(@) - Raf

24 yıl sonra yeniden izledim The Transporter’ı. Bazı aksiyon filmleri zamanla eskir; tempo düşer, sahneler yapay görünmeye başlar. Ama bu film hâlâ ilk günkü gibi akıyor. Bunun sebebi dev bir hikâye anlatması değil; aksiyonu temiz, ritmi doğru ve karakteri net…devamı

filmrehberi 4 months ago

Gerçek Sahtekâr

Stefano Lodovichi

3 Gönderi

Bir insan özgür olmak için ne kadar ileri gidebilir? Ve özgürlük uğruna neleri feda edebilir? Il Falsario (Gerçek Sahtekar) tam da bu soruların etrafında dönen bir hikâye anlatıyor. Film, yetenekli bir ressam olan Toni Chichiarelli’nin hayatından esinleniyor ve adını aldığı…devamıBir insan özgür olmak için ne kadar ileri gidebilir? Ve özgürlük uğruna neleri feda edebilir? Il Falsario (Gerçek Sahtekar) tam da bu soruların etrafında dönen bir hikâye anlatıyor. Film, yetenekli bir ressam olan Toni Chichiarelli’nin hayatından esinleniyor ve adını aldığı “Il Falsario di Stato” adlı kitaptan yola çıkıyor. Bu eser, 20. yüzyıl İtalya’sında resmi kurumlara kadar uzanan sahtekârlık ağlarını, belgeler ve anlatılar üzerinden ele alan oldukça çarpıcı bir çalışmadır. Film bizi doğrudan İtalya’nın en karanlık dönemlerinden birine götürüyor: “Kurşun Yılları”. 1970’ler ve 80’ler boyunca ülke, neo-faşist gruplar ile aşırı sol örgütlerin yarattığı siyasi şiddetin içinde savrulmuştu. Sokaklar bombalamalar, suikastlar ve kaçırma olaylarıyla doluydu. Böyle bir atmosferde geçen hikâye, Roma sokaklarında portre çizerek hayatını kazanan genç bir sanatçıyla başlar. Toni Chichiarelli olağanüstü bir yeteneğe sahiptir. Ancak sanatın getirdiği özgürlük ona yetmez; para, güç ve daha büyük bir hayat arzusu giderek ağır basar. Önce ünlü ressamların tablolarını kusursuz biçimde taklit etmeye başlar. Zamanla bu yeteneği, galeri sahibi sevgilisi Donata için değerli sanat eserlerinin kopyalarını üretmeye kadar gider. Fakat Toni’nin dünyası burada da durmaz. Roma’nın en güçlü suç örgütlerinden biri olan Banda della Magliana ile kurduğu ilişki, onu sanat sahtekârlığından çok daha karanlık işlerin içine çeker. Filmde Donata karakterine Giulia Michelini, mafya figürü Balbo’ya ise Edoardo Pesce hayat veriyor. Fakat hikâyenin gerçek gücü, Toni’nin ahlaki sınırlarının giderek silinmesinde yatıyor. Çünkü bu film yalnızca bir sahtekârlık hikâyesi değil. Aynı zamanda gerçek bir hayatın dramatik portresi. Antonio “Toni” Chichiarelli 1950 doğumludur. 1976’da Roma’ya geldiğinde sanat sahtekârlığıyla para kazanmaya başlamış, kısa süre içinde Roma yeraltı dünyasının en güçlü yapılarından biri olan Banda della Magliana ile bağlantı kurmuştur. 1978’de İtalya’yı sarsan Aldo Moro kaçırılması sırasında Kızıl Tugaylar adına hazırlanan sahte bildirilerle ilişkilendirildiği de iddia edilir. Büyük banka soygunları ve organize suçlarla adı sık sık anılmıştır. Hayatı ise tıpkı yaşadığı dönem gibi karanlık bir biçimde sona erir: Chichiarelli 1984 yılında gizemli bir cinayete kurban gider. Filmi tam anlamıyla kavrayabilmek için biraz da dönemin İtalya’sını bilmek gerekir. Özellikle Kızıl Tugaylar (Brigate Rosse), o yılların en sert ve en radikal örgütlerinden biridir. Leninist çizgideki bu silahlı örgüt, dönemin başbakanlarından ve Hristiyan Demokrat Partisi liderlerinden Aldo Moro’yu kaçırıp öldürerek dünya gündemine oturmuştur. Roma yeraltı dünyasının diğer önemli aktörü ise Banda della Magliana mafyasıdır. 1970’lerde Franco Giuseppucci, Nicolino Selis, Maurizio Abbatino ve Enrico De Pedis gibi isimler tarafından kurulan bu örgüt, Roma’daki suç faaliyetlerini tek elde toplamak amacıyla ortaya çıkmıştır. İsmini üyelerinin çoğunun yaşadığı Magliana semtinden alır. Başlangıçta uyuşturucu kaçakçılığı ve fidye amaçlı kaçırma gibi suçlarla uğraşırken kısa sürede siyaset, mafya ve organize suç ağlarının merkezine yerleşmişlerdir. Hatta bazı iddialar örgütün Papa’ya yönelik suikast girişimiyle bile bağlantılı olduğunu öne sürer. Böyle bir ortamda yetişen Toni Chichiarelli’nin hikâyesi, sanat ile suç arasındaki o ince çizginin nasıl silinebileceğini gösteriyor. Yetenek, doğru ellerde bir sanat eserine dönüşebilir; ama yanlış yolda ilerlediğinde tarihin en karmaşık suç hikâyelerinden birinin parçası da olabilir. Il Falsario tam da bunu anlatıyor: Bazen bir insanın en büyük yeteneği, onun en büyük felaketine dönüşebilir. Not: Kısa geçişli de olsa +18 müstehcen sahneler var. Ailece izlemeye uygun değil. Filmi Netflix'den izleyebilirsiniz...

