(@) - Raf

Yönetmen Pedro Almodóvar'ın, annelere, kadınlara ve kadın olan erkeklere armağan etti bu film kadınları merkeze alan bir İspanyol draması. Filmi izlerken İspanyol aksanından hoşlandığımı farkettim. Aksanını sevdiğim dillerdeki filmler daha bir güzel geliyor gözüme. Neyse ne diyordum kadınları merkeze aldığını…devamıYönetmen Pedro Almodóvar'ın, annelere, kadınlara ve kadın olan erkeklere armağan etti bu film kadınları merkeze alan bir İspanyol draması. Filmi izlerken İspanyol aksanından hoşlandığımı farkettim. Aksanını sevdiğim dillerdeki filmler daha bir güzel geliyor gözüme. Neyse ne diyordum kadınları merkeze aldığını söylemiştim. Evet, film tamamen kadın hegomanyası içeriyor. Feminizmin bir yansıması adeta. Erkek karakterler yok denecek kadar az sahnede karşımıza çıkıyorlar. Film daha ziyade kadınların ve kendini kadın hissedenlerin yaşadığı zorlukları, hayatlarını merkeze alıyor. Tabii en önemlisi anneliği. Filmin ilk sahnesinde oğlu Esteban ile beraber All About Eve filmini izleyen Manuele'yi görüyoruz. All About Eve, yani Eve Hakkında Her Şey veya diğer bir adıyla Perde Açılıyor'da 2 kadını merkeze alan bir film. Buradaki gibi erkekleri geri plana atmasa da kadın hegomanyası taşıyor. O filmde de Eve adlı genç bir kızın şöhreti için sınır ve kural tanımadığını görüyoruz. Bu filmde de anneliği ve kadınlığı için sınır tanımayan kadınları izliyoruz. Çok da benzemeseler de ben bu filmdeki Huma ve Nina'yı Eve Hakkında Her Şey filmindeki Margo ve Eve'ye benzettim. Margo Eve'ye düşkündü, Huma ise Nina'ya. Eve şöhrete düşkündü, Nina ise uyuşturucuya. Bir şekilde ayrılsalarda birleştikleri noktalar var. Aslında başta izledikleri filmde -onu da izleyenler için en azından- neler izleyeceğimi az biraz gösteriyor bize bu bağlamda. Asıl olay Esteban'ın kazada hayatını kaybetmesiyle başlıyor. Manuela yıllar önce bir anda bırakıp gittiği eski hayatına dönüyor, Barcelona'ya. Aslında asıl meselesi oğlunun babasıyla yüzleşmek bir şekilde. Oğluna 'yaşıyor.' demeye utandığı, trans babası Lola'yla. Film boyunca en çok merak ettiğim karakterde Lola oldu, onu da son sahnelerde getirdiler. Kısa ama etkili sahnelerdi. Evet, Manuela'nın Barcelona'ya gitmesiyle kadınlar melodramı başlıyor bir şekilde. Bir tarafta oğlunun acısıyla yüzleşmeye çalışan Manuela. Sürekli bir drama vermemişler bu konuda. Aklına geldikçe, birileri andıkça, sordukça ağlıyor, buruklaşıyor ama devam eden bir acı depresyon halinde değil kendisi. Taşıdığı amaç için dik duruyor. Eski kocasına Lola'ya oğlunun kendi hakkında yazdığı ''Annem Hakkında Her Şey'' notlarını okutmak için. O notta babasından da bahsediyor Esteban. Hiç tanımadığı, hiç bilmediği görmeye can attığı fakat ölüm onu gelip aldığı için göremediği babasından. Lola'nın notları okuduğu sahnede duygusal etkinin daha fazla olmasını beklemiştim, tam olarak beklediğimi göremedim. Bilmiyorum, belki trans kadın olarak babalık duygusunun farkına varamamıştır. Belki de varlığından ilk defa haberdar olduğu ve göremeden kaybettiği oğluyla bir bağ kuramadığı için bu duygusallık yansıtılmamıştır. Belki de sadece oyunculukla ilgili bir durum. Neyse devam edeyim. Manuela'nın trans dostu Agrado var. Harbi dost ama, en hakikisinden. Agrado karakterinin dobralığı çok hoşuma gitti. Sözleri biraz açık seçik olsa da bir şekilde etkileyiciydi. Etkileyici ve akılda kalıcı. Rosa vardı bir de. Hamile olduğu için muhafazakar ailesinden -annesinden- kaçıp daha yeni tanıştığı Manuela'ya sığınan Rosa. Manuela Esteban'da yarım kalan anneliğini Rosa'da tamamlamaya çalışmıştı aslında. Her ne kadar her seferinde Rosa'ya annesine dönmesi gerektiğini söylemiş olsa da. Rosa'nın annesi oldukça muhafazakar bir karakter. Film tutuculuğa, tutuculuğun yarattığı baskıya, insanların bu sebeple ailelerinden kaçıp yabancılara sığındığına da değiniyor bir şekilde. Hataların, hata doğurduğu. Yanlışların yanlışlara gebe olduğu bir film. Filmin en etkileyici sahnelerden biri de Rosa'nın hastaneye doğuma giderken köpeğini çağırmak için taksiyi durdurtması babasının yanına gelip onu tanımamasıydı. Alzheimer bir yakına sahip olanlar bilir bunun ne denli zor bir durum olduğunu... Manuela'nın oğlu Esteban ile başlayan film, Rosa'nın oğlu Esteban ile bitti. Manuela annelik için yeniden doğmuş oldu aslında bir nevi.

