(@) - Raf

Spoiler içeriyor Film adından da anlaşılacağı üzere bir aşk filmi. Fakat pembe dünyalarda yaşanan bir aşk değil. Zorlayan, engebeli yollara sahip olan bir aşk. Baş karakterlerimizden Meggi oyuncu olma hayaliyle evini terk eden genç bir kadın. Fakat yolda tanıştığı bir adamdan hamile…devamıFilm adından da anlaşılacağı üzere bir aşk filmi. Fakat pembe dünyalarda yaşanan bir aşk değil. Zorlayan, engebeli yollara sahip olan bir aşk. Baş karakterlerimizden Meggi oyuncu olma hayaliyle evini terk eden genç bir kadın. Fakat yolda tanıştığı bir adamdan hamile kalınca planları değişiyor. David ise hırsızlıktan hüküm yemiş eski bir mahkum. İkilinin yolları kesişiyor ve birbirlerine karşı kısa bir zamanda gönül bağı kuruyorlar. Lâkin birbirlerinden sakladıkları sırlar önlerine bir engel olarak çıkıyor. Acaba? Dedim ya en başında zorlukları aşan, aşmaya çalışan bir aşk filmi. Bergman filmlerinden en az birini dahi izlediyseniz o durgun ve felsefik temaya alışkınsınızdır. Bu filmde de aynı durgunluk mevcut. Felsefesi ise aşk! Aslına bakarsanız öyle sorgulatan, insanı uzun uzadıya düşündüren bir film değil. Sadece izlerken ''Vay be!'' diyorsunuz. ''Vay be! Ey, aşk sen nelere kadirsin?'' Şahsen ben izlerken böyle düşündüm. Çünkü Migge ve David arasında bu kısa sürede olan bağlılık beni mesud etti. Çiftimize kader kötü oyunlar oynadığı için birlikte olduğu vakitlerde pek kolay geçmiyor. Sadece birbirlerinin özel meseleleri değil, 3. şahısların müdehalesi de onları epey etkileyip zor durumda bırakıyor. Böyle bir durgunluğun içinde o zorluğu hissedebilmek güzeldi. Hanna Ledin karakteri beni biraz ürpertti. Aslında bu amaçla yazılmış bir karakter olduğunu sanmıyorum ama Bergman filmlerinde böyle bir karaktere rastlayabiliyorum bazen. Gergin tavırları ve garip halleriyle beni de geren, garip hale sokan karakterlere... Karakterlerden söz etmişken filmin en önemli karakterinden söz etmek istiyorum. Evet filmin başrolleri David ve Maggi. Fakat kilit karakter ara ara çıkıp hikâyeyi anlatan, olaylar hakkında bizi bilgilendiren 'Şemsiyeli Adam.' Filmde yağmur çiftin yaşadığı zorlukları temsil ediyor. Üstlerine yağan, yığılan kötülükleri. Şemsiyeli Adam ise sanırım onların koruyucu melekleri oluyor. Çok dağıldım galiba yazıda. Neyse toparlayıp bitireyim artık. Filmin en sevdiğim sahnesi mahkeme sahnesi oldu. Çok da merak uyandırıcı değildi, heyecanlı değildi. Fakat o mahkeme havasını sevdim. Beklenmeyen Şahit filmini izlediğimden beri mahkeme sahnelerine ayrı bir ilgi duyuyorum. Bu filmde de çok mükemmel olmasa da o ilgimi karşıladı sahne. Durgun ama güzel bir film. Romantizm severlerin ilgisini çekecektir.

kalli 1 year ago

Müfreze

Oliver Stone

9 Gönderi

Vietnam savaşında savaşan ABD askerlerini anlatan bir film. Filmde Vietnam Savaşı'nın tarihinden, sebebinden, sonuçlarından bahsetmiyor. Genel olarak askerlerin ruh hallerini, savaş ortamını yansıtıyor biz izleyicilerine. Daha önce özeleştiri konusunda bu kadar başarılı bir savaş filmi izlediğimi hatırlamıyorum. İzlediysem bile bunun…devamı