filmrehberi 4 months ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

165 Gönderi

Orhan Pamuk’un ünlü romanından uyarlanan diziyi sonunda ben de izledim. Romanını okumamıştım ama 9 bölümlük, her biri yaklaşık 50 dakikalık olan dizi bir şekilde kendini izletmeyi başarıyor. Hikâye ilerledikçe merak duygusu da canlı kalıyor; karakterlerin iç dünyası, dönemin atmosferi ve…devamıOrhan Pamuk’un ünlü romanından uyarlanan diziyi sonunda ben de izledim. Romanını okumamıştım ama 9 bölümlük, her biri yaklaşık 50 dakikalık olan dizi bir şekilde kendini izletmeyi başarıyor. Hikâye ilerledikçe merak duygusu da canlı kalıyor; karakterlerin iç dünyası, dönemin atmosferi ve İstanbul’un arka planı izleyiciyi içine çekiyor. Anlaşılacağı üzere bu bir aşk hikâyesi; fakat bildiğimiz türden bir aşk hikâyesi değil. Masumiyet Müzesi, aşkı romantize ederken aynı zamanda tarafların kusurlarını da gözler önüne seren bir anlatı kuruyor. Özellikle aşkta erkeğin bencilliğine vurgu yapan, zengin erkeklerin klasik eğilimi olan nişanlılığını ya da evliliğini sürdürürken metresini hayatında tutarak iki kadını birden idare etme halini oldukça açık bir şekilde ortaya koyuyor. Hikâye İstanbul sosyetesinden Basmacı ailesiyle başlıyor. Ünlü bir restoranda toplanan aile, Kemal’in nişanı üzerine konuşuyor. Kemal Basmacı, kendi çevresinden Sibel ile Hilton’da nişanlanacaktır. Hilton burada sadece bir mekân değil; o dönemin Türk sosyetesinin sınıfsal dünyasını gösteren güçlü bir sembol gibi duruyor. Nişanlılar dışarı çıktıklarında ise 1970’lerin İstanbul’u karşımıza çıkıyor: bahar akşamı, şehir ışıkları, dönemin otomobilleri ve sokaklarıyla oldukça büyülü bir atmosfer. Sibel’in bir mağaza vitrininde gördüğü çantayı beğenmesi üzerine Kemal ertesi gün o çantayı almak için mağazaya girer ve orada tezgahtar olarak çalışan uzaktan akrabası Füsun ile karşılaşır. Füsun’un güzelliği Kemal’i anında etkiler. Aslında oldukça sıradan görünen bu alışveriş, bütün hikâyenin başlangıcı olur. Çanta bu aşkın ilk vesilesidir; ilerleyen bölümlerde de nesnelerin bu ilişkinin hafızasını taşıyan sembollere dönüştüğünü görüyoruz. Dizi aynı zamanda Füsun’un iç dünyasını da oldukça iyi açıyor. İstediği hiçbir şeyi tam anlamıyla elde edemeyen bir genç kadının hayal kırıklıkları izleyiciye geçiyor. Film yıldızı olmak istiyor ama olamıyor, resim yapmayı deniyor fakat kopyanın ötesine geçemiyor, modern kadınlar gibi araba kullanmak istiyor fakat onun da sonu pek iyi bitmiyor. Füsun’un hayatı, sürekli ertelenen ya da yarım kalan arzuların hikâyesi gibi. Kemal ise başlangıçta bu ilişkiyi geçici bir heves olarak görüyor. Erkek rahatlığıyla iki kadını birden idare edebileceğini sanıyor. Fakat zamanla durum tersine dönüyor; Kemal giderek bu ilişkinin içine çekiliyor ve neredeyse takıntılı bir aşka sürükleniyor. Kendi sınıfından soğuyor, o dünyaya ait olmadığını hissetmeye başlıyor. Nişantaşı ve Beyoğlu’nun alıştığı hayatından çıkıp Füsun’un dünyasının sokaklarında dolaşan bir adama dönüşüyor. Özetle dizi, bireysel bir aşk hikâyesi üzerinden Türkiye’nin 1970–80’li yıllarındaki toplumsal dönüşümünü de gösteriyor. Sınıf farkları, modernleşme sancıları, Batılılaşma arzusu ve geleneksel değerler arasındaki gerilim hikâyenin arka planında sürekli hissediliyor. Bu yüzden anlatılan şey yalnızca bir aşk değil; aynı zamanda bir dönemin ruhu ve hafızası gibi. Orhan Pamuk’un kurduğu bu hikâye, kişisel bir aşkın nasıl toplumsal bir aynaya dönüşebildiğini gösteriyor. İzlediğim 182.Dizi Tamamlama Tarihim: 04 Mart 2026

