(@) - Raf

Erkek: Kadınların hiçbiri sevilmeyi haketmiyor abi. Hepsinden nefret ediyorum, hepsine düşmanım bu saatten sonra. Hayatımda muhatap alacağım tek kadın anamla bacım olacaktır. Kadın: Merhaba. Erkek: Aman Allah'ım aşık oldum size. Aşkıma karşılık vermezseniz öldürürüm kendimi. Türk Edebiyatı klasikleri dizisinin ilk…devamıErkek: Kadınların hiçbiri sevilmeyi haketmiyor abi. Hepsinden nefret ediyorum, hepsine düşmanım bu saatten sonra. Hayatımda muhatap alacağım tek kadın anamla bacım olacaktır. Kadın: Merhaba. Erkek: Aman Allah'ım aşık oldum size. Aşkıma karşılık vermezseniz öldürürüm kendimi. Türk Edebiyatı klasikleri dizisinin ilk kitabıyla geldim. Meyhanede Hanımlar kitabından Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın kalemini sevmişken dizinin ilk kitabının yine Gürpınar'dan olması beni mutlu etti, kitaptan da epey memnun kaldım. Kitap, mahalledeki kadınların dedikodusu ile başlıyor. Sıradan bir dedikodu değil tabii. Dünyaya çarpacak olan kuyrukluyıldızın, kıyametin yaklaştığının dedikodusu. Bir sürü felaketler ve yakınmalar silsilesi. Kıyametin yaklaştığına dair, felaket senaryolarında tüm korkuların ortasında dahi bazı kadınlara laf etmeden duramıyorlar. Böyle bir olayda dahi Rahmi Gürpınar, insanların kadına bakış açısını araya sıkıştırmayı unutmamış. Kitabın ilerleyen bölümlerinde kadın düşmanı olduğu söylenen, kendince bilgili, araştırmaya meraklı yukarıda yazdığım diyalogun -kitapta böyle bir diyalog pek tabii, ama bunu karşılayan olaylar yaşanıyor- erkek kişisi İrfan Galip karakteri çıkıyor karşımıza. Bu noktalarda kitap biraz bilimsel kayıyor. Çünkü dünyaya çarpacağı düşünülen kuyrukluyıldız hakkında bilgiler veriyor. Kitabın akıcılığı da azıcık kendini kaybetmiş bu noktada. Okurken sıktı, Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın mizahi dilini buralarda görsek hoş olabilirdi. İrfan, düşman olduğu kadınları yaklaşan felaket hakkında daha fazla korkutmak için bir konferans düzenler. Hem olayla ilgili araştırmalardan bahseder, hem de gördüğü rüyasını abarta abarta, bire bin kata kata anlatır. Rüya bile kitaba ayrı bir hava katmış, yalan yok. Rüya sahnelerini okurken sanki oradaki kadınlardan biriymiş gibi heyecanlandım. Kadınlara da hafiften sinir oldum. Neden dinlemek yerine aranızda konuşmaya tutulursunuz ki? Neyse İrfan'ın ürkütücü ve abartılı rüya anlatımı devam ederken kitap mektup sahnelerine geçiyor. Aralarındaki mektuplaşmayı çok sevdim. O dönemlerde yaşayıp sevdiğimle mektuplaşmayı pek bi' isterdim. İran'ın yelkenleri suya indirmesine karşın cümleleri gayet toparlıydı. Aynı şekilde kızın mektupları da öyleydi. Ufak tefek entrikalar da kitaba ayrı bir tat katmış. Zevkle okudum mektupları. Biraz da şaşkınlıkla. İrfan'ın hiç görmediği bir insana, sadece basit bir mektupla bu denli aşık olması beni şoka soktu. Sonra düşündüm, bir ara sadece 1-2 gün konuştuğum ve muhabbeti hoşuma gitmeyen elemana ''bence konuşmayalım, yazmasan olur mu?'' mesajıma Issız Adam'ın ''karda donuyorsun ama haberin yok'' vıttırı zıttırı mesajından sonra pek de İrfan'ın durumuna şaşırılmayacağına hüküm getirdim. Kitap biraz karmaşık ilerliyor gibi hissettirip ara ara tadını kaybetse de sonuna dek zevkle okuttu kendini. Konuyu da dağıtmamış. Altından girip üstünden çıktılar, oradan oraya koşturdular, rüyalara, kabuslara asılsız dedikodulara ve entrikalara daldılar ama yine de başlığın hakkını verdiler. Yani verdi daha doğrusu Rahmi Gürpınar. Romantizmin kendini ön plana attığı, bir dönem eleştirisi olarak da ortaya çıkan mizahi ögelerin de kendini çokca gösterdiği kitabı sizler de okumalısınız.

