(@) - Raf

Dizi konusu: Psikiyatri kliniğindeki bir hemşirenin yaşantısı yoluyla ruhsal hastalıklar hakkında bilgilendiren, empati kurmayı sağlayan, hayatın bir de bu yanı var diyen hem hasta gözünden hem de sağlık çalışanı yönünden her konuyu ele alan bir yapım. Her bölümünde şizofreni, depresyon,…devamıDizi konusu: Psikiyatri kliniğindeki bir hemşirenin yaşantısı yoluyla ruhsal hastalıklar hakkında bilgilendiren, empati kurmayı sağlayan, hayatın bir de bu yanı var diyen hem hasta gözünden hem de sağlık çalışanı yönünden her konuyu ele alan bir yapım. Her bölümünde şizofreni, depresyon, intihar eğilimi, yakınını kaybeden, mobbing, bipolar, manipülasyon, panik atak gibi birçok noktaya değiniyor. Yalnızca hastalar üzerinden değil, diğer hastane çalışanlarının da hayatları üzerinden önemli noktalara değiniyor. Bu diziyi bence en güzel özetleyen cümle: "Ruh hasta olmadan, beden hasta olmazmış." olabilir. "Kendimi kaybettim. Hayır. Hiç kendim olma fırsatım olmadı ki. Ben kimim? " Bazen sevdiklerimiz için her zaman en iyisi olmasını isteriz ve mutlu olmasını isteriz. Hata yapmasına izin vermeyiz... Aslında kendi deneyimlerimizden yola çıkarak sevdiklerimiz zarar görmesin diye hep bir adım önde ona yardımcı oluruz ya da olduğumuzu zannederiz. Bazen en büyük yardım hata yapmasına ve ders çıkartmasına izin vermektir. En büyük mutluluk "özgür" olmaktır. Kimseye kendimizi beğendirmeye çalışmamaktır. Bir diğer yandan ise insan en çok anlaşılmak ister. Çünkü insan olmak, sadece etten kemikten değil; anlamaktan geçiyor. Hastanın sen beni görüyor musun demesi bence çok anlamlı bir cümleydi. Varken insanların seni görmezden gelmesi. Kendini değersiz ve yalnız hissetmek. Bazen bir bakış, bazen bir söz sizi mutlu edebilir. "Mutluluk para değil bazen de bir üzümden vazgeçiştir. Bilemeyiz..." Sizin önemsiz olarak gördüğünüz ve düşünmeden söylediğiniz tek bir cümle veya kelime bir insanın hayatını etkileyebiliyor. Birine psikolojik olarak baskı uygulamak fiziksel acıdan çok daha can yakıcıdır. Yetersiz olduğunu ve hayatta yaşamak için bir amacı olmadığını hissettirmek tamamen bir intihara teşvik etmektir. Sana iyi gelen şey aslında o kadar da uzağında değildir. Yeter ki bakmasın bil :) "Kırıcı sözler hangi konuda olursa olsun insanı incitiyor."