filmrehberi 4 months ago

Tuzak

Jonathan Mostow

18 Gönderi

1997 yapımı Breakdown (bizde bilinen adıyla Tuzak), aradan neredeyse 30 yıl geçmiş olmasına rağmen temposundan hiçbir şey kaybetmemiş bir gerilim filmi. Issız otoyolda başlayan o basit arıza anı, birkaç dakika içinde kabusa dönüşüyor ve film bir daha frene basmıyor. Özellikle…devamı

filmrehberi 4 months ago

Av

Craig Zobel

51 Gönderi

The Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt…devamıThe Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt bir hayatta kalma mücadelesi olmaktan çıkıp, modern dünyanın kültürel ve ideolojik çatışmalarına dair sert bir hicve dönüşüyor. Şiddet sahneleri oldukça çarpıcı ve yer yer aşırı kanlı. Bu tercih, gerçekçilikten çok stilize bir etki yaratıyor; grotesk bir ton hâkim. Film, seyirciyi konfor alanında tutmak gibi bir niyet taşımıyor. Ani ölümler, beklenmedik karakter vedaları ve absürt diyaloglar, klasik gerilim formülünü bilerek bozuyor. Anlatının merkezinde yer alan Crystal karakteri ise soğukkanlılığı ve pratik zekâsıyla öne çıkıyor. Film boyunca ideolojik tartışmalar arka planda kalırken, bireysel refleksler ve hayatta kalma içgüdüsü ön plana çıkıyor. Bu yönüyle yapım, politik taraf tutmaktan çok kutuplaşmanın kendisini alaya alıyor. “The Hunt”, net bir tez ortaya koymaktan ziyade provokatif bir atmosfer yaratmayı tercih eden, yer yer eğlenceli ama aynı zamanda rahatsız edici bir deneyim sunuyor. Mesajı açık ve didaktik değil; daha çok abartı ve ironi üzerinden ilerleyen bir anlatı kuruyor. Politik taşlama ile vahşi aksiyonu harmanlayan film, seyircinin beklentilerini sarsmayı başarıyor. Filmde her şey, zengin ve politik olarak “woke” bir grubun kendi aralarında şaka yollu yaptığı bir yazışmayla başlıyor. Mesajlarda “deplorables” (aşağılanmışlar) ifadesi geçiyor ve bir av organizasyonundan söz ediliyor; ancak bu konuşma bağlamından koparılarak sızdırılıyor ve sosyal medyada gerçek bir komplo gibi yayılıyor. Aslında espri olarak başlayan şey, iki tarafın da birbirine zaten inanmak istemesi nedeniyle gerçeğe dönüşüyor. Film burada dijital linç kültürünü, bağlamından koparılan ifadelerin nasıl büyüdüğünü ve komplo üretme mekanizmasını hicvediyor. Hikâye Amerikan iç siyasetini hedef almasına rağmen olayların Hırvatistan’da geçmesi tesadüf değil. ABD dışında, hukuki ve denetim mekanizmalarının daha muğlak olduğu bir coğrafya seçilerek kaçırma ve toplu infaz gibi uç bir senaryonun inandırıcılığı artırılıyor. Ayrıca Balkanlar’ın yakın geçmişindeki savaş atmosferi, medeniyet kabuğunun altındaki şiddet temasını güçlendiriyor. Böylece mesaj Amerika’ya yönelirken kan Amerikan topraklarında dökülmüyor. Av olarak seçilen kişiler belirli bir profile sahip: kırsal kökenli ya da işçi sınıfına mensup, silah yanlısı, komplo teorilerine yatkın ve sosyal medyada elit karşıtı söylemler üretmiş insanlar. “Deplorables” ifadesi, 2016 seçim sürecinde Hillary Clinton’ın tartışmalı sözlerine açık bir gönderme niteliği taşıyor. Ancak film bu karakterleri idealize etmiyor; birçoğu öfkeli, saldırgan ya da radikal çiziliyor. Yani kurban konumunda olmaları onları otomatik olarak haklı ya da masum