Güneş doğmasa bile Yağmuru yüklenip gelen bulutları selamlıyorum İçim gülümsüyor sonra birkaç damla göz yaşı Sonsuz bir huzurla dökülüyor menderesler çizerek Yorgun düşmüş yüreğimin sızlayan ıssızlığına doğru.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bir yalnızlar şehrinde hüküm sürmekteyim Bu şehirde kimse kimseyi bilmez, duymaz, görmez Siperlerin ardından ilerlerler yalnızlığın kuyularına Sessizce ölür ve sessizce gömülürler Göz yaşı nedir bilmez, sevmeyi de günah sayarlar Çocuklar hiç çocuk olamaz Bir anda düşerler hayatın acımasız kollarına…devamı
Yüklerin katlandığı bir akşam Zihnim yine kaybettiklerimle dolu Hangi tarafa dönsem aynı boşluk Un ufak edilmelik bir yaşamla sınanıyorum Sil baştan nasıl yazılır bir hikaye Onu da bilmiyorum Bir sona bağlıyorum tüm düşmelerimi Kendimi yeniden kalkmalara zincirliyorum Bitti diyecek kadar…devamı
Beklemek Ne bitmez bir ölüm Daha kaç kez güneş doğmalı Kaç mevsime gömmeli umutları Kaç soğuk selama kurban etmeli Yorgun gülümsemeleri Susmak olmuyor artık Dönüp durduğum yer Huzurun tükendiği Uzaklığın ölçülemdiği Dipsiz ve nefessiz bir kuyu.
Bir defa da olsa Uçurumun kenarına geldim Kalbimin varlığını hissettim Hiç bu kadar hissettirmemişti kendini Hiç bu kadar gözümü korkutmamıştı Sonsuzluk denen muamma Ve hiç bu kadar aciz hissetmemiştim Ve daha önce hiç bu kadar yaşıyor olmanın Muhteşemliğini hissedememiştim.
Ay ile dolduruyorum odamı Yine de yetmiyor içimin karanlıklarına Artık güneşten önce uyanıyorum Bulamadım henüz ne aradığımı Gece ayrı gündüz ayrı bir ben Bir de yetişememenin yorgunluğu var Kaldıramıyorum üzerimdeki yılgınlığı Sonu gelmiyor kurduğum düşlerin Kabul edemiyorum bir türlü Nasıl…devamı
Zaman epey geçti Artık umutlarım Filizlenmek için alan bulamıyor Durmadan inşa edip yıktığım düşlerimde.
Yaralandıkça Kalbimi daha çok dinlemem gerektiğini anlıyorum Artık kulaklarım sağır, gözlerim kör Teslim oluyorum teslim olunması gerekene Ötesiz yollara başka nasıl çıkılır bilmiyorum.
Yorgunum Yeni teselliler arıyorum Uzun yollar kuruyorum hülyalarımda Son olacak dediğim ne varsa pişmanlığım oluyor Kendime inandırdığım yalanlar tutuyor beni ayakta Hala hayata gülümsüyor olabilmenin getirdiği umut ile Dalıyorum uykulara.
Nizami yalnızlıklar edindim Olduğum her yerde aynı kuyuya düştüm Bedenim bu şekilde yavaş yavaş çürümeye başladı Unuttum çoğu yerde neyi nasıl söyleyeceğimi Yavaş yavaş gördüm sesimi kimseye duyuramadığımı Sonra kendimle uzun sohbetlere daldım Delirmek tatlı geldi bir an Onu da…devamı