(@) - Raf

100 Temel Eser Ortaöğretim listesinde yer alan bir kitapla karşınızdayım. Falih Rıfkı Atay'dan Zeytindağı. Falih Rıfkı bu eserinde 1. Dünya Savaşı esnasında Cemal Paşa'nın yanında yedek subayken yaşadığı cephe anılarını (Suriye, Flistin, Hicaz...), gözlemlerini, savaşı anlatmış. Anılarını anlatırken sadece kendisinden…devamı

kalli 1 year ago

Aşık Shakespeare

John Madden

6 Gönderi

Epey zamandır uzun metrajlı film izlemiyordum. Artık filmlere geri dönmek istedim. Bunun için şimdilik haftanın 3 gününü ayırmayı düşünüyorum. Kendime 3 ayrı film listesi yaptım. Bunlardan biri Oscar'lı filmlerdi. Aşık Shakespeare ile başladım, umarım devamını getirebilirim. Film 16. yüzyılın sonlarında…devamıEpey zamandır uzun metrajlı film izlemiyordum. Artık filmlere geri dönmek istedim. Bunun için şimdilik haftanın 3 gününü ayırmayı düşünüyorum. Kendime 3 ayrı film listesi yaptım. Bunlardan biri Oscar'lı filmlerdi. Aşık Shakespeare ile başladım, umarım devamını getirebilirim. Film 16. yüzyılın sonlarında İngiltere'de geçiyor. Adından da anlaşılacağı üzere William Shakespeare'i bahse alıyor. Fakat Shakespeare'in tüm hayatını değil, Leydi Viola ile olan aşk hayatını ve Romeo Juliet'i nasıl yazdığını anlatıyor. Başlangıcı güzel bir dönem filmiyle yaptığım için mutluyum. Film kurmaca mı yoksa gerçekten Shakespeare'nin yaşadıklarını mı anlatmış bu konuda bir fikrim yok. Bir gün William Shakespeare'in hayatını okuyup teyit etmek isterim. Fakat buna henüz daha vakit var. Şimdilik filmden, filmin ben de uyandırdığı hislerden verdiği hazdan söz edeceğim. Tiyatro tarzında filmleri severim, dönem filmlerini de keza öyle. O yüzden bu film baştan sona benim için oldukça çekiciydi. Sanatı, tiyatroyu, sanatın güzelliğini, engel tanıyamacağını en önemlisi gerçek aşkın doğasını çok samimi, çok güzel, tamamen şiirsel bir şekilde aktarmış beyazperdeye. Film hüzne boğmuyor, kahkahalar attırmıyor, yüksek aksiyonla pek heyecanlandırmıyor. Fakat muazzam bir haz veriyor. Bunda dönem filmleri sevmemin etkisi büyük olsa da senaryonun güzel bir şekilde yazılmış olmasının ve oyuncu performanslarının da etkisi epey büyük. Oyuncu performansları demişken değinmek istediğim bir konu var. Ben Shakespeare karakterine hayat veren oyuncuyu pek de Shakespeare oynamaya uygun bulmadım. Kötü değildi, aksine performansı çok iyiydi, fakat Shakespeare denince aklımda böyle bir tip canlanmazdı. Filmde birazcık fazla erotik sahne var. Bu sebeple aile ile izlemek için pek uygun kaçacağını düşünmüyorum. Beni rahatsız etmedi, aksine adı Shakespeare'ın Aşkı olan filminden beklediğim sahnelerdi. O sahnelerde de tutku pek iyi geçmiş. Bayıldım! İzleyin, fakat ailenizle izleyecekseniz uyarımı baştan yapayım. Finaline yakın Romeo ve Juliet'ın kısaltılmış bir halini de izleme fırsatı buluyoruz. Bu beni mutlu etti. Eğer Romeo ve Juliet'i sahnede canlandırmasalardı, filmde bir şeyler eksik kalırdı. Kadınların sahnede yer almasının ahlaksızlık olarak görüldüğü ve yasak olduğu bir dönemde muhteşem bir başkaldırış. Baştan sonra aşk, baştan sona tutku. Şiir gibi bir film... Filmin bana göre tek eksik kısmı müzikal olmamasıydı. Bu bir eksiklik sayılır mı emin değilim. Lâkin müzikal olsaydı daha fazla tat alırdım. Çünkü izlerken filmi müzikal olarak hayal ettim ve bu filme çok yakıştırdım. Böyle tiyatral filmlerin müzikal olmasını seviyorum. Bu filmde de onu isterdim. Uzun lafın kısası romantizme, tiyatroya, şiirselliğe en önemlisi sanata doymak isterseniz vakit kaybetmeyiniz.