yapmıyor. Avcılar ise kendilerini ahlaki olarak üstün gören, aşırı politik doğrucu ve entelektüel kibir taşıyan kişiler olarak resmediliyor. Başlangıçta av fikri yalnızca alaycı bir şaka gibi dururken, aşağılanma ve ifşa edilme duygusuyla bu düşünce gerçeğe dönüşüyor. Motivasyon ideolojik saflıktan çok ego ve intikam ekseninde şekilleniyor. Film böylece hem komplo üreten öfkeli kitleyi hem de cezalandırıcı elit kibri hedef alıyor. Ortaya çıkan tablo, ahlaki üstünlük iddiasıyla hareket eden her iki tarafın da kolaylıkla vahşileşebileceğini gösteren, kanlı ve absürt bir kara mizah portresi sunuyor.

filmrehberi 4 months ago

Man vs Baby

David Kerr

11 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson…devamıUzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson yıllar geçse de mimikleriyle, beden diliyle ve o meşhur çaresiz bakışıyla hâlâ aynı etkiyi yaratabiliyor. Diyalogdan çok sakarlıkla güldüren bir komedi özlemişim. Yılbaşı döneminde yayınlanması da bilinçli bir tercih gibi; tam ailece açıp arka arkaya tüketmelik, kafa yormayan ama yüz güldüren bir seri. Çocukluğumda izlediğim Bebek Firarda filmini hatırlattı bana; belki konu birebir benzemiyor ama “yetişkinin çaresizliği – bebeğin masum kaosu” dinamiği aynı tatlı absürtlüğü taşıyor. Elbette büyük bir senaryo derinliği ya da sürprizli bir kurgu beklememek lazım. Bu iş tamamen Atkinson’ın fiziksel komedi ustalığı üzerine kurulu. Bölümler kısa olduğu için tempo düşmüyor, sıkılmaya fırsat kalmadan bir sonraki talihsizliğe geçiliyor. Kısacası; ağır dram, zekâ oyunları ya da alt metin arayanlar için değil ama saf, temiz ve nostaljik bir kahkaha isteyenler için birebir. Ailece izlenebilecek, yüzünüzü yumuşak bir tebessümle bırakacak tatlı bir kaçamak. Dizinin Konusu Şöyle, Noel döneminde, kırsaldaki küçük bir kasabaya geri dönen Trevor Bingley (Rowan Atkinson), ilkokuldaki hademelik işinden ayrılmıştır ve geçimini sağlamak için yeni fırsatlar aramaktadır. Noel gösterisine yardım etmeye çalışırken kapının önünde terk edilmiş bir bebek bulur. Başta bunun, gösteride İsa’yı canlandıracak çocuk olduğunu düşünür; ancak kısa sürede durumun sandığı gibi olmadığını anlar. Bebeği önce polise, ardından sosyal hizmetlere teslim etmeye çalışsa da bürokrasi ve ilgisizlik yüzünden sonuç alamaz. Sosyal hizmetler, yaşanan karışıklık sonrası çocuğun varlığını bile ciddiye almaz. Çaresiz kalan Bingley, Londra’da bulduğu son dakika ve oldukça kazançlı bir ev bakıcılığı işiyle aynı döneme denk gelen bu sorumluluğu gizlice üstlenmek zorunda kalır. Yılbaşı tatili boyunca bakmakla yükümlü olduğu lüks çatı katı dairesine bebeği kaçak şekilde götürür ve yetkililerin bir an önce gelip durumu devralmasını umut eder. Beklenmedik şekilde, Bingley’in geçmişte iyi bir baba olmuş olması işine yarar. Her ne kadar emzik yerine mantar tıpa kullanmak gibi tuhaf çözümler üretse de, bebeğin bakımını sandığından daha iyi yönetir. Hatta tüm karmaşaya rağmen özenli bir Noel yemeği hazırlayacak kadar kontrolü elinde tutmayı başarır. Bölüm, absürtlükle Noel sıcaklığını birleştirirken, Bingley’in sakarlıklarının ötesinde şaşırtıcı bir “becerikli baba” portresi de çizer.

