(@) - Raf

Zihinsel engellilerden oluşan bir basketbol takımına koçluk yapma cezası alan problemli bir adamın hikâyesi… Kulağa klişe geliyor değil mi? Evet, öyle. Ama yine de çalışıyor. Sitaare Zameen Par, 2023 yapımı İspanyol filmi Champions’un uyarlaması. Orijinali izleyenler için sürpriz barındırmıyor; hatta…devamı

filmrehberi 2 months ago

Elveda

Lulu Wang

7 Gönderi

Güldürürken boğaz düğümleyen, aile bağlarını ve “gerçeği söylemek mi, sevdiklerini korumak mı?” ikilemini çok incelikli anlatan bir film. Awkwafina’nın sade ve doğal performansı hikâyeyi iyice gerçek kılıyor. Abartıya kaçmadan, sessiz sakin ilerleyip finalde insanın kalbine oturan türden… İzledikten sonra bir…devamı

filmrehberi 2 months ago

His & Hers

William Oldroyd

58 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizinin daha ilk bölümlerinden itibaren bir huzursuzluk duygusu veriyor His & Hers. Küçük bir kasabada işlenen cinayet var ama olayın “sadece bir cinayet” olmadığı o kadar belli ki… Sanki birisi yıllar önce kapanmamış bir dosyayı yeniden açmış gibi. Hikâyenin merkezinde…devamıDizinin daha ilk bölümlerinden itibaren bir huzursuzluk duygusu veriyor His & Hers. Küçük bir kasabada işlenen cinayet var ama olayın “sadece bir cinayet” olmadığı o kadar belli ki… Sanki birisi yıllar önce kapanmamış bir dosyayı yeniden açmış gibi. Hikâyenin merkezinde de iki kişi var: Anna Andrews ve Jack Harper. Evli olduklarını biliyoruz ama aralarında öyle bir mesafe var ki aynı evde olsalar bile ayrı dünyalarda yaşıyor gibiler. Üstelik ikisi de aynı cinayetleri araştırıyor ama farklı yerlerden. Anna bir televizyon gazetecisi; olayları haber, görüntü, tanık ve algı üzerinden okuyor. Jack ise bir dedektif olarak delil ve sorgu tarafında. Ve çok enteresan biçimde, ikisi de bir noktadan sonra diğerini “baş şüpheli” görmeye başlıyor. İzlerken insanın içinde sürekli bir şüphe büyüyor: “Bunlardan biri gerçekten yapmış olabilir mi?” Cinayet davası büyüdükçe, ölen kişinin sıradan bir kurban olmadığını anlıyoruz. Her şey Anna’nın geçmişine, özellikle lise dönemine bağlanıyor. Bir şekilde o eski dönemden bir halka kopmuş ve bugüne düşmüş gibi… Anna’nın lise arkadaş çevresiyle ilgili bir şeyler var ama sanki herkes cümleleri yarım bırakıyor. Tam konuşacak gibi oluyorlar, susuyorlar. Tam geçmiş açılacak gibi oluyor, birileri konuyu değiştiriyor. Bu da diziyi normal bir “katil kim?” hikâyesinden çıkarıp, geçmişle bugünün birbirine dolandığı bir hesaplaşmaya çeviriyor. Bir noktadan sonra cinayetlerin bir “zincir” olduğunu fark ediyorsun. Anna’nın lise döneminden tanıdığı insanlar birer birer ölüyor. Üstelik öldürülme biçimleri rastgele değil; çok sert, çok kişisel ve sanki “mesaj” taşıyan cinayetler bunlar. Dizi de burada seni sürekli yönlendiriyor. Bir sahnede Anna’yı öyle bir noktaya getiriyor ki “kesin Anna’nın parmağı var” diyorsun. Hemen ardından Jack’i öyle karanlık gösteriyor ki “yok, bu adamın içinde başka bir şey var” diye düşünüyorsun. İkisi de birbirine güvenmiyor, izleyici de kimseye güvenemiyor. Çünkü herkesin anlattığı şey başka… herkesin gerçeği başka. Bu arada dizinin lise flashback sahneleri, hikâyenin asıl zehrini yavaş yavaş vermeye başlıyor. Gençlik yıllarında bir kız grubunun içinde dönen şeyler var: zorbalık, dışlama, kibir, küçük düşürmeler… Ama bu “ergenlik dramı” değil. Çok daha ağır bir şeyin kokusu geliyor. Özellikle ormanla ilgili geri dönüşler… Birinin tuzağa düşürüldüğü, bir şeylerin planlandığı, bir gecenin her şeyi mahvettiği hissi var. İzlerken insanın aklına hep aynı ihtimal geliyor: “Bu kızlardan birine korkunç bir şey yapıldı.” Dizi burada çok manipülatif bir oyun oynuyor. Bir noktada seni, o grubun içindeki kilolu kıza kilitliyor. Öyle bir atmosfer yaratıyor ki “tecavüze uğrayan o olmalı” diye düşünüyorsun. Sanki bütün cinayetlerin motoru onun yaşadıklarıymış gibi… Ve bu sırada Lexy Jones diye bir karakter