(@) - Raf

Spoiler içeriyor Film konusu: 40 yaşındaki Leyla, tüm hayatını anne babasına ve dört erkek kardeşine bakmakla geçirmiştir. Aile, uluslararası ekonomik yaptırımların pençesine düşmüş bir ülkede sürekli tartışır ve borçların altında ezilir. Kardeşler iki yakalarını bir araya getirmeye çalışırken Leyla bir fikir bulur.…devamıFilm konusu: 40 yaşındaki Leyla, tüm hayatını anne babasına ve dört erkek kardeşine bakmakla geçirmiştir. Aile, uluslararası ekonomik yaptırımların pençesine düşmüş bir ülkede sürekli tartışır ve borçların altında ezilir. Kardeşler iki yakalarını bir araya getirmeye çalışırken Leyla bir fikir bulur. İnsan, uzun süre aynı düzenin içinde kaldığında, o düzen ne kadar yıpratıcı olursa olsun, bozulmasını bir tehdit olarak algılamaya başlar. Hatta zamanla mutluluk bile riskli bir ihtimale dönüşür. Leyla’nın Kardeşleri tam da bu ruh hâlinden seslenen bir film. Değişmenin değil, değişememenin; başkaldırının değil, suskunluğun ve alışılmış çaresizliğin hikâyesi. Ailenin erkeklerinden biri olan Alirıza’nın içinde bir umut vardır. Ne var ki bu umut korkuyla çevrilidir. Babasına duyduğu saygı, onun iradesinin önüne geçer. Doğru olduğunu bildiği şeyleri yapamaz; yanlış olduğunu bildiklerine ise ses çıkaramaz. Sürekli tekrarladığı “Kimseyi zorlayamayız” cümlesi, aslında bir ahlaki ilke değil, bir geri çekilme biçimidir. Alirıza bilir ama eyleme geçmez; hisseder ama risk almaz. Babaya, yani ataya karşı gelmek onun için hâlâ aşılmaz bir sınırdır. Leyla ise filmin asıl taşıyıcısıdır. Kendi hayallerinden vazgeçmiş, hayatını ailesine adamış, yükü sessizce sırtlanan bir kadındır. Ne var ki bu fedakârlık ona ne söz hakkı ne de takdir kazandırır. Aksine, aile içinde bir suçlu arandığında ilk bakılan kişi hep Leyla olur. Aileyi bu ekonomik ve manevi çıkmazdan kurtarmaya çalışan odur; fakat film boyunca kadın olmanın getirdiği görünmez ama ağır engellerle mücadele etmek zorunda kalır. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri, kardeşlerin Manouchehr’in ortağıyla görüşmeye gittiği sahnedir. Bu görüşme “erkek işi” olarak tanımlanır ve Leyla’dan evde kalması istenir. Oysa ailenin düzenli maaş alan tek üyesi Leyla’dır; herkesin geçimini fiilen sağlayan odur. Buna rağmen ondan beklenen, yanlış kararlara sessiz kalması, olan bitene razı olmasıdır. Leyla’nın emeği görünmez, sesi gereksiz, varlığı ise ancak ihtiyaç duyulduğunda hatırlanır. Filmin kırılma anlarını oluşturan törenler ve seremoniler bu dışlanmayı daha da görünür kılar. Açılış töreninde, reislik unvanının peşinden gidilen gösterişli düğünde kadınlar kenara çekilir. Olan biten her şey erkekler arasında