(@) - Raf

SPENCER (2021) Spencer, Prenses Diana’nın evlenmeden önceki aile soyadı. Gerçek bir trajediden yola çıkmış bir masal ibaresiyle açılan Pablo Larraín imzalı aynı adı taşıyan film, kısa yaşamı gerek belgesel gerekse kurgu olarak daha önce birçok film ve diziye ilham vermiş…devamıSPENCER (2021) Spencer, Prenses Diana’nın evlenmeden önceki aile soyadı. Gerçek bir trajediden yola çıkmış bir masal ibaresiyle açılan Pablo Larraín imzalı aynı adı taşıyan film, kısa yaşamı gerek belgesel gerekse kurgu olarak daha önce birçok film ve diziye ilham vermiş olan 1997 yılında talihsiz bir araba kazası sonucunda aramızdan ayrılmış mahzun prensesin hayatından 3 günü ele alıyor. Şilili usta sinemacı 2016 yapımı Jackie’de denediği gibi bildik bir hikâyeyi yeniden yaratıyor ve Kraliyet Ailesi’nin Noel tatilini kendine özgü bir yorumla kurguluyor. 1991 yılındayız. İngiliz kraliyet erkanı Noel’i Norfolk’taki Sandringham House’da karşılayacaktır. Saray konuklar için hazırdır. Kalabalık bir personel ordusu ile birlikte kamyonlar dolusu yiyecek, giyecek ve teçhizat mekâna taşınır. Güvenlik ekibi, asayiş berkemal komutunu verdikten sonra aile üyeleri teker teker malikaneye gelmeye başlar. Bir tek Prenses Diana ortalarda yoktur. Kendi kullandığı arabasıyla uçsuz bucaksız kırsalda kaybolmuştur. Oysa koskoca malikane doğup büyüdüğü baba evinin çok yakınlarındadır. Hikâyenin kaybolma metaforuyla başlaması genç kadının içinde bulunduğu ruh haline çok uygundur. Kamyonların ezip geçtiği yakın plan kuş ölüsü genç kadının trajik sonunu haberlemektedir adeta. Başka bir kadınla birlikte olduğunu herkesin bildiği kocası ile ayrılmanın eşiğinde olan Diana, sarayın kutsal ritüellerine katlanmak durumundadır. Israrla ısıtılmadığı için hep üşüdüğü bu şatafatlı zindan hayatında tek dayanağı yetişmekte olan oğulları ile beraber oluşudur. Tarladaki korkuluğun üzerinde duran yırtık pırtık cekette çocukluğunun ve babasının kokusunu, gizlice kapısını araladığı harap baba evinde çocukluk anılarını yakalamaya çalışır. Düşlerindeki kaçış serüvenine VIII. Henry’nin kafasını kestirdiği mahzun kraliçe Anne Boleyn’in hayaleti eşlik etmektedir. Spencer, tipik bir Pablo Larraín filmi. Pinochet diktatörlüğünün baskıcı yıllarını anlattığı Tony Manero ve Post Mortem’deki soluk ve pastel renk paletini bu kez soğuk ve mesafeli kraliyet atmosferini yansıtmak, Diana’nın fiziki ve ruhsal çöküşünü vermek için kullanıyor. Tepetaklak bir peri masalı anlatmaya soyunduğunu, Steven Knight ile birlikte Şili üçlemesindekine benzer bir hapishane filmi çekmeyi tasarladığını ifade ediyor bir söyleşisinde. Başrolünü Nathalie Portman’a verdiği ve First Lady Jacqueline Bouvier Kennedy’nin yas sürecini yorumladığı, Jackie’nin ardından yönetmenin bir kadın karakteri merkezine aldığı ikinci çalışması bu. Hayalet Hikâyesi / Personal Shopper’deki yorumuna hayran kaldığını ifade ettiği Kristen Stewart’a Diana rolünü teslim etmekte hiç tereddüt etmemiş ve Jackie’de olduğu gibi ağırlıklı olarak tercih ettiği yakın planlarda birinci sınıf oyuncusundan bir kez daha sonuna kadar yararlanmış. Sinemasının soluk atmosferini bu kez kuşatılmış bir kadının kimlik arayış öyküsünün hizmetine sunmuş. Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi ile beğenimizi kazanmış olan Claire Mathon’un görüntüleri ve özellikle Paul Thomas Anderson filmlerinin değişmez bestecisi Jonny Greenwood imzalı, barok tınıların caz akorlara karıştığı Diana’nın çığlığını haykıran müzik çalışması tek kelimeyle mükemmel.