kalli 1 year ago

Yüz

Ingmar Bergman

2 Gönderi

Yetkililer, sihirbazlıkta yapan bir tiyatro kafilesini insanları kandırdıkları, sahtekarlık yaptıkları gerekçesi ile alıkoyarlar. Kafilenin lideri olduğu söylenen Dr. Vogler'dan kendilerine bir gösteri yapmalarını isterler. Dr. Vogler ise dilsizdir, iletişimi onun yerine karısı kurar. Öncelikle film beynimi öyle allak bullak etti…devamıYetkililer, sihirbazlıkta yapan bir tiyatro kafilesini insanları kandırdıkları, sahtekarlık yaptıkları gerekçesi ile alıkoyarlar. Kafilenin lideri olduğu söylenen Dr. Vogler'dan kendilerine bir gösteri yapmalarını isterler. Dr. Vogler ise dilsizdir, iletişimi onun yerine karısı kurar. Öncelikle film beynimi öyle allak bullak etti ki Vogler hariç bir karakterin adı aklımda kalmadı. Yine de filmin anlattıklarını ve bana hissettirdiklerini anlatabilirim sanırım. Fiziğin ve metafiziğin, gerçekliğin ve rüyanın, suretin ve hakiki bedenin, ölümün ve yaşamın, hakikatın ve yalanın çarpışmasını, sorgulamasını izlediğimiz bir Bergman filmi Sihirbaz. Evet bazı yerlerde adı Sihirbaz diye de geçiyor, ben bu isimle anmak istiyorum o sebeple filmi. Klasik Bergman filmi diyebiliriz yani. Psikolojinin karanlık yönleriyle, zihnimizde yarattığımız alemlerle dolu ama bilimden de uzaklaşmayan. Filmde metafizik ve fiziğin savaşı var, lâkin savaşın bir kazananı yok. Zaten film de Bergman'ın zihnini, belki de birçok insanın zihnini yansıtıyor. Bergman üzerinden, daha doğrusu filmleri üzerinden ilerleyelim. Yapımlarında sürekli birilerinin psikolojisini irdeliyor Ingmar Bergman. Bilimsel açıdan yaklaşıyor olaya, oldukça realist bir şekilde. Fakat, bu realistliğe olağanüstülük katmadan da edemiyor. Filmlerine alışıksanız o metafizik evreni öyle bir yediriyor ki filme asla sırıtmıyor, rahatsız etmiyor insanı. Sanki olağan olan buymuş gibi. İşte zihninde de hakikat ve sihir böyle çarpışırken bunu film yapmayı ama bir kazanan seçmemeyi uygun görünmüş. Tartışmalara açık olan, kimseye de tam anlamıyla yanaşmayan bir film diyebiliriz Sihirbaz için. Evet, anlatılan her şeye hile hurda deyip bilimin tarafından bakıyor gibi ama sonra bakıyorsunuz bir başka şey olmuş. Huzursuz edici, ürkütücü bir gizem taşıyan film. Aynı anda kendine de bağlıyor tüm karmakarışıklığı içerisinde. Gölgelerde saklanan, rüyalar aleminde dolanan. Bergman şöyle diyor: ‘‘Benim bütün filmlerim birer rüyadır... Ben çocuk yaştayken mutluydum, çünkü rüyalarda yaşıyordum… Tek başımaydım ve kukla tiyatroları sahneler ve kuklalar yapardım… Bazen yaşananları, gerçek olanlarla rüyaları, birbirine karıştırırdım ve bu durum annem ve babamla başımı belaya sokardı... İlk filmimi izledikten sonra çok heyecanlanmıştım ve üç gün boyunca ateşler içinde yatakta yatmıştım...’’ Bu filmde rüyalarla gerçeğin karışımı tam da söylediğim gibi. Belki de Bergman'ın bu cümlelerini en iyi özetleyen filmi. Karışımın yanısıra tiyatrovari bir havası var. Karakterler tıpkı birer kukla gibi. Kimine göre insan zihninin kimine göre Tanrı'nın oynattığı bir kukla. O sebeple filmde mantıksal bir yön aramak absürt olur. İzlediğiniz her şeyin rüya olduğunu bilerek izlemelisiniz. Aynı zamanda hakikat olduğunu da bilmelisiniz. Kafanız karıştı sanırım, ama böyle işte. Bergman izleyeceksiniz zihinleriniz karışmalı. Psikolojinizin sınırlarını zorlamalısınız. Filmin hikâyesi herhangi bir karakterin rüyası olmasa dâhi rüyayı film içerisinde her sahnede hissediyorsunuz. Kâh gizeminde, kâh ürkütücü yönünde, kâh karanlığında. Karanlık derken siyah beyaz olmasını kastetmiyorum. İç mekanda ışıkla güzel oynayan filmin gecelere has bir karanlığı var. Tanrı'nın zihni demiştim. Buradan filmdeki bir repliğe bağlayıp bitireceğim yazımı. Şöyle bir replik geçiyor filmde. ''Rahiplik böyledir. Tanrı sessizliğini korur, onlar onun yerine konuşur.'' Filmde de metafizik güçleri olduğu söylenen Doktor Vogler Tanrı'yı temsil ediyor. O sessizliğini bozmuyor, karısı onun sözcüsü oluyor. Film ise Bergman'ın zihninin düşüncelerinin sesi oluyor. Kendi zihninde yarattığı Tanrı'yı Bergman bu şekilde sese döküyor. Tüm bunlar da yaratıcının sesi oluyor. Zaten fizik ve metafizik bir arada var olmasaydı dünyada net bir düzen olabilir miydi? İki zıtlığı birbirinden ayrı düşürüp diğerini yok sayamayız. Karanlık yoksa ışık yoktur. İyi yoksa kötü yoktur. Doğru yoksa yalan yoktur. Siyah ve beyaz birbirini tamamlayan iki ışıktır. Bir diğeri olmadan diğerini düşünemeyiz. Bergman bu bütünlüğü harika şekilde hissettiriyor bize. Suskunluğun sesini duyuruyor. Söylediğim gibi film değil, rüya. Hakikata bakan, onu sorgulatan bir rüya. Zihniniz bu sorgulamaya açık ise izleyiniz.

kalli 1 year ago

Kaldırım Çocukları

Vittorio De Sica

1 Gönderi

Yine bir ilkle geldim. İtalyan yönetmen De Sica'nın kendisini Dünya sinemasında tanıttığı ve de kendisinin ilk başyapıtı -ilk filmi değil- anılan film yabancı dilde Akademi (Oscar) ödülü alan ilk yapım olduğu için sinema tarihinde önemli bir yere oturuyor. 2. Dünya…devamıYine bir ilkle geldim. İtalyan yönetmen De Sica'nın kendisini Dünya sinemasında tanıttığı ve de kendisinin ilk başyapıtı -ilk filmi değil- anılan film yabancı dilde Akademi (Oscar) ödülü alan ilk yapım olduğu için sinema tarihinde önemli bir yere oturuyor. 2. Dünya Savaşı'ndan sonra çekilen filmde De Sica İtalya'nın fasfakir sokaklarını, toplumsal ayrımcılığı, insanların düşkünlüğünü, kaldırımın çocuklarını gözler önüne sermiş. De Sica'dan 1-2 film dahi izlediyseniz her şeyin ne kadar doğal olduğunu, olanı olduğu gibi anlattığını bilirsiniz. Kaldırım Çocukları'da tüm doğallıyla taşınmış ekranlara. Filmin hikâyesi 2 tane çocuk üzerinden anlatılmış. Giuseppe ve Pasquella ayakkabı boyayarak geçinen iki arkadaşlar. Tek arzuları bir at almak. Bunun için beraberce çalışıp para biriktiriyorlar. İsteklerine de ulaşıyor. Lâkin battaniye satmak için girdikleri bir evde üzerlerine hırsızlık suçu atılınca işlemedikleri bir suçun cezası olarak hapse atılıyorlar. O dakikadan sonra filmin masumiyeti bozuluyor, ahlak, adalet, bireysel, toplumsal ve de siyasi bir eleştiri başlıyor, hem de sert bir eleştiri. Konu çocuklar olunca böyle kirli filmlere başka bir açıdan bakabiliyorum, karakterlere karşı daha çok merhamet kuruyorum, bu da beni filme, filmin dramasına daha çok yaklaştırıyor. Yukarıda bahsettiğim ahlaki eleştirileri, toplumsal ve bireysel yozlaşmayı, sosyal çürümeyi en net olarak hapishane sahnelerinde, hapishanedeki çocukların tutumunda görüyoruz. Fakirliği de gözler önüne seriyor bu sahneler. Zira çocuklar ne olduklarını bile bilmedikleri, sadece aç oldukları için yedikleri bir yemeği yemek zorundalar. 5 çocuk, küçücük hücrede üst üste yatıyor. Suça sürüklenmiş, suçu bile istiye işlemiş veyahut Gius ve Pasqu gibi kendi işlemedikleri suç üstüne kalmış pek çok çocuk var hapishanede. Hepsi de çürümüş ve yozlaşmış toplumun eseri. Zaten filmde de sık sık açık bir şekilde bunu eleştiriyor. Evet, eleştirilerini pek de gizli kapaklı yapmıyor. Ne olduğuysa net bir şekilde cesurca söylüyor. Hepsinden en önemlisi ailenin önemini, iyi bir ailenin önemini sık sık vurguluyor film. Tabii bununla beraber fakirliğin ne kadar kötü olduğunu da. Fakir edebiyatı yapıp fakirliği güzel gibi gösteren ''paramız yok ama çok mutluyuz, bakın açlıktan ölüyoruz ama hayat güzel.'' diyen Pollyana'cı filmlere bir eleştiri, bir tezat olarak görürüm ben filmi. Gerçekçi ve iyi bir tezat. Romantik olmaya gerek yok. Fakirsen hayatın kötüdür. Zaten sık sık da filmde bu vurgulanıyor. Pasquella'nın bir ailesi yok, Giuseppe'nin de ailesi fakir. Böyle bir durumda da kaderin sert tokatı kaçınılmaz oluyor. Finali bir anda olup bittiği için bir şey hissetmeye fırsat bulamadım. Fakat bu kadar sert bir dramadan mutlu bir sonda beklemiyordum zaten. Bunlar hayatın gerçekleri. Kimine göre o dönemin, kimine göre her dönemin. Lâkin bunlar sokakların, kirli sokakların, kimsesiz çocukların gerçekleri. Sadece İtalya'nın kaldırımları değil, tüm Dünya'nın bozuk kaldırımlarına sert bir eleştiri yapıyor De Sica.