gerçekleşir. Kadınlar yalnızca uzaktan bakar; kararların, hataların ve sonuçların dışında bırakılır. Leyla’nın iç dünyasına en çok yaklaştığımız anlardan biri, Alirıza ile balkonda yaptığı konuşmadır. Alirıza ona, “Alaaddin’in sihirli lambası bende olsa ne dilerdin?” diye sorar. Leyla’nın cevabı filmin belki de en yalın ve en acı itirafıdır: “Bir sırtımı yaslayabileceğim bir abla.” Bu cümle, yalnızlığın tanımını yeniden kurar. “Yalnız insan kime denir?” sorusuna verilecek en doğru cevaplardan biri şudur: Kız kardeşi olmayan kadın. Annesi ve babası tarafından anlaşılmayan, evi fiilen ayakta tutan ama emeği görmezden gelinen bir kadının dayanacak bir omzu yoktur. Herkes çocuk sahibi olunca anne-baba olmadığı gibi, her kardeş de güvenli bir sığınak olamaz. Ailede herkes aslında pek çok şeyin farkındadır; fakat hiç kimse babaya, yani köklü otoriteye karşı çıkamaz. Filmin ironik anlarından biri de “Kaç kızdan sonra erkek çocuk olursa babama bakar?” söylemidir. Oysa bu ailede gerçek sorumluluğu alan, yükü taşıyan kişi Leyla’dır. Ataerkil düzen, sorumluluk almayan ve riskten kaçan erkeklere bu cümleyi kurma konforunu sunarken, sorumluluğu üstlenen kadını görünmez kılar. Babanın temel talebi saygıdır. İlk bakışta bu talep anlaşılabilir görünür; ancak zamanla ortaya çıkar ki onun için esas mesele para değil, gösteriştir. Saygınlığın, ekonomik güçle değil, sembollerle kurulabileceğine inanır. Oysa para olduğunda saygınlık kazanılacağının bile farkında değildir. Final sahnesinde Leyla’nın herkese ağlamasına rağmen babasına ağlamaması, filmin duygusal doruk noktasıdır. Babasının ölümü Leyla’yı mutlu etmez; fakat onu bir ölçüde özgürleştirir. Yine de bu özgürlük tamamlanmış değildir. Baskı, sorumluluk ve vicdan yükü hafiflemiştir ama tamamen yok olmamıştır. Erkek kardeşin dans etmeye devam etmesi, doğum gününün sürmesi hayatın erkekler için kesintisiz akışını simgelerken; Leyla’nın babasına bakıp yüzünde beliren o buruk tebessüm bir umut değil, bir farkındalık anıdır. Film tam da bu noktada susar. Seyirciyi rahatlatmaz, bir kurtuluş hikâyesi anlatmaz. Geriye tek bir soru bırakır: Bundan sonra ne olacaktır? Belki büyük bir değişim olmayacaktır. Ama Leyla artık neyi taşıdığını, neyin kendi yükü olmadığını bilmektedir. Ve bazen bu bilme hâli, bir hayatı kökten değiştirmese bile, insanın kendini tüketmesini durdurur. Ve daha neler yazılabilir bu sayfaya fakat bu kadar benim için yeterli... Leyla'nın o çabasını izlerken sanki kendiniz yaşıyor gibi yoruluyorsunuz ve her şeye rağmen pes etmeyen bir kadının en sonraki çaresiz sessizliğini görüyorsunuz. Sadece bakışları ile konuşuyor. 🌹İyi izlemeler...