hector55 4 years ago

Oltanın Ucunda

Adrian Sitaru

1 Gönderi

Pescuit Sportiv (2007) Adrian Sitaru Rumen sinemasından gerek sık sık karakterlerinin gözü yerine geçen hareketli kamera tercihi, gerek üç ana karaktere sığdırıp sırrını ısrarla koruyan gizemli hikâyesi, gerekse kahramanlarının “sıradan zavallılıklarına” odaklanan sıra dışı mizah anlayışıyla son derece özgün, belki…devamı

hector55 4 years ago

Petrov Grip Oldu

Kirill Serebrennikov

2 Gönderi

PETROV'S FLU (2021) Rus toplumu sosyalizme hazır mıydı ? Ne düşünüldü ne oldu ? İnsanı özgürleştireceğiz derken bambaşka şeyler mi yaşandı ? Rus filmlerini izlerken içimi bir sıkıntı kaplar. İnsanın devlete feda edildiğini düşünürüm. Sosyalizm kavramı artık öcü olmaktan çıktı…devamı

hector55 4 years ago

Huzursuz

Joachim Lafosse

2 Gönderi

THE RESTLESS (2021) Bipolar bir baba birbirini seven eşler Dünya tatlısı bir çocuk. Babanın taşkın huzursuz hareketleri ailenin mutluluğuna gölge düşürüyor. Kadın aileyi koruma çabasına giriyor. O da ne ? Film ilerledikçe işin rengi değişiyor. Hepimiz huzursuzluğun kaynağının bipolar babada…devamı

hector55 4 years ago

Sevgisiz

Andrey Zvyagintsev

18 Gönderi

LOVELESS (2017) Parçalanmış Bir Aileden Çürümüş Bir Topluma, Rusya'dan muhteşem bir kesit. Cannes film festivalinde Jüri ödülünü kazanmış bir başyapıt. Moskova’nın ismini bilmediğimiz bir banliyö merkezinde yaşayan, güzellik salonu sahibi Zhenya (Maryana Spivak) ve boşanmanın arifesinde olduğu orta düzey bir…devamıLOVELESS (2017) Parçalanmış Bir Aileden Çürümüş Bir Topluma, Rusya'dan muhteşem bir kesit. Cannes film festivalinde Jüri ödülünü kazanmış bir başyapıt. Moskova’nın ismini bilmediğimiz bir banliyö merkezinde yaşayan, güzellik salonu sahibi Zhenya (Maryana Spivak) ve boşanmanın arifesinde olduğu orta düzey bir beyaz yaka çalışanı olan kocası Boris (Alexey Rozin) hararetli ve bağır çağır bir tartışmaya tutulmuşlar. Ortak sahip oldukları bu apartman dairesini satıp ve paylarına düşeni alıp yeni partnerleriyle yepyeni bir hayata başlamanın planlarını yaparken çözümleyemedikleri bir ‘sorun’ var: 12 yaşlarındaki oğulları Alyosha kimde kalacak? Çünkü ne Zhenya ne de Boris çocuklarının vesayetini üstlenmeyi istemez. Hatta anne rolündeki Zhenya orduya katılmadan önce onu yatılı okula göndermenin mantıklı olacağını söyler ve üzerine tıpkı kocası Boris gibi oğlunu da hiç sevmediğini ekler. Bu söylem seyircinin tüylerini diken diken ederken ardından gelen sahnede büyük çaplı bir sarsıntı yaşarız. Karı-koca kendi aralarında bu tartışmayı yaparken, banyoya giden ve tuvaletini yapan Zhenya’nın tek ve kesintisiz bir çekimle peşinde olan kamera, Zhenya’nın tuvaletten çıkarken kapattığı kapının ardında, konuşulan her şeyi duyan ve gözünden yaşlar dökülen Alyosha’yı gösterir. Zvyagintsev’in bu yıkıcı manevrası kendi sorunlarına saplanan çiftin, oğulları üzerinde bıraktıkları etkiye ne kadar kör olduklarını görmemiz açısından son derece zekice tasarlanmıştır. Belki de oğullarının ne hissettiğini gerçekten umursamazlar. Her ikisinin de işten güçten sonra soluğu yeni partnerlerinin yanında aldıklarını düşünecek olursak; Alyosha’nın içinde bulunduğu psikoloji ebeveynlerinin öncelikleri arasında değildir. Zaten Alyosha’nın küçücük bir iz bile bırakmadan ortadan kaybolması buna tepki değil midir? Zvyagintsev tam da burada her şeyi tersine çeviren twist’i oluşturur. Çünkü, oğullarının kaybolması sonrasında bilgisiz ve işlevsiz otoritelerin, çürümeye yüz tutmuş bürokratik kurumların ve amaçsızca izlerin peşinden gidip kendilerine bir yön bulmaya çalışan Zhenya ve Boris kendi geçmişleri ve sevgisizlikleriyle de yüzleşmek durumunda kalacaktır. Zhenya’nın Ukrayna sınırına yakın bir bölgede yaşayan annesiyle olan ilişkisinin korkunçluğu, bu şekilde kurulan ilişkilerin jenerasyondan jenerasyona nasıl aktarıldığına dair yerinde bir kanıt teşkil eder. Ama Zvyagintsev’e göre bu sevgisiz ve samimiyetten oldukça uzak karakterler, tıpkı diğer filmlerindeki karakterleri gibi, kendilerini çevreleyen sistem tarafından bu hale getirilmiştir. Esas suçlu onları bu şekilde olmaya iten sistemin ta kendidir. Arka planda Rus hükümetinin propaganda makinesine dönüşen iletişim aygıtlarından duyduğumuz ya da gördüğümüz haberlerin, Maya takvimine göre kıyametin pek yakın olduğunu duyuran spikerin sesinin ya da birkaç güne beklenen fırtınanın Zhenya ya da Boris için pek bir ehemmiyeti yoktur; çünkü bu tür şeyler çoktan içselleştirilmiş ve rutinleşmiştir. Robotlaşan ve avuçlarındaki teknoloji harikalarının kölesi haline gelen bu umutsuz ve samimiyetsiz toplum için pek umut yok gibidir. Alyosha’yı arama çalışmalarındaki seferberlik sürecinde Zhenya ve Boris’in üzerinde mutabakata vardıkları tek şey, her ne kadar trajik olsa da, anne-baba olmamaları gerektiğidir. Oyuncuların soğuk, içe dönük ve mesafeli karakterlerini canlandırmadaki ve yer yer dramatik patlamalardan sessizliğe geçişlerdeki göz kamaştırıcı performansları ve Zvyagintsev sinemasının kendine has biçimciliğiyle uyumlu bir doku oluşturan Sevgisiz; her bir planı, her bir karesiyle son derece titiz bir çalışmanın ürünü olduğunu ortaya koyuyor. Özellikle morg sahnesinde şok edici ani bir tepkiyi takip eden yönetmenin, bu sahnedeki güçlü dramatizasyonu hayranlık uyandırıcı bir seviyeye çıkıyor. Zvyagintsev, bir kez daha, işlevsiz bir aileyi ve kurumları teşhis etmede etkili bir iş çıkarırken; kendiyle yüzleşmesi gereken bu sevgisiz toplumdan çok da farklı olmadığımız gerçeği bizim de yüzlerimize çarpıyor.