kalli 1 year ago

Kanatlar

William A. Wellman

5 Gönderi

Neredeyse 100 senelik, tarihin tozlu sayfalarında kalmış, 1. Dünya Savaşı'ndan sonra taze taze çekilmiş savaş filmi. Film 1927-28 yılında ilk kez düzenlenen Akademi Ödülleri'nde En İyi Film ödülüne layık görülmüş. Sinema tarihinde bir ilk olduğu için tarihin tozlu sayfalarında kaybolmamalı…devamıNeredeyse 100 senelik, tarihin tozlu sayfalarında kalmış, 1. Dünya Savaşı'ndan sonra taze taze çekilmiş savaş filmi. Film 1927-28 yılında ilk kez düzenlenen Akademi Ödülleri'nde En İyi Film ödülüne layık görülmüş. Sinema tarihinde bir ilk olduğu için tarihin tozlu sayfalarında kaybolmamalı bence. Ödül almış bir film, ABD yapımı, savaş filmi. Bütün bunlar birleşince akla ne gelir? Klasik Amerika propogandası. Bunlara takılmadım tabii. Eğer savaş filmlerindeki propogandalara ya da antipropogandalara takılırsam sanırım filmin zevkine varamam. ABD'nin Almanya ile girdiği çatışmada aynı semtten birbirini tanıyan ve aynı birlikte savaşa katılan iki arkadaşın -Jack Powell ve David Armstrong- hikâyelerini konu alınmış. Adından da anlayacağınız üzere havacılığın önplanda olduğu fakat bunun dışında az da olsa kara savaşı, arkadaşlık ilişkisi, romantik sahneler ve eğlenceli anlar da izleten bir film. Tam anlamıyla sessiz film diyemeyiz film için. Zira diyaloglar yok, ama uçağın sesleri, çatışma sesleri, kısacası savaşın kaosunun sesi net olarak alınmış ve aktarılmış perdeye. O sesler sayesinde coşkuyu yakalıyorsunuz. Eğer tamamen sessiz bir film olsaydı savaşın heyecanına varamazdım, aksiyonun doruğuna ulaşamazdım. Sadece dramatik ve eğlenceli havasını hissederdim filmin. Tekdüze bir film olsa da vermek istediği tüm duyguları -romantizm hariç- zirve noktada vermiş. Zaten sesli diyalog olmayınca iş oyunculara düşüyor, ortaya da duyguları net şekilde aktaran, aktarmaya çalışan abartılı jest ve mimikler çıkıyor. Bu filme yakışmış bunlar. Savaşın ortasında garip gelebilir ama daha romantik sahneler izlemek isterdim. Bence bu konuda hafiften bir eksik kalmış. En sevdiğim sahneler uçak sahneleri ve Jack'ın sarhoş olup her yerde köpükler gördüğü sahne oldu. Film için ya da psikoloji de bir anlamı var mıydı acaba? Yahut basit bir sarhoşluk sahnesi miydi? Cevabı farketmeksizin Jack'ın o halleri beni çok eğlendirdi.