hurindane 2 months ago

Ölü Gelin

Tim Burton

187 Gönderi

Spoiler içeriyor Animasyon konusu: 19. yüzyılda geçen hikayede, Victor adlı utangaç bir gencin görücü usulü ile tanıdığı ama hemen aşık olduğu Victoria ile evlilik hazırlığı yaptığı bir sırada yanlışlıkla mezarından çıkmasına sebep olduğu bir ölü gelinle nişanlanmasını izliyoruz. Victor nişan yüzüğünü yanlışlıkla…devamıAnimasyon konusu: 19. yüzyılda geçen hikayede, Victor adlı utangaç bir gencin görücü usulü ile tanıdığı ama hemen aşık olduğu Victoria ile evlilik hazırlığı yaptığı bir sırada yanlışlıkla mezarından çıkmasına sebep olduğu bir ölü gelinle nişanlanmasını izliyoruz. Victor nişan yüzüğünü yanlışlıkla 'Ölü Gelin'in parmağına takar. -Bana yalan söyledin! Öteki kadının yanına dönmek için... +Anlamıyor musun? Öteki kadın sensin... -Hayır! Sen benimle evlisin. Öteki kadın o! Yüzeyde gotik bir masal gibi görünen ama derininde sevgi, özgürlük ve tamamlanma üzerine kurulu bir anlatıdır. Film, klasik “ölüm–yaşam” karşıtlığını tersine çevirerek izleyiciyi daha ilk sahnelerden itibaren düşünmeye zorlar. Yaşayanlar dünyası siyah-beyaz, soğuk ve kurallarla çevriliyken; ölüler dünyası renkli, hareketli ve duygusal olarak daha canlıdır. Bu terslik, filmin temel sorusunu ortaya koyar: İnsan gerçekten ne zaman yaşar? Hikâye Victor üzerinden ilerler. Victor içine kapanık, nazik ve kırıcı olmaktan korkan bir karakterdir. Toplumun ondan beklediği rolü yerine getirmeye çalışırken yanlışlıkla kendini ölüler dünyasında bulur. Victor’un asıl sınavı, kiminle evleneceği değil; kime karşı dürüst olacağıdır. O baştan sona değişmez, yalnızca doğru sınırı çizmeyi öğrenir. Film, Victor’u bir kahraman gibi yüceltmez; onu vicdanı olan sıradan bir insan olarak sunar. Emily ise filmin duygusal merkezidir. Hayattayken sevgi uğruna kandırılmış, öldürülmüş ve yarım kalmış bir ruh olarak karşımıza çıkar. Onun Victor’a tutunması, gerçek bir aşktan çok kaybetme korkusunun sonucudur. Emily’nin tek renkli mavi tonlarda tasarlanması, onun hâlâ o travmanın içinde donup kaldığını gösterir. Ölüler dünyası ne kadar renkliyse Emily o kadar sade ve kırılgandır; çünkü o henüz tamamlanmamıştır. Filmin asıl dönüşümünü yaşayan karakter de odur. Başta sahip olmak isteyen Emily, finalde vazgeçmeyi öğrenir ve bu vazgeçiş, onun özgürleşmesini sağlar. Victoria ise sessiz ama güçlü bir karşıtlık sunar. O da Victor’u sever fakat hiçbir zaman zorlamaz. Sevginin baskı kurmadan da var olabileceğini temsil eder. Victoria’nın varlığı, Emily’nin yaşadığı dönüşümün aynası gibidir; biri özgür bırakarak sever, diğeri tutunarak. Filmin sembolleri bu anlatımı derinleştirir. Mavi kelebek, ruhun özgürlüğünü ve tamamlanmayı simgeler. Başta Victor’un kelebeği serbest bırakması, finalde Emily’nin kelebeğe dönüşmesiyle anlamını tamamlar. Yüzük, kaderin ironisini taşır; yanlışlıkla takılan bir bağ, herkesin gerçek duygularını ortaya çıkarır. Müzik ise karakterlerin söyleyemediklerini konuşur: Emily’nin sert ve kalın notaları bastırılmış öfkesini, Victor’un ince ve çekingen melodileri suçluluğunu ve merhametini yansıtır. Yardımcı uşağın burnunun yukarı kalkık olması: Kibiri, üstten bakmayı,“Ben senden üstünüm” hissini simgeler.Ama ironik olan şu: Kendisi hizmetkâr. Ama ruhu efendi sanıyor. Yani Burton dalga geçiyor: “Statün küçük ama egon büyük.” Tim Burton’ın karakter tasarımlarındaki orantısızlıklar da bilinçlidir. Büyük saçlar, şapkalar ve abartılı yüzler; içi boşalmış statüleri, egoyu ve toplumsal maskeleri temsil eder. Yaşayanlar dünyasında herkes düzgün ama ruhsuzdur; ölüler dünyasında ise bedenler çarpık ama insanlar daha dürüsttür. Bu görsel dil, filmin “gerçek çirkinlik nerededir?” sorusunu güçlendirir. Ölü Gelin’in finali klasik bir mutlu son değildir. Kimse tam olarak kazanmaz ama herkes olması gereken yerde durur. Emily sevgiyle değil huzurla tamamlanır, Victor doğru olanı seçer, Victoria ise bekleyişinin karşılığını zorlamadan alır. Film, izleyiciye yüksek sesle bir mesaj vermez; sessizce şunu fısıldar: Sevgi, birini kendine bağlamak değil, onun kendi yolunu seçmesine izin vermektir. Bu yüzden Ölü Gelin bir çocuk animasyonu olmaktan çıkar, yetişkinlere hitap eden melankolik bir masala dönüşür. İzledikçe değil, düşündükçe derinleşen bir film olarak kalır.

