kısa notlarım... Rahmetli Şinasi Yurtsever'in de sanırım son işlerinden biri. Her zamanki gibi çok başarılı. Onu bir kez daha saygıyla anıyorum. Selçuk karakteri ise dizinin sürprizlerinden biri oldu. Eray Kaman'ı daha önce YouTube içeriklerinden biliyordum ama burada gerçekten çok iyi iş çıkarmış. Bence dizinin en özgün karakterlerinden biri. Öte yandan Çaycı Metin ve Stajyer Hatice karakterleri benim için dizinin zayıf tarafıydı. Özellikle uzatılan diyaloglar ve abartılı oyunculuklar bir süre sonra yormaya başladı. Hatta bazı bölümlerde sanki dizinin asıl başrolü Çaycı Metin'miş gibi bir his oluşuyor. Ayrıca Müfit Kayacan'ın da artık hemen her yapımda karşımıza çıkması biraz tekrar hissi yaratıyor. Sonuç olarak; Çaycı Metin ve Stajyer Hatice'nin gereğinden fazla uzatılan sahneleri dışında izlerken keyif aldığım, çerezlik ve eğlenceli bir dizi oldu. Cem Gelinoğlu, Şinasi Yurtsever ve Eray Kaman üçlüsü diziyi sırtlayan isimler. Şinasi Yurtsever'i bir kez daha saygıyla anıyor, Eray Kaman'ın performansını da özellikle alkışlıyorum.

filmrehberi 1 month ago

D.I.S.C.O.

Ömer Faruk Sorak

85 Gönderi

Aslında filmi sinemada izlemeyi çok istemiştim ama kısmet olmadı. Netflix'e gelir gelmez eşimle açıp izledik ve beklentimin boşa çıkmadığını gördüm. Film boyunca tempo neredeyse hiç düşmüyor; baştan sona sıkılmadan izlenen, son dönemde karşıma çıkan en eğlenceli yerli yapımlardan biri oldu.…devamı

filmrehberi 1 month ago

Kaçış

Wayne Kramer

6 Gönderi

Spoiler içeriyor 2006 yapımı olmasına rağmen hâlâ etkisini koruyor. Özellikle çocuk tacizcisi çiftin evinde geçen bölüm neydi öyle? Gerilmekten nefesim kesildi. Filmin en rahatsız edici ve akılda kalan kısmı kesinlikle orasıydı. O sahneleri izlerken insan mafyadan, katillerden değil de normal görünen insanların…devamı2006 yapımı olmasına rağmen hâlâ etkisini koruyor. Özellikle çocuk tacizcisi çiftin evinde geçen bölüm neydi öyle? Gerilmekten nefesim kesildi. Filmin en rahatsız edici ve akılda kalan kısmı kesinlikle orasıydı. O sahneleri izlerken insan mafyadan, katillerden değil de normal görünen insanların içindeki karanlıktan korkmaya başlıyor. Film boyunca yok yok: Rus ve İtalyan mafyası, aile içi şiddet, çocuk istismarı, kötü polisler, uyuşturucu bağımlılığı, fahişeler, pezevenkler, sapkınlıklar, psikopatlıklar, ırkçı söylemler, takıntılar ve akla gelebilecek daha birçok karanlık unsur. Normalde bu kadar farklı temanın bir araya gelmesi filmi dağıtır ama Running Scared bunu garip bir şekilde başarmış. Konu da oldukça sürükleyici. Kötü giden bir uyuşturucu anlaşmasının ardından ortaya çıkan bir silahın ortadan kaldırılması görevi Joey Gazelle'e (Paul Walker) veriliyor. Ancak Joey'nin evinde sakladığı silah komşusunun küçük oğlu Oleg'in eline geçince işler kontrolden çıkıyor. Bundan sonrası ise hem silahı hem de çocuğu bulmaya çalışan insanların nefes kesen kovalamacası. Film oldukça karanlık bir atmosfere sahip ve yüksek dozda şiddet içeriyor. Bu konuda hassas olanları baştan uyarmak lazım. Ancak özellikle kamera açıları, görüntü yönetimi ve hareketli çekimleriyle döneminin birçok aksiyon filminden ayrılıyor. Görsel dili bugün bile oldukça özgün duruyor. Buz hokeyi sahnesi ise ayrı bir efsane. Adamın buz hokeyi sopalarıyla dövüldüğü o bölüm filmin unutulmaz anlarından biri. 2006 yapımı aksiyon filmleri arasında bence Paul Walker'ın en iyi performanslarından birini izliyoruz. Hatta çoğu kişi onu sadece Hızlı ve Öfkeli serisiyle hatırlasa da oyunculuk anlamında kariyerinin en dikkat çekici işlerinden biri Running Scared olabilir. Filmin sonunda gelen sürpriz de hoşuma gitti. Bir an için Joey'nin öldüğünü düşünüp üzülürken, sonrasında gördüğümüz sahneler yüzümüzde bir tebessüm bırakıyor. Finale ve Filme Dair: Bir de filmin yıllar sonra farklı bir anlam kazandığını düşünenlerdenim. Özellikle çocuk tacizcisi çiftin evinde geçen bölüm bugün izleyince insanın aklına ister istemez yıllar sonra ortaya saçılan Epstein skandalı ve benzeri olaylar geliyor. Elbette film bunlarla doğrudan bağlantılı değil ama o karanlık dünyanın varlığına çok erken dönemde dokunmuş gibi hissettiriyor. Filmin sonunda gelen sürpriz de hoşuma gitti. Ben açıkçası Joey'nin aslında başından beri gizli bir federal ajan olabileceği yorumlarına yakın hissedenlerdenim. Film bunu açıkça söylemese de bazı sahneler böyle düşünmeye müsait. Bir an için öldüğünü düşünüp üzülürken, sonrasında gördüğümüz sahneler yüzümüzde bir tebessüm bırakıyor. Paul Walker'ın yıllar sonra gerçekleşen trajik ölümü de ister istemez filmi izlerken aklıma geldi. İnternette ölümünün bazı şeyleri açıklamasını engellemek için planlandığına dair çeşitli teoriler dolaşıyor. Bu teorilerin doğruluğunu destekleyen somut bir kanıt bulunmasa da, Running Scared'daki bazı temalar nedeniyle filmi izleyenlerin bu bağlantıları kurduğunu görmek ilginç.

