(@) - Raf

Ben, genç karım Anne, karıma aşık olan oğlum Henrik, oğlumla aşna fişne yaşayan hizmetçimiz Petra, bana takıntılı eski sevgilim Desire, Desire'nin sevgilisi Kont Carl, Kont'un karısı, aynı zamanda karım Anne'nin arkadaşı olan ve beni ayartmaya çalışan Kontes Charlotte biz kocaman…devamı

kalli 1 year ago

Udi

Fatma Aliye

5 Gönderi

İlk kadın yazarımız Fatma Aliye'den okumuş olduğum ilk roman oldu; Udi. Kadının adının bile olmadığı, ailesi, yakınları tarafından sürekli örselendiği, geri planlara atıldığı bir dönemde musikiye olan aşkının peşinden giderek Ud çalmayı öğrenen ve öğrenmek isteyenlere ders verecek kadar bu…devamıİlk kadın yazarımız Fatma Aliye'den okumuş olduğum ilk roman oldu; Udi. Kadının adının bile olmadığı, ailesi, yakınları tarafından sürekli örselendiği, geri planlara atıldığı bir dönemde musikiye olan aşkının peşinden giderek Ud çalmayı öğrenen ve öğrenmek isteyenlere ders verecek kadar bu sanatta iyi olan Bedia adındaki genç kadının öyküsünü okuyacak olmak beni içten içe mutlu etmiş ve heyecanlandırmıştı. Bir kadın olarak kadınların başarısıyla ilgili hikâyeler okumaktan ziyadesiyle keyif alıyorum. Udi romanı da ara ara fazla dramalaşması ve durgunlaşması sebebiyle azıcık kendisinden uzaklaşmama sebebiyet verse de genel hatlarıyla beğendiğim bir roman oldu. Kitap gerçek bir hikâyeden uyarlanmış. Yazar, Fatma Aliye Bedia adında bir kadınla tanışmış, bu kadın Refet romanını okuyup beğendiği için F. Aliye'den kendisinin hayat hikâyesini romana aktarmasını istemiş. Fatma Aliye'de başlamış yazmaya. Zaten kitabın sonlarına doğru yazar hikâyeye kendini de dahil edip bu yazım sürecinden hafiften bahsetmiş. Kronolojik bir sırayla giden eser bunu bozmadığı için okumakta da kolay sağlamış, her ne kadar eski dilden kelimeler ve durgunluğu en başta da dediğim gibi kendinden uzaklaştırıp süreci hafiften yavaşlatmış olsa da. Bir geçmişe, bir geleceğe gidip duran, zaman kavramında dağınıklı tercih eden kitapları okurken zorlanıyorum. Udi ise bu konuda tam istediğim gibiydi. Kitap, Bedia'nın musikiye olan aşkının, bilhassa Ud çalmaya olan sevdasının nasıl başladığını anlatmakla başlıyor. Fatma Aliye onun sanata, müziğe olan merakını o kadar güzel cümlelerle anlatmış ki hayran kalmamak elde değil. Hem hikâyenin gerçekliğinin dışına çıkmadan, hem de edebi sanatı yitirmeden. Romanı okurken bir kadının hayatında baba ve ağabey figürünün ne denli önemli olduğunu anlıyoruz aslında. Zira Bedia'nın ud'a olan sevdası babasından ileri geliyor. Babası da bu yolda kızına köstek olmanın aksine sonuna kadar destek oluyor, ona en iyi hocalardan ders aldırıp yetmiyor kendisi çalıştırıyor. Kızının bu beğenisinin üstüne gidiyor. Kızını dinlerken gururlanıyor. Fakat babanın geçmişini okurken o kadar da iyi bir baba olmadığını görüyoruz. Zamanında ayyaş olan ve çocuklarına çektiren baba günahlarından o zamanlarda dünyada olmayan küçük kızına iyi davranarak arınmaya çalışıyor belki de... Bir de Bedia'nın ağabeyi var; Şemi. Her kızın sahip olmak isteyeceği bir abi. Kardeşine el bebek gül bebek davranan, bir isteğiyle dünyaları önüne serecek olan onu şımartmaktan asla geri kalmayan bir ağabey. Bedia evin prensesi gibi büyütüldüğü başta babası olmak üzere evin her üyesi tarafından çok sayılıp sevildiği için musiki sanatında çok daha iyi bir hale geliyor. İyi ve destekleyici bir aile bir insanın sahip olabileceği en güzel nimettir. Erkek kadın farketmeden. Bedia evleniyor. Kocası ise hovarda, gözü sürekli dışarıda. Sevilmediği bir evlilik yapıyor Bedia. Bu kadar mutluluğun üzerine mutsuzluk olmadan olmazdı değil mi? Bak şu kaderin cilvesine. Bedia'yı da kocadan yana vuruyor. Bu kısımları okurken bir hayli öfke duydum; Mail'e elbette. Aşağılık Mail ne Bedia'yı sevdi, ne de Helula'yı. Sadece onların sevgisini istedi. Ne sevmeyi bildi ne de güzel güzel sevilmeyi. Hatta Mail'e olan sinirim Helula Bedia'ya olan bitenleri anlattığında daha da katlandı. Bedia hayatının sonuna dek kendini Ud çalmaya ve çalmak isteyenlere Ud'u öğretmeye adamış. Bu sanata öyle bir sevdayla bağlanmış ki vazgeçmesi mümkün olmayan bir sevda. Pek sevgili Udisini de canyoldaşı olarak tanımlıyor hep. Ölürken bile âşık olduğu bu sesi dinleyerek kavuşmuş rahmete. Ne güzel bir kitaptı. Ne güzel bir kadındı Bedia. Hayatımda ilk defa bilinçli olarak açıp Ud dinledim, bu kitabı okurken. Ses beni bambaşka dünyalara, hayal alemlerine sürükledi. Müziğin tınısıyla beraber kitapta aktı gitti. Bu yazıyı yazarken de arka planda açtım, kendimi biraz kaptırmış olabilirim. Yazıyı yazarken dinlediğim bazı besteleri bırakayım aşağıya. Sözler olmadığı için, sadece ud'un ve bazı yerlerde kanun'un sesini dinlediğiniz için kafanız karışmıyor. İki Keklik Nazende Sevgilim Gam(zedeyim) Deva Bulmam Ah Bir Ataş Ver