hurindane 4 months ago

6 Süper Kahraman

Don Hall

44 Gönderi

Spoiler içeriyor Animasyon konusu: Genç bir robot dahisi olan Hiro Hamada ve kardeşi Tadashi tarafından icat edilen bir sağlık robotu olan Baymax'ın hikayesini anlatıyor. Tadashi'nin ölümünden sorumlu bir süper kötü adamla savaşmak için bir süper kahraman ekibi oluştururlar. Bu film, klasik bir…devamı

hurindane 4 months ago

Sineklerin Tanrısı

William Golding

120 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap konusu: Britanyalı bir grup çocuğu nükleer savaşın etkisindeen kurtarmak için taşıyan bir uçak, ıssız bir adaya düşer ve kitapta sayıları tam olarak belirtilmeyen fakat yaşları 6 ila 12 arasında değişen bir çocuk grubu yaşam savaşı vermek için kendi aralarında…devamıKitap konusu: Britanyalı bir grup çocuğu nükleer savaşın etkisindeen kurtarmak için taşıyan bir uçak, ıssız bir adaya düşer ve kitapta sayıları tam olarak belirtilmeyen fakat yaşları 6 ila 12 arasında değişen bir çocuk grubu yaşam savaşı vermek için kendi aralarında kuvvetlenirler. Bazen bir kitapta tek konuya bağlı kalırsın onun üstüne sorguladıkça sorgularsın bazen de bir çok konu vardır her birimin üstüne tek tek düşünürsün bu kitap aslında bir çok konu üstüne işlenmiş ama asıl sorusu insan doğuştan kötü müdür ya da her iki duygu da var mıdır? Ben doğuştan her ikisinin de eşit derecede olduğunu düşünüyorum. Akıl, irade, çevre birini baskın kılıyor. Zamanla belli bir yaşa kadar öncelikle ailemizin daha sonra çevremizin etkisiyle eylemlerde bulunuyoruz bu iyi bu kötü doğru olan iyi yapmaktır yanlış olan kötüdür onu yaparsan hata yaparsın cezalandırırılırsın gibi söylemlerle şekil alıyoruz. Belli bir yaşa geldiğimizde kendimize göre iyi ve kötüyü idrak ettikten sonra ona göre eylemlerde bulunuyoruz. Bir ada düşünelim büyüklerin olmadığı otoritenin kuralların olmadığı bir yere çocuklar gelirse nolur? Çocuklarda insan ve her insan gibi fikirleri istekleri vardır istekleri uğruna her şeyi yapabilirler onları durduracak bir güç yok çünkü.çocuk deneilince saf temiz günahsız sözcükleri kulağımızda çınlasada gerçekte öyle değil çünkü çocuklar iyi ve kötüyü tam idrak edememiş sonuçlarını hesaba katmamış o an gerçekte neyi isterlerse o uğurda her şeyi yapabilecek potansiyele sahiptir. Kitapta tamamen kötü olan Rogere gelelim. İlk adaya düştüklerinde daha elinde gücün olmadığı yerde küçük bir çocuğa ona denk gelmeyecek şekilde küçük taşlar fırlatıyor çünkü daha üzerinde onun kötü ve yasak olduğu yapmaması gerektiği düşüncesi var devam ederse bu davranışa tepki alır ama isyandan sonra