filmrehberi 1 month ago

Görünmez Kaza

Jafar Panahi

15 Gönderi

Jafar Panahi'nin ülkesinde film çekmesi yasakken gizlice tamamladığı son filmi Görünmez Kaza'yı Altın Palmiye almış diye izledim. Film, yıllar önce gözaltında işkence gördüğü kişiyi sokakta gördüğünü düşünen bir adamın hikâyesiyle başlıyor. Adam onu kaçırıyor. Hesap sormak istiyor. Fakat ortada küçük…devamıJafar Panahi'nin ülkesinde film çekmesi yasakken gizlice tamamladığı son filmi Görünmez Kaza'yı Altın Palmiye almış diye izledim. Film, yıllar önce gözaltında işkence gördüğü kişiyi sokakta gördüğünü düşünen bir adamın hikâyesiyle başlıyor. Adam onu kaçırıyor. Hesap sormak istiyor. Fakat ortada küçük bir problem var: Ya yanlış kişiyse? Film boyunca bu sorunun etrafında dönüyoruz. Açıkçası teknik anlamda çok etkilendiğimi söyleyemem. İran sinemasında alıştığımız doğal oyunculukları ve güçlü karakter çatışmalarını burada pek göremedim. Hatta zaman zaman karakterlerin davranışları bana zorlama geldi. Ama film bittikten sonra aklımda kalan şey bunlar olmadı. Çünkü Panahi aslında işkence gören bir adamın işkencecisiyle hesaplaşmasını anlatmıyor. Daha ilginç bir şey yapıyor. İşkence gören insanların kendi aralarındaki çatışmayı anlatıyor. Öldürelim mi? Bırakalım mı? Emin miyiz? Ya gerçekten o değilse? Hayatın olağan akışı içerisinde, hele de Ortadoğu coğrafyasında, pek karşılaşılacak bir durum değil bu. İşkenceciler genelde işkence ettiğiyle kalır. Böyle bir intikam hissini yıllarca diri tutmak bile pahalıdır. Filmi izlerken aklıma Paulo Freire'nin Ezilenlerin Pedagojisi geldi. Freire, yıllarca baskı gören insanların, günün birinde kendilerini ezen sistemi devirseler bile eski efendilerinden korkmaya devam edebileceklerini söyler. Çünkü şiddet yalnızca bedende değil, zihinde de iz bırakır. Bu yüzden bir noktadan sonra filmdeki mesele işkenceci değil, travmanın kendisi oluyor. Finalde işkencecinin ağzından duyduğumuz "Ben de sistemin kurbanıydım" savunması ise tarihin en eski bahanelerinden biri. "Emir uyguluyordum", "Ben karar verici değildim", "Sistem böyleydi..." Film bu savunmanın doğru mu yanlış mı olduğuna karar vermiyor. Kararı seyirciye bırakıyor. Belki de filmin en güçlü tarafı bu. Bize cevap vermiyor. Sadece şu soruyu bırakıyor: Bir gün size zulmeden kişiyle karşılaşsanız, gerçekten ne yapardınız?