kalli 1 year ago

Serenad

Zülfü Livaneli

184 Gönderi

Hem bu kadar çok övüldüğü hem de Lütfü Zivaneli'nin(!) Huzursuzluk romanını sevdiğim için epey merak ettiğim bir eserdi Serenad. Sonunda okuma fırsatı buldum. Kitap bitti, ben de bittim. Okurken ne kadar zorlandığımı anlatamam. Bir noktadan sonra kitap bitsin diye kendimi…devamıHem bu kadar çok övüldüğü hem de Lütfü Zivaneli'nin(!) Huzursuzluk romanını sevdiğim için epey merak ettiğim bir eserdi Serenad. Sonunda okuma fırsatı buldum. Kitap bitti, ben de bittim. Okurken ne kadar zorlandığımı anlatamam. Bir noktadan sonra kitap bitsin diye kendimi zorlamaya çalıştım, bir taraftan da okumak istemiyordum. Garip bir duruma girip bitirdim kitabı en sonunda. Yani kötü bir kitap denilir mi bilmiyorum, okurken zevk aldığım ve merak ettiğim yerleri de oldu. Lâkin kitap beni itti. Herhalde ''en balon kitaplar'' diye bir liste oluşturmak gerekse Serenad'ı hiç düşünmeden o listeye koyardım. Daha ilk başlarında 'neyi bu kadar abartılıyor?' diye sorgularken buldum kendimi. Okudukça açılacak, seveceğim diye düşündüm, ama öyle olmadı. 60 yıllık bir aşk hikâyesini bizlere sunuyor kitap. Yahudi kızı Nadia, Alman profesör Max Wegner arasında geçen aşkı. Tabii o ikisinden söz etmiyor. O ikisinin hikâyesine gelen yolda Ermeni sorunundan, Kürt sorunundan, faşizmden dem vuruyor. Zülfü Livaneli herhalde tüm anarşik düşüncelerini kitap yoluyla aktarmak istemiş. Bu kadar ilgi çekici bir konuya sahip bi' kitap en fazla bu kadar kötü bir betimleme ve anlatımla anlatılabilirdi. Maya Duran'ın yaptığı her şeyin tekrar tekrar ve tekrar yazılması beni çok bunalttı. Aynı cümle bazı yerlerde defalarca kez tekrar edilmişti. Ara ara okuduğum sayfayı tekrar mı okuyorum acaba diye yanılgıya bile düştüm. Duş aldı, saçını taradı, üstünü giyindi, adım attı, durdu, kalktı, ağzını açtı, kapattı... Yani gerek var mıydı böyle her şeyi betimlemeye? Kitabı uzun tutmak için yoğun bir çabaya girmiş ama bunu yaparken de hafiften dozu kaçırmış gibi hissettirdi Livaneli. Maya Duran'ın tuvalete girmesinden tutun ağzına bir parça ekmek atmasına kadar her şeyin betimlemesini, tasvirini okumak yerine babaannenin, anneannenin hatta Nadia'nın ağzından bir şeyler okumak, onların gençliklerine gitmek bu 3 kadını daha yakından tanımak isterdim. Evet, kitap bu 3 kadını anlatıp tanıtıyor. Onların yıllara meydan okumuş. acı hikâyelerini bizlere sunuyor. Lâkin yeterince değil. Devlet sorunlarına, insanlık suçlarına, Nazizm'e değinen bir kitaba bir karakter ağzından anlatım pek yakışmamış açıkcası. Okurken çok sıkıldım dediğim gibi. Bu kadar gereksiz detaylarda boğulmamış olsa konu bakımından güzel ve ilgi çekici bir eser. Anlatım açısından ise sınıfta kalmış. Konudan ziyade o konuyu nasıl aktardığın önemli olduğu için maalesef bu eser benim için abartılanlar listesinin başlarında yerini aldı. Listede başka hangi kitap var derseniz henüz başka bir kitap yok.