kalli 1 year ago

Moby Dick / Beyaz Balina

Herman Melville

5 Gönderi

Kitap elimde aylarca sürünmüş gibi hissetmiştim, 1 buçuk ayda falan bitirmiştim. Başka kitaplarla çaprazlama okuduğumu ve tabii 24 saatimi de kitaba ayırmadığımı, bir de hergün de okumadığımı düşünürsek böyle bir kitap için iyi bir zaman. Ben bu kitabı daha önce…devamıKitap elimde aylarca sürünmüş gibi hissetmiştim, 1 buçuk ayda falan bitirmiştim. Başka kitaplarla çaprazlama okuduğumu ve tabii 24 saatimi de kitaba ayırmadığımı, bir de hergün de okumadığımı düşünürsek böyle bir kitap için iyi bir zaman. Ben bu kitabı daha önce fantastik bir denizcilik macerası, korsan kitabı, işte masal tadında çocuk kitabı sanıyordum. Bu bir destanmış, şiirsel bir destan. Balinacılık destanı. Dev Beyaz Balina'nın ve de intikam hırsı gözünü kör, kulaklarını sağır etmiş, başka bir şey düşünmez hâle getirmiş Kaptan Ahab'ın destanı. İlk baştan uyarımı yapayım. Maceralarla, fantastik olaylarla dolu, okuması kolay bir denizcilik hikâyesi bekliyor iseniz hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Şiir olmayan, ama şiir gibi olan 700 küsur sayfalık destanı okumaya kendinizi hazırlamalısınız. Buraya da eklediğim üzere ben kitabı YKY'den okudum. Ön çevirmen notunu çok beğendim. Kitabın tanıtımını bizi neler beklediğini yazmışlar. Karakterlerden, olacaklardan bahsetmişler. Fakat biraz da sürprizi bozulmuş sanki. Çünkü eninde sonunda neler olacağını da yazmışlar. Tabii bunlar zaten tahmin edilecek sonlar ama kitabı okudukça sonunu tahmin edebilmek isterdim, en başında okumak değil. Kitabın sonunda da Melville'nin kitabı yazma sürecinde bazı insanlara kitapla ve kendiyle ilgili yazdığı mektupları derlemişler. Kitabın değerlendirmesini de yapmayı unutmamışlar. Bu mektuplar ve değerlendirmelerle okurken biraz sıkıldığım eser gözümde az da olsa anlam kazandı ve takdir etmemi sağladı. Kitabın felsefesini, kültürünü, anlatmak istediğini anladım. Evet, kabul etmek lazım ki sıkıcı bir eser. Yine de okuduğum için memnunum. Kitapta iç dünyaların çarpışması, hırslar, beklentiler var diyebilirim. Ağır ağır ilerleyen bir eser. Biraz da karmaşık. Bir noktadan sonra nerede ne olmuş, kim kimmiş, kime ne olmuş aklımda tutmakta zorlandığımı farkettim. Ishmael bize hikâyeyi anlatan kişi, Ahab kaptan, Starbuck Ahab'ın intikam düşüncesine sürekli karşı gelen daha doğrusu çalışan ikinci kaptan... Eee başka? Karakterler ve olaylaf kafamda bazı zamanlar birbirine karışsa da en azından ön plana çıkan karakterleri tanıyabildiğim ve sonlarını görebildiğim için mutlu hissediyorum. Böyle bir kitap belirsiz bir son ile bırakılsaydı herhalde okuduğum 700 küsur sayfa için pişman olurdum. Hep de ağır ilerlemiyor tabii. Her zaman bir felsefe, ruhsal tahlil, içsel çatışma sunmuyor önümüze. Bazen de dışsal çatışmalar görüyoruz. Bazı zamanlar okyanus sesini yükseltiyor, bazı zamanlar tayfa. Bazen Ahab, bazen Starbuck. Bazenleri de tüm ihtişamıyla Moby Dick. Karmaşanın hâkim olduğu, olayların ve maceranın arttığı, hafiften gerilime çeken sahnelerde okuyoruz. Buraları akılda canlandırabilince daha da heyecanlı olur. Tam da buralarda aslında denizcilik hikâyesi okumanın tadına vardım diyebilirim. Kitabın bir kısmında da balinaları, balina türlerini tanıtıyor. Balinaları bize anlatıyor. Bilimsellikte var diyebiliriz. Soyları tükenmiş balinalardan, pek bilinmeyen türlerden bahsediyor. Herhalde bahsedilen türlerin birçoğunu daha önce duymamışımdır. Balinalar konusunda genel kültürünüzü -buna pek de ihtiyacımız yok bence- arttırıyor da aynı zamanda. Tam da bu noktada Melville'yi takdir etme isteği duydum. Buna çok ihtiyacı varmış gibi... 19. yüzyılda böyle bir kitap yazmak, bu kadar derinlemesine araştırma yapmak, kendi kafandaki maceracı ve felsefik yönü bilimsel ile birleştirip okyanusun ve devasa balinaların ihtişamını okuycunun önüne sermek... Takdirlik değil de nedir? Kaynaklara ulaşmanın zor olduğu bir dönemde yapıyor bunlar Melville. Hatta uzun bir zaman araştırma yapacağı kitapların kendine gelmesini beklemiş. Kitabın birkaç sayfasında sonunda yaşanan olayın resimlerini koymuşlar, bunu sevdim. Tam da zihnimde canlandırdığım gibiydi. Okuyun veya okumayın diyebileceğim bir eser değil. Bunalırsınız, sürünüyor gibi gelir ama zevk de alırsınız bence. En azından bir şeyler öğrenir, Melville'nin kalemiyle tanışır. Hırsların insanı nerelere sürükleyeceğini görürsünüz.

kalli 1 year ago

Çocukluğum

Maksim Gorki

22 Gönderi

Artık Modern klasikleri, numaralandırılmış sıralamalarına göre okuyacağım. Önce yakın bir zamanda okuyup bitirmiş olduğum Çocukluğum kitabından bahsetmek istiyorum. Duygusal hissetiren bir kitap okuyacağımın farkındaydım, yazılmaya değer çocukluk hikâyesiyse dramatiktir zaten. Lâkin bu kadar olacağını tahmin etmiyordum. Fatma Aliye'nin Refet'i ile…devamıArtık Modern klasikleri, numaralandırılmış sıralamalarına göre okuyacağım. Önce yakın bir zamanda okuyup bitirmiş olduğum Çocukluğum kitabından bahsetmek istiyorum. Duygusal hissetiren bir kitap okuyacağımın farkındaydım, yazılmaya değer çocukluk hikâyesiyse dramatiktir zaten. Lâkin bu kadar olacağını tahmin etmiyordum. Fatma Aliye'nin Refet'i ile çarpraz okuma yapınca beni iyice duygusallaştırdı bu hikâye. Şeker Portakalı gibi düşünün, lâkin daha toplumsala değinen ve daha acımasız olan bir hikâye. Hem de gerçek bir çocukluk anısı. Maksim Gorki'yi ilk defa okudum, ilk deneyimimin onun çocukluğunu anlatan, drama ve acı dolu bir kitap olması hoşuma gitti. Yazarı da hem yazım dili açısından hem de genel karakteriyle -biraz da olsa- tanımış oldum. Neticede çocukluk travmaları, yaşanılanlar yetişkinlikte karakterin oluşmasında etkili olur. Yıllar yıllar, çok yıllar önce yaşamış bir adamın çocukluğuna üzüldüm. Fakat Gorki bütün bunları yaşamamış olsaydı belki de böyle bir kitapla tanışamazdık. Bu kadar derinlemesine çocukluk hikâyesi yaşanmadan yazılmaz sanırım. Eh sadece yaşamak yetmek, güçlü bir kalem de gerekir. Gorki'de her ikisi de birleşince ortaya oldukça başarılı çocukluk otobiyografisi çıkmış. Kitap sadece Gorki'nin çocukluğuna değinmiyor. Tabii doğal olarak Gorki kendini ve çevresini anlatıyor. Bilhassa dedesini ve ninesini. Ninesine de ara ara kızdığım zamanlar olsa da yine de çok iyi kalpli bir kadındı. Kendi anneannem aklıma geldi. Onun da böyle güzel masallar, hikâyeler anlattığını anımsıyorum. Dedelerimiz, ninelerimiz -eğer görecek kadar şanslıysak- nasıl da kalplerimize dokunuyorlar, değil mi? Ninenin masallarında, Gorki'ye duyduğu sevgide gülümsemeden edemedim. Neyse aile büyüklerinden bahsederken laf biraz dağıldı sanki. Ne diyordum? Sadece Gorki'nin çocukluğuna, özel yaşantısını okumuyoruz. Gorki'nin yaşadığı zorlu çocukluğun çerçevesinde dış dünyayı da gözlemle şansı sunmuş yazar. Dönemin Rusya'sının aile yaşantısını, erkeğe, kadına, çocuğa bakışını, ailenin ve aile üyelerinin toplumdaki yerini de görüyoruz. Şiddetin göbeğinde süregelen bir hayat. Sersefil, sevgisiz... Lâkin çocuk masumiyetini korumayı da başaran. Sert bir otobiyografi. Yaşanılan olayları, görülen şiddeti, sefilliği tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor. İnsan üzülmeye, üzüntüsüne üzüntü katmaya ihtiyaç duyar bence. İşte sizin de buna ihtiyacınız var ise Çocukluğum kitabını şiddetle -kitaptaki gibi bir şiddet değil, sevgisel şiddet- tavsiye ederim.