filmrehberi 1 month ago

Six Feet Under

Alan Ball

61 Gönderi

Çekildikten 25 yıl sonra izlemeye bugün başladım, ilk iki bölümü izledim. Gassal'ın farklı bir versiyonu gibi. Boran Kuzum ve Janet'in ikizleri oynuyor dizide. Dexter ise eşcinsel bir rolde, meğer Netflix ruhu 2001 yılında bile baya aktifmiş. İzledikçe yorumu revize edeceğim.…devamı

filmrehberi 1 month ago

Kutsal Geyiğin Ölümü

Yorgos Lanthimos

43 Gönderi

Herkese hitap edecek bir film değil bence. Daha ilk dakikalardan itibaren seyirciyi rahatsız eden, tuhaf bir havası var. İzlerken aklıma sürekli Istakoz (The Lobster) geldi. O filmde de yoğun metafor kullanımı, garip diyaloglar ve insanı huzursuz eden bir atmosfer vardı,…devamıHerkese hitap edecek bir film değil bence. Daha ilk dakikalardan itibaren seyirciyi rahatsız eden, tuhaf bir havası var. İzlerken aklıma sürekli Istakoz (The Lobster) geldi. O filmde de yoğun metafor kullanımı, garip diyaloglar ve insanı huzursuz eden bir atmosfer vardı, burada da aynı hissi aldım. Hatta sonradan fark ettim ki iki filmin yönetmeni de aynı kişiymiş: Yorgos Lanthimos. Zaten o tuhaf ve soğuk atmosfer hissediliyor. Ayrıca filmde +18 sahneler de var ama onlar bile normal bir filmdeki gibi değil, bayağı garip ve mekanik duruyor. Peki film ne anlatıyor? Steven Murphy (Colin Farrell) çok başarılı bir kalp cerrahı. Göz doktoru eşi Anna (Nicole Kidman) ve çocukları Kim ile Bob’la düzenli görünen bir hayatı var. Fakat Steven’ın son zamanlarda sık sık görüştüğü Martin (Barry Keoghan) adlı genç çocuk, kısa süre sonra bu ailenin hayatını tamamen altüst ediyor. Çünkü Steven ile Martin arasında geçmişe dayanan karanlık bir olay var ve bu olay zamanla ortaya çıkıyor. Filmdeki en kritik nokta Martin gerçekten doğaüstü güçlere sahip mi, yoksa her şey Steven’ın suçluluk psikolojisinin bir yansıması mı, bunu net şekilde söylememesi. Film zaten tam olarak burada insanın kafasının içine giriyor. Mantıklı açıklama bekledikçe daha fazla rahatsız oluyorsun. Filmin adı da boşuna seçilmemiş. Hikâye Antik Yunan’daki Iphigenia mitine dayanıyor. Orada Kral Agamemnon kutsal bir geyiği öldürdüğü için tanrıça Artemis tarafından cezalandırılıyor ve bedel olarak kızını kurban etmesi gerekiyor. Burada da Steven, yaptığı bir hatanın bedelini kendi ailesi üzerinden ödüyor gibi. Martin karakteri de resmen bir insan gibi değil de kaderin veya cezanın temsilcisi gibi duruyor. Film ilerledikçe en rahatsız edici şeylerden biri şu oluyor: aile içindeki herkes yavaş yavaş bir “insan” olmaktan çıkıp Steven’ın gözünde bir seçeneğe dönüşüyor. Kimi kurtaracak, kimi feda edecek meselesi başlıyor. O noktadan sonra film zaten tamamen huzursuzluk hissi üzerine gidiyor. Bence filmin en güçlü tarafı korku yaratmak için klasik korku yöntemlerini kullanmaması. Bağıran insanlar, jumpscare falan yok ama sürekli kötü bir şey olacak hissi veriyor. İzledikten sonra da insanın içinde garip bir rahatsızlık bırakıyor.