var. Anna’nın çalıştığı kanalda haber sunucusu olarak gördüğümüz, düzgün, soğuk, kontrolcü, hatta biraz sinir bozucu bir kadın. Lexy’nin varlığı bile bir gerilim unsuru. Hem Anna’yla profesyonel bir rekabet içinde, hem de olayların tam ortasında dolaşıyor. Finale doğru işin rengi değişiyor. Çünkü Lexy Jones’un aslında bambaşka biri olduğu ortaya çıkıyor: Lexy, Anna’nın lise arkadaşı Catherine Kelly çıkıyor. Catherine’in yıllar önce bir şekilde “kaybolmuş” olması, sonra bambaşka biri olarak geri gelmesi çok çarpıcı bir detay. Üstelik sadece isim değiştirmemiş; görüntüsünü, kimliğini, hayatını tamamen yenilemiş. Dizinin verdiği bilgiye göre Catherine, gençken istemeden kız kardeşi Andrea’nın ölümüne sebep oluyor. Bu olaydan sonra kendini adeta silip yepyeni bir kişiliğe bürünüyor. Catherine ölüyor, Lexy doğuyor gibi. Bu noktada dizi seni iyice “katil bu” diye hazır hale getiriyor. Çünkü orman flashback’leri netleşiyor: lise dönemindeki o kız grubu Catherine’i ormanda cinsel saldırıya uğrasın diye tuzağa düşürmüş. Ve bunu yaparken sadece kötülük etmiyorlar… izliyorlar, gülüyorlar, eğleniyorlar. Bu sahneler çok rahatsız edici ve insanın içinde bir öfke yükseltiyor. O yüzden Lexy/Catherine’in yıllar sonra geri dönüp bu kızları birer birer öldürmesi ihtimali bir anda “mantıklı” gelmeye başlıyor. İzleyici olarak adeta “tamam, sebep var” diyorsun. Ama dizi tam burada ikinci oyununu oynuyor: Lexy katil değil. En azından o cinayetleri işleyen kişi değil. Tam tersine, herkesin şüphelendiği, dosyaya en uygun “günah keçisi” haline getirilen kişi oluyor. Jack zaten Lexy’ye şüpheyle bakıyor, polis ortağı Priya da gerilim anında Lexy’yi vuruyor. Lexy ölünce, herkes derin bir nefes alıyor gibi: “Tamam, seri katil bulundu.” Dosya kapanıyor. Gazeteler, haberler, herkes için mesele bitiyor. Ama izleyici için bitmiyor. Çünkü o kadar kolay kapandığı için içerde bir şey eksik kalıyor. Sonra dizi bir yıl ileri sarıyor. Anna hamile, Jack’le yeniden bir araya gelmişler. Yanlarında Jack’in yeğeni var. Sanki aile yeniden kurulmuş, herkes toparlanmış. Dizi burada “mutlu son” görüntüsü veriyor. Anna’nın annesi Alice bile dinç görünüyor. Oysa dizinin başından beri Alice’i Alzheimer/bunama gibi bir şey yaşıyor diye izlemişiz. Yaşlı, kırılgan, unutkan… Tam da şüphelenemeyeceğin bir profil. Ve final tokadı burada geliyor. Ormandaki olayın uzatılmış versiyonunu görünce fark ediyoruz ki Catherine kurtuluyor ama Anna kurtulamıyor. Yani o korkunç gecenin gerçek kırılma noktası Catherine değil, Anna. İzleyicinin “o gece her şeyin başlangıcı” fikri doğru, ama fail sandığımız kişi yanlış. Çünkü cinayetleri başlatan kişi Anna değil, Lexy/Catherine değil… Anna’nın annesi Alice. Meğer Alice, kızının 16. doğum gününde göz göre göre yaşadığı o korkunç şeye sebep olan “arkadaşlardan” intikam alıyormuş. Cinayetleri planlayan, tek tek o insanları ortadan kaldıran gerçek katil oymuş. Bu twist bende iki şey bıraktı. Birincisi, motivasyon inanılmaz güçlü: Bir anne, kızının parçalanmasına sebep olanlara karşı kendi adaletini kuruyor. İçten içe “haklı bir öfke” gibi geliyor. İkincisi ise, dizi bunu yapabilmek için Alice’i baştan beri şüphe dışına itmek adına bunamayı çok hesaplı bir kılıf gibi kullanmış. Yani şaşırtıyor ama aynı zamanda “zaten bu yüzden oradaydı” duygusu da bırakıyor. Dizi bittiğinde kafamda kalan his şu oldu: His & Hers aslında bir cinayet dizisinden çok, geçmişin bir gün mutlaka geri dönmesiyle ilgili. İnsanların kendilerine yeni hayatlar kurabileceğini, kimlik değiştirebileceğini, unutmak için her şeyi yapabileceğini söylüyor… ama travmanın unutulmadığını da gösteriyor. Ve bazen en büyük kötülüğün, en masum görünen yüzün arkasına saklanabildiğini hatırlatıyor. En vurucu tarafı da şu: Dizi boyunca “katil kim?” diye bakarken, finalde fark ediyorsun ki asıl soru şuymuş: “Bu kadar kötülükten sonra, adalet diye bir şey gerçekten var mı?”