kalli 1 year ago

Meyhanede Hanımlar

Hüseyin Rahmi Gürpınar

9 Gönderi

Fatma Aliye'den okumuş olduğum 3 tane feminist kitabın üzerine seçtiğim kitap -tamamen tesadüfi bilmeden seçtim.- yine bir feminist kitap oldu. Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı ilk defa okudum ve kalemini çok sevdim. Zaten halihazırda Kuyrukluyıldız Altında İzdivaç kitabına başladım. Bu arada Türk…devamıFatma Aliye'den okumuş olduğum 3 tane feminist kitabın üzerine seçtiğim kitap -tamamen tesadüfi bilmeden seçtim.- yine bir feminist kitap oldu. Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı ilk defa okudum ve kalemini çok sevdim. Zaten halihazırda Kuyrukluyıldız Altında İzdivaç kitabına başladım. Bu arada Türk Edebiyatı klasiklerini numaralandırılmış sırasıyla okuyacağım artık. Eh ilk sıradaki kitapta Kuyrukluyıldız Altında İzdivaç imiş. Neyse biz bu kitap hakkında konuşalım. En son ne diyordum? Evet, ilk defa okuma fırsatı bulduğum Hüseyin Rahmi'nin kalemini çok sevdiğimden bahsediyordum. Süt Kardeşler'e ilham olan ve radyo tiyatrosunu da severek dinlediğim Gulyabani eserinden ötürü -onu da hâlâ okumadım, zaten ilk buysa onu okumuş olamam değil mi?- kaleminin eğlenceli ve ilgi çekici olduğunu tahmin ediyordum, beni yanıltmadı. Meyhanede Hanımlar, 39 sayfalık kısacık bir eser. Elinizle almanızla bitirmeniz bir olur. Kısa olduğu gibi akıcıda. Sabah kahvaltı için bizimkilerin uyanmasını beklerken okudum ve ne zaman başladım ne zaman bitirdim anlamadım bile. Okurken çok eğlendim. Araya hem güldüren hem de düşündüren mizahi ögeler serpiştirmiş yazarımız. Tabii güldürmesinin yanında başarılı da bir dönem, toplum eleştirisi yapıyor. Feminist dememden anlayacağınız üzere kadınlar üzerinden. Sadece kadınlar mı? Hayır. Bir de yasaklar üstünden. Kitap bir gelin-kaynana çatışmasıyla başlıyor. Bayağı ağzı bozuk bir çatışma. İki tarafta birbirlerine ağza alınmayacak sözler ediyorlar. Hüseyin Rahmi bu yerleri öyle bir yedirmiş ki kitaba okurken hem geline hem de kaynanaya sinir oldum, bir yandan da güldüm. Daha sonra hikâye adından da anlaşılacağı üzere meyhanede devam ediyor. Kocası Şehri Bey ile meyhaneye içmeye giden Bahriye Hanım burada dostları Adalet Hanım ve Ferdi Bey ile karşılaşırlar. Çakırkeyf olan kadınlar, -Bahriye daha ön planda- Cumhuriyetin ilanının kendilerine kazandırdığı özgürlük hakkında konuşmaya başlarlar. Artık kadın her istediğini yapabilecektir. Acaba? Günümüzde bile eskisi kadar olmasa da hâlâ hakları kısıtlanan kadınlar var. Elbette erkeklerde vardır ama kadınlar daha fazla. Bahriye Hanım'ın kocası Şehri Bey'i bile umursamadan bu kadar net erkek yergisi yapması çok hoş bulunmayacak olsa da bence o dönem için haklı bir serzeniş. Çünkü o döneme değin üçüncü sınıf insan gören kadın toplumda yer edinmeye, görünmeye başlamış. O yüzden ben Bahriye Hanım'ın yükselişlerine hak verdim. O masada dönen sohbet çok zevkli idi. Orada olup ben de birkaç lakırdı etmek isterdim. Sadece kadınlardan değil, o sırada uygulanmış olan içki yasağından da söz ediliyordu kitapta. Meyhanedeki yaşlı bir sarhoşun kendisini pek de anlıyor ya da dinliyor gibi durmayan garson Niko'ya bu konuda yakınmalarını okumak da zevkliydi. Yasakların insanı daha çok içkiye teşvik ettiğinden bahsediliyordu. İçmeyen bile içmeye başlamış. Ne olacak bu yasak olan şeyin çekiciliği? Çocukken de nerede sağlıksız yemek var onu severdik, sağlıklılara burun kıvırırdık. Oysa burun kıvırdığımız sağlıklı yemeklerde gayet lezzetliymiş. Konu yemeğe nereden geldi? Kahvaltıyla söze başladım, akşam yemeğiyle bitireceğim yazıyı. Bu kadar çok konudan bahsedip bu kadar kısa olmasının sebebi de Hüseyin Rahmi'nin kitapta çok net olması. Anlatmak istediğini, eleştirdiği meseleleri fazla açılmadan en sade şekliyle anlatmış, bunu yaparken de güldürmeyi başarmış.