güç ondada olunca içindeki kötülük daha baskın kalır ve onu ortaya çıkarır böylelikle hiç acımadan domuzcuğa kaykayı fırlatıp öldürür. Bundan pişman olmamış üstüne sevinmişti. İlkin düşününce bu çok acımasız vahşice bir şey bir çocuk bunu nasıl yapabilir desek bile onun da içinde kötülük olduğunu unutuyoruz. Hayatta hep bir denge olmalı ne Roger olmalı ne de Simon her şeyin fazlası tekilik felâkete sürekler denge her zaman için önemlidir çünkü dünya üzerindeki her şey bir dengededir ve ancak dengeyi anlayıp bir parçası olursan kendini gerçekleştirebilirsin. Gelgelelim Domuzcuğa akılın, sağ duyunun temsilcisi ilk başlatan beri doğru bir düzen kurmak için Ralph ve diğerine açıklamalar yapan çabalayan kişi ama sırf fiziksel özellikleri onu engelliyor diye dışlanıp alay konusu oldu. Bir bakıma yazarın onu özellikle diğerine nazaran eksik bırakması gerçek hayyata da sadece aklın fikirlerin önemli olmadığını gösteriyor ne kadar mantıklı konuşursan konuş eğer eyleme geçirecek gücün, desteğin yoksa arkanda alay konusu olursun. Ralph ve jackten bahsetmesek olmaz. Ralph demokrasinin temsilcisi Jack ise faşizimin iki yönetici ruhu mevcut ama biri bunu toplantılar yapıp herkesin fikrini alarak yapmak isterken diğeri güç zehirlenmesi yaşayıp tek liderin tek söz sahibinin o olduğunu söyleyip herkesi tehdit eden bir yönetici. Küçük bir çocuk bir canlıdan kan akarken onu yaralarken nasıl bu kadar mutlu olabilir ki bu kadar şiddet yanlısı olup otoritesini herkesin üstünde kurmak isteyebilir ki! Basından beri domuzcuğa bir garezinin olmasının en önemli sebebi aklı demokrasiyi istememesi ben merkezci olması. Ateş konusuna gelirsek ateş onların için kurtuluş çağrısı. Işık kaynağı ilkel çağdan bu yana çok kıymetli ama fazlası felekte yol açıyor tüm adayı yaktı kül etti ama bir ama güzel tarafından bakarsak olaya o ateş yanmasaydı belki Ralphin yolu ormanın içine doğru olacak ve gemicileri asla göremeyecekti kim bilir. Bence kesinlikle okunması gerektiğini düşündüğüm bir kitap. Önceden bir katile baktığımda acaba neden bunu yaptı diye sorgulardım. Çünkü kimse katil olarak doğmaz ama hayat bizi katil yapabilir. Fazla güç zehirlenmesinden her şey ortaya çıkabilir. Zamanla şunu fark ediyorsunuz ki iyiliğin içinde kötülük ve kötülüğün içinde iyilik vardır. Önemli olan hangisini senin ortaya çıkarttığındır. Yanlış ve doğru bizim ailemiz ve çevrenin bize bahsettiği bir alandan ibarettir. Çocuklar çok tehlikelidir. Daha doğrusu "İnsanoğlu her şeyi yapabilecek bir yaratıktır." Vicdanının sesini öldürmek ilk cinayetindir. Kitaplarla kalın 🕊