kalli 1 year ago

Fantasia

Wilfred Jackson

5 Gönderi

Müzikal severler, merak edenler, başlamak isteyenler ekran başına. Disney'den izlemeye doyamayacağınız bir müzikal ile geldim. Tam anlamıyla bir görsel şölen ve o görsel şölene eşlik eden birbirinden harika müzikler. Filmin 1940 yapımı olması sizi yanıltmasın, çizimler, ses kalitesi... hepsi harika.…devamıMüzikal severler, merak edenler, başlamak isteyenler ekran başına. Disney'den izlemeye doyamayacağınız bir müzikal ile geldim. Tam anlamıyla bir görsel şölen ve o görsel şölene eşlik eden birbirinden harika müzikler. Filmin 1940 yapımı olması sizi yanıltmasın, çizimler, ses kalitesi... hepsi harika. İlk izlemek için niyetlendiğimde sürenin 2 saat olduğunu görünce bir geri çekilmiştim. Çünkü bi' animasyon yapımı için 120 dakika çok uzun geldi. Fakat listeyi eksiksiz bitirmek istediğim için de kendi kendime ''erinme kızım.'' deyip açtım filmi. Daha ilk anlarından itibaren beni kendine çekmeyi ve büyülemeyi başardı. Klasik müzik dinlemeyi seven, müzikallerden hoşlanan biri olarak bu animasyon şöleni favorilerim arasında yer almayı başardı. Filmi kısım kısım anlatmanın daha doğru olacağı düşüncesindeyim. Biraz uzun bir yazı olacak, ama bence değer. Filmin belirli bir hikâyesi yok, ama çok hikâyesi var. Film 2 perdeden oluşuyor. İlk perde ise 4 bölümden. 4 ayrı klasik müzik, 4 ayrı dinleti, 4 ayrı görsel şölen. Birbirinden güzel müziklere birbirinden güzel görseller eşlik ediyor. İlk kısımda Serbestian Bach'in R Minor Tocotta ve Fuguie'sini dinliyoruz. Işığın ve renklerin dansını görüyor. Parıltıyla, geometrik şekillerle, bütün bunların ahenkiyle büyüleniyoruz. Huzur verici bir bölümdü. İzlerken sakinleştiğimi hissettim. Uyarı: Işığa duyarlı olanların, bununla alakalı rahatsızlığı olanların bu bölümü izlemesini tavsiye etmem. (00:00-13:34) İkinci bölümde ise Çaykovski'nin Fındıkkıran balesini dinliyoruz. Fındıkkıran eşliğinde çiçeklerin, mantarların, balıkların, perilerin dansını izliyoruz. Büyüleyiciydi. İlk perdede en beğendiğim bölüm bu oldu. Özellikle okyanusların derinlikleri ve perilerin dansı çok hoştu. (13:40-28:46) Üçüncü bölümde çalan müziğin ve bestecisinin adı söylenmiyor. Sadece 2000 yıllık bir efsaneye dayandığı belirtiliyor. Mickie karakterini de ilk kez -sanırım- burada görüyoruz. Bir büyücünün çırağı olarak. Eğlenceli ve biraz da ürpertici bir bölümdü. Efsaneden bahsetmeyeyim. İzleyip görün. Adını bilmediğimiz beste bu kısıma epey yakışmış. (28:50-39-30) Perdenin dördüncü yani son bölümünde Igor Stravinsky'nin Bahar Ayini bestesini dinliyoruz. Anlatıcının (Leopod Stokowski) ''bu bölümün senaryosunu sanat değil, bilim yazdı.'' sözleriyle dikkatimi çeken bölümde büyük patlamayı, evrimi, mikroorganizmaları ve dinazorları görüyor. Kısacası evrenin ve dünyanın yaratılışını izliyoruz. 'Bilim yazdı.' demesinden bilgilendirici şeyler beklemeyin, zaten bildiğimiz şeylerin görselleştirilmesi ve canlandırılması. Bahar Ayini'de huzursuz edicilik katmış, ama çok da yakışmış. (39:45-1:05:15) Gelelim ikinci perdeye. İkinci perde açılışını Beethoven'ın Pastoral adını verdiği 6. senfonisi ile yapıyor. Mitoloji severleri unutmayıp mitolojik bir hikâyeye de yer vermiş Disney. Anlatıcı bölümü anlatırken heyecanlanmış, meraklanmış, filmin en iyi bölümünü izleyeceğimi düşünmüştüm. Yanılmışım. Kötü bir bölüm değildi. Güzeldi, tatlıydı, hikâyenin canlandırılması falan. Müzik hikâyeyle uyumluydu. Lâkin ben aradığımı bulamadım. Mitolojiyi anlatan bir bölümden karanlık, ürkütücü ve sert bir tema beklemiştim. Tam aksine çizimler fazla sevimli ve neşeliydi. Sadece Zeus'un geldiği kısımda o karanlık temaya birazcık yaklaşmış, ama tabii yeterli değildi. Benim için hayal kırıklığı bu bölüm oldu. Yetişkinlere yönelik yapılmasını isterdim. (1:12:18-:136:09) 2. perdenin 2. müziği Ponchiella'nın La Gioncend Operası'ndan Saatlerin Dansı. Herhalde en sevimli bölümde buydu, izlerken gülümsemeden edemedim. Birkaç grup sevimli çizilmiş vahşi hayvanın birbirleriyle ahenk içinde neşeli neşeli dans etmelerini izliyoruz. (1:36:12-1:49:20) Kapanışı ise iki müziği birbiriyle uyumlu bir şekilde birleştirerek yapıyor film. Modeste Moussorgsky'den Çıplak Dağda Bir Gece ve Franz Schubert'ten Ava Maria. Anlatıcının da dediği gibi birbirine zıt bu iki müzik o kadar güzel bir şekilde birleştirilmiş ki... hayran kalmamak elde değil. Peki son bölümde ne izliyoruz? İblisin ve şeytanların, ateşin ve dumanın dansını izliyoruz. Müzikle olan ürkütücü uyumuna şahitlik ediyoruz. Mitoloji bölümünde görmek istediğim karanlık ve ürkütücü tema burada mevcuttu. Filmin en hoşuma giden yeri de burası oldu. Çizimler, tema, 2 müziği ahenkli birleşimi. Hepsi de harikaydı. (1:49:22-Bitiş) Hem kulaklarım, hem gözlerim, hem ruhum, hem zihnim doydu bu filmi izlerken. Müzikal sever biri olarak bu film baya iyi geldi. Hepsini izlemek istemeyenler ama bir bölümü de merak edenler olursa diye anlatıcının anlatımıyla beraber bölümlerin nerede başlayıp nerede bittiğini yazdım. 2 saat animasyon için uzun ama su gibi akıp geçiyor.