kalli 1 year ago

Over the Garden Wall

Nate Cash

23 Gönderi

Bayadır diziler hakkında yazmıyorum. Aslında bitirdiğim bir dizide olmadı bu süreçte, Johnny Bravo hariç. Neyse, bu dizinin bu yazıya değeceğini düşündüm. Hakkında konuşulmayı hakeden bir çizgi dizi. Daha uzun olmasını isterdim. Tadı damağımda kaldı, sadece 1 günümü ayırdığım bu çizgi…devamıBayadır diziler hakkında yazmıyorum. Aslında bitirdiğim bir dizide olmadı bu süreçte, Johnny Bravo hariç. Neyse, bu dizinin bu yazıya değeceğini düşündüm. Hakkında konuşulmayı hakeden bir çizgi dizi. Daha uzun olmasını isterdim. Tadı damağımda kaldı, sadece 1 günümü ayırdığım bu çizgi diziyi bitirmek beni anlık bir boşluğa düşürdü. Ah, daha uzun sürseydi ne kadar boşluğa düşerdim acaba? Canım Greg, canım Wirth, canım Beatrice, canım adı sürekli değişen kurbağa. Sizleri o kadar çok sevdim ki. Özellikle Greg'in yanaklarını sıkmak isteğime engel olamadım izlerken. Gidip minik bir insan bulup sevmem gerek. Dizi Bahçe Duvarının Ötesi'nde Bilinmeyen adlı yerde kaybolan iki kardeşin, Greg ve ağabeyi Wirth'in maceralarıyla ilgili. Greg yaşı gereği biraz daha heyecanlı, düşünmeden hareket eden, daha cesur, eylemlerin başını sonunu hesap etmeyen küçük bir çocuk. Wirth'te bir çocuk, ama kısmen yaşı gereği daha aklı başında, fakat oldukça kararsız bir karakter. İki kardeşin karakteri birbirini o kadar güzel tamamlamış ki... Zıt ama bir yandan da benzer olmaları güzel olmuş. Her bölümde kardeşler farklı bir macera yaşıyorlar, biz de bunlara tanık oluyoruz. Az önce favori bölümümü seçmeyi düşündüm, karar veremedim. 8. bölüm hariç hepsini çok çok çok beğendim. 8. bölümde güzeldi ama diğer bölümlere nazaran biraz sıkıcıydı sanki. Dizi 2 kardeşin kaybolup eve dönüş yolunda macera yaşamalarının çok ötesinde. Bu öteden bahsetmeden önce dizinin izlediğim en karanlık temaya sahip çizgi dizilerden biri olduğunu belirtmek isterim. Fakat karanlık olmasının yanında garip bir şekilde huzurluydu da dizi. İzlerken hem ürperti hem de huzur hissettim. Diziyle ilgili paylaşımlara bakarken en başında kardeşlerin bir komaya girdiğini ve bunu da o Araf evresinde yaşadıkları, hayal ettikleri olduğu teorisini okumuştum. Bu teori diziyi benim için daha da tuhaf kıldı ve sonuyla ilgili düşündüğüm teorimi bir şekilde desteklemiş oldu, hâlâ çok emin olmamakla beraber başka kişilerin de buna değinmesi bu üzücü sonu getirmiş oldu. Dizide büyücülük, cadılık, şeytan, ölüm ve yaşam, din ile ilgili açık veya kapalı sahneler mesajlar görüyoruz. Bu da Over The Garden Wall'ı çok ötede bir yere oldukça karanlık, ürpertici, gizemli ve teorilerle dolu, dolacak bir noktaya taşıyor. Dante'nin İlahi Komedya'sı ve dizi arasında kurulan bağıntıyı okudum. Kitap listemdeydi. Dizi beni daha çok teşvik etti okumaya, belki bir gün. Şimdi o bağlantıdan bahsedeceğim. Dante'ye göre cehennem katmanlardan oluşuyor, bu katmanlarda Hristiyanlıktaki 7 büyük günahı barındırıyor içerisinde. İlk katman erdemli Hristiyan olmayanlar içinmiş. Çünkü Dante'ye göre Hristiyan olmayan herkes cehenemlikmiş. Neyse konudan sapmayalım bu yazı Dante felsefesi yorumuna dönmesin. Dizinin her bir bölümü de bu katmanları temsil ediyor. Kitabı okumuş olsaydım daha iyi anlardım ama okuduğum birkaç şey bile kafamda bir şeylerin oturmasını sağladı. Bir çizgi dizi olmanın çok daha ötesinde , bahçe duvarının arkasındaki bir giz. Karanlık, tuhaf, ölüm kokulu bir çizgi dizi. Amacına yönelik kısa olmuş herhalde. Amacını da pek iyi karşılamış, eksiği yoktu fazlası vardı, hem de çok fazlası. Belki bir gün kitabı okuduktan sonra yeniden izlerim, bu sefer temsil ettiği ve anlatmak istediği şeyleri bilerek. Fakat sadece dizinin felsefesini, dini ögeleri düşünüp boğucu, kasvetli bir şeyler izleyeceğinizi düşünmeyin. Bu kasvetin içinde bol bol eğlencede var. Hüzünlü bir eğlence, ama olsun. İzlerken epey güldüğüm yerlerde oldu. Hem huzur verici hem de huzursuz eden bir dizi isteseler bunu önerebilirim. -Şurada gördüğünüz kasap, şu fırıncı, şuradaki ebe, bunlar usta ve çırağı, şuradaki de terzi. Ben ise hancıyım. Peki siz kimsiniz? +Ben AÇIM. (Bakın bu bölümde Greg'in açlığı da oburluğu temsil ediyor imiş.)