hurindane 4 months ago

Mouse

Ran Choi

127 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizi Konusu: Psikopat insanları daha anne karnındayken belirleyen bir testin dünyada nasıl bir etki oluşturacağına ve "Karnındaki çocuğun bir psikopat olacağını bilsen, onu doğurmak ister miydin?" sorusuna odaklanıyor. Test anne karnında normal bir insan mı yoksa psikopatlık geni taşıyor mu…devamıDizi Konusu: Psikopat insanları daha anne karnındayken belirleyen bir testin dünyada nasıl bir etki oluşturacağına ve "Karnındaki çocuğun bir psikopat olacağını bilsen, onu doğurmak ister miydin?" sorusuna odaklanıyor. Test anne karnında normal bir insan mı yoksa psikopatlık geni taşıyor mu diye bakılıyor ve test %99 doğru lakin %1 'lik kısım psikopat değil de dahi olma ihtimali var yani psikopat olarak düşündüğümüz çocuk bir dahi de olabilir. Psikopatlık ve dahilik geni arasındaki benzerlik öyle fazla ki ayırt edemiyoruz. Öyleyse geleceğin Mozartını Hitler gibi olabilir diye ya da Einstein gibi bir dahi seri katil diye öldürebiliriz. İşin içine bilim kurgu unsurları, ahlaki ikilemler ve bolca ters köşe eklenince, sadece bir suç dizisi olmaktan çıkıp felsefi bir sorgulamaya dönüşüyor. Hem polisiye, aksiyon, gerilim ve ters köşe severler için mükemmel bir diziydi. Kesinlikle bir Kore dizisi izlenecekse bu tarz severler için mükemmel bir başlangıç lakin sonradan diğer yapımları beğenemeyeceksiniz. Baştan sona bütün konular birbiri ile bağlantılıydı ve tam buldum derken çok güzel bir ters köşe ile şaşırıyorsunuz. Ardından katil ortaya çıktığı zaman ise seçtiği kurbanları dahi mantıklı geliyor. Lee Seung gi oyunculuğu muhteşem ve bu diziyi izledikten sonra psikopatlık geni var mı diye merak uyandırıyor insanda. Böyle bir diziye şans verilmesi gerektiğini düşünüyorum. İlk izlediğim Kore dizisiydi ve böyle bir güzel bir dizi üzerine diğer Kore dizilerini beğenmez oldum maalesef. Hatta Lee seung gi bu dizi bittikten sonra verdiği röportajlardan yola çıkarak tam olarak karakteri yaşamış ve uzun bir süre kimse ile konuşmak istememiş. Bir röportajında: "O canavarı oynarken kendimi gerçekten kötü hissediyordum. Dizi bittikten sonra bile, aynaya baktığımda hâlâ o karakteri görüyordum. Bir süre insanlardan uzak durdum, çünkü içimdeki o karanlık enerjiyi kontrol edemiyordum." Yönetmen Choi Jung-in: “Seung-gi, rolü o kadar içselleştirdi ki, bazı sahnelerden sonra sete bile gelmek istemedi. Gözlerindeki o boş bakış… Gerçekten korkutucuydu.” Lee Hee-jun (Go Moo-chi): “Seung-gi ile sette konuşurken bile ‘Ben hâlâ Ba-reum’um’ diyordu. Şaka yapmıyordu.” Bence böyle bir oyunculuk ve böyle bir yapım kesinlikle izlenmeli. Çok fazla emek var ve oyunculuk mükkemmel ötesi ✨ Sağlıcakla kalın 🕊