hector55 4 years ago

Harriet

Kasi Lemmons

3 Gönderi

ÖZGÜRLÜK SAVAŞÇISI BİR KADIN; HARRİET TUBMAN KİMDİR? ABD'nin 19. yüzyılda yaşadığı iç savaş hakkında birçok film izledim, kitap okudum. Okuduklarımdan, ABD'deki özgürlük savaşçısı kadın olarak Rosa Parks'ı tanımıştım. Birçok tarihçiye göre Amerika'daki sivil halklar hareketinin fitilini o ateşlemişti. Tarihler 1…devamıÖZGÜRLÜK SAVAŞÇISI BİR KADIN; HARRİET TUBMAN KİMDİR? ABD'nin 19. yüzyılda yaşadığı iç savaş hakkında birçok film izledim, kitap okudum. Okuduklarımdan, ABD'deki özgürlük savaşçısı kadın olarak Rosa Parks'ı tanımıştım. Birçok tarihçiye göre Amerika'daki sivil halklar hareketinin fitilini o ateşlemişti. Tarihler 1 Aralık 1955'i gösteriyordu. İşte o gün, Montgomory Alabama'da siyahi bir kadın bindiği otobüste yerini beyaz bir yolcuya vermeyi reddederek, tarihin akışına dokunmuştu. Şehir düzenini bozmak iddiasıyla tutuklanan Rosa'nın bu başkaldırısı, ABD'deki ayrımcılığı ortadan kaldırmaya yönelik olayların düğmesine basmıştı. Rosa Parks'ı artık tüm dünya tanıyordu. Rosa'dan yaklaşık yüz yıl önce yaşayan ve tüm yaşamını köleliğin kaldırılması ve siyahların özgürlüğe kavuşması için mücadele ile geçiren ve Amerikan İç Savaşı'nda, gerçek anlamda savaşan bir kadın var ki, eğer biyografik filmini izlemeseydim, adını hiç bilmeyecektim. Bu cesur, özgürlük savaşçısının adı; Harriet Tubman'dı. Adına, 2019 yılında biyografik bir film çekildi. Filmin adı; "Harriet: Özgürlük Ateşi." Hatırlarsanız 4-5 yıl önce, dünya ve ülkemiz basınında şöyle bir haber vardı: ABD Başkanı Barak Obama, 20 Dolarlık banknotun arka yüzüne Harriet Tubman'ın resminin konulmasını teklif etti. Obama'nın bu teklifi tartışmalara neden oldu. Ardından başkanlık görevine gelen ABD Başkanı Donald Trump, teklife karşı çıkarak, teklifin askıya alınmasını sağladı. Trump'tan başkanlık görevini devralan Biden yönetimi ise 20 Dolar üstünde yapılacak değişiklik için tekrar harekete geçti. Harriet Tobman'ın portresi, halen tedavülde bulunan 20 Dolarlık banknotun üstünde yer alan ve köle sahipliği yapmış olan eski başkanlardan Andrew Jackson'ın fotoğrafının yerini alacağı iddia edilmişti. Eski Başkan Andrew Jackson (1828'den 1837'ye kadar başkanlık yaptı), 1830 yılında çıkan "Kızılderili Tehciri Yasası"nı imzalamış, "gözyaşı yolu" adı verilen göç yollarının ortaya çıkmasına yol açmıştı. 20 Dolar'lık banknotun arka yüzündeki portre değişimi teklifinin bu nedenle çok manidar olduğunu düşünüyorum. Çünkü haberi okuduğumda kafama takılan, neden diğer banknotlar değil de, 20 Dolar sorusunun da cevabını almış oldum. Şimdi bu cesur kadının hayatına kısaca göz atalım. Harriet Tubman, asıl adıyla Araminta "Minty" Ross, Mart 1822'de Maryland'da köle bir ailenin, köle çocuğu olarak doğdu. Herkes onu Minty diye çağırıyordu. Minty, köle sahibi ailenin yanında doğmuş, büyümüş ve özgür bir siyahi ile evlenmişti. Kendisi de özgür olmak istiyordu. Çünkü doğuracağı bebeklerin köle olarak değil, özgür olarak doğması hayattaki tek arzusuydu. Efendisi, Minty'nin