Hayatımı biri yaşanabilir kıldı 2 3 yıl önce depresyonun dibini sıyırırken şu an neşe pınarı oluşum gerçekten ilginç. Bir dizi karakteri gibi karakterimin gelişimini ve kökten değişimini izliyorum. Keyifli, biraz kaygı verici. Ama güzel bee
İlk ciddi okuduğum kitap Tolstoy’a aitti. Saçma sapan romanlar okurken babam Sevgi Neredeyse Tanrı Oradadır kitabını getirdi ve büyüdün artık bunları oku diyerek kitap okuma alışkanlığıma harika bi başlangıç yapmamı sağladı. Ardından İvan İlyiç’in Ölümü, Anna Karenina, İnsan Ne ile…devamıİlk ciddi okuduğum kitap Tolstoy’a aitti. Saçma sapan romanlar okurken babam Sevgi Neredeyse Tanrı Oradadır kitabını getirdi ve büyüdün artık bunları oku diyerek kitap okuma alışkanlığıma harika bi başlangıç yapmamı sağladı. Ardından İvan İlyiç’in Ölümü, Anna Karenina, İnsan Ne ile Yaşar gibi gibi bir sürü kitabını okudum ve çok sevdim.
En sevdiğim tablo kullanıcı adım olan İlya Repin’in Korkunç İvan Oğlunu Öldürüyor tablosudur. İlk okuduğum ve hatırladığım kitaplardan olan İvan İlyiç’in Ölümü ile kafamda hep birleştiririm.
Rafta Tolstoy ile alakalı bi gönderiye denk geldim aklıma geldi teşekkürler baba ya gerçekten çok teşekkürler
İnsanların kötülüğüne alışabildiniz mi? Ben çok şaşırıyorum. Sadece başkasına zarar vermek uğruna yapılan hareketler veya sebepsiz nefretler. Başkasını anlamak bu kadar zor olmamalı veya anlamlandıramadığımız şeyleri boş vermek. Neden peki bir insan neden başkasının zarar görmesini sever, bunu ister veya…devamıİnsanların kötülüğüne alışabildiniz mi?
Ben çok şaşırıyorum. Sadece başkasına zarar vermek uğruna yapılan hareketler veya sebepsiz nefretler. Başkasını anlamak bu kadar zor olmamalı veya anlamlandıramadığımız şeyleri boş vermek. Neden peki bir insan neden başkasının zarar görmesini sever, bunu ister veya bunun için çabalar? Hayatlarına anlam kazandırmak için başkalarının üzüntülerinden beslenmek fazla zavallıca bence.
Normallik algısı kişinin topluma adaptif becerisiyle ölçülürken bu derece başkalarının hayatına odak yaşayan insanlar içinde çok zorlanıyorum.
Duyduğum şeyler beni üzüyor günlerce düşündürüyor. Harika bir insanım demiyorum bunu hiçbir zaman savunmadım hatta dürtüsel duygularımla savaşmakla geçiyor ömrüm sadece boş vermek muhteşem bir meziyetmiş onu anladım.
İyi geceler 🌸
Kötü şartlarda olsam bile Ne ürktüm, ne de yüksek sesle ağladım Kaderin pervasız darbelerinde bile Kana bulansa da başım, eğilmedi asla Bu gazap ve gözyaşı ülkesinin ötesinde Görünmez gölgelerin dehşetinden başka bir şey Ve beni bulur o senelerin tehdidi Bulacaktır…devamıKötü şartlarda olsam bile
Ne ürktüm, ne de yüksek sesle ağladım
Kaderin pervasız darbelerinde bile
Kana bulansa da başım, eğilmedi asla
Bu gazap ve gözyaşı ülkesinin ötesinde
Görünmez gölgelerin dehşetinden başka bir şey
Ve beni bulur o senelerin tehdidi
Bulacaktır da korkusuz
Kapı ne kadar dar olsa da
Cezalarım ne kadar ağır olsa da
Kaderimin efendisi benim
Ruhumun kaptanı benim
William Ernest Henley
"Birinin gülümsemesinin nedeni olun. Birinin sevildiğini hissetmesinin ve insanların içindeki iyiliğe inanmasının nedeni olun." -Bennet Okuduğumda beni gülümsetti. Gülmeyi ve kahkaha atmayı çok severim. Çok zorlandığım gecelerin ardından bütün hüznümü sabah atacağım kahkaha ile dağıtacağıma inanırım. O kahkaha gelir ve…devamı"Birinin gülümsemesinin nedeni olun. Birinin sevildiğini hissetmesinin ve insanların içindeki iyiliğe inanmasının nedeni olun."