hurindane 4 months ago

The Walking Dead

Frank Darabont

284 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizi Konusu: Dünya çapında beklenmedik bir biçimde ortaya çıkan esrarengiz bir bulaşıcı beyinsel hastalık sonucu, modern medeniyetin sonunu getiren bir zombi salgınını konu eder. Bence bir zombi dizisinden ziyade insanlık konusunu ele alan bir diziydi. Kesin izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Her…devamıDizi Konusu: Dünya çapında beklenmedik bir biçimde ortaya çıkan esrarengiz bir bulaşıcı beyinsel hastalık sonucu, modern medeniyetin sonunu getiren bir zombi salgınını konu eder. Bence bir zombi dizisinden ziyade insanlık konusunu ele alan bir diziydi. Kesin izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Her dizide olduğu gibi tabii ki bu dizide de olumsuzluklar vardı lakin zombi dizisi yerine altında yatan anlam yüklü bahsetmek istediği konuya odaklanırsak daha güzel oluyor. Her bir karakterin ilk sezondan son sezona kadar hem fiziksel hem de ruhsal açıdan ne kadar değiştiği gözle görülür bir şekilde önümüze geliyor. İlk başta zombilerden kaçmaya çalışan ve daha salgının ne olduğunu anlamayan bir topluluk var karşımızda. Sonra ise "zombiler değil insanlar daha tehlikeli" olduğu savunuluyor. Bir yandan yaşama arzusu, bir yandan liderlik, kaybetme korkusu... Bunlar birleşince ise insani duyguları yavaş yavaş kaybetmeye başlıyoruz. İnsanlarla beraber insanlık da ölmeye başlıyor. Dizi, insanlığın yavaş yavaş öldüğünün belgeseli. Her kurşun, her ihanet, her "gerekli" cinayet... Bir parça daha insanlık mezarlığına gömülüyor. Ama yine de, Daryl'in bir çocuğa sarılması, Rick'in Judith için savaşması, Maggie'nin intikamdan vazgeçmeye çalışması... Dizi, tamamen ölmediğimizi hatırlatıyor. "Öldürmezsen ölürsün. Ama öldürürsen, zaten ölmüşsündür." Bu ikilem arasında insani bir duygu savaşı başlıyor. Evet, insanlık ölüyor. Ama dizi şunu da soruyor: "Peki ya tamamen ölürse? O zaman ne kalır? Sadece zombi mi?" Evet, öldürmezsen ölürsün. Ama tamamen ölürsen, zaten ölmüşsündür." Bu dünya artık merhamet etmeyi kaldıran bir yer değil. Merhamet, seni öldürür. Vicdan, seni yavaşlatır. Güven, seni kör eder. Zombi kıyametini bir arka plan olarak kullanıp asıl hikâyeyi insanlığın yavaş yavaş ölümü üzerine kuruyor. Dizi, "Öldürmezsen ölürsün" cümlesini bir felsefe hâline getiriyor ama bu sadece fiziksel ölüm değil; ahlaki, duygusal ve insani ölüm. The Walking Dead dizisinde iki şekil ölüm ön plana çıkıyor. Fiziksel ve Ahlaki olarak. Fiziksel dediğimiz kavram bir zombinin ısırması, silah vb. Lakin ahlak olarak dediğimiz vicdan, merhamet, acıma duygusu vb duyguları kaybetmek. Karakter analizinde öne çıkan ilk isim Rick oluyor. Eski bir şerif yardımcısı, dizinin lider figürü ve ahlaki pusulası. Koma sonrası uyanıp ailesini ararken, grubu bir araya getiriyor. Başlangıçta idealist bir kahraman; zamanla, "insanlar en tehlikeli olanlar" gerçeğiyle yüzleşiyor. İlk sezonlarda otoriter bir lider olarak görülüyor, ama kayıplar onu paranoyak ve acımasızlaştırıyor. Liderlik yükü altında kırılganlaşıyor, ama her seferinde "hayatta kalmak için ne gerekiyorsa" mottosuyla toparlanıyor. Ne kadar mantık insanı olsa da duygusal olarak verdiği kararlar ve kaybetme korkusundan dolayı bazı zamanlar maalesef ki grubu riske atıyor. Carl: Büyüdüğü gözle görülür bariz karakterlerden birisi. Fazla sorumluluk sahibi ve küçük yaşta olgunlaşmak "zorunda" kalan bir "çocuk".Aslında aile üyeleri de çocuk gibi davranmasını eğlenmesini istiyor lakin o hayatın gerçeklerinin farkında. Belki de Carl farkındalığı temsil ediyordu. Acı ama gerçek bir zorunluluk. Daryl: Avcı, crossbow ustası ve "kötü çocuk" imajlı bir hayatta kalan. Başlangıçta yalnız kurt; Merle'in etkisiyle agresif. 