🇹🇷 (@hurindane)

Spoiler içeriyor Film konusu: 21 yaşına bastığında ailesindeki erkeklerin zamanda seyahat edebildiğini öğrenen Tim Lake'in, Mary adındaki kadına aşık olduktan sonra ilişkisini mükemmelleştirmek için bu yeteneğini kullanmasını konu alan, romantizm ve hayatın değerini anlatan 2013 yapımı İngiliz filmidir. About Time ilk bakışta…devamıFilm konusu: 21 yaşına bastığında ailesindeki erkeklerin zamanda seyahat edebildiğini öğrenen Tim Lake'in, Mary adındaki kadına aşık olduktan sonra ilişkisini mükemmelleştirmek için bu yeteneğini kullanmasını konu alan, romantizm ve hayatın değerini anlatan 2013 yapımı İngiliz filmidir. About Time ilk bakışta romantik bir zaman yolculuğu filmi gibi görünüyor. Fakat film ilerledikçe anlıyoruz ki anlatmak istediği şey aşkın çok ötesinde. Bu film aslında zamanla değil, hayatla ilgili. Tim Lake’in sahip olduğu zaman yolculuğu yeteneği başlangıçta kulağa kusursuz bir güç gibi geliyor. İnsan düşünmeden edemiyor: “Geçmişe dönebilseydim neyi değiştirirdim?” Hataları düzeltmek, kötü anları engellemek, sevdiğimiz insanları korumak… Bunların hepsi ilk başta çok güzel görünüyor. Ama film zamanla bunun ne kadar büyük bir yük olduğunu gösteriyor. Çünkü hayat yalnızca değiştirilmesi gereken anlardan oluşmuyor; bizi biz yapan şey bazen yaşadığımız kötü günler de oluyor. Filmin en etkileyici taraflarından biri de burada başlıyor: İnsan geçmişteki acıları silmek isteyebilir ama o acılar karakterimizi, bakış açımızı ve duygularımızı şekillendirir. Eğer geçmişte yaşadığımız her kötü anı değiştirebilseydik, bugün olduğumuz kişi de bambaşka biri olurdu. Filmin merkezinde aslında çok sade ama güçlü bir fikir var: Hayatı özel yapan şey her gün olağanüstü olması değil; sıradan anların bile bir gün hatıraya dönüşecek olması. Ve belki de bu yüzden film bu kadar gerçek hissettiriyor. Çünkü en değerli anlarımız çoğu zaman büyük olaylar değil: bir akşam yemeği, sevdiğin biriyle yürümek, aynı masada oturmak, yağmurlu bir günde edilen bir sohbet… O an yaşarken sıradan görünen şeyler, yıllar sonra insanın en çok özlediği anılara dönüşebiliyor. Filmin görsel dili de anlattığı duyguyla kusursuz bir uyum içinde. Sıcak ışıklar, doğal sahneler, samimi ev ortamları ve sade kamera kullanımı filmin “anı yaşama” hissini güçlendiriyor. İzlerken sanki karakterlerin hayatına dışarıdan bakmıyor, onların anılarının içine giriyorsunuz. Özellikle Tim ile babası arasındaki ilişki filmin en güçlü tarafı. Baba-oğul sahneleri bize şunu hissettiriyor: İnsan sevdiği kişilerle geçirdiği zamanı uzatmak ister. Bazen bir vedayı ertelemek, aynı günü tekrar yaşamak ister. Ama bunu sonsuza kadar yaparsa kendi hayatı ilerleyemez. Film burada çok acı ama gerçek bir şey söylüyor: Bazı anlar sonsuza kadar sürmez. Bu yüzden değerlidirler. About Time, zamanı kontrol etmeyi değil, zamanın içindeyken gerçekten yaşamayı anlatıyor. Çünkü çoğu insan hayatı fark ederek değil, yetişmeye çalışarak geçiriyor. Film ise bize küçük anların değerini hatırlatıyor. Belki de filmin sonunda insanda kalan duygu tam olarak şu: Hayat kusursuz değil. Ama tüm kırılganlığına rağmen hâlâ çok güzel.