hurindane 4 months ago

Bir Ayrılık

Asghar Farhadi

89 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: Kızının daha iyi şartlarda büyümesi için yurt dışına taşınmak isteyen Simin'in, Alzheimer hastası olan babasına bakmak adına bunu reddeden kocası Nader'e boşanma davası açmasıyla birlikte gelişen olayları konu ediniyor. A Separation daha ilk dakikasında ne anlatacağını açık eder.…devamıFilm konusu: Kızının daha iyi şartlarda büyümesi için yurt dışına taşınmak isteyen Simin'in, Alzheimer hastası olan babasına bakmak adına bunu reddeden kocası Nader'e boşanma davası açmasıyla birlikte gelişen olayları konu ediniyor. A Separation daha ilk dakikasında ne anlatacağını açık eder. Kamera karşısında bir hâkim vardır fakat izleyiciden bir cevap bekler gibiydi. Başta sanki bize soruyor gibiydi o yüzden hakim görünmüyordu ama asıl yargılanan evlilik değil, ahlakın kendisidir. Simin’in cümlesi nettir: “Baban Alzheimer. Senin onun oğlu olduğunun farkında bile değil.” Bu cümle gerçeği söyler. Soğuk, rasyonel ve inkâr edilemez bir gerçek. Nader’in cevabı ise filmin tamamını sırtlanır: “Ben onun babam olduğunu biliyorum.” Bu cevap bir duygu değil, bir ilke beyanıdır. Film boyunca Nader’i hareket ettiren şey sevgi değil; doğru bildiğini yapma zorunluluğudur. Onun dünyasında doğru, koşullara göre eğilip bükülen bir şey değildir. Baba hatırlamasa da babadır; sorumluluk değişmez. Nader’in trajedisi de tam burada başlar. Çünkü bu ilke, başka hiçbir hayatı hesaba katmaz. Simin ise aynı hayata başka bir yerden bakar. O, bugünü değil geleceği görür. Kızı Termeh için daha açık, daha adil, daha nefes alınabilir bir yaşam ister. Gitmek istemesi kaçış değil; tükenmişliğin kabulüdür. Filmde Simin’in en sarsıcı cümlesi belki de şudur: “On dört senedir bana bir kere bile ‘kal’ demedin.” Bu bir sitemden çok, bir yokluk tespitidir. Simin, sevilmediğini değil; hiçbir zaman seçilmediğini söyler. Bu yüzden aralarında karşılıklı bir saygı vardır. Ama saygı, birlikte kalmaya yetmez. Sevgi vardı ama davet yoktu. Termeh bu iki dünya arasında sıkışmış bir köprüdür. Zeki, dikkatli ve her şeyin farkındadır. Ama bu farkındalık onu özgürleştirmez; tam tersine yük bindirir. Film boyunca Termeh babasına güvenir. Çünkü baba tutarlıdır, kaçmaz, bedel ödemeyi kabul eder. Nader’in ona verdiği en güçlü ders şudur: “Yanlış yanlıştır, kim söylerse söylesin.” Ne var ki Termeh bu dersi, babasından gördüğü çelişkiyle birlikte öğrenir. Hakim karşısında yalan söylediği an, filmin en sessiz ama en belirleyici kırılması yaşanır. Termeh doğruyu savunmak için gerçeği eğmiştir. Siyah–beyaz bir ahlak anlayışı adına gri bir yöntem kullanmıştır. Bu, Nader’in ahlakının bir kopyasıdır. Çünkü Nader de film boyunca tam doğruyu söylemez; susar, eksiltir, ama zihninde hâlâ “doğru tarafta” olduğuna inanır. Razieh karakteri bu gri alanın vicdanıdır. İnancı, yoksulluğu ve korkusu arasında sıkışır. Yalan söyleyemez ama susmayı seçer. Çünkü susmak, ona daha az günah gibi gelir. Film burada şunu fısıldar: Vicdan, sadece söylenenlerle değil, boşluklarla da kirlenir. Nader’in babasının zamanla konuşmaması ise bence yalnızca Alzheimer’ın sonucu değildir. O suskunluk, filmin ahlaki yankı odasıdır. Nader savunduğu doğrularla baş başa kalır. Onu dengeleyecek, yumuşatacak bir ses yoktur. Baba sustukça Nader sertleşir; Nader sertleştikçe herkes daha yalnız kalır. Simin’in gidişi bu suskunluğu derinleştirir. Çünkü evden yalnızca bir kadın değil, hayatın akışı çıkmıştır. Finalde Termeh’ten bir seçim yapması istendiğinde film cevabı vermez. Çünkü mesele kimin seçildiği değil, bir çocuğun böyle bir seçimi yapmak zorunda bırakılmasıdır. Ama bana kalırsa Termeh büyük ihtimalle babasını seçerdi. Ama bu bir zafer olmazdı. Bu, doğruya inanarak erken yaşta katılaşmak olurdu. “Doğru yolda yanlış ilerlemek” tam olarak budur. A Separation’ın söylediği şey şudur: Kimse bütünüyle suçlu değildir. Ama herkes, bir başkasının eksikliğini büyütür. Doğru olmak, bazen adil olmaya yetmez. Ve en acısı: ahlak miras kalır; ama çoğu zaman çelişkileriyle birlikte.Bu film bir ayrılığı anlatmaz; insanların kendi doğrularında yalnız kalışını anlatır. Filmde nasıl izlerseniz izleyin, herkes önce haklı görünür; sonra bir an gelir, aynı kişi haksızlaşır. Film tam da bu yüzden net bir suçlu–suçsuz alanı açmaz. Çünkü A Separation’da mesele kimin haklı olduğu değil, haklı olmanın insanı nereye sürüklediğidir. Karakterlerin hepsi gri bir zeminde durur; ama buna rağmen benim için filmde en çok sevdiğim kişi Nader olur. Çünkü o, sorumluluktan kaçmaz. Doğru bildiğini savunur, bedel ödemeyi göze alır. Merhametlidir, vicdanlıdır; ama kusursuz değildir. Hata yapar, eksik bırakır, susar. Yine de emin olmadığı yerde kesin hüküm vermektense gri kalmayı tercih eder. Nader’in derdi meselelerin çözülmesi değildir. Onun için bir sorunun “kapanmış” olması yeterli bir cevap sayılmaz. Asıl ihtiyacı, haklı ile haksızın kesin olarak yerini bulmasıdır. Çünkü onun dünyasında doğru, her şeyin önündedir. Doğru bozulursa düzen bozulur; doğru kaybolursa insan kendini kaybeder. O, siyah–beyaz bir hayat ister. Ama bu siyah–beyazlığı, gri bir dünyanın içinde inşa etmeye çalışır. Belki de trajedisi tam olarak buradadır. Doğruyu savunurken insanları incitebileceğini fark etmez; ama yine de doğruyu bırakmaz. Çünkü onun için doğru, bir seçenek değil, bir zorunluluktur. Bu yüzden Nader’i sevmek, onu bütünüyle aklamak değildir. Onu sevmek, şunu kabul etmektir: Bazı insanlar haklı olmak ister, bazıları mutlu. Nader, haklı olmayı seçer. Ve film, bunun bedelini bize sessizce gösterir. Sağlıcakla kalın🕊