filmrehberi 4 months ago

Kaldı 30 Gün

Tarek Boudali

1 Gönderi

Serinin ikinci filmi Kaldı 3 Gün’ü izledikten sonra bu filmden haberdar oldum. Açıkçası iyi ki de öyle olmuş. Eğer önce bunu izleseydim, devam filmine şans vermeyebilirdim. Çünkü ikinci film uzun zamandır izlediğim en eğlenceli, en tempolu komedilerden biriyken; bu yapım…devamı

filmrehberi 4 months ago

Cenazede Ölüm

Frank Oz

7 Gönderi

Orijinal ismiyle Death at a Funeral, tam bir İngiliz kara mizah klasiği. Daha cenaze töreni başlarken her şeyin ters gitmesiyle büyük aile dramı, en saygın görünen ortamda patlıyor. Daniel (Matthew Macfadyen) sorumluluk sahibi ama ezilen kardeş; Robert (Rupert Graves) ise…devamı

filmrehberi 4 months ago

Death's Game

Jae-Wook Lee

90 Gönderi

Şu anda Amazon Prime’da izlenebilir en iyi Kore dizisi... Netflix’te yayınlansaydı muhtemelen küresel ölçekte çok daha büyük bir etki yaratırdı. Hayatı başarısızlıklarla dolu bir ana karakterin intiharı sonrası yazdığı not, Ölüm’ün kendisini sinirlendirir ve onu bunun basit bir şey olmadığını…devamıŞu anda Amazon Prime’da izlenebilir en iyi Kore dizisi... Netflix’te yayınlansaydı muhtemelen küresel ölçekte çok daha büyük bir etki yaratırdı. Hayatı başarısızlıklarla dolu bir ana karakterin intiharı sonrası yazdığı not, Ölüm’ün kendisini sinirlendirir ve onu bunun basit bir şey olmadığını gösterecek bir oyunun içine çeker. Konusu şöyle; Ekonomik sebeplerle intihar eden ve ölümü küçümseyen Choi Yi-jae’ye ceza olarak 12 kez daha ölüm verilir; sonunda cehennem vardır. Ölümüne yakın kişilerin bedenine girer, her seferinde yeniden ölür. Ancak o ölümden kurtulabilirse, o bedende yaşamaya devam edebilecek ve cehennemden kurtulabilecektir. Mahşerde karşılaştığı varlık ona hem ceza hem de şans sunar: 13 hayat daha. Tutunabildiği hayatta kalacaktır. Hikâye tam burada başlar ve o 13 hayat tek tek denenir. İntiharın bir cezası vardır: Hafife aldığın ölümü tekrar tekrar yaşamak. Farklı bedenlerde, farklı hayatların içinde hayatta kalmaya çalışırken nasıl davranacaksın? Ve en önemlisi, bu mücadelede sen kimsin? Kendi yaşamında ölmek isteyen kişi mi, yoksa içinde bulunduğun bedende hayatta kalmaya çalışan kişi mi? Dizi, en derin felsefi soru olan “Ben kimim?”den yola çıkıyor; toplum eleştirisine, sosyoekonomik çıkarımlara, aile kavramına, işsizliğe, evliliğe, adalete ve suç felsefesine kadar hayatın içinde dokunulmadık alan bırakmıyor. “Dizi” demek bile hafif kalıyor. Uzun zamandır bu kadar sürükleyici, hikâyesinden bu kadar keyif aldığım bir yapım izlememiştim. Her bölüm adeta tür değiştiriyor ve bölüm finalleri doğrudan bir sonrakini açtırıyor. İlk dört bölümün akıcılığı diziyi iki günde bitirmenizi sağlıyor. Koreliler bu işi gerçekten iyi yapıyor. Hayal güçleri geniş, kalıpların dışına rahat çıkabiliyorlar. Bunun kültürel yapıdan, inançlardan ya da anlatı geleneğinden kaynaklanıp kaynaklanmadığını bilemem ama farklı konular üretmekte zorlanmadıkları açık. İntihar oranlarının yüksekliği düşünüldüğünde, anlatılan hikâye ayrıca anlam kazanıyor. Diziden çarpıcı bir replik: “Sürekli korku içinde yaşarken, gerçekten yaşadığınızı söyleyemezsiniz. Ama ben bir korkak olduğum için sürekli korku içinde yaşadım. Dünyanın benim değerimi bilmeyeceğinden, yaşıtlarımın gerisinde kalacağımdan ve reddedileceğimden korkarak. Bu korku yüzünden hayatım daha filizlenmeden kendi canıma kıydım. Hayatın kendi içinde bir fırsat olduğunu ancak öldükten sonra anladım. Ve tüm hayatımı sardığını düşündüğüm acı, bunun sadece küçük bir parçasıydı. Güzel bir günde, yağmurlu bir günde, rüzgarlı bir günde… Hayatın bu farklı günlerden oluştuğunu öğrendim ve devam ettiğim sürece başarısız olmanın bir önemi olmadığını fark ettim.” Ne olursa olsun yaşamak; yaşamın getireceği fırsatları beklemek… Zorluklar karşısında pes edip kolay yol sandığın ölümü seçmenin aslında hiç de kolay olmadığını anlatan, sekiz bölümlük fantastik/dram türünde bir yapım. Güçlü, sarsıcı ve düşündürücü. Rafınıza mutlaka ekleyin. İzlediğim 181.Dizi Bitirme Tarihim: 22 Şubat 2026