kalli 1 year ago

Rocky

John G. Avildsen

33 Gönderi

Rocky serisini aylar aylar aylar önce -herhalde yılın başları- izlemeye niyetlenmiş, sonra aniden başıma üşüşen seri filmden sıkılma perilerim sebebiyle filmi daha ilk dakikasında kapatmış, bir daha da yeltenmemiştim. Şimdi Oscar listesinde karşıma çıkınca izlemek istedim, zaten çok da övülmüş,…devamıRocky serisini aylar aylar aylar önce -herhalde yılın başları- izlemeye niyetlenmiş, sonra aniden başıma üşüşen seri filmden sıkılma perilerim sebebiyle filmi daha ilk dakikasında kapatmış, bir daha da yeltenmemiştim. Şimdi Oscar listesinde karşıma çıkınca izlemek istedim, zaten çok da övülmüş, beğenilmiş. Seriye devam etmeyeceğim, şuanlık bir seri film izleyecek havamda değilim. İlk film bile benim için yeterli oldu. Bir efsane haline gelmiş Rocky serisini bilmeyenemiz yoktur. Bir nesli değil, 76'dan beri birçok nesli spora boksa teşvik eden o efsane film ve o efsane karakter; Rocky Balbao. Sylvester Stallone'nin Rocky Balbao karakterini bu kadar iyi benimsemesinde ve ekrana yansıtmasında şüphesiz sokaklarda yaşamasının da etkisi vardır. Karakter asla yapmacık durmuyor, Stallone Rocky'i oynamamış, adeta Rocky'nin kendisi olmuş. Filmin bu kadar beğenilmesinin ve yüceltilmesinin sebebi de Rocky karakteridir bence. Oyunculuk başarılı olmasaydı, film gösterdiği etkiyi gösteremezdi. Rocky karakterinin bu kadar sevilmesinin sebeplerinden biri de halktan biri olması. Havalı değil, yakışıklı değil, zengin hiç değil. O azimle başarıyor ve birçok kişiye ilham oluyor. Filmdeki ders verici sözleri de kesinlikle duymaya değerdi, hepsi değil tabii. Filmin büyük bir kısmında Rocky'nin zayıf yaşantısını, sokaklarda gezmesini izliyoruz. Bir drama hakim. Fakat insanı dumura uğratacak, üzecek bir drama değil. Böyle sert, tokat atan bir drama. Rocky'nin antrenmana başladığı yerlerde film insanı spora teşvik ediyor. Özellikle koşu kısımları beni baya teşvik etti. Daha yeni parka inip koşmuştum, filmden sonra bir tur attım mahallede. Son sahnesinde yani Apollon ile dövüştüğü sahnede heyecanını, gücünü, şiddetini arttırıyor ve film zirveye çıkıyor. Çok çok iyi bir dövüş sahnesiydi. Bir an şey düşündim ''birbirlerine gerçekten vuruyor olabilir mi bunlar?'' Çünkü yapaylık yoktu, sanki gerçek bir dövüş sahnesi gibiydi. Ama bu spor değil mesela, bu resmen cinayete teşebbüs. Neyse. Her ne kadar devamını izlemeyi düşünmüyor olsam da beğendim filmi.