hurindane 3 weeks ago

Sessiz Gemi Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, Günlerce siyah ufka bakar…devamı

hurindane 3 weeks ago

Mükemmel Yabancılar

Paolo Genovese

23 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: Yedi yakın arkadaşın (üç evli çift ve bir bekar) bir akşam yemeğinde telefonlarına gelen her mesajı ve aramayı ortaklaşa paylaşma oyunu oynamasıyla başlayan, sırların dökülmesiyle dostlukların ve ilişkilerin tepetaklak olduğu gerilim dolu bir dramatik komedi filmidir Dürüst olup…devamıFilm konusu: Yedi yakın arkadaşın (üç evli çift ve bir bekar) bir akşam yemeğinde telefonlarına gelen her mesajı ve aramayı ortaklaşa paylaşma oyunu oynamasıyla başlayan, sırların dökülmesiyle dostlukların ve ilişkilerin tepetaklak olduğu gerilim dolu bir dramatik komedi filmidir Dürüst olup her şeyi mahvetmek mi daha iyi, yoksa yalanlar üzerine kurulu "huzurlu" bir hayat sürmek mi? Teknolojinin insan ilişkilerini nasıl bir "mayın tarlasına" çevirdiğini çok sert bir dille anlatıyor. Aslında hepimiz bazen korktuğumuz bir şey dahi olmasa veya bir sırrımız dahi olmasa telefonumuzu vermekten çekiniyoruz. Çünkü telefon bizim özel hayatımız oldu. Filmde telefonlar artık sadece bir iletişim aracı değil, insanların tüm kirli çamaşırlarının saklandığı birer "kara kutu" olarak betimleniyor. Karakterlerin telefonlarını masaya koyması, aslında ruhlarını (veya içinde sakladıkları canavarları) masaya yatırmaları anlamına geliyor. İnsanlar yüz yüzeyken söyleyemedikleri şeyleri ekran arkasından çok daha kolay yaşıyorlar. Klavye, insana bir anonimlik ve mesafe hissi veriyor. Bu rahatlık; normalde kurulamayacak ilişkileri başlatıyor, söylenemeyecek yalanları sıradanlaştırıyor. İnsanın gerçek hayattaki "maskesi" ile dijitaldeki "gerçek benliği" arasındaki uçurumu derinleştiriyor. Filmde en çok dikkatini çeken bir diğer konu "iletişim" konusu oldu. Masadaki herkes sürekli birileriyle iletişim halinde (mesajlar, aramalar, bildirimler), ama yanlarındaki eşleri veya en yakın dostlarıyla aslında hiç konuşmuyorlar. Evet herkes her şeyi bilmek zorunda değil lakin eğer bir yuva kurulduğunda veya iki kişilik bir hikaye oluşturulduğunda bazı şeyler gizli kalmamalı ama bazı konularda da herkesin nefes alabilmek adına da bir alanı olmalı. Film şunu savunuyor: Herkesin üç hayatı vardır: Genel, özel ve gizli. Eskiden "gizli" hayatımız sadece zihnimizdeyken, şimdi telefonlarımızda somut bir hale geldi. Sırlar birer birer döküldüğünde ise dostlukların yerini vahşi bir mahkeme salonu alır. Masadaki herkes, kendi ruhundaki lekeleri görmezden gelip başkasının günahına cellat kesilir; zira birini yargılamak, kendi suçluluğunu gizlemenin en gürültülü ve en ikiyüzlü yoludur. Masadaki herkes aslında birer suçlu, ama hepsi aynı zamanda birer yargıç. Dinlemek artık bir anlama çabası değil, sadece savunma yapmak veya karşı saldırıya geçmek için beklenen stratejik bir boşluktur. Empati yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakırken, haklı çıkma hırsı, hakikati anlamanın kutsallığını ezip geçiyor. Filmin sonunda, oyunun hiç oynanmadığı o paralel gerçeklikte gördüğümüz huzur ise aslında insanlığın en acı yenilgisidir. Yönetmen, hakikatin çıplak ve yakıcı gücüyle yüzleşemeyecek kadar zayıf olduğumuzu, yalanın sağladığı o konforlu karanlığa muhtaç kaldığımızı fısıldar. O masa dağılırken, herkes kendi sahte cennetine, maskelerinin ardındaki o mutlak yalnızlığa geri döner.