kalli 1 year ago

Taş

Alican Yücesoy

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Metaforları sever misiniz? O zaman gelin birlikte Alican Yücesoy'un Taş adlı kısa filmine bakalım. Spoiler uyarısı koydum, ama kısa filmde bu çok da önemli değil diye düşünüyorum. Neyse. Biri gelip topa tutmasın diye baştan uyarayım. Spoiler vereceğim. Film bir doğum…devamıMetaforları sever misiniz? O zaman gelin birlikte Alican Yücesoy'un Taş adlı kısa filmine bakalım. Spoiler uyarısı koydum, ama kısa filmde bu çok da önemli değil diye düşünüyorum. Neyse. Biri gelip topa tutmasın diye baştan uyarayım. Spoiler vereceğim. Film bir doğum sahnesiyle başlıyor. Bir erkek bebek dünyaya geliyor, adı Muzaffer. Muzaffer bebek doğar doğmaz eline küçük bir taş sıkıştırıyorlar. Bakıyoruz ki herkesin elinde bir taş hatta kaya var. Evet, bireylerin yaşları büyüdükçe taşıdıkları taşın boyutu da büyüyor. Biz filmde 12 dakika boyunca Muzaffer'in büyümesine aynı zamanda taşının da büyümesine şahit oluyoruz. Muzaffer'in hep merak ettiği bir şey var. Taşı bırakırsam en fazla ne olur? ''Taşı bırakırsa ne olur?'' kısmına geçmeden önce biraz taş metaforundan bahsedelim. Taşı iki açıdan değerlendireceğim. bakarsak geleneklerimizi, üstümüzdeki toplum baskısını, bırakamadığımız alışkanlıklarımızı, ‘elalem ne der?’i, bize dayatılan hayatı temsil ediyor. İnsanlar taşı bırakırlarsa başlarına felaketlerin geleceğine inanıyorlar. Toplumun yarattığı dayatmalardan sıyrılan biri olursa onun kötü şeyler yapacağına inanıyorlar. Geleneklerden uzaklaşırsak bozulacağımızı düşünüyorlar. Hayatları boyunca da yeterince düşünmeden, etmeden yaşayıp üstlerinde büsbüyük bir baskıyla ölüyorlar. Özgürlüklerin kısıtlı olduğundan dem vuruyor. Kimsenin yeterince özgür olmadığından. Mesela televizyonda bir eylem haberi var. O haberde bile insanların ellerinde taşları var. Bir şeyler için eylem yaparken bile başka bir şeyin baskısını, taşıma zorunluluğu hissediyorlar. Evde, okulda, pazarda, televizyon programlarında hep böyle. Böyle de sürüp gidiyor. Gelelim taşı değerlendireceğim ikinci açıya. Din. Fakat bunu sadece İslamiyet olarak algılamayın. Dünyanın birçok yerinde inançlar böyle işliyor. Aile veyahut bulunan toplum dinine çok bağlıysa kendinden olmayanı istemiyor. Çocuk ailesi, içinde yaşadığı toplum hangi dine mensupsa onun üyesi olarak dünyaya geliyor. Sorgulamasına, başka taraflara yönelmesine izin verilmiyor. Hepsi bir tarafa kendisine dayatılan inancı bile yeterince tanınmasına izin verilmiyor. Kişi yaşamı boyunca neye neden inandığını ve itaat ettiğini bilmeden ölüp gidiyor. Sıra geldi finale. Muzaffer'in artık isyan bayrağını çekip taşı bıraktığı kısıma. İnsanlar dehşetle bakıyorlar. Korkuyorlar. Muzaffer taşını bırakıp yüklerinden kurtulduğu anda da kendi taşlarıyla onu öldürüyorlar. Kendilerine dayatılan toplum baskısıyla, dayatmalarla, ne olduğunu bilmedikleri inançlarıyla öldürüyorlar Muzaffer'i. İşte toplum kendisi gibi olmayanı, değişim için adım atanı bir şeyler yapmak isteyeni istemiyor. Ya taşlıyor ya da tamamen yok sayıyor. Değişimden korkmayı, inançları sorgulamayı, toplum baskısını, insanların bırakmadıkları yükleri gayet iyi anlatmış. Biraz tuhaf gelebilir, biraz amatörce de gelebilir. Yine de izlemeye değer bir kısa film. Bu arada Muzaffer ‘‘zafer kazanmış, galip gelmiş, başarmış kişi’’ demek. Muzaffer her ne kadar toplum onu yok etse de başardı. Yüklerinden kurtuldu. Zaferini kazandı. Bayadır doğru dürüst dizi izleyemiyor, kitap okuyamıyorum. Film desen zaten hak getire. Havalar çok sıcak olunca benim beynimin pili bitti. 2 gündür attığım bağımsızların bir telafisi olsun. En kısa zamanda bir kitap bitirip inceleme atmak istiyorum. Bakalım, nasip kısmet.