kalli 1 year ago

Uyuyan Prenses

Clyde Geronimi

6 Gönderi

prenses'e sormuşlar; ''ilk öpücükte nasıl uyandın?'' prenses cevap vermiş; ''uyanmasam daha çok öpeceklerdi.'' uyanık olun ki çok öpülmeyin, hayırlı cumalar.

kalli 1 year ago

Bir Yazarın Günlüğü

Virginia Woolf

1 Gönderi

Virginia Woolf'un aylar önce -belki de 1 seneyi geçmiştir- Deniz Feneri adlı eserini okumuş, o eserde bilincindeki sanrıları görünce daha yakından tanımam gerektiğini düşünmüştüm. Fakat hayatını üstünkörü araştırsam da pek de üstüne düşmemiş, herhangi bir başka kitabını daha okumamıştım. Modern…devamıVirginia Woolf'un aylar önce -belki de 1 seneyi geçmiştir- Deniz Feneri adlı eserini okumuş, o eserde bilincindeki sanrıları görünce daha yakından tanımam gerektiğini düşünmüştüm. Fakat hayatını üstünkörü araştırsam da pek de üstüne düşmemiş, herhangi bir başka kitabını daha okumamıştım. Modern Klasikleri okumak için liste çıkarırken 'Bir Yazarın Günlüğü' kitabını görünce aylar aylar önce tanımaya karar verdiğim, lâkin ertelediğim bu yazarın günlüğünü okumak çok mantıklı bir fikir gelmişti. Bunu yerine getirdim ve işte buradayım. Kitap Virginia Woolf'un 1918'de başlayıp 1941 Mart'ına kadar -ölümünden 3 hafta öncesi- yazdığı günlüklerinin toparlanmasından oluşuyor. Günlük olduğu için eleştirilecek bir tarafı yok. İyi veya kötü diyebileceğim, olumsuz eleştiri yapacağım bir kitap değil bu. Belki olumlu da yapamam. Yani kısacası değerlendirmeye açık değil. Zira günlükler insanların bireysel düşünceleridir. Hiçbir edebi kaygı duymadan, eksiğine gediğine ötesine berisine bakmadan, ‘‘bir gün birileri okur mu acaba?’’ diye düşünmeden yazdıkları yazılardır. Sadece yazarız, aklımıza ne gelirse. O an ne hissediyor, ne düşünüyorsak. Virginia Woolf'ta tam olarak bunu yapmış. Yıllarca yazmış, yazmış ve yazmış. Belki öldükten sonra kendini hatırlatmak için belki sağlığında geçmişini hatırlamak için, ama sadece yazmış. Günlüklerine baktığımızda bazen günlerce üstüste yazdığını görüyoruz, bazen haftalarca, bazen de birkaç ay yazmadığını. Bazı günler sanki önemli bir not alıyormuşcasına veya o gün yazmak istemiş de yeltenememişcesine birkaç satır yazmış, bazı günlerde ise tüm duygularını, düşüncelerini o gün yaşadıklarını ve ilerisiyle ilgili düşüncelerini aktarmış günlüğüne. Böyle uzun uzun, tüm içtenliği ve duygusallığıyla yazdığı günlerde kendinin kalemine hayran kaldım ve birazcık özendim. Bu kadar edebi ve dolu dolu günlükler yazmak isterdim. Hep yoğun geçen bir hayatı var Virginia'nın. Çevresinde bir sürü insan. O kadar yoğunluğu kaldırabileceğime emin değilim ama yine de günlüğüme yazmaya değer bir şeyler olmasını isterdim. Maalesef hayatın monotonluğunda ve tekdüzeliğinde pek mümkün değil. Neyse kitaba geri dönelim. Günlüğe yazmadığı günlerde de yazmış aslında. Makale yazmış, eleştiri yazmış, şiir yazmış, mektup yazmış, kitaplarını yazmış. Sürekli yazmış, yıllarca hiç durmadan... Onu ayakta tutan şey yazma tutkusu olmuş zannımca. Belki de ölüme sürükleyen şey de yazma tutkusuydu. Yaza yaza paylaşacak bir şeyi kalmamıştı ve ruhsal bir bunalıma girmişti belki. Fakat sanırım bunda o dönemlerde çıkan savaşında etkisi var. Savaştan da bir şekilde etkilenmiş Virginia. Çünkü günlüğünde tepesinde uçuşan savaş uçaklarından, atılan bombalardan söz etmiş. Zaten sancılı bir kadın olan Virginia için bir de savaşı yaşamak intiharı kaçınılmaz kılmış. Ölmeden önce de adını yaşatacak çok güzel eserler bırakmış ardında. Eğer Virginia Woolf'un daha önce intihar ettiğini bilmeseydim ve bu kitabı okumaya başlasaydım yine kendi canına kıydığını düşünürdüm. Zira bunalımı öyle bir anda gelmemiş sanki. Yazdığı bir çok cümlede anlaşılıyor bu hayata karşı olan memnuniyetsizliği. Yaşamak istemeyişi, onu ayakta tutan şeylere sığınmak istemesi... ve daha nicesi. Sadece yaşlılığı, çıkan savaş, artık tükenmesi bu işin tuzu biberi olmuş. Her neyse, eğer siz de Virginia'yı tanımak istediğinizi düşünüyorsanız, onun duygularından, düşüncelerinden, çevresinden, döneminden, savaşlardan, hayata dair konuşulmaya değer ne varsa anlattığı en önemlisi kitaplarını ve kendini anlattığı günlüğünü okumalısınız. Zira Virginia Woolf'u ve kalemini en iyi ve en yalın şekliyle bu kitapla tanıyabilirsiniz.