hurindane 4 months ago

Çocuk, Köstebek, Tilki ve At

Peter Baynton

136 Gönderi

Spoiler içeriyor Animasyon konusu: Yalnızlık, dostluk, sevgi ve kendini bulma üzerine çok sade ama derin bir hikâye anlatıyor 🌱 Bu animasyonun en güçlü yanı, seni düzeltmeye çalışmamasıdır. “Haklısın” demez, teselli etmez, yol göstermez. Buna rağmen —belki de tam bu yüzden— anlaşıldığını hissettirir.…devamıAnimasyon konusu: Yalnızlık, dostluk, sevgi ve kendini bulma üzerine çok sade ama derin bir hikâye anlatıyor 🌱 Bu animasyonun en güçlü yanı, seni düzeltmeye çalışmamasıdır. “Haklısın” demez, teselli etmez, yol göstermez. Buna rağmen —belki de tam bu yüzden— anlaşıldığını hissettirir. İnsan izlerken kendini savunma ihtiyacı duymaz. Çünkü kimse onu tartmaz, ölçmez, iyileştirmeye kalkmaz. Bazı hikâyeler anlatılmaz; hissedilir. Oğlan, Köstebek, Tilki ve At, izleyicisini bir olay örgüsünün peşinden sürüklemek yerine onun yanına oturur. Konuşmaz gibi yapar ama tam da bu yüzden insanın içindeki en gürültülü yerlere dokunur. Bu animasyon, çağımızın yorgun ruhuna söylenmiş fısıltı hâlinde bir cümledir. Oğlan konuşurken büyük laflar etmez; ama sorduğu sorular tanıdıktır. Hayatın bir yerinde herkesin içine düşen o sessiz sorular gibi… At cevap verirken nasihat vermez; yargılamaz. Sözü azdır, yükü çoktur. Köstebek seni neşelendirmeye çalışmaz; acıyı bastırmaz, dikkati başka yere çekmez. Sadece yanında durur. Tilki ise “güçlü ol” demez. Çünkü kırılganlığın ne demek olduğunu bilen biri, başkasından sertlik beklemez. Bu yüzden animasyon, modern dünyanın başarı, hız ve sonuç takıntısına karşı sessiz bir direniştir. Durur. Yavaşlar. Bekler. İzleyiciden de aynısını ister. Bu yüzden filmi izlerken insanın boğazı düğümlenir. Çünkü ilk kez biri, yüksek sesle değil de sanki kulağına eğilerek şunu söyler gibi olur: “Bu hâlinle de varsın. Yorgun olman da normal.” Animasyonda “ev” bir bina değildir. Köstebek için pasta, çocuk için ışıkları olan bir yer gibi görünür ama anlatı sonunda şuraya varır: “Ev, kendini ait hissettiğin yerdir.” Ve sevgi çoğu zaman yüksek sesle söylenmez. “Seni seviyorum” yerine şu cümle gelir: “Birlikte olduğumuza memnunum.” Küçüklük sahnesi de tam burada anlam kazanır. “Çok küçüğüm” demek, önemsiz olmak değildir. Aksine, farkına varmaktır. Evet, kocaman bir dünyadayız. Evet, çoğu zaman kimse bize bakmıyor ve bu —sanılanın aksine— korkutucu değil, özgürleştiricidir. Çünkü kimse bakmıyorsa: Hata yapabilirsin. Yavaşlayabilirsin. Mükemmel olmak zorunda değilsin.Sadece yürüyebilirsin. Ve gerçekten de… O kadar çok güzellik vardır ki, hepsini görmek için merkezde durmaya gerek yoktur. Herkese bir gün mutlaka şu soru sorulur: “Büyüyünce ne olacaksın?” Doktor, öğretmen, başarılı, güçlü, zengin… Bunların hepsi ne yaptığınla ilgilidir. Ama çocuğun cevabı ne olduğunla ilgilidir: “İyi biri.” Animasyon burada dünyaya karşı sessiz ama derin bir itiraz yükseltir. Dünya sana sürekli “bir şey ol” diyecektir. Daha fazlasını yapmanı, daha yükseğe çıkmanı, daha sert olmanı isteyecektir. Ama en zor, en cesur ve en kıymetli hedef şudur: Kırmamaya çalışmak ,anlamaya çalışmak, güçlüyken nazik kalmak, acı çekmişken can yakmamak. İyi biri olmak, zayıflık değildir. Bu dünyada bilinçli bir seçimdir. Ve çocuk bu cevabı uzun uzun düşünerek vermez. Çünkü içinden gelir. Henüz bozulmamış bir pusula gibidir Animasyon sanki şunu hatırlatır: Hayat seni çok şey yapmaya zorlayacak. Ama iyi kalabilmek, hepsinden daha zor olacak. Belki de bu yüzden bu cevap insanın içine dokunur. Çünkü çoğumuz büyürken bunu kaybettik. Ama hâlâ… özlüyoruz. Oğlan, Köstebek, Tilki ve At, izleyiciyi değiştirmeye çalışmaz. Onu olduğu yerde bulur. Yormaz, zorlamaz, öğretmez. Sadece şunu söyler: “Bu hâlinle de varsın ve iyi ki varsın” Ve belki de çağımızda duyulması en zor ama en gerekli cümle budur. Seni seviyorum demekten ve yardıma ihtiyacınız olduğunda "imdat" demekten çekinmeyin. Tilki'nin de dediği gibi: Yardım istemek vazgeçmek değildir. Vazgeçmeyi reddetmektir.