kalli 1 year ago

Monika’yla Bir Yaz

Ingmar Bergman

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Ingmar Bergman'ın farklı bir yapımıyla geldim. Aslında çok da farklı olmasa da benim için farklıydı. Çünkü o kadar alışmışım ki sorunlu ve dengesiz erkekler yüzünden kendi yalnızlığına mahkum olan, psikolojisi bozulan kadın karakterlere burada sorunlu karakter bizzat kadın olunca şaşırdım…devamıIngmar Bergman'ın farklı bir yapımıyla geldim. Aslında çok da farklı olmasa da benim için farklıydı. Çünkü o kadar alışmışım ki sorunlu ve dengesiz erkekler yüzünden kendi yalnızlığına mahkum olan, psikolojisi bozulan kadın karakterlere burada sorunlu karakter bizzat kadın olunca şaşırdım biraz. Kadın karakterimiz de sonradan sorunlu oldu ama yine de sorunlu olan oydu. Neyse biraz filmden bahsedip düşüncelerime de değineyim. Monika özgür olmak isteyen bir kız. 16-17 yaşlarında. Çocuk ruhlu. Anne olduğunda bile üzerindeki çocukluğu atamıyor ve bu sorumluluğu alamıyor. Zaten her şey de çocuktan sonra başlıyor, ki kadının yani Monika'nın dengesizliğini de başlarda pek göremiyoruz. Ani çıkışları olsa da Harry'e sevgisini veriyor. Çılgın, çocuksu, özgür ama bir hayli de yıpratılmış bir ilişki. Monika ve Harry işlerini bırakıp kaçmaya başlıyorlar. Harry'nin babasının teknesine atlayıp kaçıyorlar. Ötesini berisini düşünmeden. Sadece yaz tatilini her şeyden uzak başbaşa geçirmek için kaçıyorlar. Eh özgürlüğün de bir zorluğu var. Tüm zorluğu yaşıyorlar. Fakat coşkulu da bir yaz geçiriyorlar. Bilhassa Monika'nın enerjisi sayesinde. Ben de filmi izlerken eğlendim, coşku yaşadım. Sadece 2 kişi filmi o kadar güzel sırtlamış ki. Sadece iki kişi diyorum da sanırım izlediklerim arasında kadrosu en kalabalık Bergman filmiydi. Monika ve Harry kaçtıktan sonra sadece iki kişi diziyi sırtlamaya başladı. Başları da bir hayli hızlı geçti gerçi. Yaz tatillerini, özgürlüklerini ve uzaklaşma çabalarını uzun uzun izledik. Şehre geri döndükten sonra da hızlı hızlı geçti fakat filmin patlama noktasıydı oralar. Monika'nın tüm dengesizliklerini izledik, sorumsuzluğunu, aklının nasıl havada olduğunu, tüm çocukluğunu izledik. Monika karakterini başlarda sevsem de sonradan sinir olmaya başladım. Başlarda soğuk bulduğum Harry'i de sonradan sevdim. Final ilk defa beklediğim gibi oldu, sevindim buna. Yani alışmıştım sorunlu çiftlerin laylaylom deyip sonunda yeniden birlikte olmalarına. Bu iyi geldi. Film hakkında bir diğer dikkatimi çeken hususta sokağa inmesi, halkın içine karışması oldu. İlk defa halkın içine bu kadar karışan bir filmini gördüm Bergman'ın. Genelde tek mekan olmasa da evlerin içinde, bir ibadethanede, dağlarda taşlarda çekilmesine alışmışım. Halkın arasına girip sokağa inmesi beni şaşırttı. Belki başka filmleri de vardır böyle. Sanırım izlediklerim içerisinde ilk. Film ayrıca İsveç mimarisini de gözler önüne seriyor.

kalli 1 year ago

Arethuse Çeşmesi

Ingmar Bergman

1 Gönderi

Bergman sineması genel olarak ağır bir psikolojiden ve karmaşık senaryodan oluşur. Bu film benim için en karmaşıklarından biriydi. Kadının derdini, ilişkileri, kadın olmayı tüm zorluklarıyla öne serip eleştirmiş Bergman. Eh başarılı olduğu da aşikar. Dediğim gibi sadece çok karmaşık. Birbirlerine…devamıBergman sineması genel olarak ağır bir psikolojiden ve karmaşık senaryodan oluşur. Bu film benim için en karmaşıklarından biriydi. Kadının derdini, ilişkileri, kadın olmayı tüm zorluklarıyla öne serip eleştirmiş Bergman. Eh başarılı olduğu da aşikar. Dediğim gibi sadece çok karmaşık. Birbirlerine bir şekilde bağlı olan ama farklı farklı yerlere savrulan üç kadın var filmde. Rut, Viyola ve Valborg. Daha çok Rut'a odaklanıyor. Rut'un sorunlu ama bir şekilde tutkulu olan evliliğini izliyoruz. Geçmişte bi' askeri subay olan Raoule ile olan ilişkisine de değiniyor film. Onun yüzünden kürtaj olup bir daha çocuk sahibi olamayacak olması da Rut'un hayatındaki en büyük sorun -Rut'a göre- Devam etmeden önce Raloune'nin kısa süre görünmesine rağmen en sinir olduğum karakterlerden biri olduğunu söylemek isterim. Film için değil, genel konuşuyorum. Kadını kendi malı gibi gören erkeklerin tasviri bir karakterdi sanki. Karısını aldatıyordu ve bununla gurur duyuyordu. Hatta akıllı, düzgün erkeklerin böyle yapması gerektiğini savunuyordu. Çünkü öyle erkeklerin iki kadını olurmuş. Rut ve kocası Bertil var bir de. Aralarında bir sevgi var ama anlaşmazlık daha fazla. Rut'un sürekli bir şeylerden şikâyet etmesi, bir şeyler istemesi Bertil'in ise pısırık bir karakter gibi çizilmesi. Zaten filmde erkek karakterlerin asla ortası yok, ya maço ya da pısırıklar. Kadınların da psikolojisi bu ortası olmayan erkeklerin davranışlarıyla alt üst oluyor ve bir şekilde bizim gözümüze sokuluyor. Viola ise Bertil'in eski karısı. Sadist bir doktorun pençesinde kendini kaybetmiş ve ondan kaçmaya çalışan bir kadın. Bir şekilde bir şeyleri özetlemeye tanıtmaya çalışıyorum ama inanın ben de pek bir şey bilmiyorum. Bilmiyorum derken elbet filmi izledim ama filmdeki olayların bir başı bir sonu yok. Nereden nereye geldiğimiz belli değil. Herkesin psikolojisi, sorunlar bir anda patlak veriyor. Coşuyor, kabarıyor, sönüyor. Bir şekilde ilerliyor işte. Valberg ise filmin lezbiyen karakteri. Kendini pek de izleyemedik. Yani bilmiyorum, 1 buçuk saatlik filmde kaçırdığım yer mi oldu emin değilim ama yeterince tanıdığımı düşünmüyorum bu karakteri. Sadece eşcinsel olduğunu biliyorum. Filmin sansüre uğradığını okumuştum, lezbiyen sahnelerinden ötürü belki Valborg sahneleri çıkarılmıştır. Belki de Bergman onu bu kadar anlatmayı, bu kadar göstermeyi yeterli bulmuştur. Bilmiyorum... Yani kadınlar sorunu yaratan erkeklerden ötürü oradan oraya savrulurken -zihinsel bir savrulma- biz de sahneler arasında savruluyoruz. Parça parça bir film. Bütünleştirebilince derdi güzel, öyledir yani. Henüz başaramadım. Bergman'ın bu filmleri savaş döneminden sonra çekilmiş hep. O yüzden savaş döneminin izlerini, insanların o zamanlardaki sefaletini de taşıyor. Hem toplumsal sorunları, hem bireysel sorunları hem çağın sorunlarını anlatıyor tek bir filmde Bergman. Tabii bu sadece bu filmine özel değil, her filminde yapabiliyor. Filmin senaryosu hakkında daha fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Biraz da beni kendine çeken, izlememde etkiyi arttıran şeyden bahsetmek istiyorum. Çekim açıları, kamerayı kullanımı. Tam da yerinde karakterlerin dibine kadar giriyoruz ve onların ruh halini sadece anlamıyor, o ruh haline bürünüyoruz sanki. Neyi nereden çekeceğini, hangi duyguyu hangi açıyla vermesi gerektiğini çok iyi biliyor Bergman. Bu filminde de bunun nimetlerini görüyoruz.