kalli 1 year ago

Seyahat Jurnali

Ali Bey

3 Gönderi

Türk Edebiyatı Klasiklerine Direktör Ali Bey'in Seyahat Jurnali kitabıyla devam ediyorum. Kitap Duyunu Umumiye'de memur olan ve Doğu'ya göreve gönderilen Ali Bey'in seyehat anılarından, günlüklerinden oluşuyor. Gezip gördüğü yerleri, tanık olduğu olayları, tanıştığı insanları, sevdiği sevmediği, şaşırdığı olayları başına gelenleri…devamıTürk Edebiyatı Klasiklerine Direktör Ali Bey'in Seyahat Jurnali kitabıyla devam ediyorum. Kitap Duyunu Umumiye'de memur olan ve Doğu'ya göreve gönderilen Ali Bey'in seyehat anılarından, günlüklerinden oluşuyor. Gezip gördüğü yerleri, tanık olduğu olayları, tanıştığı insanları, sevdiği sevmediği, şaşırdığı olayları başına gelenleri anlatıyor Ali Bey bu seyahat notlarında. Kitaplarda çok fazla betimlemeyi pek sevmesem de bir yerler tanıtılıyorsa betimleme gereklidir. Tanıtılan yerin, yörenin, dağın, taşın, mimarinin insanın aklında bir tasvir oluşturması açısından. Kitap betimlemekle de kalmamış, bazı yerlerin fotoğraflarını da eklemiş. Bu ayrıca bir artıydı benim için. Resimler renklendirilse daha güzel olabilirdi sanki. Bazı yerleri uzun uzun anlatırken, bazı yerleri çok kısa geçmiş Ali Bey. Sanırım pek kısa gördüğü yerlerdi oralar. Eh tabi her yeri gördüğü kadar anlatmış. Daha uzun kaldığı yerleri daha detaylı anlatmış. Bir şeyler yazmak için yazdığı kısımlar da vardı Ali Bey'in. Kelekte -sandala benzer bir deniz taşıtıymış- geçirdikleri vakitleri anlatmasına pek de gerek yokmuş aslında. O kısımları sıkıcı buldum. Ben seyahat anılarında bir yerleri tanımak istedim. Elbette kendi yaşadıklarını da anlatmasını anlayabilirim ama kelek anıları biraz kendini tekrarlamış, sıktı. Gittiği bölgelerin kültürlerini, dinlerini de tanıtmış. Bombay'da iken bölgenin inançları hakkında konuşmuş. Çok değişik uygulamalar, ağzımı açık bırakan adetler vardı. Okurken şaşkınlığımı gizleyemedim. ''Sonuçta Hindistan, normal'' demek istesem de diyemedim. Gerçekten de insanı şaşırtan, iğrendiren, dehşete düşüren adetlerdi bunlar. Banyanlar özellikle beni bayağı bi' şok etti. Mesela tüccarlar dükkanlarını açmadan önce yolda gördükleri ineklerin idrarı ile yüzlerini yıkarlarmış, işleri iyi gitsin diye. Bir erkek öldüğünde karısı da onunla beraber yakılırmış. Bu beni dehşete düşürdü. İngilizler bu uygulamayı yasaklamış ama bazı bölgelerde devam etmiş, yani kitapta söylenene göre. Hâlâ devam ediyor mu bilmiyorum, umarım etmiyordur. Korkunç. Bir de Brahmanlar varmış, istedikleri kişinin malını kendi malları gibi kullanırlar. İstedikleri kadınla beraber olurlarmış. Koca bunu kıskanmadığı gibi övünürmüş bir de. Banyanları okurken her seferinde ''yooohhh artıııkkk!'' dedim. Seyahat anıları okumayı seviyorsanız, kısa bir kitap. Fakat bir çırpıda biteceğini söyleyemem. Pek de akıcı değil çünkü, beğendim ama yine de akıcı değildi yani.