filmrehberi 2 months ago

Frankenstein

Guillermo del Toro

218 Gönderi

Spoiler içeriyor Fantastik türde filmlere hep uzak durdum ama son yıllarda izlemeye çalışıyorum ara ara, dün akşam da daha önce hakkında onlarca dizi, film, kitap yazılan Frankenstein efsanesi üzerine 2025'de Netflix'in çektiği 2,5 saatlik filmi izledik ailece... Oldukça uzun ve insanı düşündüren…devamıFantastik türde filmlere hep uzak durdum ama son yıllarda izlemeye çalışıyorum ara ara, dün akşam da daha önce hakkında onlarca dizi, film, kitap yazılan Frankenstein efsanesi üzerine 2025'de Netflix'in çektiği 2,5 saatlik filmi izledik ailece... Oldukça uzun ve insanı düşündüren bir tarafı vardı filmin, bana düşündürdüklerini ayrıca yazacağım, bu türü sevenlere önerebileceğim bir film olmuş. Özellikle dekorlar ve kostümler gerçekten muhteşem; film boyunca karanlık ve soğuk bir dünya hissi çok iyi geçiyor. Açıkçası film beni yalnızca hikâyesiyle değil, düşündürdükleriyle de içine çekti. Belki yönetmenin amacı tam olarak bunlar değildi ama ben izlerken bambaşka yerlere gittim. En başta şu düşünce çarptı yüzüme: “Yaratmak” fikri, insanın haddine düşecek bir iş değil. Yaratmak; mutlak anlamıyla, yoktan var etmek, can vermek, ruh üflemek… bu kudret yalnızca Yüce Allah’a ait bir sıfat. Biz Müslümanlar O’nun yaratmasının ne kadar kusursuz olduğunu biliriz. Sadece insanın bedenine bakınca bile; ölçü, denge, hikmet, sistem, uyum… hepsi yerli yerinde. İnsan ise en fazla var olanı dönüştürebilir, şekillendirebilir, birleştirebilir. Ama “Ben de yaratırım” demek başka bir iddia. Film tam da bu iddianın, yani insanın haddini aşmasının nasıl sonuçlar doğuracağını yüzümüze vuruyor. Üstelik bunu bir bilim kurgu heyecanıyla değil, ağır bir bedelle anlatıyor. Filmin beni etkileyen ikinci düşüncesi ise ölümün anlamıydı. Normalde insanlar ölümü korku gibi görür. Halbuki ölebilmek, bir açıdan büyük bir şükür sebebi değil mi? Filmde Frankenstein’in yarattığı varlık, ölememenin ne kadar büyük bir azaba dönüşebileceğini hissettiriyordu. Çünkü onun için hayat, bir hediye değil; bitmeyen bir yalnızlığa ve acıya dönüşmüş gibiydi. Ölemediği için, kendisini bu hâle sokan kişiye isyan ediyordu. Burada insan ister istemez şunu düşünüyor: Bazen ölüm bir son değil; bir tamamlanma, bir kapanış, bir rahmettir. Bitmeyen bir yük, bitmeyen bir dışlanma, bitmeyen bir acı… insanın ruhunu da aklını da tüketir. Film boyunca içimde büyüyen bir başka duygu da şuydu: Rabbimizin kudreti… Ne kadar büyük, ne kadar kusursuz, ne kadar eksiksiz. İnsan, bir şeyleri başardığında bazen kendini fazla büyütüyor. Oysa film bana şunu tekrar hatırlattı: İnsan ne kadar uğraşırsa uğraşsın, her şeyi kontrol edemez. Çünkü hikmet insanda değil, ilahi düzende. Kontrol hırsı, gurur ve kibir devreye girince, niyet iyi