kalli 1 year ago

Pinokyo

Wilfred Jackson

4 Gönderi

Pinokyo masalını bilmeyen yoktur. Bir marangoz ustası Gepetto'nun dileğinin bir peri tarafından yerine getirilmesiyle canlanan tahtadan çocuğun masalı. Disney ikinci filminde bu ahşap çocuğu anlatmış. Pinokyo'nun gerçek bir çocuk olma yolunda vicdanı Çekirge'nin birlikteliğinde dünyanın kötülükleriyle, yanlışlarıyla, zorluklarıyla tanışıp dürüst,…devamıPinokyo masalını bilmeyen yoktur. Bir marangoz ustası Gepetto'nun dileğinin bir peri tarafından yerine getirilmesiyle canlanan tahtadan çocuğun masalı. Disney ikinci filminde bu ahşap çocuğu anlatmış. Pinokyo'nun gerçek bir çocuk olma yolunda vicdanı Çekirge'nin birlikteliğinde dünyanın kötülükleriyle, yanlışlarıyla, zorluklarıyla tanışıp dürüst, cesur ve güçlü bir çocuk olmasını izliyoruz. Masalı tam olarak hatırlayamadığım için -masalda Eğlence Adası diye bir yer var mı bilmiyorum mesela- animasyon ben de tatlı bir heyecan ve merak oluşturdu. Eğlence Adası kısmını sevdim. Çünkü Pinokyo burada kötülüğün zevkini tatmaya çalıştı. Yaptıkları her ne kadar masum, zararsız kötülükler olsa da... Aslında film ya da masal diyelim küçük çocuklara doğru olanı biraz acımasız, birazcık da korkutucu bir biçimde öğretiyor. Yalan söylersen burnun uzar, kötü bir çocuk olursan eşek olursun. Falan, filan. Karakterler çok tatlı tasarlanmış ve çizilmiş. Her birini çok sevdim. Özellikle Çekirge'yi. Bilerek mi yapılmış bilmiyorum ama denizin altında ses kalitesinin düşmesi olayını ben yerinde buldum. Yani düşmese de pek dikkatimi çekmezdi, bunu hata veya eksiklik olarak görmezdim ama böyle bir şey yapmaları bence çok doğru olmuş. Filmdeki küçük espriler de hoştu. Güzel bir macera, iyi bir ders izlerken ara ara ufak da olsa gülme fırsatı da buldum. Tatlıydı, eğlenceliydi, net bir ders vermişti. Bir animasyondan, bir masal anlatımından beklenilen her şeye sahipti kısacası. Gepetto Usta'nın saatleri çok güzeldi ya! Birini, hatta birkaçını belki de hepsini isterdim. Özellikle oğlunun poposuna şaplak atan kızgın anne saati çok güzeldi, bayıldım. Eğlendirdi beni. Yani Gepetto ustacım, tahtadan yaptığın kukla canlanıp konuşmaya, hareket etmeye başlamış. Gerçekten de ilk düşündüğün onu sabaha okula göndermek mi? Gepetto'nun bu eğitim aşkı ve heyecanı olmasaydı bunların hiçbiri yaşanmayacaktı. Neyse aile günlerinizde ya da etrafınızdaki küçükleri eğlendirme günlerinizde izleyebilir, izleyebilirsiniz.