kalli 1 year ago

Bekleyen Kadınlar

Ingmar Bergman

1 Gönderi

Kadınların Sırları veyahut Bekleyen Kadınlar, Bergman'ın yine kadınları ve kadınların duygularını, ilişkiye bakış açılarını, ilişkideki dramalarını ele aldığı bir filmi. Filmde dört kadın var; Rakel, Marta, Karin ve Maj. Bu dört kadından üçü -Maj hariç- kocalarını beklerken birbirlerine geçmişleriyle ilgili,…devamıKadınların Sırları veyahut Bekleyen Kadınlar, Bergman'ın yine kadınları ve kadınların duygularını, ilişkiye bakış açılarını, ilişkideki dramalarını ele aldığı bir filmi. Filmde dört kadın var; Rakel, Marta, Karin ve Maj. Bu dört kadından üçü -Maj hariç- kocalarını beklerken birbirlerine geçmişleriyle ilgili, hayatlarının ve ilişkilerinin dönüm noktaları olduğunu düşündükleri hikâyelerini anlatıyorlar. Maj anlatmıyor çünkü, evli değil. Yalnız onun da sevgilisi Henrik ile olan ilişkisini kısa da olsa izleme şansı yakalıyoruz. Bergman, hiçbir ilişkiyi arka plana atmıyor. Az da olsa gösteriyor. Rakel'in ihanet hikâyesine şahit oluyoruz. Çok sevdiği kocası Eugen'i Kaj ile nasıl anlattığını anlatıyor. Biz de bu ihanetin öyküsünü izliyoruz. İlişki sorunlarının olduğu yerde ihanet olmadan olmaz. Ben burada aldatanın Rakel olması detayını sevdim. Yani aldatmak, aldatılmak hoş değil ama anlatıcı karakteri şirin göstermek yerine onun hatasını göz önüne getirmek gayet mantıklıydı. Hikâyenin bir anlamı oldu. Marta'nın hikâyesi ise hamileliği üzerine. Hamileyken kocası Martin'in onu bırakması ve tek başına doğum yapması. Martin'e ihtiyaç duymaması onu güçlü kıldığı için hoşuma gitti. Yalnız sonradan barışmalarını ben de Maj gibi hoş bulmadım. Kendisini yarıyolda bırakan bir adama sevgisini vermemeliydi. Üçüncü hikâye ise Karen'in hikâyesi. Bir davet dönüşü kocasıyla asansörde kalıyor ve birbirleriyle çatışmaya, birbirlerini sevmeye merak ettiklerini sormaya başlıyorlar. Aslında çok da önemli bir hikâye değil baktığınızda ama insanın eşiyle iki kelam edebildiği için asansörün bozulduğuna dahi mutlu olması buruk bir şey. Yakınımız sandığımız insanlarla o kadar çok az şey paylaşabiliyoruz ki... Her ne kadar komedi filmi olduğu söylense de komediye dair tek bir şey yoktu filmde. Zaten Bergman'da komedi konusunda kötü olduğunu kabul ediyor. Eğer izlemeye karar verirseniz türüne bakıp bu niyetle izlemeyin.