hurindane 4 months ago

Leyla'nın Kardeşleri

Saeed Roustayi

102 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: 40 yaşındaki Leyla, tüm hayatını anne babasına ve dört erkek kardeşine bakmakla geçirmiştir. Aile, uluslararası ekonomik yaptırımların pençesine düşmüş bir ülkede sürekli tartışır ve borçların altında ezilir. Kardeşler iki yakalarını bir araya getirmeye çalışırken Leyla bir fikir bulur.…devamıFilm konusu: 40 yaşındaki Leyla, tüm hayatını anne babasına ve dört erkek kardeşine bakmakla geçirmiştir. Aile, uluslararası ekonomik yaptırımların pençesine düşmüş bir ülkede sürekli tartışır ve borçların altında ezilir. Kardeşler iki yakalarını bir araya getirmeye çalışırken Leyla bir fikir bulur. İnsan, uzun süre aynı düzenin içinde kaldığında, o düzen ne kadar yıpratıcı olursa olsun, bozulmasını bir tehdit olarak algılamaya başlar. Hatta zamanla mutluluk bile riskli bir ihtimale dönüşür. Leyla’nın Kardeşleri tam da bu ruh hâlinden seslenen bir film. Değişmenin değil, değişememenin; başkaldırının değil, suskunluğun ve alışılmış çaresizliğin hikâyesi. Ailenin erkeklerinden biri olan Alirıza’nın içinde bir umut vardır. Ne var ki bu umut korkuyla çevrilidir. Babasına duyduğu saygı, onun iradesinin önüne geçer. Doğru olduğunu bildiği şeyleri yapamaz; yanlış olduğunu bildiklerine ise ses çıkaramaz. Sürekli tekrarladığı “Kimseyi zorlayamayız” cümlesi, aslında bir ahlaki ilke değil, bir geri çekilme biçimidir. Alirıza bilir ama eyleme geçmez; hisseder ama risk almaz. Babaya, yani ataya karşı gelmek onun için hâlâ aşılmaz bir sınırdır. Leyla ise filmin asıl taşıyıcısıdır. Kendi hayallerinden vazgeçmiş, hayatını ailesine adamış, yükü sessizce sırtlanan bir kadındır. Ne var ki bu fedakârlık ona ne söz hakkı ne de takdir kazandırır. Aksine, aile içinde bir suçlu arandığında ilk bakılan kişi hep Leyla olur. Aileyi bu ekonomik ve manevi çıkmazdan kurtarmaya çalışan odur; fakat film boyunca kadın olmanın getirdiği görünmez ama ağır engellerle mücadele etmek zorunda kalır. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri, kardeşlerin Manouchehr’in ortağıyla görüşmeye gittiği sahnedir. Bu görüşme “erkek işi” olarak tanımlanır ve Leyla’dan evde kalması istenir. Oysa ailenin düzenli maaş alan tek üyesi Leyla’dır; herkesin geçimini fiilen sağlayan odur. Buna rağmen ondan beklenen, yanlış kararlara sessiz kalması, olan bitene razı olmasıdır. Leyla’nın emeği görünmez, sesi gereksiz, varlığı ise ancak ihtiyaç duyulduğunda hatırlanır. Filmin kırılma anlarını oluşturan törenler ve seremoniler bu dışlanmayı daha da görünür kılar. Açılış töreninde, reislik unvanının peşinden gidilen gösterişli düğünde kadınlar kenara çekilir. Olan biten her şey erkekler arasında gerçekleşir. Kadınlar yalnızca uzaktan bakar; kararların, hataların ve sonuçların dışında bırakılır. Leyla’nın iç dünyasına en çok yaklaştığımız anlardan biri, Alirıza ile balkonda yaptığı konuşmadır. Alirıza ona, “Alaaddin’in sihirli lambası bende olsa ne dilerdin?” diye sorar. Leyla’nın cevabı filmin belki de en yalın ve en acı itirafıdır: “Bir sırtımı yaslayabileceğim bir abla.” Bu cümle, yalnızlığın tanımını yeniden kurar. “Yalnız insan kime denir?” sorusuna verilecek en doğru cevaplardan biri şudur: Kız kardeşi olmayan kadın. Annesi ve babası tarafından anlaşılmayan, evi fiilen ayakta tutan ama emeği görmezden gelinen bir kadının dayanacak bir omzu yoktur. Herkes çocuk sahibi olunca anne-baba olmadığı gibi, her kardeş de güvenli bir sığınak olamaz. Ailede herkes aslında pek çok şeyin farkındadır; fakat hiç kimse babaya, yani köklü otoriteye karşı çıkamaz. Filmin ironik anlarından biri de “Kaç kızdan sonra erkek çocuk olursa babama bakar?” söylemidir. Oysa bu ailede gerçek sorumluluğu alan, yükü taşıyan kişi Leyla’dır. Ataerkil düzen, sorumluluk almayan ve riskten kaçan erkeklere bu cümleyi kurma konforunu sunarken, sorumluluğu üstlenen kadını görünmez kılar. Babanın temel talebi saygıdır. İlk bakışta bu talep anlaşılabilir görünür; ancak zamanla ortaya çıkar ki onun için esas mesele para değil, gösteriştir. Saygınlığın, ekonomik güçle değil, sembollerle kurulabileceğine inanır. Oysa para olduğunda saygınlık kazanılacağının bile farkında değildir. Final sahnesinde Leyla’nın herkese ağlamasına rağmen babasına ağlamaması, filmin duygusal doruk noktasıdır. Babasının ölümü Leyla’yı mutlu etmez; fakat onu bir ölçüde özgürleştirir. Yine de bu özgürlük tamamlanmış değildir. Baskı, sorumluluk ve vicdan yükü hafiflemiştir ama tamamen yok olmamıştır. Erkek kardeşin dans etmeye devam etmesi, doğum gününün sürmesi hayatın erkekler için kesintisiz akışını simgelerken; Leyla’nın babasına bakıp yüzünde beliren o buruk tebessüm bir umut değil, bir farkındalık anıdır. Film tam da bu noktada susar. Seyirciyi rahatlatmaz, bir kurtuluş hikâyesi anlatmaz. Geriye tek bir soru bırakır: Bundan sonra ne olacaktır? Belki büyük bir değişim olmayacaktır. Ama Leyla artık neyi taşıdığını, neyin kendi yükü olmadığını bilmektedir. Ve bazen bu bilme hâli, bir hayatı kökten değiştirmese bile, insanın kendini tüketmesini durdurur. Ve daha neler yazılabilir bu sayfaya fakat bu kadar benim için yeterli... Leyla'nın o çabasını izlerken sanki kendiniz yaşıyor gibi yoruluyorsunuz ve her şeye rağmen pes etmeyen bir kadının en sonraki çaresiz sessizliğini görüyorsunuz. Sadece bakışları ile konuşuyor. 🌹İyi izlemeler...