filmrehberi 4 months ago

Untamed

Neasa Hardiman

10 Gönderi

Biraz ağır bir hikaye, boşanmış ve çocuğu ölmüş Kyle Turne'ün (Eric Bana) bir cinayeti çözerken kendi dünyasıyla da boğuşma çabası. Yer yer merak uyandırıyor. Bu tarz gizem polisiye türü işlerde olabilecek klişelerin hemen hemen hepsi var. Eric Bana bütün karizması…devamıBiraz ağır bir hikaye, boşanmış ve çocuğu ölmüş Kyle Turne'ün (Eric Bana) bir cinayeti çözerken kendi dünyasıyla da boğuşma çabası. Yer yer merak uyandırıyor. Bu tarz gizem polisiye türü işlerde olabilecek klişelerin hemen hemen hepsi var. Eric Bana bütün karizması ile dizinin içini doldursa da hikayenin düğümü son bölüme bırakılmış. Senaryo bence kusursuzdu. Kurguda ise yavaşlık belirgin. Zaten altı bölüm olan bir dizi için bu tempo bazı izleyicilere ağır gelebilir. Ancak bu yavaşlık, karakterlerin iç dünyasına ve doğanın etkileyici varlığına alan açıyor. Ters köşe bekliyordum ama biraz fazla ters köşe oldu. Bu arada uzun zamandan sonra gay, lezbiyen, trans vs. barındırmayan bir Netflix yapımıydı, bu yönüyle ayrıca şaşırttı. İnanılmaz hoş görseller vardı, şiir gibi bir doğanın içinde kayboluyor insan. Elbette Yosemite Ulusal Parkı kendi başına bir sanat eseri gibi güzel ama dizinin görüntü yönetmeni abimiz sadece Yosemite'nin güzelliklerini göstermekle yetinmiyor; kendi ustalığını da konuşturuyor. Untamed da birçok açıdan iyi bir dizi diyebilirim. Gizem ve gerilimin bir arada olduğu bu yapım altı bölümlük bir mini dizi. Konusu ise oldukça basit ama iyi işlendiği için dikkat çekici. Britanya ve Kanada’nın dağlık bölgelerinde geçen hikayede gizemli bir cinayet araştırılıyor. Bunun içinde hikayenin merkezinde Ulusal Parklar Özel Ajanı olan Kyle Turner (Eric Bana) yer alıyor. Dizinin açılış sahnesinde iki dağcının düz bir kayalığa tırmandığı görülür. Kısa bir süre sonra da tırmanma iplerine bir ceset düşer. Bu “doğaüstü” olayla başlayan Untamed gayet doğal bir soruşturma süreciyle devam eder. Baş karakter Kyle Turner, yıllardır Ulusal Parklar Servisi’nin Özel Soruşturma Birimi’nde çalışan bir ajan. Bu şüpheli ölüm sonrası bu dağlık bölgede bir soruşturma başlatıyor. Görünürde bir kaza gibi duran olay, cesedin çevresindeki ipuçlarıyla giderek karmaşıklaşıyor. Ceset, resmi kayıtlarda yer almayan, kimliği meçhul bir genç kadına ait. Turner’ın görevi, bu kadının kim olduğunu ve