kalli 1 year ago

Mandalinalar

Zaza Urushadze

116 Gönderi

Raftaki 1000. filmimi sizlerle beraber seçtik. En çok önerilen filmi izleyeceğimi söylemiştim. En çok beğeni de @fatihinbeyazati'nin 'Tangerines' yorumuna geldi. Film öneren herkese çok teşekkürler. Bu güzel filmi izlememe vesile olduğu için Ela hanımcığıma ayrıca teşekkürler. Gönderiyi arşivlemeyeceğim, ben faydalanmazsam…devamıRaftaki 1000. filmimi sizlerle beraber seçtik. En çok önerilen filmi izleyeceğimi söylemiştim. En çok beğeni de @fatihinbeyazati'nin 'Tangerines' yorumuna geldi. Film öneren herkese çok teşekkürler. Bu güzel filmi izlememe vesile olduğu için Ela hanımcığıma ayrıca teşekkürler. Gönderiyi arşivlemeyeceğim, ben faydalanmazsam bile sizler girip faydalanabilirsiniz. 1000. film için önerildiyse herhalde izlemeye değer filmlerdir. O kadar çok savaş ve savaş karşıtı film izledim ki bu konudaki filmler hakkındaki duygularımı kaybetmeye başladığımı düşünüyordum, kaybetmemişim. Belki de bu filmin doğal ortamı bana o duyguyu yeniden ve yeniden yaşatmıştır. Evet, dünyada bundan asırlar öncede savaş vardı, şimdi de var. Asırlar sonra da -dünya var olmaya devam ettikçe- hep savaşlar devam edecek. İnsanların toprak hırsı hiç bitmeyecek. Birileri ölecek, birileri öldürülecek. Kimse kazanmayacak. Lâkin savaşlar hep sürecek. Attığımız barış naralarının hiçbir anlamı olmayacak. Bu filmlerinde anlamı yok aslında. Çünkü böylesi savaş filmleri bizlerin, sizlerin vicdanı karalanmamış, merhametini kaybetmemiş insanları etkiler. Gözünü kazanma hırsı bürümüş, öldürmeye aç insanlarda bi' kıpırtı bile olmaz. O yüzden savaş karşıtı filmler her ne kadar güzel olsa da boşa bir çırpınış gibi. Kurumaya yüz tutmuş derede yüzmek misali... Bir tarafta Çeçenler bir yanda Gürcüler savaş halinde. İki ülkede o toprakların kendilerine ait olduğunu iddia ediyorlar. Savaşın ortasında kalmış iyi bir adam. Estonyalı Ivo. Yine savaşın ortasında kalmış en az Iva kadar iyi olan, onun komşusu ve dostu Margus. Ivo sevdiği bu toprakları terk etmek istemiyor. Margus ise mandalinalarını hasat etmeden gitmek istemiyor. Savaşın ortasında süregelen bir yaşamda savaşın taraflarını tanırken kendi psikolojilerini de ayakta tutmaya çalışıyorlar. Ivo ne kadar güçlü bir adam olsa da zordur, çok çok zordur. Mandalinalar çok güzel değil miydi? Canım çekti. Ben mandalinanın yeşil iri kabuklusunu daha çok severim. Hafif mayhoş olursa daha güzel olur. Siz nasıl seversiniz? Yaradanın