babası 45 yaşına geldiğinde özgürlüğünü vermiş, annesinin de o yaşa geldiğinde özgürlüğünü vereceğine söz vermişti. Ancak anne Harriet, 55 yaşına geldiği halde efendisi ona özgürlüğünü vermemişti. Yani sözünü tutmamıştı. Annesi ve kardeşleri hala köleydiler. Kocası aracılığı ile Maryland'da bir avukata danışan Minty, özgürlüklerinin verilmesinin kanuni hakkı olduğunu öğrenir. Avukattan gelen mektubu efendisi ve ailesine gösterir ve özgürlüğünü talep eder. Talebi reddedilen Minty, efendisinin ölmesi için beddua eder ve bir hafta sonra efendisi ölür. Bedduasını duymuş olan efendisinin oğlu, Minty'i satışa çıkarır. Satılarak ailesinden koparılacağını anlayan Minty, özgür kocasını ve ailesini Maryland'da bırakarak çiftlikten kaçar. Sloganı, "ya özgürlük, ya ölüm"dür. Küçükken annesinin kendisine öğrettiği ve severek dinlediği İncil'deki mesellerin kendisine yol göstereceğine tüm kalbiyle inanır. Minty'nin hedefi, kendisi gibi köle olanların özgürce yaşadığı Philadelphia'ya ulaşmaktır. Bunun için sürekli kuzeye giderek, gece-gündüz tek başına 160 kilometrelik mesafeyi yürür. Oraya vardığında kölelerin özgürlüğü için çalışan ve güneydeki köleleri kuzeye kaçıran, kölelik karşıtları adlı bir gruba katılır. Grup liderinin kendisine sorduğu; "bu uzun yolu tek başına nasıl yürüdüğü ve nasıl hayatta kaldığı sorusuna, Minty; "Tanrıyla konuşuyorum ve O bana yol gösterdi" cevabını verir. Minty'nin ilk işi gerçek adını değiştirerek, özgür olduğunda kullanacağı adı almak olur.. Bundan sonra adı Harriet Tubman'dır. Harriet, bir yıl sonra ailesini kurtarmak üzere, kendisi için çok tehlikeli olmasına rağmen Maryland'a geri döner. Ailesini kölelikten kurtaran Tubman, "Yeraltı Demiryolu" (Underground Raillroad) adını verdiği gizli yollar ve bu yol üstünde güvenli evleri tesis ederek kölelik karşıtı ağı kurar ve 13 kez Maryland'a yolculuk yapar. Harriet Tubman, Yeraltı Demir Yolu'ndaki en ünlü şefti ve 70'ten fazla köleyi özgür kıldı. Amerikan İç Savaşı'nda Birleşik Devletler Ordusu için casusluk yaptı. Combahee Nehri Baskını'nda 150 siyahi askeri yönetti ve 750'den fazla köleyi serbest bıraktı. Kölelik karşıtı liderlerden John Brown'a da yardım etmiş ve Harpers Ferry'ye yapacağı baskın için adam toplamasını sağlamıştır. Harriet, Birleşik Devletler tarihinde hala silahlı bir sefere liderlik eden birkaç kadından biri olarak anılmaktadır. Daha sonra yeniden evlendi ve hayatını özgür bırakılmış kölelere, yaşlılara ve kadınların oy hakkı kazanmasına yardım etmeye adadı. Süfrajet Hareketi'nin önde gelen isimlerindendir. 10 Mart 1913'te sevdikleri ile etrafı sarılı bir şekilde vefat etti. Vefat ettiğinde yaklaşık 91 yaşındaydı. Son sözleri şuydu: "Senin için bir yer hazırlamaya gidiyorum." Harriet Tubman öldükten sonra Amerikan toplumu için cesaret ve özgürlüğün sembol isimlerinden biri olmuştur. İşte bu nedenle 20 Nisan 2016'da ABD Hazine Bakanlığı, 20 Dolarlık banknotlara Başkan Andrew Jackson'ınki yerine Harriet Tubman'ın portresinin konacağını açıklamıştır.