kalli 1 year ago

Tarafsız Bölge

Danis Tanovic

4 Gönderi

Başarılı sayılabilecek bir savaş eleştirisi izledim bugün de. Savaş filmlerinin aksiyonunu seviyorum, ama savaşı eleştiren savaşın psikolojisini yansıtan filmleri daha çok seviyorum sanki. Filmin öyle sizi yükselten bir senaryosu ya da içinizdeki aksiyon isteğini karşılayacak sahneleri yok. Biraz da kendini…devamıBaşarılı sayılabilecek bir savaş eleştirisi izledim bugün de. Savaş filmlerinin aksiyonunu seviyorum, ama savaşı eleştiren savaşın psikolojisini yansıtan filmleri daha çok seviyorum sanki. Filmin öyle sizi yükselten bir senaryosu ya da içinizdeki aksiyon isteğini karşılayacak sahneleri yok. Biraz da kendini tekrar ediyor. Fakat yine de anlatmak istediğini net bir şekilde anlatmayı başarmış. Hem de 2 asker üzerinden. Birisi Boşnak birisi Sırp. Evet, film Bosna-Sırp savaşına değiniyor. Her ne kadar Boşnak filmi olsa da filmde tamamıyla karşı tarafı suçlayan, kendilerini masum gören sahneler yok. Suçluyu 2 tarafta da görmüş yönetmen. Ortada bir savaş varsa tüm üstler suçludur. Ortada bir savaş varsa tüm halk masumdur. Askerlerin de sadece birer piyon olduğu gerçeğini de çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor film. Hem iki taraf suçlu, hem iki tarafta masum. Peki film tam olarak ne anlatıyor? Nino adındaki Sırp askerle, Ciki adındaki Boşnak bir asker tarafsız bölgede sıkışıp kalıyorlar. Kurtulmak için birbirlerine ihtiyaçları var ama bir yandan da birbirlerini yok etmek de istiyorlar. Böyle trajikomik bir hikâye işte. Eh bir de diplerindeki mayını unutmamak gerek. Bölgedeki diğer Boşnak askerin üstüne boylu boyuna uzandığı bir mayın. Ölümle burun buruna bir yaşam. Zaten savaşın ortasında olup da ölümle burun buruna olmamak pek de mümkün değil. Filmde bir aksiyon vs. yok, Bosna-Sırp savaşının tarihini de anlatmıyor, şu kesin suçlu, bu kesin masum da demiyor, savaşı eleştirip olanlara dair düşündürüyor. Biraz da merak uyandırıcı bir film. Hep bi' ''ne olacak şimdi?'' merakıyla izledim filmi. Aslında sonu belli olan bir film. Pek de sürprize açık değil. Sadece ''acaba farklı şeyler olur mu?'' diye düşündüm, olmadı. Bundan rahatsızlık duymadım. Çünkü birbirlerine başından beri düşman olan 2 askerin dost olmasını beklemiyordum. Orası bir savaş ortamı. Bu da bir savaş filmi. Toz pembe hayaller değil. Bu sebepten ötürü finali gayet hoşuma gitti. Birazcık buruk bitmiş olsa da olması gereken buydu. Dramatik olsa da güldüren bir savaş filmi izlemeyi beklemiyordum. Evet, bazı yaklaşımları beni güldürdü. Böyle anlamlı eleştirileri seviyorum. Hem güldüren, hem düşündüren, hem de o psikolojiyi hissettiren.

kalli 1 year ago

Avcı

Michael Cimino

4 Gönderi

Bazı filmler olur, iyi veya kötü olması farketmeksizin dolu dolu olurlar. Avcı'da tam olarak öyle bir filmdi. 3 saat boyunca her şeyi izlettiler, her duyguyu yaşattılar. 3 saat boyunca yaşadığım duygu karmaşasını nasıl anlatacağımı bilemiyorum, elimden geldiğince anlatmaya çalışacağım. Öncelikle…devamıBazı filmler olur, iyi veya kötü olması farketmeksizin dolu dolu olurlar. Avcı'da tam olarak öyle bir filmdi. 3 saat boyunca her şeyi izlettiler, her duyguyu yaşattılar. 3 saat boyunca yaşadığım duygu karmaşasını nasıl anlatacağımı bilemiyorum, elimden geldiğince anlatmaya çalışacağım. Öncelikle filmin Vietnam Savaşı'nın öncesini, savaş esnasını ve savaş sonrasını anlattığını belirtmek isterim. Yani tamamıyla bunun psikolojisine odaklanıyor. İlk başta bi' düğün hazırlığı görüyoruz ve neredeyse 40 dakika boyunca düğün sahnesi izliyoruz. Gayet mutlu, keyifli bir sahne. Herkes çok mutlu, kafalar çekilmiş. Daha henüz karakterleri de pek tanıyamıyoruz, kime odaklandığını da pek bilemiyoruz. Düğünün kalabalıklığı ve neşesi arasında kendimizi kaybediyoruz. Nasıl atlamadan izledim ben de bilmiyorum, oysa çok da sevmem düğünleri. O kadar eğlenceli bir şekilde verilmiş ki bu sahneler bayağı keyif aldım izlerken. Karakterler mutluydu, ben mutluydum. Biraz avlanıyorlar, geyik falan vuruyorlar. Yani bu av sahneleri herhalde o savaşın psikolojisine hazırlamak içindi. Kanı bu şekilde gösterip daha sonra gelecek olan vahşetin psikolojik etkisini hafifletmek istediler, ne kadar olursa tabii. Belki alakasız olacak ama aklıma Kluşov etkisi geldi. Ardından filmin 2. bölümüne -bölüm bölüm ayırmamışlar da ben böyle hitap etmeyi uygun buluyorum- geçiyoruz. Savaş esnasına. Karakterlerimiz esir düşüyor ve bi' Rus ruletinin içinde buluyorlar kendilerini. Bu sahnelerde o acı en doruk noktasına kadar gösterilmişti. Hem geriliyorsunuz, hem acıyı hissediyorsunuz, hem de savaşın psikolojisini yaşıyorsunuz. Direkt karşılıklı çatışmadan ziyade esir sahnesi yapıp o psikolojiyi bu şekilde yansıtmak daha mantıklı geldi. Gerilimin epeyce yüksek olduğu bir bölümdü. Eh savaş sahnesinde de bu gerekir. Yine bir şeyler oluyor, av, hastane falan filan derken 3. bölüme geçiyoruz. Savaş sonrasına. Burası da bir şeylerin düğümünün çözüldüğü, karakterlerin tamamen değişim gösterdiği ve dram odaklı bir sahne idi. Micheal'ın koşuşturmasını izliyoruz. Nasıl has bir arkadaş, dost olduğunu. Robert De Niro oyunculuğunun zirvesini burada yaşamasa bile bir şekilde zirveyi yaşamış. Mükemmel bir performanstı. Filmin düğünle başlayıp cenaze ile bitmesi, garipti. Hayat işte. Neşe de var hüzün de. Her şeyin sonunda ölüm var. Zaten savaş varsa ölüm de vardır. Filmin süresinden ziyade tek eksisi sahne geçişlerinin çok hızlı olmasıydı. Hem bu kadar uzun film yapıp hem de ''ne oldu şimdi?'' dedirten geçişler yapmak akla mantığa sığmaz. Daha yavaş verip 3 saatin hakkını daha iyi verebilirlerdi. Hatta birkaç geçişte 'bir şey mi kaçırdım?' diyerek geri alma ihtiyacı bile duydum. O geçişleri de yapabilselermiş 10/10'luk bir film olurmuş. Çünkü en başında dediğim gibi içinde her şey olan dolu dolu bir film. Savaş filmi olarak nitelendiremem doğrudan, çünkü öyle değil. Fakat izlediğim en iyi savaş psikolojisi filmiydi.