kalli 1 year ago

Her Devrin Adamı

Fred Zinnemann

9 Gönderi

Bu filmden sonra Thomas More'nin Ütopya'sını okumak şart oldu. Her Devrin Adamı filmi ağır ağır işleyen, fakat çarpıcı ve ilgi çekici diyolagları, içinde barındırdığı çatışmalar silsilesi ile sizi kendine çekebilecek biyografi filmi. Biyografi filmlerini sevmeseniz bile bence bu filme bir…devamıBu filmden sonra Thomas More'nin Ütopya'sını okumak şart oldu. Her Devrin Adamı filmi ağır ağır işleyen, fakat çarpıcı ve ilgi çekici diyolagları, içinde barındırdığı çatışmalar silsilesi ile sizi kendine çekebilecek biyografi filmi. Biyografi filmlerini sevmeseniz bile bence bu filme bir şans vermelisiniz. Thomas More'nin düşünceleri ve kararlarını izlemeye değer. Tabii bunun çevresinde gelişen olayları. Böyle net, kararlı ve değerli bir adamın kitaplarını da okumak gerek. Neyse biraz filmden söz edelim. Film Thomas More'nin idama giden sürecini anlatıyor. İnandıkları doğrultusunda geri adım atmadığı için vatana ihanetten yargılanıyor ve boynu vurularak idam ediliyor. Pekala bu süreç nasıl başlıyor? O dönemin İngiltere Kralı olan 8. Henry erkek çocuğu olmadığı gerekçesiyle karısını boşamak istiyor. Dönemin Papa'sı 7. Clemens bu evliliğin reddine izin vermiyor. Bunun üzerine 8. Henry İngiltere'deki kiliseyi (Anglikan Kilisesi) Vatikan'dan ayırıp krallığa bağlama girişiminde bulunuyor. İşte Thomas More'de burada devreye giriyor. Yazar olmasının yanı sıra bir rahip ve hukukçu olan More, Kral'ın bu eylemine karşı çıkıp asla geri adım atmıyor. Thomas More olsun, Sokrates olsun -aklıma gelmeyen ya da bilemediğim çok isim vardır- inandıkları şeyin doğrusunda ölüme bile gitmeyi göze almışlar. Asla inançlarından geri adım atmamışlar. Biz de beyazperdenin ışığında bu geri adım atmayışı tiyatrovari bir havada, muazzam oyunculuk performanslarıyla izleme şerefine nail oluyoruz. Dediğim gibi film biraz ağır ilerliyor. Fakat rahatsız edici bir ağırlık değil bu. En azından beni rahatsız etmedi. Filmi büyük bir ilgiyle izledim. Dönem işlerini sevmemin de herhalde bunda ilgisi vardır. Din, devlet yönetimi, adalet, hukuk düzeni, siyaset, felsefe... Aklınıza gelebilecek her konuda bir şeyler var filmde. Moore'nin ikna edilmeye çalışılma sürecinde onun akıllıca düşüncelerine tanık oluyor, dinliyoruz. More'nin bir ailesi, çok sevdiği bir kızı var. Onların da özel yaşamını izliyoruz filmde. More'nin inançlarına, Katolik mezhebine ne denli bağlı olduğunu da özel hayatıyla da net bir şekilde görebiliyoruz. Kızının sevdiği adamla evlenmesine müsade göstermiyor. Sebebi de müstakbel damat adayının Luteryan olması. Neden dinler kendi içinde bu kadar çok bölünüyor? Bu da başka bir soru, ama filmle çok da ilgisi yok. Ya da var mı yoksa? Neyse, inancına bu kadar bağlı olan More sanırım Ütopya kitabında dinsiz bir toplum tasvir etmiş. İlginç. Bu bilgiyi öğrenince daha çok merak ettim. Filmi sadece More'nin düşüncelerinden ibaret sayarsak hata etmiş oluruz. Neticede More' ölüme getiren ve ölümünden yıllar sonra 'Aziz' ilan edilmesini sağlayan mesele 8. Henry'nin özel hayatıydı. O sebeple sadece More değil, Papa'nın otoritesini reddedip kendi kurallarını yazmak isteyen krallıkta çok önemli bir yer tutuyor filmde. Vicdani ve ahlaki sorgulaması, doğrular ve yanlışlar, inançlar ve mezhepler... 8. Henry'nin özel hayatından Thomas More'nin Katolik Kilisesi'ne olan bağlılığına, mahkemedeki savunmasından Rich'in yanardönerliliğine kadar pek çok şey çıkarabileceğimiz bir hayat öyküsü. İnandıklarınızın ne olduğu önemsiz, bu filmi izlemelisiniz. Son olarak Her Devrin Adamı ismi hakkında yazıp bitireyim yazımı. Ben burada Her Devrin Adamı'nı her yere, her düşünceye, her zamana uyum sağlayan tabiri caizse 'bukelamun' olan bir adam olarak anlamıştım. Bu isimde filmde tek bir kişiyi akla getiriyor Richard Rich. Kendisi filmin başlarında More'ye iş için yalvarıp sadıklık sözü verirken daha sonraları mevki, makam para için onun aleyhine yalancı şahitlik yapmayı kabul ediyor. Bunu yaparken zerre utanmada duymuyor. (Türk siyaseti kısa özet.) Fakat filmin adının onunla bir ilgisi yokmuş. More'nin yakın arkadaşı olan Desiderius Erasmus, Thomas More için omnium horarum homo (her mevsime dayanan adam) demiş. Filmin adı da bu deyişten alınmış. Filmi izleyenlere ya da More'nin hayatına araştıranlara sorum. Sizce More, Angelikan Kilisesi'ni hukuka aykırı olduğu için mi reddetti yoksa inançları için mi?