hector55 4 years ago

Mutluluk Sanatı

Alessandro Rak

2 Gönderi

Denk geldikce öneriyorum bu filmi : 2013 yılı İtalyan yapımı animasyon filmi... Asıl tutkusu olan müziği bir kenara bırakan Napoli li melankolik bir taksi şöförünün, yağmurlu bir günde yol boyunca dinlediği radyoda "mutluluk nedir" sorusuna cevaben ve de binen yolcuların…devamıDenk geldikce öneriyorum bu filmi : 2013 yılı İtalyan yapımı animasyon filmi... Asıl tutkusu olan müziği bir kenara bırakan Napoli li melankolik bir taksi şöförünün, yağmurlu bir günde yol boyunca dinlediği radyoda "mutluluk nedir" sorusuna cevaben ve de binen yolcuların hikayeleriyle de şekillenen, film sonuna değin aradığı cevabın peşine düşürüyor izleyiciyi... Geçmiş, kambur bir gölge gibi peşimizde olanca yüküyle dolaşmaktayken, gelecekte bizim için neyin doğru neyin yanlış olduğuna nasıl karar vereceğiz ? Verilen kararların, ne kadarı "ben" sandığın sana ait ? Steril bir ben var mıdır ? Bizler, hangi havuzun dibine batmış transatlantiğin yosunlu kuytularına girip çıkan gri balıklarız ? İpte yürüyen gorilleri sevebilir misiniz ?...Ya ıskalanmış bir şimdinin durumu !... Venedik film festivalinden 5 ödül aldığı bilgisini paylaşıp, aşağıda filmden alıntılanan repliklerle, tavsiyesi edilesi bir yapım çıkmış ortaya... " İnsanlar umutlarını kaybetti, işlerinden çıkarıldılar veya istifa ettiler. Yarının bugünden daha kötü olacağına ikna olmuş durumdalar. Sanki bu onların sorunu değilmiş, sanki gelecek onlara ait değilmiş gibi konuşuyorlar. Ve doğrudan, dümdüz uçuruma gidiyorlar. Hangimiz tek başımıza bir şeyleri değiştirebiliriz ki ? Rotayı kim değiştirebilir, ben mi, siz mi ? Belki o ihtiyar zenginler. Onlar zenginlik içinde yüzüyorlar ve devrim istemiyorlar. Hersey oldugu gibi kalsın diye kalabalıklara ateş açarlar. Hatta onlara birbirlerini öldürtürler. Kendi ellerinin pisliğe bulaşmasını istemezler. Parayla görürler tüm işlerini.... ....ve müzisyenler taksicilik yaptıkca, şairler masada bekledikce, daha iyi insanlar daha kötü insanların emrinde çalıştıkca yol dümdüz kıyamete gidecektir. " Sürekli takside geçen dialoglar ve sizi kapana kıstırılmışlık duygusuyla başbaşa bırakan, ara sıra taksicinin buharlanan camları silmesiyle ve çalışan sileceklere duyduğunuz şükranla sıkı bir klostrofobik bir atmosfer yaratılmış...buna rağmen yormayan, draje yaşam argümanları ile hoş, dimağ açıcı bir seyirlik.