hurindane 4 months ago

Ölü Gelin

Tim Burton

189 Gönderi

Spoiler içeriyor Animasyon konusu: 19. yüzyılda geçen hikayede, Victor adlı utangaç bir gencin görücü usulü ile tanıdığı ama hemen aşık olduğu Victoria ile evlilik hazırlığı yaptığı bir sırada yanlışlıkla mezarından çıkmasına sebep olduğu bir ölü gelinle nişanlanmasını izliyoruz. Victor nişan yüzüğünü yanlışlıkla…devamıAnimasyon konusu: 19. yüzyılda geçen hikayede, Victor adlı utangaç bir gencin görücü usulü ile tanıdığı ama hemen aşık olduğu Victoria ile evlilik hazırlığı yaptığı bir sırada yanlışlıkla mezarından çıkmasına sebep olduğu bir ölü gelinle nişanlanmasını izliyoruz. Victor nişan yüzüğünü yanlışlıkla 'Ölü Gelin'in parmağına takar. -Bana yalan söyledin! Öteki kadının yanına dönmek için... +Anlamıyor musun? Öteki kadın sensin... -Hayır! Sen benimle evlisin. Öteki kadın o! Yüzeyde gotik bir masal gibi görünen ama derininde sevgi, özgürlük ve tamamlanma üzerine kurulu bir anlatıdır. Film, klasik “ölüm–yaşam” karşıtlığını tersine çevirerek izleyiciyi daha ilk sahnelerden itibaren düşünmeye zorlar. Yaşayanlar dünyası siyah-beyaz, soğuk ve kurallarla çevriliyken; ölüler dünyası renkli, hareketli ve duygusal olarak daha canlıdır. Bu terslik, filmin temel sorusunu ortaya koyar: İnsan gerçekten ne zaman yaşar? Hikâye Victor üzerinden ilerler. Victor içine kapanık, nazik ve kırıcı olmaktan korkan bir karakterdir. Toplumun ondan beklediği rolü yerine getirmeye çalışırken yanlışlıkla kendini ölüler dünyasında bulur. Victor’un asıl sınavı, kiminle evleneceği değil; kime karşı dürüst olacağıdır. O baştan sona değişmez, yalnızca doğru sınırı çizmeyi öğrenir. Film, Victor’u bir kahraman gibi yüceltmez; onu vicdanı olan sıradan bir insan olarak sunar. Emily ise filmin duygusal merkezidir. Hayattayken sevgi uğruna kandırılmış, öldürülmüş ve yarım kalmış bir ruh olarak karşımıza çıkar. Onun Victor’a tutunması, gerçek bir aşktan çok kaybetme korkusunun sonucudur. Emily’nin tek renkli mavi tonlarda tasarlanması, onun hâlâ o travmanın içinde donup kaldığını gösterir. Ölüler dünyası ne kadar renkliyse Emily o kadar sade ve kırılgandır; çünkü o henüz tamamlanmamıştır. Filmin asıl dönüşümünü yaşayan karakter de odur. Başta sahip olmak isteyen Emily, finalde vazgeçmeyi öğrenir ve bu vazgeçiş, onun özgürleşmesini sağlar. Victoria ise sessiz ama güçlü bir karşıtlık sunar. O da Victor’u sever fakat hiçbir zaman zorlamaz. Sevginin baskı kurmadan da var olabileceğini temsil eder. Victoria’nın varlığı, Emily’nin yaşadığı dönüşümün aynası gibidir; biri özgür bırakarak sever, diğeri tutunarak. Filmin sembolleri bu anlatımı derinleştirir. Mavi kelebek, ruhun özgürlüğünü ve tamamlanmayı simgeler. Başta Victor’un kelebeği serbest bırakması, finalde Emily’nin kelebeğe dönüşmesiyle anlamını tamamlar. Yüzük, kaderin ironisini taşır; yanlışlıkla takılan bir bağ, herkesin gerçek duygularını ortaya çıkarır. Müzik ise karakterlerin söyleyemediklerini konuşur: Emily’nin sert ve kalın notaları bastırılmış öfkesini, Victor’un ince ve çekingen melodileri suçluluğunu ve merhametini yansıtır. Yardımcı uşağın burnunun yukarı kalkık olması: Kibiri, üstten bakmayı,“Ben senden üstünüm” hissini simgeler.Ama ironik olan şu: Kendisi hizmetkâr. Ama ruhu efendi sanıyor. Yani Burton dalga geçiyor: “Statün küçük ama egon büyük.” Tim Burton’ın karakter tasarımlarındaki orantısızlıklar da bilinçlidir. Büyük saçlar, şapkalar ve abartılı yüzler; içi boşalmış statüleri, egoyu ve toplumsal maskeleri temsil eder. Yaşayanlar dünyasında herkes düzgün ama ruhsuzdur; ölüler dünyasında ise bedenler çarpık ama insanlar daha dürüsttür. Bu görsel dil, filmin “gerçek çirkinlik nerededir?” sorusunu güçlendirir. Ölü Gelin’in finali klasik bir mutlu son değildir. Kimse tam olarak kazanmaz ama herkes olması gereken yerde durur. Emily sevgiyle değil huzurla tamamlanır, Victor doğru olanı seçer, Victoria ise bekleyişinin karşılığını zorlamadan alır. Film, izleyiciye yüksek sesle bir mesaj vermez; sessizce şunu fısıldar: Sevgi, birini kendine bağlamak değil, onun kendi yolunu seçmesine izin vermektir. Bu yüzden Ölü Gelin bir çocuk animasyonu olmaktan çıkar, yetişkinlere hitap eden melankolik bir masala dönüşür. İzledikçe değil, düşündükçe derinleşen bir film olarak kalır.