-Bennet
Okuduğumda beni gülümsetti. Gülmeyi ve kahkaha atmayı çok severim. Çok zorlandığım gecelerin ardından bütün hüznümü sabah atacağım kahkaha ile dağıtacağıma inanırım. O kahkaha gelir ve ben hüznümü kovarım bir süreliğine. Çok güldüğümü söylerler. Beni güldüren insanlara minnettarım. Umarım ben de zor bir gün geçiren birinin kahkahasına sebep oluyorumdur, umarım gülümsetmeyi başarabiliyorumdur.
İşin içinden çıkamayacağını anladığında gözlerini yumardı. Bu öğrenilmiş bir savunmaydı aslında. Öğrenilmiş fakat hiç işe yaramayan bir savunma. Küçükken kendine bağırıldığında gözlerini kapatırsa eğer kulakları da duymaz zannediyordu. Bir süre duymadı kulakları. Duydu ama anlamadı aslında. Yıllar sonra tek başına…devamıİşin içinden çıkamayacağını anladığında gözlerini yumardı. Bu öğrenilmiş bir savunmaydı aslında. Öğrenilmiş fakat hiç işe yaramayan bir savunma. Küçükken kendine bağırıldığında gözlerini kapatırsa eğer kulakları da duymaz zannediyordu. Bir süre duymadı kulakları. Duydu ama anlamadı aslında. Yıllar sonra tek başına salonun ortasında otururken geldi aklına duydukları. Çaresizliğine kim destek olabilirdi? Yardım istemeli miydi? Çaresizlik yavaş yavaş bedenini sardı. Ayakları, bacakları, gövdesi, kolları ve en son kulakları. Her yerdeydi artık. Tüm vücuduyla bulaşmıştı ve temizlenmesi mümkün değildi.
“Gerçek bende nefes darlığı yapıyor.” Cioran eserlerini seviyorum fakat her seferinde aşırı yavaş okuyorum sebebini çözemedim hala. Kitaptaki bazı cümleler yüzüme çarpıyor beni yaklaşık 10 dakika olduğum yere çakıyor. Çok yüksek bir edebi dille yazıldığından değil de hislerime tercüman olduğundan…devamı“Gerçek bende nefes darlığı yapıyor.”
Cioran eserlerini seviyorum fakat her seferinde aşırı yavaş okuyorum sebebini çözemedim hala. Kitaptaki bazı cümleler yüzüme çarpıyor beni yaklaşık 10 dakika olduğum yere çakıyor.
Çok yüksek bir edebi dille yazıldığından değil de hislerime tercüman olduğundan seviyorum sanırım Cioran’ı. Kitabı okurken insanlar arasında bir anda düşüşlerimi, kafamın içerisinde dönenleri, kendimi başarısız veya yetersiz hissettiğim anları ardından ise nasıl toparlanmaya çalıştığımı hatırlıyorum. Sanırım içimde çözemediğim bir burukluk var. Çevredekilerin bunu görmesini istememek aslında görmelerine daha çok sebep oluyor.
Umarım her çıktığım yerden gülümsememle hatırlanırım.
Kitap güzel daha bitirmedim ama okunur 👍🏻
Yarım yamalak, bozuk Vakit'siz yollanmışım şu boğucu dünyaya Yarım bile denemez buna Ben öylesine eksik ve aksak kalmışım Ki doğa bana hile yapmış, aldatmış sanki