kalli 1 year ago

Refet

Fatma Aliye Hanım

13 Gönderi

Üst üste okuduğum üçüncü Fatma Aliye kitabı. Daha önce hiçbir yazarı böyle üst üste okumamıştım. Feminist damarlarım kabardığı için kendimi tutamadım. Tabii bunda eserlerin pek akıcı olmasalar da kısa olmalarının etkisi büyük. Eser hakkında düşüncelerime değinmeden önce yakınmak istediğim bir…devamıÜst üste okuduğum üçüncü Fatma Aliye kitabı. Daha önce hiçbir yazarı böyle üst üste okumamıştım. Feminist damarlarım kabardığı için kendimi tutamadım. Tabii bunda eserlerin pek akıcı olmasalar da kısa olmalarının etkisi büyük. Eser hakkında düşüncelerime değinmeden önce yakınmak istediğim bir konu var. O da karakterin adının Refet olması. Fatma Aliye kitabın başında hikâyesi anlatılan kadının gerçek adının bu olmadığını, Refet'i kurgusal isim olarak seçtiğini söylüyor. Karaktere bir erkek isminin verilmesini anlayamadım. İsmin anlamı 'merhamet, acıma...' demekmiş. Belki Refet'te çocukluğu ve gençliğinin bir kısmı boyunca acınacak bir hayat çektiği için bu anlama sahip bir isim seçilmiş olabilir, yine de bir erkek ismi yerine aynı anlamı taşıyan kadın ismini tercih ederdim. Bu şekilde karakteri zihnimde kadın olarak canlandırmam zor oldu, her Refet dediğimde aklıma bir erkek karakter geldi. Neyse, geçelim kitap hakkındaki düşüncelerime. Kitabın adını ilk kez Fatma Aliye'nin Udi kitabında görmüştüm. Orada adı birkaç kez geçiyordu. Ben de merak edip hemen listemin başına aldım. Araya Levayih-i Hayat girdi, ama olsun. Yine de okudum ve buradayım. Anlatamayacağım kadar çok acılarla dolu bir eser. Kitap başından sonuna acı, eziklik, yokluk, hüzün taşıyor. Adeta her satırında bir kırıklık, bin gözyaşı var. Belki de ilk defa beni duygusal anlamda bu kadar çok etkileyen bir kitap okumuşumdur. Fatma Aliye kadının derdini, kadının sorununu o kadar muazzam bir şekilde anlatıyor ki... Yazılanları, yaşanılanları hissetmemek mümkün değil. Pek edebi cümlelerle süslemiyor bence Fatma Aliye. O doğallığı bozmamak adına. Lâkin kelimelerini öylesine kullanıyor ki kendinizi karakterin yerinde bulabiliyorsunuz. Udi'de bunu hissetmiştim, ama o bu kadar acıklı olmadığı için aynı tesiri yaratmamıştı üzerimde. Refet, hayatta bir tek annesi olan bi' kız çocuğu. Tek arzusu öğretmenlik okulundan mezun olup annesine ve de kendisine rahat bir yaşam yaşatmak. Yokluktan kurtulmak, annesini çalışma mecburiyetinde uzaklaştırıp rahat ettirmek. İşte biz de kitapta Refet'in öğrencilik zamanlarında annesiyle beraber yaşadıkları yokluğu okuyoruz. Bazen soğuktan donacak raddeye geliyorlar, bazen üstlerine giyecek kıyafet bulamıyorlar, bazen yataklara düşüyorlar, bazen de ağızlarına koyacak bir lokma bulamıyorlar. Kitapta acı, hüzün var demiştim. Bunun yanında sonsuz bir sevgi de var. Hayatta birbirlerinden başka kimseleri olmayan anne ve kızın birbirlerine duyduğu sonsuz sevgi ve saygı. Kitapta kadın dayanışmasını okumak beni gülümsetti. Refet'in Şule'ye evini açması, Şule'nin dayısından gelen az biraz harçlığı Refet ve Refet'in annesi Binnaz ile paylaşması, Şahap ve ablası Cazibe'nin Refet'i mahcup etmeden ona yardım etmeleri... Okudukça Refet ile gurur duydum. Hayattaki tek hazinesi aklı olan bir kızın bunu sonuna dek kullanması, geleceğini garanti altına almak için her şeye göğüs germesi harikaydı. Bilmiyorum, ben bu kadar acıya katlanabilir miydim? Refet kendi halinde bir karakterdi. Acısını belli etmemek adına kimseyle pek muhabbet kurmuyordu. Zengin kızları her ne kadar iyi niyetli olsalar da onlara minnet etmek, tabiri caizse dilenmek pek Refet'e göre değildi. O sebeple kendi halindeydi. Bu kendi halindeki yaşamına kendi gibi yoksul olan Şule'yi dahil ediyor. Bir de Refet'i mahcup etmeden kendini sevdiren ve bu dostluğu kabul ettiren Şahap. Kızlar birbirleriyle pek de oturup konuşmasalar, dertlerini acılarını konuşarak paylaşmasalar da eylemleriyle birbirlerinin dertlerini paylaştıklarını belli ediyordu ve bu gerçekten okumaya değer bir dostluktu. Kitapta en sevdiğim bölüm Refet'in başı dik bir şekilde zenginliği ile hava atan akrabasına ''çünkü siz cahilsiniz!'' demesiydi. Bir kitaptaki tek bir cümle en az bu kadar mutlu edebilir ve gurur verebilirdi herhalde. İlk kadın öğretmen karakterin tasvir edildiği, kadınları, bir erkeğe muhtaç olmadan kendi ayaklarında üstünde durmaya teşvik eden, feminist düşüncelerin net bir şekilde ortaya çıktığı, kadınların dayanışmasını, sevgisini, merhametini eseren harika bir eser. Okurken aklıma Çalıkuşu'nun Feride'si geldi. Zaten bu eserde Çalıkuşu'na ilham olmuş.