kalli 1 year ago

Kramer Kramer'e Karşı

Robert Benton

17 Gönderi

İsminden ötürü olsa gerek bu film bana hep komedi türünde bi' müsabaka filmi gibi geliyordu, değilmiş. Aile dramasaymış. Aslında türünde komedi yok ama samimi, hafif, çok hafif eğlenceli bi' havası vardı. Dustin Hoffman'dan kaynaklı olsa gerek. Bence bu adam oynadığı…devamıİsminden ötürü olsa gerek bu film bana hep komedi türünde bi' müsabaka filmi gibi geliyordu, değilmiş. Aile dramasaymış. Aslında türünde komedi yok ama samimi, hafif, çok hafif eğlenceli bi' havası vardı. Dustin Hoffman'dan kaynaklı olsa gerek. Bence bu adam oynadığı filmlere biraz olsun eğlence katıyor. Filmin konusu kısaca ebeveynlik. Çocuğun psikolojisine çok girmeden ama bunu tamamen yok da saymadan anne ve babayı olmayı anlatıyor. Anne ve baba olmanın ailedeki ve çocuktaki konumunu gösterip, kısılıp kaldıkları rollerinden bahsediyor. Kurgu bir film ama çok da kurgu sayılmaz. Çünkü Kramer ailesinin yaşadığı sorun birçok ailenin ortak derdi. Filmde her ne kadar anne haksızmış gibi gösterilmeye çalışılsa da aslında ana fikrine inip filmin gösterdiklerini daha iyi düşündüğümüzde filmin biri haklı veya haksızmış gibi bi' profil çizdiğini düşünmüyorum. Sadece varolan ve epey dert olan bir sorunu çıplak bir şekilde dile getirmiş. Sadece sorunu dile getirmiş, maalesef filmde de çözümü yok. Yani mahkeme sonucunun bir çözüm olduğunu düşünmüyorum, zira filmin bir finali yoktu. Mahkeme demişken sadece avukatlara sahne yazılmış sanki. O da bağırıp çağırsınlar, karşı taraf müvekkilin üzerine gelsinler diye. Net bir savunma göremedik iki taraftan. Mahkeme neye göre verdi kararını biraz eksikti sanki. Anne Joanna, kendince çok haklı. Kocası işleriyle boğulmuş ailesini ihmal etmiş bir adam. Joanna'nın bir işi olmamış, bir hayatı olmamış, belki kadınlığını, belki de kendini unutmuş. Baba Ted'de kendince haklı. Ailesine en iyi hayatı sunmak için hep çalışma isteği duymuş. Bu süreçte ihmal ettiklerini görememiş, duyamamış. Baba olmayı da Joanna evi terk edince öğreniyor zaten. Çocukların babalarını tanımaları için annelerin uzaklaşmaları mı gerekiyor acaba? Zira Billy babasını öyle tanıyor. Film sorunu ortaya atıyor, çözümü sunamıyor. Çözüm galiba bir şekilde orta yolu bulmak. Fakat istekler ve ihtiyaçlar arasında orta yolu bulmak ne kadar kolay?