hurindane 1 month ago

Soraya'yı Taşlamak

Cyrus Nowrasteh

116 Gönderi

Spoiler içeriyor Film konusu: "Soraya'yı Taşlamak" (The Stoning of Soraya M.), 1986 yılında İran'ın bir köyünde kocası tarafından asılsız zina iftirası atılan ve taşlanarak (recm) öldürülen 35 yaşındaki Soraya Manutchehri'nin gerçek hayat hikayesini anlatan 2008 yapımı çarpıcı bir drama filmidir. "Güneş, o…devamıFilm konusu: "Soraya'yı Taşlamak" (The Stoning of Soraya M.), 1986 yılında İran'ın bir köyünde kocası tarafından asılsız zina iftirası atılan ve taşlanarak (recm) öldürülen 35 yaşındaki Soraya Manutchehri'nin gerçek hayat hikayesini anlatan 2008 yapımı çarpıcı bir drama filmidir. "Güneş, o sabah utancından geç doğmalıydı; zira toprak, üzerinde yürüyenlerin kalbindeki karadan daha karanlık bir hırsla kaynıyordu." Film, sadece bir kadının katlini değil; bir köyün, bir geleneğin ve sözde bir adaletin toplu intiharını resmeder. Kendi nefislerini ilahi bir kılıfa bürüyenlerin, "Allah" nidalarıyla bir masumun canına kastetmesi; inancın nasıl bir zulüm silahına dönüştürülebildiğinin en acı vesikasıdır. Soraya’nın bembeyaz elbisesi, toplumsal kirliliğin ortasında asılı kalmış son saflık bayrağı gibidir. Zehra, sadece bir teyze değil; adaletin susturulduğu yerde hakikatin sönmeyen meşalesidir. O, kelimelerin kılıçtan keskin, hafızanın ise ölümden güçlü olduğunu bilir. Dünyaya bu vahşeti duyurma çabası, "Taşlar bedeni parçalar ama sükût ruhu çürütür" düsturunun ete kemiğe bürünmüş halidir. O, vahşetin tanığı değil, hakikatin muhafızıdır. O sarsıcı sahnede, taşlar üzerine bir yağmur gibi yağarken Soraya’nın başını eğmemesi, bir boyun eğme değil; cellatlarından daha yüce olduğunu sessiz bir haykırışla ilan etmesidir. Anne bak melekler uçuyor... "Bir işaret gönder Allah'ım" diyen dillerin, mucizeyi gördüklerinde dahi hırslarına yenik düşmeleri, insanoğlunun kibrinin kendi tanrısını bile nasıl susturmaya çalıştığının kanıtıdır. İlk taşı babası, eşi ve çocuklarının atması ve Soraya'ya her taş atıldığında Ali'nin yüzündeki gülümseme aklıma sadece "İnsanoğlu en büyük canavardır" sözünü getiriyor ve her saniyesinde insanoğlu daha ne kadar kötü olabilir dediğimde yutkunamaz hale geliyorum. Film bittiğinde zihnimizde yankılanan, o korkunç taş sesleri değildir. Zihnimizde asılı kalan; Soraya’nın kızıl kana boyanmış beyazlığı içinden bize bakan o hüzünlü ve mağrur gözleridir. O bakış, izleyiciye şunu fısıldar: Adalet, sadece mahkeme tutanaklarında değil, insanın içindeki o ince sızıda, vicdanda yaşar. Soraya’yı Taşlamak, insanlığın kendi vahşetiyle yüzleştiği bir ağıttır. Soraya o gün sadece kendi köyünde değil, adaletin kör olduğu her coğrafyada yeniden taşlanmıştır. Ve biz biliyoruz ki; dünyanın herhangi bir yerinde bir kadın haksız yere kurban ediliyorsa, o toprağa düşen her taşın ağırlığı, sessiz kalan tüm insanlığın omuzlarındadır. Çünkü Soraya ölmedi; o, hakikat arayan her vicdanın içinde, rüzgârla savrulan bir direniş çiçeği olarak kalmaya devam ediyor. "En büyük cinayet içindeki vicdanı öldürmektir." Fiziksel bir cinayetten öte, kişinin insanlığını ve ahlaki pusulasını kaybetmesidir.