kalli 1 year ago

haydi herkes hayat mottosunu, alnıma yapıştırıp gezsem dediği sözü yorumlara bıraksın. ben başlıyorum.👇🏻

kalli 1 year ago

Memleket Hikayeleri

Refik Halid Karay

12 Gönderi

Refik Hâlid Karay'ın Anadolu sürgünü zamanlarında yazmış olduğu 18 hikâyeden oluşan öykü kitabı. Yazarın anlatısıyla ilk kez tanıştım. Beni kendine çok çektiğini söyleyemem, fakat bu kadar yalın bir dille, az ve öz biçimde ince ince her şeyi eleştirebilmesini takdir ettim.…devamı

kalli 1 year ago

Fullmetal Alchemist: Brotherhood

Yasuhiro Irie

35 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu animenin ben de uyandırdığı duyguları nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum. Sanırım şunu söylemeden geçemeyeceğim. Tek kelime ile; mükemmeldi! Evet, izlediğim animeler arasında en en en iyisiydi. Büyük bir hayranlıkla başlayıp büyük bir hayranlık ve duygusallıkla bitirdim. İyi ki listemde FMA…devamıBu animenin ben de uyandırdığı duyguları nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum. Sanırım şunu söylemeden geçemeyeceğim. Tek kelime ile; mükemmeldi! Evet, izlediğim animeler arasında en en en iyisiydi. Büyük bir hayranlıkla başlayıp büyük bir hayranlık ve duygusallıkla bitirdim. İyi ki listemde FMA karşıma çıktığında forum sitelerinden diziyi araştırıp FMAB izleyin yorumlarını okumuşum. Yoksa böyle kusursuz bir işten daha geç haberim olacaktı. Kısaca animenin konusundan bahsedip hakkındaki düşüncelerime geçmek istiyorum. Edward ve Alphonse adlı iki kardeş ölen annelerini geri getirmek için simyayı kullanmak isterler. Fakat eşit takas kanunu gereği öleni geri getirmek için bir şeyleri feda etmek zorundasındır. Bu simya sonucunda Ed bacağını, Al ise hayatını kaybeder. Annesini geri döndürmeyi başaramayan Ed, Al'ı kaybetmemek için kolunu feda eder ve Al'ın ruhunu bir zırha bağlar. Bundan sonrasında iki kardeş Al'ın bedenini geri almak için orduyla birlikte hareket edecek ve Homonculus adı verilen amansız düşmanlarla mücadele edeceklerdir. Sadece şu konu bile diziyi izlemeye teşvik ediyor bence. Fakat ben daha fazlasını yazacağım. Çünkü hakkında doya doya yazmak istiyorum. Din, felsefe, bilim kurgu, fantastik içinde ilgimi çekebilecek tüm konulara doyasıya yer verilmişti. Sadece dizinin yoğun aksiyonunu değil, anlatısını, öğretisini ve karakter bağlarını özellikle Ed ve Al arasındaki kardeşlik bağını çok sevdim. Eh haliyle de benim için kusursuz bir hâle geldi bu anime. Baştan sona yüksek tempoyla giden, fakat ara ara nefes alma imkanı verip karakterleri tanıtan, gösteren, öğreten, sorgulatan, hakikati aratan bir animeydi. Aksiyon özellikle Kuzey bölgesine gidilen bölümden sonra yükseldi. O kısımdan