hurindane 6 months ago

Babam ve Oğlum

Çağan Irmak

180 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: Darbede annesini kaybeden Deniz, yedi yıl sonra hiç görmediği dedesinin Ege'deki çiftliğine gider. Babası Sadık, Deniz'i dedesine emanet edince, Deniz kendisini hafif tatlı kaçık bir ailenin ortasında bulur. “Gideceğim diyen adamın önünde dağ olsa durmaz.” Bu replik, filmdeki…devamıFilm konusu: Darbede annesini kaybeden Deniz, yedi yıl sonra hiç görmediği dedesinin Ege'deki çiftliğine gider. Babası Sadık, Deniz'i dedesine emanet edince, Deniz kendisini hafif tatlı kaçık bir ailenin ortasında bulur. “Gideceğim diyen adamın önünde dağ olsa durmaz.” Bu replik, filmdeki her şeyin özeti gibidir. Çünkü Sadık tam da böyle bir adamdır: Gideceğini söylediği anda gider. Adı gibi sadık kalması beklenen bir adam, köyüne, tarlasına, babasına isyan eder ve gider. Gitmekle başlar bütün hikâye… Ve gitmekle biter. Film tezatlarla doludur. Sadık, hayatı boyunca “sadık” olmaya zorlanmış bir adamdır; adına kadar planlanmıştır. Ama o, planların dışına çıkar. Gitmek ister ve gider. Babası Hüseyin ise tam tersine, hep kalır. Kalır ve içinde büyüttüğü öfkeyi, kırgınlığı, sevgiyi bir türlü söyleyemez. Çetin Tekindor’un canlandırdığı Hüseyin Efendi, sevgisini gösteremeyen o eski nesil Türk babalarının en dokunaklı portresidir. Gözleriyle oynar; bir bakışta hem öfke, hem pişmanlık, hem de bitip tükenmeyen bir sevgi vardır. “Keşke gitme deseydim…” Bu cümle ve sahne gözlerimin dolmasına sebebiyet verdi. Çünkü hepimiz bir yerlerde bu cümleyi içimizden geçirmişizdir. Hüseyin, oğluna kızgındır aslında kırgınlığı yoktur. O gittiği yıllarda bile Sadık’ın çocukluk videolarını izler durur. Yanında olduğu halde sarılamaz; çünkü gurur, çünkü alışkanlık, çünkü “baba” olmanın getirdiği o ağır yük. Ama aslında çoktan affetmiştir oğlunu. Hem de en baştan. Sonra Sadık geri döner… Ve bu kez gitmeyeceğini değil, gideceğini söyler. Çünkü artık ömrünün sonundadır. İşte o an Hüseyin Efendi yıkılır. O çok sevdiği, çok kırıldığı, çok beklediği oğlu, bir daha geri dönmeyecektir. Ve Hüseyin, oğluna sarılmak için çok geç kaldığını ancak oğlunun ölümüyle anlar. “Oğlum…” diye başlayan o haykırış… Yıllarca içinde biriken, söylenmemiş onlarca cümlenin, bastırılmış sevginin, keşkelerin tek bir anda patlamasıdır. Kollarını açması ve gitme deseydim demesi... Filmin en güzel yanı, o kalabalık aile tablosudur. Deniz’in kurduğu cümleler belki de filmin en güçlü özetidir: “Eve gittiğimde çok soru sormayacağım, uslu duracağım. Kavga etseler üzülmeyeceğim. Amcama neden böylesin demeyeceğim, biraz yavaş anlıyor ama çok iyi biri… Dedeme baştan dede demeyeceğim belki sevmez. Buna üzülmeyeceğim Sonradan severse diyebilirim…” Bu sözler, o evin tüm çarpıklığını, tüm sıcaklığını, tüm samimiyetini anlatır. Sanki biri gizli kamera yerleştirmiş de, gerçek bir Türk ailesinin günlük hayatını çekiyordur. Bağırarak konuşurlar, birbirleriyle uğraşırlar, dalga geçerler ama bir saniye bile yalnız bırakmazlar birbirlerini. Deniz’i mutlu etmek için çocuk olurlar, onun sevdiği şeyleri yaparlar. O evde sevgi, sözle değil, eylemle gösterilir. Sadık ile Hüseyin Efendi, iki farklı kuşağın çatışmasını temsil eder. Biri gitmek isteyen, diğeri kalması gereken… Aradaki uçurum kapanmayacak gibi görünür. Ama tam ortada Deniz vardır. O küçük çocuk, kuşaklar arasındaki köprüdür; umuttur. Babam ve Oğlum, sadece bir aile dramı değildir. Bu film, söyleyemediğimiz “seni seviyorum”ların, yapamadığımız sarılmaların, geç kaldığımız özürlerin filmidir. Her izleyişte insanın içine bir hançer gibi saplanan ama aynı zamanda iyileştiren bir başyapıt. Ve evet… Eğer bu filmi gerçekten sevdiyseniz, bilin ki kendinizden bir parça bulmuşsunuzdur. "Evlatlar, babalarını hep hatırlamak istediği gibi hatırlarlar" Kırık kalplerin, geç kalınmış sarılmaların ve “keşke”lerin filmi...