gerçekten nasıl öldüğünü ortaya çıkarmak. Bu kısımdan sonrası diziyi zaten izlemiş olanlar içindir ve dizinin tüm finalini anlatır... . . . . . . . . . Bir noktada öğreniyoruz ki Kyle Turner’ın çocuğunu yıllar önce Sean Sanderson öldürmüş. Üstelik bu olayın ardından, “kabul edilebilir” bir gerekçeyle, Jill Bodwin gidip Shane Maguire aracılığıyla Sanderson’u ortadan kaldırtmış. Dizinin merkezindeki olay ise en başından beri Lucy Cook’un ölümü. Kyle, Lucy’nin uyuşturucu çetesiyle ve Shane Maguire’la olan bağlantısını çözdükten sonra bir de kızın öz babasının kimliğinin peşine düşüyor. Bu noktada karşısına çıkan isim: Paul Souter. Paul Souter, hikâye boyunca Kyle’ı toparlamaya çalışan, ona en babacan şekilde destek olan kişi. Fakat finalde, köşeye sıkışınca gerçeği anlatmak zorunda kalıyor. Başta konuşmak istemese de sonunda çözülüyor ve gerekçelerini detaylarıyla açıklıyor: Lucy Cook’un giderek kontrolden çıktığını, defalarca kapısına dayanıp haraç istediğini, hatta bir noktada torununu kaçırıp Lester adlı tarikatvari bir sömürücünün eline vermekle tehdit ettiğini söylüyor. Panikle Lucy’yi durdurmaya çalışırken olayların kontrolden çıktığını itiraf ediyor. Peki Kyle Turner ne yapıyor? Kyle, Paul Souter’dan tüfeklerini balistik inceleme için teslim etmesini istiyor. Onu köşeye sıkıştırıyor. Konuşmanın sonunda arkasını dönüp giderken, Paul Souter son çare olarak silahı kendi başına dayayıp tetiği çekiyor. Son sözü sadece “Üzgünüm” oluyor. Düşünün: 40. evlilik yıl dönümünü yeni kutlamış bir adam. Yıllar önce yaptığı bir kaçamaktan doğan kızı Lucy Cook tarafından uzun süre tehdit edilmiş, ailesini korumaya çalışmış, çırpınmış ama çıkış bulamamış biri. Tam burada Kyle Turner kendi içinde çelişmiyor mu? Madem bu kadar doğrucu ve adalet adamı… Madem hukuku herkese eşit uyguluyor… O hâlde geçmişte Sean Sanderson’ın Shane Maguire aracılığıyla ortadan kaldırılmasına göz yuman, hatta bunu fiilen kabullenen taraf olarak kendi suçunu da itiraf etmesi gerekmez miydi? Eski eşi Jill Bodwin’i korurken Paul Souter’ı köşeye sıkıştırmak ne kadar tutarlı? Finalde Kyle Turner evi terk ediyor. Atını ve oğlunun oyuncak arabalarını bekçi Vasquez'e bırakıp Yosemite Ulusal Parkı’ndan ayrılıyor. Bu son gerçekten Kyle Turner’a yakıştı mı? Yoksa bu bir yüzleşme değil, bir kaçış mıydı? İzlediğim 180.Dizi Bitirme Tarihi 21 Şubat 2026