kalli 1 year ago

Tsotsi

Gavin Hood

2 Gönderi

Yine Oscar ödüllü bir filmle karşınızdayım. 2005 Güney Afrika yapımı olan film Uluslararası dalda en iyi film Oscar'ına layık görülmüş. Yanılmıyorsam ilk defa Güney Afrika filmi izliyorum. İlk deneme olarak hoşuma gitti, beklediğim sertlikte bir film değildi ama yine de…devamıYine Oscar ödüllü bir filmle karşınızdayım. 2005 Güney Afrika yapımı olan film Uluslararası dalda en iyi film Oscar'ına layık görülmüş. Yanılmıyorsam ilk defa Güney Afrika filmi izliyorum. İlk deneme olarak hoşuma gitti, beklediğim sertlikte bir film değildi ama yine de seyir zevki yerindeydi. İlk önce Tsotsi'nin ne demek olduğundan bahsedeyim, sonra filmin ne anlattığını söyleyip duygu ve düşüncelerime geçeyim. Tsotsi Getto dilinde gangsterlere, çete liderlerine verilen bir isimmiş. Baş karakterimizin de bir adı yok. Onu Tsotsi olarak biliyoruz. Gelelim filmin konusuna. Tsotsi araba hırsızlığı ve gaspçılık yapan bir çetenin lideri. Bir gün silah zoruyla bir arabayı gasp ediyor ve arabanın sahibi kadını da yaralayıp kaçıyor. Kadının bebeği arabada kalıyor. Tsotsi bebeğe bakmaya başlıyor. Bu minik insan yavrusu Tsotsi'nin yumuşak kalbini ortaya çıkarıyor. Film Güney Afrika'da sınıf ayrımını son derece net yansıtmış. Bir tarafta zenginler bir tarafta arka mahallenin düşkünleri. Tabii bunun yanında Tsotsi'nin de aralarına dahil olduğu suçlular çetesi. Yozlaşma, ayrımcılık, suçlar, gaddarlık ve masumiyet... Hepsini de 1 buçuk saatlik bu filmde görebiliyorsunuz. Beklediğim sertlikte değil demiştim. Elbette filmde suçlara tanık oluyoruz, ama ben bir Gangster filminden daha sert suçlar beklerdim. Merhamet çabuk geldi sanki. Bilmiyorum, belki de Tanrı Kent'teki sertliği aradım. O filmi izlememiş olsaydım bu yapım sert ve acımasız gelebilirdi, belki... Film aslında her insanın içinde bir iyilik olduğunu, bunun için bir kıvılcıma ihtiyaç duyulduğunu gösteren -belki biraz polyanacılık- bir yapım. Kısa da olsa Tsotsi'nin çocukluğunu görüp -çocukluğunu demişken bu suçları işlerken de pek büyük olmadığını hatırlatmak isterim- nasıl sokaklara düştüğüne, nasıl suça bulaştığına tanık oluyoruz. Hasta bir anne ve alkolik bir babadan kaçıp sokaklara düşüyor. Yani film diyor ki; suç doğuştan insan zihninde yer almaz. Çevresi, ailesi, yaşadıkları onu suça sürükler. Ne kadar doğru bilemem ama Tsotsi için bu geçerli. Film Tsotsi'nin merhametini ve içindeki masumiyeti de pek iyi yansıtmış. Tsotsi'nin içindeki merhamet dedim. Evet karakterin yüzünde net bir masumluk var. Fakat bir çete lideri olacak acımasızlık yoktu yüzünde. Şeytan yüzlü bir melek karakteri görmek daha iyi olabilirdi. Fakat Tsotsi karakteri zorlama suç işleyen masum bir çocuk gibiydi. Dediğim gibi o sertliği karakterde göremedim. Film boyunca Tsotsi bebeğe bakarken kendince bir vicdan hesaplaşması da yapıyor. Finalinde rahatlamış olduğunu hissettirdi. Vicdanen rahatladı çünkü. Doğru olduğunu düşündüğü bir şey yaptığı için. Biraz daha acımasız olabilirdi, fakat konuyu güzel işlediği için beğendim. Kapanış jeneriğinde çalan müzik güzeldi.