2. sezondan itibaren gruba bağlanıyor. Geçmişte yaşadığı çocukluk onu güvensiz bir kişilik olmasını sağlıyor. Hayatta kalma becerileri yüksek olan birisi. Ne kadar sert olsa da insani duygusunu yitirmemeye çalışan ama bir o kadar da intikamcı birisi. Öldürmek ve affetmek arasındaki çizgi. Carol: Başlangıçta ezik bir ev kadını. Sözde güçlü kocası Ed'in gölgesinde. Kızı Sophia'nın kaybı, onu dönüştürüyor. En çok değişimi gözler önünde olan bir karakter lakin çok karmaşık bir karakter. Sevgi ve vahşilik arasında gidiyor. Geçmişte yaşadıkları ya da kayıpları onu "Hayatta kalmak için her şeyi yap" felsefesine itiyor. Ne kadar anne figürü olsa da intikamcı yanını bastıramıyor. Çok zayıf görünen bir kadın lakin çok güçlü ve her an ne yapacağı bilinmeyen bir karakter. Michonne: Kılıç ustası, yalnız bir savaşçı. İlk göründüğünde "kurtarıcı" olarak geliyor, ama geçmişi karanlık. Rick'le ilişkisi onu yumuşatıyor. Annelik ve liderlik rolleriyle dengeleniyor. Güçlü görünüm altında yas tutuyor. Negan: Saviors lideri. Sopası Lucille'le korku salıyor. Başlangıçta saf kötülük; ama geçmişi (eşinin ölümü) onu insanlaştırıyor. Mizahı ve şiddeti dengeliyor, ama sadizm köklü. Glenn: İdealist, becerikli; Maggie'yle aşkı umut simgesi. En sevdiğim karakterlerden birisiydi ve değişimi çok barizdi. İlk başta o sevdiği kırmızı arabayı gördüğünde süren, risk almaktan korkmayan, her an her şeyi yapabilecek bir zeki ve çevikliğe sahip bir karakterdi. Maggieyi kaybetme korkusu onu zayıflatmıştı. Önceden kaybedecek bir şeyi yoktu sonra ise işler çok değişti. Zombi dünyasında sevgi ve vicdan gibi konular seni zayıf yapar cümlesinin temsili olabilir. Sevgiden güçlenen ama bir o kadar da zarar gören bir karakterdi. Maggie: Güçlü anne figürü; intikam ve liderlik arasında denge. İntikam için elinden gelen her şeyi yapan ama insanlığını kaybetmek istemeyen bir karakter. Hershel: Grubun ahlakını temsil ediyor. Karşısında dönüşmüş bir zombi olmasına rağmen hala insan olduğunu savunuyor. Belki de sadece insanlığı savunuyordu. Kayıbından sonra insanlar ne kadar intikam ile vahşileşmeye başlasa da her zaman bir iyilik olarak akıllarına geliyor vicdanını temsil ediyordu. Tyreese: Vicdanlı koca adam. Hayatta kalsa dizi daha "insani" olurdu. Ama beraberinde daha çok kayıba sebebiyet verir ve kötülüğün olduğu bir yerde vicdani duygusunu kaybetmeye başlayan herkes için iyilik her zaman kötüdür. "Hayatta kalmak için ne kadar değişmek gerekiyor" Severek izlediğim bir diziydi veya bir zombi dizisine bu kadar fazla anlam yükleyen bendim :) Anlamlı olan her şeyi severim. Sağlıcakla kalın 🕊

hurindane 4 months ago

Partners for Justice

N/A

10 Gönderi

Dizi Konusu: Huysuz ama zeki bir adli tıp doktoru, suçluları yakalamak ve davaları çözmek için hevesli ve acemi bir savcıyla iş birliği yapar. *İster suç mahallinde olsun, ister hayatında, her temas bir iz bırakır. Benim açımdan çok güzel bir diziydi.…devamı