hurindane 6 months ago

The Walking Dead

Frank Darabont

289 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizi Konusu: Dünya çapında beklenmedik bir biçimde ortaya çıkan esrarengiz bir bulaşıcı beyinsel hastalık sonucu, modern medeniyetin sonunu getiren bir zombi salgınını konu eder. Bence bir zombi dizisinden ziyade insanlık konusunu ele alan bir diziydi. Kesin izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Her…devamıDizi Konusu: Dünya çapında beklenmedik bir biçimde ortaya çıkan esrarengiz bir bulaşıcı beyinsel hastalık sonucu, modern medeniyetin sonunu getiren bir zombi salgınını konu eder. Bence bir zombi dizisinden ziyade insanlık konusunu ele alan bir diziydi. Kesin izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Her dizide olduğu gibi tabii ki bu dizide de olumsuzluklar vardı lakin zombi dizisi yerine altında yatan anlam yüklü bahsetmek istediği konuya odaklanırsak daha güzel oluyor. Her bir karakterin ilk sezondan son sezona kadar hem fiziksel hem de ruhsal açıdan ne kadar değiştiği gözle görülür bir şekilde önümüze geliyor. İlk başta zombilerden kaçmaya çalışan ve daha salgının ne olduğunu anlamayan bir topluluk var karşımızda. Sonra ise "zombiler değil insanlar daha tehlikeli" olduğu savunuluyor. Bir yandan yaşama arzusu, bir yandan liderlik, kaybetme korkusu... Bunlar birleşince ise insani duyguları yavaş yavaş kaybetmeye başlıyoruz. İnsanlarla beraber insanlık da ölmeye başlıyor. Dizi, insanlığın yavaş yavaş öldüğünün belgeseli. Her kurşun, her ihanet, her "gerekli" cinayet... Bir parça daha insanlık mezarlığına gömülüyor. Ama yine de, Daryl'in bir çocuğa sarılması, Rick'in Judith için savaşması, Maggie'nin intikamdan vazgeçmeye çalışması... Dizi, tamamen ölmediğimizi hatırlatıyor. "Öldürmezsen ölürsün. Ama öldürürsen, zaten ölmüşsündür." Bu ikilem arasında insani bir duygu savaşı başlıyor. Evet, insanlık ölüyor. Ama dizi şunu da soruyor: "Peki ya tamamen ölürse? O zaman ne kalır? Sadece zombi mi?" Evet, öldürmezsen ölürsün. Ama tamamen ölürsen, zaten ölmüşsündür." Bu dünya artık merhamet etmeyi kaldıran bir yer değil. Merhamet, seni öldürür. Vicdan, seni yavaşlatır. Güven, seni kör eder. Zombi kıyametini bir arka plan olarak kullanıp asıl hikâyeyi insanlığın yavaş yavaş ölümü üzerine kuruyor. Dizi, "Öldürmezsen ölürsün" cümlesini bir felsefe hâline getiriyor ama bu sadece fiziksel ölüm değil; ahlaki, duygusal ve insani ölüm. The Walking Dead dizisinde iki şekil ölüm ön plana çıkıyor. Fiziksel ve Ahlaki olarak. Fiziksel dediğimiz kavram bir zombinin ısırması, silah vb. Lakin ahlak olarak dediğimiz vicdan, merhamet, acıma duygusu vb duyguları kaybetmek. Karakter analizinde öne çıkan ilk isim Rick oluyor. Eski bir şerif yardımcısı, dizinin lider figürü ve ahlaki pusulası. Koma sonrası uyanıp ailesini ararken, grubu bir araya getiriyor. Başlangıçta idealist bir kahraman; zamanla, "insanlar en tehlikeli olanlar" gerçeğiyle yüzleşiyor. İlk sezonlarda otoriter bir lider olarak görülüyor, ama kayıplar onu paranoyak ve acımasızlaştırıyor. Liderlik yükü altında kırılganlaşıyor, ama her seferinde "hayatta kalmak için ne gerekiyorsa" mottosuyla toparlanıyor. Ne kadar mantık