hurindane 1 month ago

Dedemin İnsanları

Çağan Irmak

68 Gönderi

Film konusu: Çağan Irmak'ın kendi çocukluğundan izler taşıyan "Dedemin İnsanları" (2011), mübadele döneminde Girit'ten Türkiye'ye göç eden Mehmet Bey ve ailesinin, Ege'de bir kasabada yaşadığı sıcak, duygusal ve zorlu hayatı anlatır. 10 yaşındaki Ozan'ın gözünden, 1980'lerin atmosferinde göçmenlik, kökler, aidiyet…devamıFilm konusu: Çağan Irmak'ın kendi çocukluğundan izler taşıyan "Dedemin İnsanları" (2011), mübadele döneminde Girit'ten Türkiye'ye göç eden Mehmet Bey ve ailesinin, Ege'de bir kasabada yaşadığı sıcak, duygusal ve zorlu hayatı anlatır. 10 yaşındaki Ozan'ın gözünden, 1980'lerin atmosferinde göçmenlik, kökler, aidiyet ve aile bağları işlenir. Ege’nin tuzu karışmış rüzgarında, sadece bir ailenin değil, koca bir coğrafyanın kader çizgilerini izliyoruz. Çağan Irmak, kamerasını kendi geçmişine, dedesinin o vakur ama hüzün dolu gölgesine tutuyor. Film başladığında, sadece bir sinema perdesine değil; samimi şivelerin, çocuksu masumiyetin ve gerçeğin o çıplak dokusuna bakıyoruz Hikayenin merkezinde, 1923 mübadelesinin Girit’ten koparıp İzmir’e savurduğu Mehmet Bey ve onun gözbebeği, torunu Ozan var. Ozan, çocukluğun o acımasız dürüstlüğü içinde, çevrelerindeki "gavur" yakıştırmalarının ağırlığı altında ezilirken, aslında kendi kimliğini ispat etme sancıları çekiyor. Bu buhran, onu en çok sevdiği kişiyle, dedesiyle karşı karşıya getiriyor. Oysa Mehmet Bey’in cevabı, zamanın ötesinden gelen bir sızı gibidir: "Bazı şeyler hiç unutulmuyor. Doğduğun yer misal. Azıcık büyüdüğün, azıcık hatırladığın yer bile..." Mehmet Bey, Ege’nin maviliğinde huzuru bulmuş görünse de, ruhu hâlâ Girit’in zeytinliklerinde ve mübadele fırtınasında kaybettiği küçük kardeşindedir. Her denize gidişinde sulara bıraktığı not yazılı şişeler, aslında umudun en somut halidir. Bir gün o şişelerden birinin bulunacağına ve çocukluğunun o uzak evinden bir haber getireceğine inanmak, onun hayata tutunma biçimidir. Film, sadece bir göç hikayesi değil; Türkiye’nin 1980 askeri müdahalesiyle sarsılan toplumsal yapısının da bir aynası. Ozan’ın belediyede çalışan babasının yaşadığı zorluklar, siyasi fırtınaların küçük bir kasaba meydanına nasıl düştüğünü gösteriyor. Bir yanda köklerinden koparılanlar, diğer yanda ise ideallerinin peşinde kaybolan eşinin yasını tutan, akıl sağlığını yitirmiş ressam komşu kadın... Her biri, tarihin o devasa çarkları arasında ezilen narin ruhlar. "Dedemin İnsanları", Ozan’ın büyüme hikayesi üzerinden bizi Türk-Yunan ilişkilerinin, siyasi dönüşümlerin ve insan ruhunun derinliklerine götürüyor. Bu film, bize tarihi kitaplardaki soğuk rakamlarla değil; gerçek hayatın içinden süzülen kesitlerle anlatıyor. Bir kasabanın dar sokaklarında yankılanan bu hikaye, aidiyetin sadece bir yere ait olmak değil, birinin kalbinde yer bulmak olduğunu bizlere fısıldıyor. Ancak bu hikayenin en sarsıcı, ruhu en çok kanatan kesiti, Mehmet Bey’in o mağrur duruşunun son perdesidir. Çetin Tekindor’un bakışlarında cisimleşen o sonsuz keder, Mehmet Bey’i o denizde kaybettiği her şey gibi, sonunda kendi benliğini de o derinliklere bırakmaya iter. O, sadece bir beden olarak değil, tüm hatıraları, özlemleri ve yarım kalmışlığıyla denize karışır. Ve sadece o da değil. Ezgi Mola'nın o çığlığı ve o anki ölüm sessizliği (her anlamda) ...