bile başlasa sonuç felakete dönüşebiliyor. Victor Frankenstein belki bir şeyi “başarmış” gibi göründü ama aslında yaptığı şey bir başarı değil; bir sorumluluk yüküydü. Ve bu sorumluluğun altında hem kendi ezildi, hem de başkasını ezdi. Bir de canavarın tarafı var… Film bana şunu da düşündürdü: İnsan bazen kötü olduğu için dışlanmıyor; dışlandığı için kötüleşiyor. Canavarın trajedisi “kötü doğmak” değil sanki; sevgi görmemek, anlaşılmamak, itilmeye itilmek. İnsan sıcaklığı yerine soğuk bir bakışla karşılaşınca, kalbi de soğuyor. Böyle olunca bir noktadan sonra artık sadece öfke kalıyor geriye. Bu açıdan Frankenstein, sadece bir yaratık hikâyesi değil; insanın merhametle imtihanı gibi de. Film uzun bir filmdi, bunu da söylemeden geçemem. Yer yer sıkıldığım anlar oldu. Ama görsel tarafı gerçekten çok etkileyiciydi. Dekorlar, kostümler, atmosfer… sinematografi anlamında muhteşem bir dünya kurulmuştu. Bazen hikâyeden kopacak gibi olsam bile film o görsel gücüyle tekrar içine çekti. Ve final… *SPOİLER İÇERİR* . . . . . Bence filmin en kıymetli mesajı belki de en son sahnede saklıydı. Victor Frankenstein, yarattığı varlığa dönüp özür diledi. Ve yaratık da onu affetti. Bu sahne, benim için filmin en insani ve en ders verici anıydı. Çünkü insan hatasını kabullenmekte zorlanır. Hele ki büyüklük taslayan, “ben yaptım” diyen biri için özür dilemek daha da zordur. Ama işte gerçek olgunluk burada başlıyor: Yanlışını görmek, sorumluluğunu almak ve gönülden “özür dileyebilmek”… Affetmek de ayrı bir erdem. Herkes affedemez. Kimi kırdığı yerden güç devşirir, kimi acısından intikam çıkarır. Ama affedebilmek, insanı insan yapan bir şeydir. Belki de bu yüzden film, bunca karanlığın ardından son sözünü şuna bağladı: Bazen bir “özür”, bir hayatı geri getirmez… ama bir yüreği geri getirir.* İyi Seyirler...

filmrehberi 2 months ago

Kiralık Aile

Hikari

8 Gönderi

Rental Family izledim; türüne komedi demişler ama bana göre komediden çok, içi ağır bir dramdı. Japonya kültürüne çok ait, bizde kolay kolay denk gelmeyeceğimiz bir “kiralık aile” fikri üzerinden yalnızlığı, boşluğu ve duygusal bağ ihtiyacını anlatıyor. Film öyle büyük olaylarla…devamı

filmrehberi 2 months ago

The Rip

Joe Carnahan

27 Gönderi

Ben Affleck ve Matt Damon için izledim açıkçası. Bu ikili bir araya gelince ister istemez beklenti yükseliyor ama film bende o heyecanı pek karşılamadı. En büyük problem, filmin neredeyse tamamının karanlık ve kasvetli bir atmosferde geçmesi. Tamam, noir tadı vermek…devamı

filmrehberi 2 months ago

Sekizinci Aile

Ali Atay

21 Gönderi

Olmamış ya... Küfür yeri geldiğinde iyidir, edilebilir ama böyle birşey değil. Bu dizide normal diyalog yok neredeyse. Kadro müthiş ama ne konu, ne işleyiş ne de diyaloglar olmamış, yarım bıraktım o derece kötü.