kalli 1 year ago

Louis Lambert

Honore de Balzac

1 Gönderi

Balzac'tan okuduğum ilk eser oldu. Kitabı okurken ''acaba Balzac'ın kalemini tanımak için ağır bir eser mi seçtim?'' diye düşündüm. Tabii diğer eserleri hakkında fikir sahibi olmadığım için bu sorunun cevabını veremedim ama bu kitaba özgü bir ağırlık olduğunu düşünmüyorum, zannederim…devamıBalzac'tan okuduğum ilk eser oldu. Kitabı okurken ''acaba Balzac'ın kalemini tanımak için ağır bir eser mi seçtim?'' diye düşündüm. Tabii diğer eserleri hakkında fikir sahibi olmadığım için bu sorunun cevabını veremedim ama bu kitaba özgü bir ağırlık olduğunu düşünmüyorum, zannederim ki Balzac'ın dili ağır, anlatımı derin. Kitap anlatıcının okuldan arkadaşı olan ve aykırı bir kişiliğe sahip Louis Lambert'in biyografisi niteliğinde. Fakat karakterin neler yaptığından yaşayışından ziyade zihnine, düşüncelerine odaklanıyor. Anlatıcı Louis Lambert'in fikirlerini dile getirdikçe bi' hayranlık duydum ve tuhaf bir eziklenme hissettim. Çünkü bazı düşünceler anlayamayacağım ya da üstüne kafa yoramayacağım kadar derindi. Kitap Balzac'ın çocukluğundan izler taşıyormuş sanırım. Louis Lambert karakteri kurgu mu gerçekten yaşamış mı biri onu pek anlayamadım. Fakat bu derin düşüncelere sahip olmak için o kişi olmak gerek sanırım. Belki de Louis Lambert, Balzac'ın ta' kendisidir. Kitap her şeyin üzerinden felsefe yapmış. Gerçi felsefede tam olarak bu. Her şeyi sorgulamak, hiçbir şeyi tam olarak kabullenmemek, daima sorgulamak, daima konuşmak. Din üzerine konuşuyor, insani davranışlar üzerine konuşuyor, bilinç, istekler üzerine konuşuyor. Aşkın bile felsefesini öyle bir yapıyor ki belki de zihninizdeki aşk tanımına yeniden baktırabilecek şekilde. Kitap ilk başta kendini bir şeyleri alıştırıp daha sonra ağırlaşacak şekilde ilerlemiyor. Tam aksine ilk sayfadan itibaren derinlemesine dalıyor felsefesine. Ağır, zor bir şeyler okuyacağınızı anlıyorsunuz. Her ne kadar zor desem de kendine çeken bi' tarafı da var kitabın. Okumaya başlayınca elimden pek bırakmak istemedim. Normalde geceleri -uyumadan önce- çok kitap okumayı tercih etmem ama bu kitabı bir an önce bitirme isteği duyduğum ve işte okumak istediğim için okuyup bitirdim. Maddeyi sorguluyoruz önce, maddeden ruha bir yolculuk yapıyoruz. Ruhu tanıyoruz, ruhu tanımaya çalışıyoruz daha doğrusu. Daha sonra her şeyin özüne gidiyoruz, Tanrı'ya. Sorgulamaların en yücesi ve en derini... İçsel ve dışsal varoluşun tekelinde bi' aydınlanma sunuyor kitap bizlere. Ne kadar aydınlanırız bilmem. En sonunda Louis Lambert'in dahiliğinin bütün sınırlarını aşıp, ince çizgiyi geçmeyi başarıp delirmesi o kadar anlamlıydı ki... Fakat ne delirme. Hâlâ o zihnindeki parlak düşüncelerden kurtulamayan, kimsenin düşünmediğini, düşünmeye cesaret edemediğini düşünen bir delirme. Dahice bir delilik. Balzac bunları yazdığına göre dahice deliren o olmalı. Deliren ama deliliğinin farkına varan mükemmel bir kalem. Kitap bütün sınırları aşıyor. Bütün tabuları, engelleri elinin tersiyle itiyor ve her şeyin özüne iniyor. Tabii sadece felsefeden de ibaret değil. Bir eleştiri de sunuyor. Zamanın eğitim sistemini eleştirdiğini görüyoruz. Zamanın değil, her zamanın eğitim sistemi aslında. Öğrencileri bir kalıba sokmak isteyen, onların düşünmemesini sağlayan, aynı fabrikadan çıkmış, aynı düşünce kalıplarına sahip, insana baktığında yalnızca göz, kaş, burun gören insanlar yaratan eğitimi sistemini. Düşüncelerden ve her türlü duygudan uzak. Louis Lambert ne zaman kendi düşüncelerini dile getirse cezaya maruz bırakılıyor ve bu fikirlerini sadece anlatıcı olan arkadaşı ile paylaşabiliyor. Onu anlayan tek kişi de o. Lambert bu kadar sınırlandırılmasaydı ve sınırlandırıldıkça aykırı kimliği daha da coşmasaydı, daha da bir şeylerin üstüne gitmeseydi delirmeyi başarır mıydı bilmiyorum? Eh bazen delilikte bir başarıdır. Delirmek gerekir. Herkesin akıllı olduğu ama farklı olmadığı şu dünyada delirip farklı olmak gerekir. Sadece felsefe konuşmuyor dedim ama eğitim sistemi eleştirisi bile felsefik. Sanırım kitap sadece felsefe konuşuyor.