kalli 1 year ago

Modern Family

Steven Levitan

120 Gönderi

Yaklaşık 6 aydır izliyorum. Sonunda bitti! Yani bitmesine üzüldüm, bilirsiniz böyle dizilerden ayrılması zordur. Aile komedisi olunca daha bi' zor geldi ama bitirdiğim için de mutluyum bir yandan. Çok olmuştu gari yavrum... Özür dilerim The Office ama tahtını alan bir…devamıYaklaşık 6 aydır izliyorum. Sonunda bitti! Yani bitmesine üzüldüm, bilirsiniz böyle dizilerden ayrılması zordur. Aile komedisi olunca daha bi' zor geldi ama bitirdiğim için de mutluyum bir yandan. Çok olmuştu gari yavrum... Özür dilerim The Office ama tahtını alan bir dizi oldu. Yeni sabitim hayırlı olsun. Daha iyisi gelene kadar en iyisi Modern Family! Bayıla bayıla izlediğim diğer sitcomlarda yıllarca sürdü, karakterler gelişti, düşünceleri, davranışları değişti ama o büyümeyi en iyi bu dizide gördüm. Çünkü çocuk karakterler vardı. Onların büyüyüp genç, sorumlu birer insan olmalarına şahit olmak zamanın hızlı akışını gerçek anlamda hissettirdi ve biraz da duygulandırdı. Gözümün önünde büyüdü keratalar! Sadece çocuklar büyüyüp değişmedi Modern Family'i de. Onlarla birlikte, yaşadıkları olaylarla beraber yetişkin karakterlerde büyüdü, düşünce yapıları birbiri ile olan ilişkileri gelişti, değişti. 11 sezon, 250 bölüme birçok şey sığdırılmış ve bu diziyi izleyip bu birçok şeye şahit olduğum için kendimi mutlu ve şanslı hissediyorum. Modern Family büyük, küçük her karakterin çocuk kaldığı ama yeri geldiğinde de tüm karakterlerin büyük olgunluklar gösterdiği bir diziydi. Phil Dumphy mesela... Çocuk ruhuyla gördük çoğu zaman kendisini. Fakat konu ailesi olunca en iyi ve en olgun baba olmayı da başardı. Alex veyahut. Dizide en aklı başında karakterlerden biriydi. Olgun ve zekiydi. Lâkin o bile ara ara çocuklaşıyor, zekasını yitiriyordu. Dizide belli bir başrol yok. Siz en çok hangi karakteri severseniz onu başrole koyabilirsiniz bence. Zira ana karakterlerden -aile üyeleri- kimseyi arka planda bırakmamış ya da diğerlerinden daha fazla ön plana almamış. Modern Family, 3 ailenin coşkulu, neşeli, kimi zaman barışçıl, kimi zaman kavgalı, kimi zaman fazlasıyla romantik, kimi zamanda fazlasıyla zeka dolu günlerinin anlatıldığı bir dizi. Demiştim ya her şeyi anlatıyor, biz de her şeye şahit oluyoruz diye. -belki de demedim.- Doğumlarına, aileye ilk katılışlarına, büyümelerine, okumalarına, okuldan mezun olmalarına, üniversiteye kabul süreçlerine, mezun olup işe girmelerine, yaşadıkları ilişkilere... Tam anlamıyla her şeye. Samimiyetin asla yitirilmediği bir komedi Modern Family. Biraz da ailelerden ve de en sevdiğim karakterlerden bahsedelim. Tüm karakterlere değinmem hem çok zor hem de çok uzun olacak. İlk ailemiz Dunphy ailesi. Evin babası Phil Dunphy, annesi Claire Dunphy. Kardeşlerin ablası, güzel olduğu kadar saf olan Haley, ailenin en zekisi Alex ve babasının kopyası, evin en haşarısı en küçük Luke Dunphy. Herhalde Dunphy ailesi karşımıza mutlaka çıkabilecek bir aile türü. Gerçi bu dizide hiçbir aile garip değil ama... Dunphy ailesi daha bi' gerçek hayattan gibi gibi. Hâlâ çocuk kalmış bir baba, evin tüm yükünü omzuna almış ve bu yük onda asabiyet yaratmış, kocasını ve çocuklarına her şeyden daha çok seven bir anne. Okulunda popüler olan güzelliğiyle herkesi etkileyen ama pek de akıllı olmayan bir kız; Haley, ablasının tam tersine güzelliğini pek kullanmayan, zekasıyla ortaya çıkmak isteyen, bilime öğrenmeye okumaya meraklı bir kız Alex, ailenin en küçük ve tek oğlu olmanın hakkını vermiş olan, babasının küçük versiyonu, haşarı çocuk Luke Dunphy. İşte tam da karşımıza birçok yerde çıkabilecek bir aile örneği. İkinci ailemiz ise Mitchell -Claire'nin kardeşi- ve Cameron çifti. Bir de evlatlık kızları Lily. Dizinin eşcinsel çifti. O kadar tatlı bir çiftti ki... Aralarındaki ufak tefek sürtüşmelere bile kahkahalar attığımı hatırlıyorum. Mitch'nin bir şey olduğunda ya da bir şeye şaşırdığında attığı o tuhaf bakışa hayranım. Havuç kafam benim! Gelelim son ailemize. Pritchett ailesi. Ailenin babası, ve de en yaşlı üyesi Jay. Aynı zamanda Claire ve Mitchell'ın da babaları. Genç ve güzel, Latin eşi Gloria Delgado Pritchett. Bir de ailenin tüm sorumluluğunu omzuna almaya çalışan, babasının olmadığı ve Jay'in de hayatlarına olmadığı dönemde daha ufacık yaşta evin erkeği olma görevini kendine yüklediği için boyundan büyük sorumluluklar alan, dizinin kibar erkeği Manny Delgado. Bir de aileye daha sonradan katılan Jay ve Gloria'nın oğulları Joe Pritchett. Çok tatlı bir veletti. Gelelim en sevdiğim karakterlere. İlki Lily idi. Bayıldım bu kıza! Küçükken çok şirindi, büyüdükçe güzel olduğu kadar zekide olmaya başladı. Yaşından fazla gösterdiği olgunluk harikaydı. Yeri geldi sorumluluklarını unutan, başka şeylere dalan babalarını bile çekip çevirmesini bildi. Bebekliğinden itibaren gördüğümüz için büyümesine en net şahit olduğum isimdi Lily. Belki de o yüzden bu kadar çok sevdim. İkinci en sevdiğim karakterde Phil Dunphy oldu. Bence diziyi izleyenlerden bir çoğunun da favorisidir Phil D. The Office veya Friends'i izleyenleri için Phil'i şöyle anlatabilirim; Micheal veya Joey'nın aile babası versiyonunu düşünün. Heh işte! O karakter tam olarak Phil Dunphy. Uçuk, kaçık, çocuksu bir karakter. Emlakçı olan Phil D.'nin zaman zaman yaptığı emlak piyasası rekabeti de diziye renk katan sahnelerden. En sevdiğim sahneler ise kendisini kayınpederine sevdirmek için çabaladığı anlar. O salaklığına bayılıyorum! En sevdiğim 3. karakter de Alex Dunphy oldu. Zekasına, çoğu zaman gösterdiği olgunluğa, aşık olunca büründüğü salak karaktere ama kendisine zarar veren bir ilişkiden de kolayca sıyrılabilmesine bayıldım! Hafiften soğuk bir karakterdi aynı zamanda. Bunu da sevdim. Ben de öyle herkesle samimiyet kuran, kurmayı seven bir karakter değilim. Biraz soğukluk iyidir bence. Kendime tam anlamıyla benzettiğim bir karakter olmadı dizide. Hepsini bir şekilde yakın gördüm ama bu bana benziyor dediğim biri olmadı. Phil kadar uçuk kaçık değilim, Claire kadar sorumlu değilim, Cam kadar naif, Gloria kadar öfkeli değilim. Haley kadar saf veya Alex kadar zeki değilim. Belki Lily'i kendimin daha küçük versiyonuna benzetebilirim. O da belki... Biraz. Bu dizide biri olacak olsam kesinlikle Alex olmak isterdim. Neyse çok konuştum. Finalinde hafiften duygulanmış olabilirim. Hatta defalarca yaptıkları hatalı sarılmalara ben de katılmak isterdim. Veda etmesi en zor buna oldu. Finalini bir kereden fazla izlemiş olabilirim. Canım sıkıldıkça da en sevdiğim bölümleri yeniden izlemeyi düşünüyorum. Başucu dizim artık Modern Family!