bize verdiği en güzel meyvelerden bence. Sonsuz güzellikte ürünler bahşedilmiş bu dünyayı kendi kişisel zevklerimiz için tahrip etmemiz ne acı değil mi? Ivo evinin önünde yaşanan çatışmada iki askeri kurtarıyor. Biri Çeçen Ahmed, diğeri ise Gürcü Niko. Niko'da Niko şimdi. Siz ne düşünürsünüz bilmem, bence çok karizmatikti. O aksanı, tavırları falan off. İzlerken mest oldum. Belki de çok iyi dost olacak bu ikili birbirlerine düşmanlar. Birbirlerini öldürmek istiyorlar. Fakat can borçlu oldukları adamın evinde değil. İki düşmanın aynı çatı altında yaşadığı ve hem düşmanlığı hem de iyiliği köküne kadar hissetiriyor film. Keşke Ivo gibi insanlar düşündüğümüzden daha fazla olsa. Keşke Niko ve Ahmed gibi sözünden dönmeyecek, yaralı bir adama vurmayacak, aynı çatı altında birbirlerine düşman gibi baksalarda birbirlerine zarar vermeyecek gerekirse birbirlerini koruyacak insanlar daha fazla olsa. O zaman savaşlar biter miydi? Bitmezdi, ama savaş yanlılarının karşısında durabilirdik. Bu film gerçek mi bilmiyorum. Gerçek olmasını çok isterim. Huzursuzluğun içinde huzuru yakalayan, iyiliğin iyi olduğunu gösteren hâlâ daha bir yerlerde iyi insanların var olduğunu anlatan bir filmdi çünkü. Niko ve Ahmed ne için düşman? Kimin için? Birileri istedi diye. Birileri öldürmeyi emrediyor, akla giriyor, pohpohluyor, gaz veriyor ve birileri de yapıyor. Aynı masada oturup çay içme ihtimalinin olduğu adama başkası istedi diye kurşun sıkıyor. Ah savaş! Sen ne boktan bir şeysin. Ne diyordu Patton filminde; ''Ölerek savaş kazanamazsın, savaş başka aptalların ölmesini sağlayarak kazanılır.'' Dünde yazdım bu sözü ama her savaş filmine yakışır bence. Düşük bütçeli olduğu için savaş ortamını tam anlamıyla yansıtamamış, bekler miydim? Evet. Yine de asıl anlatmak istediğini anlatabildiği, duygularını aktarabildiği için filmden çok memnunum. Duyguları aktarabilmek için yüksek bütçelere hacet yok zaten. Filmi izlerken hep bir patlama noktası bekledim. Böyle durgun geçmeyeceğini biliyordum, beklediğim yükselmeyi de verdi. Şaşırmadım, biraz duygusallaşmış olabilirim. Pek değil. Zira farklı kombinasyonlarla, farklı şekillerle olsa da beklediğim bir finaldi. Böyle filmler finallerini baştan verir aslında. Yani ne izleyeceğinizi az çok bilirsiniz. Yanıltmadı. Müziklerinin neden bu kadar övüldüğünü şimdi tekrar anladım. Gerçekten çok güzel müziklerdi. Filmin atmosferine, hikâyesine uygun insana huzur veren ama bir yandan da hüzün veren müzikler.