hector55 4 years ago

Ballon

Michael Herbig

6 Gönderi

BALLOON (2018) Almanya yapımı Balon, 125 dakikalık süresiyle nispeten uzun bir film. Yönetmenliğini Michael Herbig’in üstlendiği filmin konusunu hayata geçirilmeye çalışılan çılgın bir plan oluşturmuş. Bu planın öyle bir özelliği var ki; üstün bir cesaret istiyor. Gerçek bir olaydan beyaz…devamıBALLOON (2018) Almanya yapımı Balon, 125 dakikalık süresiyle nispeten uzun bir film. Yönetmenliğini Michael Herbig’in üstlendiği filmin konusunu hayata geçirilmeye çalışılan çılgın bir plan oluşturmuş. Bu planın öyle bir özelliği var ki; üstün bir cesaret istiyor. Gerçek bir olaydan beyaz perdeye uyarlanmış 2018 yılında vizyona giren filmde; Strelzyk ve Wetzel ailesinin Doğu Almanya’dan Batı Almanya’ya kaçma girişimini konu alıyor. 1979 yılının yazında, Doğu Almanya’nın Thüringen şehrinde yaşayan iki aile Batı Almanya’ya kaçmak için bir plan yaparlar. İşinde başarılı bir elektrikçi olan Peter Strelzyk (Friedrich Mücke), ambulans şoförlüğü yapan Günter Wetzel (David Kross) ün rol aldığı filmde kaçış planının diğer büyük aktörü; ev yapımı bir sıcak hava balonudur. Filmin konu aldığı dönem Demokratik Alman Cumhuriyeti olarak bilinen Doğu Almanya'dan Batı'ya kaçma girişiminde balonu diken kişi ambulans şoförlüğü yapmasına rağmen iyi bir terzi olan Günter’dir. Uzun emekler sonucunda dikilen balonla kaçış girişimi, sınırına metreler kala yağan yoğun yağmurla ağırlaşan balon sebebiyle başarısızlıkla sonuçlanır. Düşen balondan sağ salim kutulunmuş olunsa da balonun düştüğü yerdeki kalıntılar polisin bu kaçma girişiminde haberdar olmasına ve kaçma girişimin tekrar deneneceğine dair güçlü tahminlerde bulanmalarına sebep olur. Bir müddet sonra tahmin edildiği gibi olur ve aileler bir kez daha kaçma girişiminde bulunurlar. Ancak bu defa işler daha zordur. Örneğin; kumaş bulmakta ve dikiş dikmekte güçlük çekerler. Yetkililerin amansız takibi soluk almalarını bile engellemektedir. Sorunsuz bir balon yapmayı başarsalar da bu durum her şeyi çözmeye yetmeyeceğini anlayan aileler hava şartları faktörüyle diğer bir zorlu teste tabidirler. İzleyicinin düşmeyen tempoyla ekrana kilitlendiği filmdeki atmosfer, renk, kurgu ve sahneler gerçekten başarılı. Ancak filmi anlamak için ll. Dünya Savaşı sonrası başlayan "Soğuk Savaş" yılları hakkında az da olsa bir bilgiye sahip olmak gerekiyor. Eğer izleyici bu konuda bilgisiz ise; filmdeki ailelerin duygularını, göze aldıkları tehlike, giriştikleri işin olağanüstü cesaret gerektirdiği ve neden bu işe giriştiklerini anlamakta güçlük çekebilirler. Zira filmde bu noktalara yeterince yer verilmemiş. II. Dünya Savaşı sonrası Almanya’nın doğu ve batı olarak ikiye ayrılmasıyla doğuda olanların batıya, batıda olanların doğu tarafına dönemeyeceği, birçok ailenin bu yüzden çocuklarından ayrı kaldığı, gündelik hayatta yaşanan sıkıntılar, Berlin Duvarı olarak adlandırılan o beton duvarın görüntüleri eşliğinde Doğu ve Batı Almanya’nın kısa tarihini içeren bir bilgilendirme bölümün filmin girişine monte edilmiş olsaydı, tarihsel gerçeklik içinde hafızalarda kendisine daha kalıcı yer bulabilirdi. Filmin çocuklarla izlenebilir nitelikte olduğu düşünülürse bu husus (bana göre) film için büyük bir eksik. Filmin yaşanmış, gerçek bir olayı senaryolaştırması izlenme kalitesini attıran, abartılı bulunma ihtimalini saf dışı bırakan ve dikkat toplayıcı bir unsur olduğu tartışmasız bir gerçek. Hiç düşmeyen tempo ile “Acaba şimdi ne olacak?” sorusu izleyicide tatlı bir gerilim yaratıyor. Bir kaçış hikâyesi olan filmdeki aileleri izlerken sanırım çoğu izleyicinin aklına düşen soru benim de aklıma düştü: “Ben olsam buna cesaret edebilir miydim?” Oldukça heyecanlı, kendini izlettiren, insanoğlunun azminin sınırsızlığını gösteren filmle özgürlüğe olan bir yolculuk izleniyor. Film bittiğindeyse, filmdeki balonun gerçeğini görüyor izleyici. Balonu dikeni ve ona eşlik eden üç küçük çocuğu da görüyor. İşte o anda anlıyorsunuz ki; kaliteli bir film izlemişsiniz. Filmin başarısı gerçek olaya ait fotoğraflardaki detaylara olan uyumunda gizli. Tabii başarılı çekimleri ve etkileyici oyuncaları da es geçmemek gerek .. "