hurindane 1 month ago

The Trauma Code: Heroes on Call

Tae-Kang Choi

48 Gönderi

Spoiler içeriyor Dizi Konusu: Dizi, yaşam ve ölümün ön saflarında yer alan hastaların ve Ağır Travma Merkezi'ndeki tıbbi ekibin hastanede karşılaştıkları zorlu koşulların öyküsünü anlatıyor. Bir zamanlar savaş meydanlarında dolaşan dahi bir cerrah olan Baek Kang Hyuk'a, işlevsiz ve ihmal edilmiş bir…devamıDizi Konusu: Dizi, yaşam ve ölümün ön saflarında yer alan hastaların ve Ağır Travma Merkezi'ndeki tıbbi ekibin hastanede karşılaştıkları zorlu koşulların öyküsünü anlatıyor. Bir zamanlar savaş meydanlarında dolaşan dahi bir cerrah olan Baek Kang Hyuk'a, işlevsiz ve ihmal edilmiş bir Şiddetli Travma Bakım ekibini canlandırma görevi verilir. Bu görevin ardından hayatı daha heyecanlı bir hal alır. Güzel ve o kadar da anlamlı bir diziydi bence. Hem eğlenceli,hem o kadar ciddi ve önemli konulara değiniyordu. Karakter seçimleri bence herkesin ismine ve mesleğine göre uygundu. Baş roldeki doktorun hem ciddiyeti, kendine güveni, dobralığı, umursamazlığı, kendi bildiğini yapan ama bir o kadar da merhametli ve hastalara öncelik veren birisi. Anüs ya da 1 numara tam bir çaylak gibiydi. Zamanla onun gelişimini ve bunların kitaplarda yazmadığını kararın hastanın durumuna göre altın saat (travmatik bir yaralanmadan hemen sonraki, acil tıbbi ve cerrahi tedavinin ölümü önleme olasılığının en yüksek olduğu zaman dilimi) göre değerlendirilmesi gerektiğinden bahsediliyor. Ve diğer önemli bir karakter olan Shin Ha Young ( Hemşire). Aslında tranva ekibinin sadece doktorlardan ibadet olmadığını arka planda çalışan sağlık çalışanları olduğunu gösteriyor. Paradan ziyade hayat kurmak için yapılan bir meslek. Medikal bir dizi olmasına rağmen nedense bir kaç eksik vardı bunların arasında vakalarda pek fazla tıbbi terim ya da müdahale ederken açıklama fazla detaylı değildi ama yine de kendini izlettirdi. Medikal dizi de aşk olmaması daha hoşuma gitti onun yerine takım çalışmasından bahsedilmesi daha güzel bir şeydi. Sadece şans verilmesi gereken bir dizi değil; hayatın pamuk ipliğine bağlı olduğu o anlarda, elini taşın altına koyanlara yazılmış sessiz bir teşekkür mektubu gibi. "Kendi sebebini bulmalısın. çok çalışmana rağmen insan muamelesi görmediğinde seni bu işte tutacak bir şey bulmalısın. Bu zorlu ve çetin yolda sebepsiz yere yürümek çok zordur."