insanı olsa da duygusal olarak verdiği kararlar ve kaybetme korkusundan dolayı bazı zamanlar maalesef ki grubu riske atıyor. Carl: Büyüdüğü gözle görülür bariz karakterlerden birisi. Fazla sorumluluk sahibi ve küçük yaşta olgunlaşmak "zorunda" kalan bir "çocuk".Aslında aile üyeleri de çocuk gibi davranmasını eğlenmesini istiyor lakin o hayatın gerçeklerinin farkında. Belki de Carl farkındalığı temsil ediyordu. Acı ama gerçek bir zorunluluk. Daryl: Avcı, crossbow ustası ve "kötü çocuk" imajlı bir hayatta kalan. Başlangıçta yalnız kurt; Merle'in etkisiyle agresif. 2. sezondan itibaren gruba bağlanıyor. Geçmişte yaşadığı çocukluk onu güvensiz bir kişilik olmasını sağlıyor. Hayatta kalma becerileri yüksek olan birisi. Ne kadar sert olsa da insani duygusunu yitirmemeye çalışan ama bir o kadar da intikamcı birisi. Öldürmek ve affetmek arasındaki çizgi. Carol: Başlangıçta ezik bir ev kadını. Sözde güçlü kocası Ed'in gölgesinde. Kızı Sophia'nın kaybı, onu dönüştürüyor. En çok değişimi gözler önünde olan bir karakter lakin çok karmaşık bir karakter. Sevgi ve vahşilik arasında gidiyor. Geçmişte yaşadıkları ya da kayıpları onu "Hayatta kalmak için her şeyi yap" felsefesine itiyor. Ne kadar anne figürü olsa da intikamcı yanını bastıramıyor. Çok zayıf görünen bir kadın lakin çok güçlü ve her an ne yapacağı bilinmeyen bir karakter. Michonne: Kılıç ustası, yalnız bir savaşçı. İlk göründüğünde "kurtarıcı" olarak geliyor, ama geçmişi karanlık. Rick'le ilişkisi onu yumuşatıyor. Annelik ve liderlik rolleriyle dengeleniyor. Güçlü görünüm altında yas tutuyor. Negan: Saviors lideri. Sopası Lucille'le korku salıyor. Başlangıçta saf kötülük; ama geçmişi (eşinin ölümü) onu insanlaştırıyor. Mizahı ve şiddeti dengeliyor, ama sadizm köklü. Glenn: İdealist, becerikli; Maggie'yle aşkı umut simgesi. En sevdiğim karakterlerden birisiydi ve değişimi çok barizdi. İlk başta o sevdiği kırmızı arabayı gördüğünde süren, risk almaktan korkmayan, her an her şeyi yapabilecek bir zeki ve çevikliğe sahip bir karakterdi. Maggieyi kaybetme korkusu onu zayıflatmıştı. Önceden kaybedecek bir şeyi yoktu sonra ise işler çok değişti. Zombi dünyasında sevgi ve vicdan gibi konular seni zayıf yapar cümlesinin temsili olabilir. Sevgiden güçlenen ama bir o kadar da zarar gören bir karakterdi. Maggie: Güçlü anne figürü; intikam ve liderlik arasında denge. İntikam için elinden gelen her şeyi yapan ama insanlığını kaybetmek istemeyen bir karakter. Hershel: Grubun ahlakını temsil ediyor. Karşısında dönüşmüş bir zombi olmasına rağmen hala insan olduğunu savunuyor. Belki de sadece insanlığı savunuyordu. Kayıbından sonra insanlar ne kadar intikam ile vahşileşmeye başlasa da her zaman bir iyilik olarak akıllarına geliyor vicdanını temsil ediyordu. Tyreese: Vicdanlı koca adam. Hayatta kalsa dizi daha "insani" olurdu. Ama beraberinde daha çok kayıba sebebiyet verir ve kötülüğün olduğu bir yerde vicdani duygusunu kaybetmeye başlayan herkes için iyilik her zaman kötüdür. "Hayatta kalmak için ne kadar değişmek gerekiyor" Severek izlediğim bir diziydi veya bir zombi dizisine bu kadar fazla anlam yükleyen bendim :) Anlamlı olan her şeyi severim. Sağlıcakla kalın 🕊