kalli 1 year ago

Kriz

Ingmar Bergman

1 Gönderi

Tarzını ve filmlerini en beğendiğim yönetmenlerden biri olan Ingmar Bergman'ın filmlerinin tamamını izlemeye karar verdim. Bunu sırasıyla ilgimi çeken yönetmenler için yapacağım. Bergman'ın ilk uzun metraj deneyimi olan Kriz ile açılışı yaptım. İlk başta 1946 yapımı olan bu filmin ne…devamıTarzını ve filmlerini en beğendiğim yönetmenlerden biri olan Ingmar Bergman'ın filmlerinin tamamını izlemeye karar verdim. Bunu sırasıyla ilgimi çeken yönetmenler için yapacağım. Bergman'ın ilk uzun metraj deneyimi olan Kriz ile açılışı yaptım. İlk başta 1946 yapımı olan bu filmin ne anlattığını söyleyip sonra film hakkında düşüncelerime geçmek istiyorum. Koruyucu annesi Ingeborg ile büyüyen Nelly 18 yaşında herkesin ilgisini çeken güzel bi' genç kızdır. Biyolojik annesi Jenny'nin onu yanına alıp Stockholm'a götürmesiyle her şey değişir. Bu taşınma sadece Nelly'i değil, etrafındaki herkesi bir hayli etkiler. Filmde bunalım geçirenin sadece Nelly olacağını, onun bir krizini göreceğimi sanmıştım. Fakat film ana karakter olarak görebileceğimiz diğer karakterlerin de bunalımını gösteriyor. Nelly'nin annesinin yanına taşınmasının ardından yaşanan ufaklı büyüklü krizlere tanık oluyoruz. Fazla sesini yükseltip derdini büyütmediği için pek de ilgi çekecek bir bunalım değil bunlar, ama en azından Bergman'ın ilk deneyimi için filmin başarılı olduğunu söyleyebilirim. İhanet, özlem, aşk, tutku, bağlılık, iç ve dış hesaplaşmalar... en önemlisi intihar işte kriz bütün bunları içeriyor ve biz seyircilerine oldukça kasvetli bir ortam sunuyor. Savaş yıllarından sonra çekilen filmlerde bir kasvet, bunalım söz konusu. Bergman'ın filmlerinde bu daha net ortaya çıkıyor. Aslında konudan çok karakterin duygularına, kendiyle olan çarpışmasına odaklanıyor filmleri. Tabii Kriz'de de bunu net olarak görebiliyoruz. Buradan söylemek istediğim şu ki kasvetten hoşlanmayanlar filmden uzak dursunlar. Film hemen hemen beklediğim gibi ilerledi, öyle de son buldu diyebilirim. Tabii daha buhranlı sahneler, büyük patlamalar bekliyordum ama bu konuda beklentimi karşılamadı film. Olabildiğince ağır ilerleyip ağır bir şekilde bitti. Final için mutlu veya mutsuz son diyemiyorum, kime göre mutlu neye göre mutsuz? Ben karar veremedim. Bergman dini ögeleri filmlerinde kullanmayı sever. Bu filmde göremeyeceğimi düşünmüştüm ki finalini kilise çanıyla yaptı. Huzursuz, karanlık bir film. Fakat etkileyici, üzücü bir draması da yok. Aslında filmi izlerken herhangi bir duyguya kapıldığım söylenemez. Bergman'ın diğer filmlerinin yanında pek de huzursuz sayılmadığını da söyleyip bitirmek istiyorum.