kalli 1 year ago

ayyy 1000. filme gelmişim. şimdi kendi listelerimin dışına çıkacağım ve yapmadığım bir şey yapacağım. öneri alacağım. aslında öneri istediğim zamanlar oldu da önerilen filmleri izlemedim ajsjsjsk neyse yorumlara -lütfen tek öneri verin- izlememi istediğiniz bir filmi yazın, aklınızdaki film yazıldıysa…devamı

kalli 1 year ago

General Patton

Franklin J. Schaffner

3 Gönderi

‘‘Ölerek savaş kazanamazsınız, savaş başka aptalların ölmesini sağlayarak kazanılır.’’ Savaşa farklı açılardan gösteren bir sürü film izledim. Savaşı bizzat içerisinden gösteren, savaşı düşman gözünden gösteren, mazlumun gözünden, zalimin gözünden gösteren filmler. Savaş psikolojisini anlatanlar... Şimdi de savaşa bir genaralin gözünden…devamı‘‘Ölerek savaş kazanamazsınız, savaş başka aptalların ölmesini sağlayarak kazanılır.’’ Savaşa farklı açılardan gösteren bir sürü film izledim. Savaşı bizzat içerisinden gösteren, savaşı düşman gözünden gösteren, mazlumun gözünden, zalimin gözünden gösteren filmler. Savaş psikolojisini anlatanlar... Şimdi de savaşa bir genaralin gözünden bakıyoruz ve savaşı komuta etme stilinin o savaşın stilini, ülkenin diplomasini ne denli etkilediğini görüyoruz. Belki askerlerin psikolojisini de nasıl etkilediğini görebilsek daha etkileyici bir anlatım sunabilirdi film bizlere. Film, 2. Dünya Savaşı'nın en önemli ve belki de en aykırı komutanlarından biri olan General Patton'un, yani George Smith Patton'un biyografisini sunuyor. Tabii biyografi deyince doğumundan ölümüne bir anlatım aklınıza gelmesin. Sadece savaş zamanındaki General olan George Patton'u izliyoruz. Onun askeri dehasına, savaşa olan aşkına, aykırı yönetmenliğine tanıklık ediyoruz. Eh en önemlisi dilinin kemiği olmamasına. Öyle ki müttefiklerine bile laf atan onları inceden inceye savaşa davet edecek kadar söylediklerine dikkat etmeyen ve de savaşa aşık olan bir adam Genaral Patton. Savaş filmlerini severim ama savaş tarihine çok da ilgim yoktur. Oturup araştırmam, kim ne yapmış, ne etmiş, kimin görevi neymiş pek bilmem. Sadece temel bilgileri. O da lisede öğrendiklerimden aklımda kalan veya orada burada duyduklarımdan ibaret. Bu filmden sonra Genaral Patton'un hayatını araştırma isteği duydum. Bu noktaya nasıl geldiğini, onu bu denli aykırı ve savaş düşkünü bir komutan olmaya iten sebepleri öğrenmek istedim. Film bunları göstermiyor maalesef ki. Direkt olaylara ortasından dalıyoruz. Savaşa ve savaşla ilgili şeylere ilginiz alakanız olmasa dahi Genaral Patton alakanızı çekebilecek bir askeri lider. Kendisi Çöl Tilkisi lakaplı Alman komutan Erwin Rommel'i kendi silahıyla vurup -Rommel'in taktiğini kullanmasından bahsediyorum.- savaş alanından sürebilecek kadar zeki biri. Ancak üstlerine yaptığı itaatsizlikler, askerlerine davranış biçimleri ve müttefiklerine olan tavırları sebebiyle de sık sık komutadan uzaklaştırılan ve rütbesini tehlikeye sokan biri. Ne olursa olsun geri adım atmayıp kendi benliğinden vazgeçmemesi de bence onu bu denli iyi komutan yapan detaylardan biri. Amerika'lıların savaşa ve kazanmaya dair hırsını tek bir adam üzerinden öyle net görüyoruz ki... Üstüne söyleyecek bir kelime yok. Filmin tek eksi yanı temposunun çok ağır olması bu da yetmezmiş gibi uzun olmasaydı. Evet, böyle bir filmi 1-2 saatte çekip geçemezler. Zaten 3 saat olmasına rağmen bir şeylerin eksik olduğunu belirttim, görmek istediğim ama göremediğim başka şeylerin olduğunu. O yüzden süresine dair pek şikayetim olmasa da temposunun biraz daha coşkulu olmasını beklerdim. Filmi bu kadar iyi kılan şey Genaral Patton karakterine hayat veren George G. Scott'un harika oyunculuğu bence. Kendisi canlandırdığı karakterin hırsını, öfkesini, deliliğini ve de dehalığını çok çok iyi yansıtmış ekranlara. Açılış sahnesini çok beğendim filmin. Sadece bir konuşma ama o konuşma savaşı, Amerikalıların hırsını, diplomasiyi ve de düzeni özetliyor. Filme önden derin bir bakış açısı sunuyor aslında.