hector55 4 years ago

Sözcükler ve Resimler

Fred Schepisi

2 Gönderi

Sizce, hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? Bu soruyla "sanat"ta ayrımcılık yaptığım sanılmasın. Zaten sorular da bana ait değil; "Kelimeler ve Resimler" filminden bir replik. Elbette tüm sanatlar etkileyicidir, önemlidir ve değerlidir. Belki, sanatçının…devamıSizce, hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? Bu soruyla "sanat"ta ayrımcılık yaptığım sanılmasın. Zaten sorular da bana ait değil; "Kelimeler ve Resimler" filminden bir replik. Elbette tüm sanatlar etkileyicidir, önemlidir ve değerlidir. Belki, sanatçının sanatını icra ettiği alan, kendisine göre daha değerli ve önemli olabilir. Sanatçı egosunu düşündüğümüzde bu durumu normal karşılayabiliriz. Ama gerçek bir sanatsever, ayrım yapmaz; görsel, işitsel ve dramatik sanatların tümünü sever, diye düşünüyorum. Bir Juliette Binoche hayranı olarak, internette onun filmlerini ararken, Holywood yapımı bir filmi dikkatimi çekti; Words and Pictures(Kelimeler ve Resimler). Filmin baş rollerinde Juliette Binoche ve Clive Owen oynuyordu. Filmi izledim ve çok beğendim; özellikle edebiyat ve resim üzerine yapılan münazaranın çekilmiş olduğu sahnelere bayıldım. Çünkü lise yıllarında ben de sık sık okulda yapılan münazaralara katılırdım ve iyi bir tartışmacıydım. :) Tartışma kültürünü öğrenmek için bu münazaralar eşsiz bir öğretmendir. TV'deki tartışma programlarında izlediğimiz kerli ferli erkeklerin tartışma adabını bilmemelerini, bu eşsiz öğretmenden mahrum olmalarına bağlıyorum. Film yönetmeni Fred Schepisi olan ve 2015 yılı ABD yapımı filmin konusu şöyle: Görev yaptığı okulda popüler olan İngilizce Öğretmeni Marcus(Clive Owen) ile aslında ressam olan ama Marcus'un çalıştığı okula Sanat Tarihi Öğretmeni olarak atanan Delsanto(Juliette Binoche) arasındaki tatlı çekişmeyi anlatıyor film. Kısa bir zaman sonra, bu tatlı çekişme öğrencilere de sirayet eder ve iki öğretmen kendilerini beklenmedik bir yarışın içinde bulurlar; resimler mi üstündür yoksa kelimeler mi? İşte Kelimeler ve Resimler filminden seçtiğim replikler: -Hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? -Bir resim, bin kelime eder. Anonim -Bizi uzaklara götürebilecek kitaptan daha iyi bir fırkateyn yoktur. Emily Dickinson -Resim bana kitabın sayfalarca anlatacağı şeyi tek bakışta gösteriyor. İvan Turgenyev -Shakespeare'in First Folio'sunda yer alan resminin altında şu kelimeler yazar: okuyucu; buna onun resmi gibi değil, kitabı gibi bak. -Bir kitap ne işe yarar ki diye düşündü Alice, resimleri olmadan. Lewis Carol -Resim, üçkağıtçılık, kandırmaca ve suçun işlenmesi için bir aldatmaca gerektiren bir şeydir. Edgar Degas Soru: Neden SANAT? -Eğer duyularımız ve bilincimiz tamamıyla doğayla uyum içinde olsaydı, birbirimizle iletişim kurup birbirimizi anlayabilseydik o zaman sanata hiç ihtiyaç kalmazdı. Aslında hepimiz sanatçı olabiliriz. Çünkü hepimiz biriz. -"Her sanatçı dünyayı kendinin yapar ve bunu yaparken onu yüceltir. Ve bunu yaparken bizi yüceltir, bize daha geniş bir görüş verir. 'Sanat dünyanın bildiği en etkileyici bireysellik modudur" demiş Oscar Wilde...Proust, sadece sanat sayesinde kendi dışımıza çıkabileceğimizi ve dünyaya başka bir açıdan bakabileceğimizi söylemiştir. Sanatçılar bize bu görüşü verdiler çünkü bize kelimeler ve resimler yoluyla kendilerini verdiler. Ve bütün söyleyebileceklerimiz: Hissettiğimiz şey tasvir edilemez. Böyle bir sanatçının değeri de, yetenekleri, enerjileri ve vizyonları sayesinde kendimizi iyi hissetmemizi sağlarlar. En iyisi olmamızı sağlarlar." Benim seçtiklerim bu kadar. Merakınızı uyandırabildiysem eğer, size keyifli izlemeler dilemeden önce şunu söylemek istiyorum: İster kelimeleri kullanalım, istersek resimleri her ikisi de bize hissedebileceğimizin en iyisini hissettirirler. Ama okumayı ve yazmayı seven biri olarak "Ölü Ozanlar Derneği" filminden kulağıma küpe yaptığım bir replikle yazımı sonlandırmak istiyorum: "Kim ne derse desin, sözcükler ve düşünceler dünyayı değiştirebilir." :)