filmrehberi 2 months ago

Tetikçinin Gecesi

Michael Mann

20 Gönderi

Tetikçinin Gecesi’ni izleyince hem nostalji yaptım hem de “bu film hâlâ nasıl bu kadar diri?” dedim. Tom Cruise’u ilk defa bu kadar net kötü rolde, soğukkanlı bir katil olarak izlemek çok ilginçti. Film, sıradan bir gece vardiyasına çıkan taksi şoförü…devamı

filmrehberi 2 months ago

İtiraflar

Tetsuya Nakashima

13 Gönderi

Film, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü…devamıFilm, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü öğreniyoruz. Üstelik bunun bir kaza değil, bilinçli bir ihmal sonucu olduğunu da. Bu sahne filmin tonunu çok net belirliyor. Ne bağırma var ne ağlama. Tam tersine, sessizlik ve kontrol var. Bence asıl rahatsız edici olan da bu. İnsan ister istemez “Bu kadın ne yapacak?” diye düşünüyor. Film ilerledikçe klasik bir anlatım yerine bölüm bölüm itiraflar izliyoruz. Her bölümde başka bir karakter konuşuyor, olaylara kendi açısından bakıyoruz. Bu da hikâyeyi tek taraflı olmaktan çıkarıyor. Kim haklı, kim suçlu, nerede hata yapıldı… Hepsi yavaş yavaş ortaya çıkıyor ama hiçbir zaman net bir rahatlama gelmiyor. A ve B olarak adlandırılan iki öğrencinin hikâyesi filmin en çarpıcı taraflarından biri. Çocuk olmalarına rağmen oyunculukları gerçekten çok iyiydi. Kötülüğü abartmadan, bağırıp çağırmadan oynuyorlar. Bu da insanı daha çok rahatsız ediyor. Çünkü film bize “kötü çocuk” klişesi sunmuyor. Daha çok, şartlar oluştuğunda herkesin tehlikeli olabileceğini ima ediyor. Filmde Japonya’daki 13 yaş altı çocukların cezai sorumluluğu olmaması meselesi de ciddi şekilde eleştiriliyor. Ama bunu doğrudan bağırarak yapmıyor. Daha çok şu soruyu sorduruyor: “Eğer hukuk dokunmuyorsa, vicdan yeter mi?” Öğretmenin planı da tam bu boşlukta şekilleniyor zaten. Finale doğru film iyice kararıyor. Öğretmen artık sadece acılı bir anne değil, her şeyi hesaplayan biri hâline geliyor. Ve en kritik noktada o cümle geliyor: “Hiç yapar mıyım?” Bu cümle beni film boyunca en çok düşündüren şey oldu. Çünkü aynı cümleyi daha önce çocuklardan biri de söylemişti ve yapmıştı. Finalde öğretmen de aynısını söylüyor. Film açık açık göstermiyor ama insan ister istemez şunu düşünüyor: Büyük ihtimalle yaptı. Ama belki de asıl mesele bu değil. Belki film bize şunu söylüyor: Artık yapıp yapmaması önemli değil, çünkü o noktaya gelmiş olması bile yeterince korkutucu. Film bittiğinde içimde bir rahatlama olmadı. Tam tersine, daha fazla soru kaldı. Adalet mi bu, intikam mı? Anne haklı mı, yoksa o da mı çizgiyi geçti? Çocuk olmak gerçekten masum olmak mı? Confessions bana göre kolay izlenen ama kolay hazmedilen bir film değil. Bitince “vay be” dedirtmiyor, daha çok sessizce düşündürüyor. Ve sanırım en rahatsız edici soruyu da sona saklıyor: Hepimiz, şartlar değiştiğinde ‘hiç yapar mıyım’ diyen insanlara dönüşebilir miyiz?

filmrehberi 2 months ago

Zootropolis: Hayvanlar Şehri

Byron Howard

120 Gönderi

İlk bakışta rengârenk bir animasyon, sevimli hayvanlar, hızlı akan bir polisiye gibi duruyor. Ama biraz durup baktığında, Zootropolis aslında modern toplumun maketi. Nick’in hikâyesi filmin kalbi gibi. O aslında kötü değil. Ama küçük yaşta “sen tilkisin, senden hırsız olur” denilerek…devamı