Yorgunluğumu içiyorum demlik demlik Bitmiyor ne kâbuslar ne uykusuz geceler Hep aynı kapıda buluyorum kendimi Elbet bir gün açılır da düşerim diye Sonunu bilmediğim bir yalana.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Sebebsizce dökülüyor göz yaşlarım Umursamaz tavırlar takınıyor Kendimin sırdaşı oluveriyorum Daha çok düşüyorum umut tuzağına Sarıldıkça yeni gün telaşlarına.
Gölgesi düşüyor yalnızlığımın Sokaklar çıkmazlara dönüyor Elimden hiçbir şey gelmiyor Bir hiçlikten başka değil yaşamak Ertelediğim zamanları arıyorum İmkansız düşlerde kayıp ruhumun Bedenimi azat etmesini bekliyorum.
Uykulara sığınıyor Kâbuslarla karşılıyorum Bulutların ardındaki ışığı Buz kesilmiş ellerim Dokunduğum ne varsa İçime işliyor acısı Koşarak kaçmak geliyor Gitmenin ağırlığı çöküyor Sonu gelmeyen çıkmazlara Sızıyorum sessizce.
Hiç bu kadar yakın Hiç bu kadar uzak olmamıştı Sarsam geçecekti belki bu sızı Yine düştüm kendi nefretime Bir yara da ben açtım kendime.
Sözlerim mi tükendi Unuttum mu acılarımı Ahlarım büyüyor bu vakitlerde Sesim soluğum duvarlara hapis Sessizliğe sarılıyor Ondan medet umuyorum Geçmiyor hiç bir şekilde Uyusam yeniden uyanıyor Kaçsam yeniden yakalanıyorum Teslim olmak en iyisi Tüm yenilgilere.
Anlam aramaktan vazgeçip Sade bir yaşama mı yürümeli Yoksa daha çok yakıp canı Kül olmaya mı meyletmeli Düşmeden kalkılmazdı Ki ben düşmekten ibaret hayatımı Yeni umutlara sarıp sarmalayıp Işıksız yarınlara gömülüyorum.
Yeniden uyanmak hevesimi Gömmek üzere başladım Yüreğimin en sızlayan yerlerini eşelemeye.
Yeniden yeniden uyanıp Kayboluyorum günün içinde Gece netleşiyor zihnimde Tüm eksik kalmış sevinçlerim Bir günün hayalini kuruyorum sürekli Tekrar tekrar silip yazdığım Bir veda mektubu gibi.
Aynılık kurbanı ömrüm Telaş kaldırmıyor artık yüreğim Ne gelebiliyor ne de gidebiliyorum Sade bir bekleyiş duraksız ve nefessiz Belki de artık yaşamıyorum.