hector55 4 years ago

Narayama Türküsü

Shohei Imamura

3 Gönderi

Narayama Efsanesine göre:"Kıtlık ve yoksulluğun kol gezdiği Japonya' daki bir dağ köyünde 70 yaş ve üzerindekiler gönüllü olarak Narayama Dağı' na götürülüp,ölüme terk edilirler. Toplumun örf ve adetlerine uyum için sofradan bir boğaz eksilsin diye ailenin güçlü, kuvvetli fertleri tarafından…devamıNarayama Efsanesine göre:"Kıtlık ve yoksulluğun kol gezdiği Japonya' daki bir dağ köyünde 70 yaş ve üzerindekiler gönüllü olarak Narayama Dağı' na götürülüp,ölüme terk edilirler. Toplumun örf ve adetlerine uyum için sofradan bir boğaz eksilsin diye ailenin güçlü, kuvvetli fertleri tarafından karlı dağa götürülüp, açlık ve soğuktan ölmeleri için bırakılırlar.Büyükanne Orin, dağa götürüldüğünde kar yağdığı için şanslı sayılır; açlıktan uzun süre acı çekerek ölmek yerine, soğuktan donarak ölmek daha az acı çekmesine neden olacağı için." Kısaca efsane böyle. Kızılderililerin geleneğinde de, yaşlı olanlar ailelerine haber vermeden kendi iradeleriyle kutsal kabul ettikleri yerlere çekilip,tek başlarına ölümü beklemeye giderler.Biri Amerika kıtasında yaşayan bir topluluğun diğeri Asya kıtasında yaşayan bir ulusun, ufak tefek ayrılıklara rağmen aynı geleneğe sahip olması,"kültür göçü" ne bir örnektir.Bu göç, kıtaları ve coğrafyaları aşarak toplumlara ulaşıp yer edinmiştir. Narayama Efsanesi' nde yaşlılara yapılan muamele bize yanlış gelebilir.. Çünkü kültürümüzde, yaşlılara saygı gösterilip, evin baş köşesinde yer verilir, ölünceye kadar da bakılır. Anadolu' da şaka yollu da olsa kadına "kaşık düşmanı" denildiğini unutmadan, bir boğaz eksilsin diye, gelecek nesillere(doğacak bebeklere) yer açmak için yaşlıları Narayama Dağı' na götürenleri vicdansızlıkla suçlayabilir miyiz? Ya da, üretmeden tüketmemek için ölümü beklemeye giden yaşlıların davranışını fedakarlık olarak nitelendirebilir miyiz? Bunu ön yargısız değerlendirebilmemiz güçtür; çünkü içine doğduğumuz kültürün etkisinde kalırız ister istemez. Her insan kaçınılmaz bazı kimliklerle doğar. Bir insanın kendi iradesi dışında, doğumda edindiği kimlikler vardır: (Aile kimliği, Coğrafya kimliği, Din ya da mezhep kimliği, Irk ya da milliyet kimliği, Vatandaşlık kimliği gibi.) Ne zaman kültür farklılıklarını ve farklı kimlikleri kabul edip onlara saygı duymayı öğrenirsek ve "kültür çevresi"ni genişletirsek, o zaman dünyada bir çok sorunun çözüldüğünü de görebiliriz. İnanın! Dünyanın buna çok ihtiyacı var.