kalli 1 year ago

İngiliz Hasta

Anthony Minghella

14 Gönderi

Oscar ödüllü filmler serime devam ediyorum. Bugünün filmi İngiliz Hasta oldu. Film izlemeye yeni yeni dönüyorum, o sebeple 3 saate yakın olan bu film benim için biraz zorlayıcı oldu. Olsun, yine de pes etmeden yarıda bırakmadan bitirmeyi başardım. Film 2.…devamı

kalli 1 year ago

Pamuk Prenses Ve Yedi Cüceler

William Cottrell

4 Gönderi

Disney'in animasyonlarını -izlemediklerimi veyahut izleyip unuttuklarımı- krolonojik sırayla izlemeye karar verdim ve ilk sırada 1937 yapımı olan Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler filmi vardı. Film sadece Disney'in değil, sinema tarihinin ilk uzun metrajlı ve renkli animasyonu. İlk olduğu için bir…devamı

kalli 1 year ago

Define Adası

Robert Louis Stevenson

5 Gönderi

100 Temel Eser İlköğretim öğrencilerine önerilen kitaplardan birisiyle karşınızdayım. Evet, yaklaşık 3 haftadır süründürdüğüm kitabı sonunda bitirmeyi başardım. Biraz daha süründürseydim ileride doğacak torunlarımla beraber bitecektim. Kitap 270 sayfa. Bir çocuk kitabı. Böyle olduğu için kolay bir okuma beklemiş, 3…devamı100 Temel Eser İlköğretim öğrencilerine önerilen kitaplardan birisiyle karşınızdayım. Evet, yaklaşık 3 haftadır süründürdüğüm kitabı sonunda bitirmeyi başardım. Biraz daha süründürseydim ileride doğacak torunlarımla beraber bitecektim. Kitap 270 sayfa. Bir çocuk kitabı. Böyle olduğu için kolay bir okuma beklemiş, 3 günde biter diye düşünmüştüm. Lâkin kitap beni o kadar çekmedi ki... 3 günde biter diye tahmin ettiğim gibi 3 haftada anca okuyabildim. Böyle eserleri -çocuk kitapları- değerlendirirken basit mantıksal hatalara, eksik cümlelere, sıradan anlatıma pek takılmam. Zaten çocuklar için yazılmış der ona göre yorumlamaya dikkat ederim. Fakat bu kitabı ne çocuk kitabı olarak ne de yetişkin kitabı olarak değerlendiremiyorum. Bir yetişkin için fazla basit bir anlatım, eksiği, hatası çok. Bir çocuk için ise bir hayli karmaşık bir anlatım. Maceranın içine çekilip korsan dünyasına kendini kaptırmak epeyce zor. Bir çocuğa bu kitabı verirseniz herhalde bitirdiğinde ortaokuldan mezun olmuş olur. Sorun bende olabilir mi? diye düşünmüştüm. Okuduğum yorumlarda birkaç kişinin daha ben gibi düşünmesi içimi rahatlattı. Kitap için denizcilik hikâyesi diyebiliriz. Baş karakterimiz Jim Hawkins adında bir çocuk. İhanet var, kanlı savaşlar var, korsanlar var, bulunması gereken bir define var. Var da var. Aslında bu kadar detay ve macera varken okuyucuyu bağlayamayacak bir kitap yazmakta cidden takdire şayan. İlk başta basit bir anlatımla başlıyor, tam da olması gerektiği gibi. Daha sonrasında ise kitabın dili ağırlaşıyor, anlatım karmaşıklaşıyor ve kitaptan uzaklaşmaya başlıyorsunuz. Ben de tam olarak öyle olmuştu. Bitirmek için bitirdim kitabı diyebilirim. Bu tür çocuk maceraları ilgimi çeker, kafa dağıtmak için ideal olarak görürüm ama bu kitap kafamı dağıtmak yerine daha da kötü bir hâle soktu. Bu kadar ağır bile dile sahip olmasaydı, çok güzel bir macera hikâyesi olabilirdi. Kitabın iyi tarafları yok mu peki? Elbette var. Kendini çok fazla verirsen hayal gücünü geliştirir. Zira daha sonraları gelen korsan temalı filmlere, dizilere, kitaplara ilham olmuş. Günümüzde korsan denilince aklımıza gelen tasvirin biçimlenmesinde bu kitabın rolü büyükmüş. Bir diğer iyi tarafı da kitabın karakterlerini çok iyi kullanmasıydı. Güçlüyü ve zayıfı, dürüstü ve ahlaksızı, ihanet edeni ve sadık olanı, dostu ve düşmanı... Hepsini tam olması gerektiği gibi tasvir etmişti. Karakter kullanımı beni cezbetti. Lâkin dediğim gibi kitap anlatımını beğenmediğim ve kendimi içine çekilmiş bulmadığım için bunun pek de önemi yok.