hurindane 1 month ago

İnsan

Yann Arthus-Bertrand

53 Gönderi

Film konusu: Muazzam güzel hava görüntüleri ve kamera karşısında anlatılan insan hikayelerinden oluşuyor. Human, iki yılı aşkın bir sürede, 60'ın üstünde farklı ülkeden, 2020 kişiyle yapılmış röportajların bir bütünü. GÜLÜMSEMEK HER DİLDE AYNIDIR :) Öyle bir belgesel ki bu; kendini…devamıFilm konusu: Muazzam güzel hava görüntüleri ve kamera karşısında anlatılan insan hikayelerinden oluşuyor. Human, iki yılı aşkın bir sürede, 60'ın üstünde farklı ülkeden, 2020 kişiyle yapılmış röportajların bir bütünü. GÜLÜMSEMEK HER DİLDE AYNIDIR :) Öyle bir belgesel ki bu; kendini inşa etmek, zihnindeki prangaları kırmak isteyen her ruhun dalarak izlemesi gereken bir "insan panoraması." Onu diğerlerinden ayıran en büyük fark; dinlerin, dillerin, ırkların ve cinsiyetlerin ötesinde, tam 2020 farklı kalbin bir kameranın merceğine dürüstçe dökülmesi. Karşımızda sadece yüzler yok; yaşanan acılar, süzülen deneyimler ve insanın insana bakışını kökten değiştirecek bir hakikat aynası var. Anlatılan her hikâyede, o insanların gözlerindeki derin kederi ama aynı zamanda dimdik duran o vakur ruhu görebiliyorsunuz. Adeta "Gözler kalbin aynasıdır" sözünün ete kemiğe bürünmüş halidir bu yapıt. Mutluluğun binbir yüzü vardır ama belki de en yalın hali tektir: "Hayattasındır ve bu mutluluktur." Babasından gördüğü şiddetle sevgiyi yanlış tanıyan ve başkalarını inciten bir gencin, gerçek mutluluğun "sevilmek" olduğunu keşfedişine tanıklık ediyoruz. Mutluluk; bazen yağan yağmurda, bazen içilen bir bardak sütte, bazen de ayak bastığın bir parça toprakta gizlidir. Gece gündüz ışığı yanan bir evde yaşamak, bir motora sahip olmak, çocukların eve dönüş sesini duymak ya da sadece yürüyebilmek... Belki de mutluluk dediğimiz şey, bizde eksik olanın peşindeki hasretimizdir. Savaşın soğuk nefesi ve silahın karanlığı da sızıyor perdeye: "Barış için yaşardık. Kavgamız öldürmezdi. Önceleri sadece hastalıktan ölürdük. Şimdi ise tek atışta üç can gidiyor; gömülmediler bile, belki de hayvanlara yem oldular. O silah kötüdür; yeni nesli ve ülkeyi barıştan mahrum bırakıyor." İnsan durup sormadan edemiyor: Neden bunca savaş, neden bu bitmek bilmeyen açgözlülük? Herkesin kendine has bir "iyi ve kötü" tanımı var ama karşıdaki de aynı eti kemiği taşımıyor mu? Onun da bekleyeni, sevdiği, korkuları yok mu? Hepimiz aynı duyguların denizinde yüzmüyor muyuz? Bu dünyada bölüşemediğimiz, ruhumuzu daraltan o şey tam olarak nedir? On yaşındaki bir çocuğun dudaklarından dökülen "Ölümden korkmuyorum" cümlesi kalbinize oturuyor. Ailesini kaybeden bir gencin affedemeyişi ile on yaşındaki kızı Abir'i hayattan koparan İsrail askerine kin gütmeyen o babanın yüceliği arasında sarsılıyorsunuz. Babasının o muazzam savunması yankılanıyor kulaklarda: "Abir bir savaşçı değildi, o sadece bir çocuktu." Çevresi ona "Affetmeye hakkın yok" dediğinde ise insanlık dersi veriyor: "Onun adına intikam almaya da hakkım yok." Dedesine bardağın her zaman dolu tarafını nasıl gördüğünü soran torununa, ihtiyarın verdiği o sade ve derin cevap: "Bardak güzelmiş." "Bırakın da yaşayayım" feryadı altında ezilirken; Alman subayının Yahudi katliamındaki o anlık insanlığı, seksen yaşına kadar aşkı tatmamış bir dedenin hüznü karşısında kendinizden utanıyorsunuz. Unutulmamalıdır ki; "İnsan bu duygularla doğmaz; hem sevgi hem de nefret deneyimlerle olgunlaşır." Kimse katil olarak doğmaz; kalpler, yaşadıkça ya çiçek açar ya da taş kesilir. Bu belgesel, bize sadece başkalarını değil, aslında kendimizi de hatırlatıyor.

hurindane 1 month ago

Bazı anlar vardır, sadece durup bir yaprağın rüzgârla dansını izlemek, dünyanın bütün gürültüsünü susturmaya yeter. 🍂🤎

hurindane 1 month ago

Gassal

Selçuk Aydemir

203 Gönderi

Dizi konusu: Mesleği gassal olan Baki'nin “Ölünce beni kim yıkayacak?” sorusuyla başlayan varoluş krizini hem üzücü hem de ironik bir dille anlatıyor. Muhteşem bir diziydi; her sezonu başka bir ruh, başka bir yüz taşıyordu. Ama çok acımasız olduğunun söylemeden edemeyeceğim.…devamı

hurindane 3 months ago

"Her zaman başlamak için geç kaldığını düşüneceksin, fakat kalan ömrünün en genç yaşındasın. " Biliyorum, çoğu zaman aynaya bakıp içinden aynı cümle geçiyor: “Geç kaldım.” Geç kaldığını sandığın şeyler birikiyor; ertelenmiş hayaller, yarım kalmış cesaretler, tam başlayacakken vazgeçilen yollar… Zaman…devamı