filmrehberi 1 month ago

Uykucu

Can Ulkay

51 Gönderi

Uykucu, son dönem yerli yapımlar arasında atmosfer kurmayı başaran, gizem duygusunu koruyan ve seyircisini sadece olay örgüsüyle değil sembollerle de yakalamaya çalışan filmlerden biri olmuş. Kusursuz bir film değil; özellikle “ters köşe” yaratmak uğruna senaryonun bazı yerlerde fazla zorlandığı hissediliyor.…devamıUykucu, son dönem yerli yapımlar arasında atmosfer kurmayı başaran, gizem duygusunu koruyan ve seyircisini sadece olay örgüsüyle değil sembollerle de yakalamaya çalışan filmlerden biri olmuş. Kusursuz bir film değil; özellikle “ters köşe” yaratmak uğruna senaryonun bazı yerlerde fazla zorlandığı hissediliyor. Ancak buna rağmen film, karakterleri, görsel dili ve bıraktığı hissiyat sayesinde kendini sonuna kadar izlettirmeyi başarıyor. Film temel olarak göl çevresinde gelişen gizemli olaylar etrafında şekilleniyor. Ferman, Ebru ve diğer karakterler arasında kurulan ilişki ağı zamanla psikolojik bir gerilime dönüşürken, hikâye yalnızca fiziksel olayları değil; insanın bastırdığı duyguları, geçmişini ve dönüşümünü de anlatmaya çalışıyor. Özellikle göl metaforu film boyunca çok önemli bir yerde duruyor. Göl sadece bir mekân değil; karakterlerin korkularını, kayıplarını ve bilinçaltını yansıtan yaşayan bir alan gibi kullanılmış. Benim açımdan filmin en dikkat çekici taraflarından biri, ortalarda kaybolan sandal sahnesiydi. İlk bakışta küçük bir detay gibi görünse de aslında finalin habercisiymiş. Çünkü yönetmen burada gölün “yutan” değil “dönüştüren” bir yer olduğunu erkenden söylüyor. Sandalın geri dönmesi, bu evrende hiçbir şeyin tamamen yok olmadığını hissettiriyor. Bu yüzden finalde sandalın Ebru’ya dönüşmesi bana göre Ferman’ın doğrudan ölümünü değil, başka bir hâle geçişini anlatıyor. Film burada gerçeklikten kopup daha metaforik bir dile kayıyor. Zaten filmin hafif tasavvufi tarafı da tam burada devreye giriyor. Gül imgesi, su metaforu, gölün sürekli bir çağrı hissi yaratması ve karakterlerin kimliklerinin zamanla birbirine karışması; filmin sadece bir gizem hikâyesi olmadığını düşündürüyor. Özellikle “yok oluş mu, dönüşüm mü?” sorusu filmin merkezinde duruyor. Bunu çok derin ve kusursuz işlediğini söyleyemem ama yerli sinemada bu tarz sembolik denemeler görmeye alışık olmadığımız için yine de değerli buldum. Filmin en keyifli taraflarından biri ise üçlünün kendi arasındaki atışmalar olmuş. Çünkü film ne zaman fazla karanlık veya fazla soyut olmaya yaklaşsa, karakterlerin doğal diyalogları hikâyeyi tekrar hayata döndürüyor. Samimi bir enerji katıyorlar. Bugün birçok yerli yapımda eksik olan şey de bu zaten: yaşayan karakter hissi. Olumsuz tarafına gelirsek, film bazı noktalarda seyirciyi şaşırtmayı hikâyenin önüne koymuş. Bazı gelişmeler doğal akışın sonucu gibi değil de “burada ters köşe yapalım” düşüncesiyle yazılmış hissi veriyor. Bu yüzden finali çok etkileyici bulan kadar fazla dağınık bulan izleyici olması normal. Çünkü film sembollerle konuşuyor ama bunu her zaman kontrollü yapamıyor. Yine de genel olarak baktığımda Uykucu, standart bir yerli gerilim olmaktan çıkıp kendi dünyasını kurmaya çalışan, atmosferiyle akılda kalan ve üzerine düşündüren bir iş olmuş. Eksikleri var ama bittikten sonra hakkında konuşma isteği bırakması bile bugün için önemli bir artı.

filmrehberi 2 months ago

Apex

Baltasar Kormákur

55 Gönderi

Apex bence son dönemde Netflix’in çıkardığı iyi gerilim filmlerinden biri. Charlize Theron’ın oynadığı karakterin yaşadığı suçluluk ve yalnızlık hissi filme bayağı işlemiş. Zaten film boyunca sadece bir avcıdan kaçmıyor gibi, kendi kafasının içinden de kaçmaya çalışıyor hissi verdi bana. Filmin…devamı

filmrehberi 2 months ago

Sürpriz Damatlar

Philippe de Chauveron

5 Gönderi

Tam çerezlik ama altı boş bir film değil bence. İlk başta klasik aile komedisi gibi başlıyor ama ilerledikçe insanların birbirlerine karşı olan gizli önyargıları bayağı komik şekilde ortaya çıkıyor. Herkes kendini modern ve hoşgörülü gösteriyor ama iş kendi ailesine gelince…devamı

filmrehberi 2 months ago

Büyü de Gel

Gene Stupnitsky

45 Gönderi

Bu filmi normal bir “ergenlik komedisi” gibi okumak yerine biraz daha farklı bir açıdan yorumlamak istiyorum. Çünkü bana göre film aslında güldürmekten çok, modern insanın yalnızlığı ve kuşaklar arasındaki kopuş üzerine bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Film boyunca Percy’nin problemi sadece…devamı