kalli 1 year ago

Külkedisi

Clyde Geronimi

8 Gönderi

Külkedisi'ne herhalde hepimiz aşinayız. Ben yine de anlatayım size. Şimdi masalda Cindirella diye bir kızımız var. Üvey annesi ve üvey ablaları birlikte yaşıyor, sabahtan akşama evin ırgatlığını yapıyor. Tabii evin içinde 3 tane zorbayla kaldığı için psikolojisi bozulmuş, sanrılar görüyor…devamıKülkedisi'ne herhalde hepimiz aşinayız. Ben yine de anlatayım size. Şimdi masalda Cindirella diye bir kızımız var. Üvey annesi ve üvey ablaları birlikte yaşıyor, sabahtan akşama evin ırgatlığını yapıyor. Tabii evin içinde 3 tane zorbayla kaldığı için psikolojisi bozulmuş, sanrılar görüyor şizo. Farelerle konuşuyor mesela deli. Neyse işte bir yanda da ''torun istiyorum, torun istiyorum.'' diye tutturan bir kral var. Öyle bir saray ki koskoca sarayda bi kral bi de veziri yaşıyorlar. Ülke batmış, çökmüş, sarayda çalışacak adam kalmamış bu torun derdinde. Yakışıklı oğulcuğu Prens bey saraya dönünce bir balo düzenliyorlar. Orada prens kendine ya şundadır ya bunda deyip karpuz seçer gibi eş seçecekler. Tüm karpuzlar, şey pardon eş adayları saraya geliyor. Cindirella'da gitmek istiyor. Fakat üvey anası olacak kadın bir sürü iş kilitleyip götürmüyor. İşleri bitiriyor bu seferde elbisesi yok. Neyse bu şizofren demiştik. Peri anne geliyor yanına. Bir büyü yapıyor buna. Balkabağını arabaya, fareleri ata falan çeviriyor. Cindirella'ya da çok güzel bir elbise ve pasparlak bir cam ayakkabı giydiriyor. (O cam ayakkabı da 2 saat tepindi üstünde kırılmadı bi ellerinden düşürdüler diye paramparça oldu neyse.) Gidiyor saraya. Prens bunu hemen görüp aşık oluyor. Sonra kaçıyor bu saat 00:00'a vuracak diye. İşte ayakkabasının tekini düşürüyor. Ne hikmetse her şey eski haline dönüyor ama bir tek o ayakkabılar olduğu gibi kalıyor, la bunlar normalde çarık olması gerekmiyor muydu? Diyorlar ki prensin evleneceği kızı bulmak için bu ayakkabıyı herkese giydireceğiz, kime uyarsa onu saraya gelin yapacağız. Tüm kızlar coşuyor tabii. Prens artık nasıl içtiyse partide sevdiği kızı yüzünden değil ayağından tanıyor. Ayak fetişçisi prens. Aaa işe bakın ki koskoca krallıkta 36.5 giyen tek kız da Cindirella. Diğer tüm kızların ayakları 46 numara maşallah. Ayakkabı Cindirella'nın ayağına tam oturuyor. Sonra işte sorup sorgulamadan bu kimmiş neyin nesiymiş demeden evleniyorlar.

kalli 1 year ago

Müşahedat

Ahmet Mithat Efendi

2 Gönderi

Geçenlerde verdiğim ani bir kararla İş Bankası Yayınları'nın #reklam Türk Edebiyatı klasikleri dizisini okumaya karar vermiştim. Herhangi bir sırayla gitmiyor, rastgele seçiyorum kitapları. İlk kitabımda -daha önceden okumuş olduklarımı saymazsam- Ahmet Mithat Efendi'nin Müşahedat adını verdiği bu eseri oldu. Okumamış…devamıGeçenlerde verdiğim ani bir kararla İş Bankası Yayınları'nın #reklam Türk Edebiyatı klasikleri dizisini okumaya karar vermiştim. Herhangi bir sırayla gitmiyor, rastgele seçiyorum kitapları. İlk kitabımda -daha önceden okumuş olduklarımı saymazsam- Ahmet Mithat Efendi'nin Müşahedat adını verdiği bu eseri oldu. Okumamış olsak bile bu isme herhalde edebiyat derslerinden hepimiz aşinayız, yazı makinesi Ahmet Mithat Efendi. Ben de kendisinin kalemiyle ilk kez tanıştım. Ahmet Mithat Efendi, kitapta bir roman karakteri olarak kendine de yer veriyor. Olayları bizlere anlatırken kendisi de romandaki karakterlerle derin dostluklar kuruyor. Bir yandan da kitap yazmaya çalışıyor, bu dostlarının hayatı hakkında. Tabii onların da bilgileri ve yardımları dahilinde. Kitap bazı kesimlerce aşk romanı olarak anılsa da tam olarak aşk romanı demek mümkün değil. Evet içerisinde çarpık ilişkiler, gönül meseleleri var fakat aşk romanı denilecek bir roman değil. Daha çok bireysel ve toplumsal sorunlar ışığında bir anı kitabı gibi. Ahmet Mithat Efendi, kitaba kendini öyle bir yedirmiş ki okurken ''acaba gerçekten böyle bir şey yaşadı mı?'' diye düşünmeden edemedim. Sadece anlatıcı olsaydı, ilahi bakış açısıyla anlatsaydı veyahut kitaptaki bir karakterin ağzından anlatsaydı bu düşünceye kapılmazdım. Lâkin kendini de direkt olarak içine soktuğu için bir düşündürmedi değil. Kendisini romana sokmuş ama olayların merkezine almamış, daha çok gördüklerini duyduklarını ve diğer karakterlerle münasebetlerini anlatıyor. Zaten kitabın adı olan Müşahedat'ta gözlemlemek demek. Gözlemlerini aktarıyor kısacası Ahmet Mithat Efendi. Kitaptaki karakterlerin özenilesi bir hayatı vardı aslında. Zevkler aleminde bayağı güzel yaşıyorlardı. Sürekli eğlenceler, vur patlasınlar, çal oynasınlar. Eh entrika ve hüzünde vardı ama çoğunluk insanın canını çektiren bir yaşam tarzıydı. Şu entrikaları, arka planda dönen olayları daha fazla okumak isterdim. Yazar kitaba kendisini dahil ettiği ve gözlemlerini, duyumlarını anlattığı için bazı şeyler tam anlatılmamış, anlatılamamış daha doğrusu. Kitaptaki karakterleri hayal etmem zihnimde canlandırmam pek de zor olmadı, çünkü yazar hepsini de neredeyse eksiksiz tasvir etmiş, bunun dışında birçok mekanı da tasvir etmiş. Yaşanılanları, karakterlerin geçmişlerini, kim olduklarını bildiği kadarıyla eksiksiz anlatmaya çalışmış. Ara ara kendinden de söz etse de daha çok Siranuş'a, Agavni'ye, Refet'e değinmiş. Bunlar ve bunların geçmişlerinde şimdilerinde yaşananlara. Bu kadar gözlemlemenin arasında betimlemede birazcık fazlaydı. Aslında çok da rahatsız edici boyutta olmasa da bu kadarına gerek yoktu dedirtti. Ahmet Mithat Efendi kitapta karakter tahlillerini başarılı bir şekilde yapmış. Anlatımda güzeldi. Fakat sürükleyici, merak uyandırıcı bir hikâye değildi. Olay örgüsü dağınık olmasının yanına sıra kestirilebilirdi. Bir polisiye, gizem romanı değil, kestirilebilir olmasını normal karşılayabilirim ammavelakin kitaptan derli topluluk beklerdim. Karakterlerin şimdileriyle geçmişleri arasında gidip gelirken yazar bir ondan bir buna koştururken bir yandan kendinden bahsetmeye çalışırken bayağı bir kafası dağılmış. Bu kadar çok eser ortaya koymuş bir yazardan böyle bir dağınıklık beklemezdim. Eh bu eser ne kadar derli toplu yazılır orası da muamma.