sonraki bölümleri izlerken ki heyecanımı tarif bile edemem. Mükemmel bir tempoydu. Hakikat ve yalan, Tanrı ve insan, ölüm ve yaşam... Tüm bu kelimelerin anlamlarını kendi fikirlerince pek güzel anlatmışlar. İzlemeye doyamıyorsunuz. Söylediğim gibi sadece aksiyon ve dövüş sahneleriyle değil bu yönüyle de epey öne çıkıyor. Zaten sadece aksiyon temalı bir anime olsaydı eminim bu kadar yükselmezdim. Homonculus'ların her biri 7 büyük günahı temsil ediyorlardı. Mesela Envy'i kıskançlığı (benim en sevdiğim Homonculus'tu kendisi), Pride gururu, Greed ise aç gözlülüğü temsil ediyordu. Bu detaya bayıldım. Şehvet, gurur, kibir, aç gözlülük, oburluk, öfke ve tembelliğin ne kadar kötü olduğu ve bu 7 büyük günahın insanı nasıl yıkıma sürüklediği harika şekilde anlatılmış. Öyle üzerlerinden üstünkörü geçmemişler. Oldukça detaylı bir şekilde her şeyi anlatmışlar. Çizimleri pek güzeldi, özellikle dövüş sahnelerinde gösterilen vahşete ve Homonculus'ların çizimlerine bayıldım. Bazı anlarda karakterler tatlı şekillere giriyorlardı, o da güzeldi. Bu tür bir dizide beni en çok cezbeden ve görmek istediğim iki tür karakter vardır; ilki güçlü kadın karakterler ikincisi ise tek vuruşta Allah'ına kavuşmayan zeki ve güçlü ya da en azından sadece güçlü veyahut zeki kötü karakterler. FMAB'de bu karakterlerden fazlasıyla vardı. May, Olivier Armstrong, Winry, Izumi, Riza, Lan Fan gözü pek güçlü, kendini ezdirmeyen, korkmayan, savaşmaktan geri kalmayan ve de oldukça zeki kadın karakterlerdi. İçlerinde en sevdiklerim May ve Lan Fan oldu. May gibi boyundan büyük işlere kalkışan, şirin ve güçlü karakterleri pek severim. Onu gözümden kalp fışkıra fışkıra izledim. Envy, Kimblee, Bradley, Pride ve de Baba (Elric kardeşlerinin babası olan Hohenheim değil, Homonculus'ların yaratıcısı olan baba) düşman olmanın hakkını verdiler. Bazen alçakça dövüştüler, en sert yerden vurdular, zekalarını kullandılar, güçlerini sonuna kadar gösterdiler. Homonculus'lar temsil ettikleri günahı, Baba ise Tanrı rolünü muazzam bir şekilde oynadı. En sevdiğim kötüler ise Envy ve Kimblee oldu. Anime hiçbir yan karakteri yabana atmamış, neredeyse hepsi aklınızda yer ediniyor. Hepsi mükemmel tasarlanmış. Karakterleri harika, konusu mükemmel, temposu yüksek, işleyiş kusursuz... Bir animeden daha ne bekleriz ki? Kuzey bölgesine gidildikten sonra temponun yükseldiğini söylemiştim. Hele finalden önceki son 3 bölümde epey zirveye çıktı. Final ise diziye göre biraz daha durgundu. Zaten animeler böyle oluyor herhalde, ya da mangalar. Her şey bittikten sonra durgun, duygusal ama içten bir finalle veda ediyorlar. FMAB'de vedasını öyle bir finalle yaptı. Bayıldım! Al'i, Ed'i, May'i, Envy'i, Mustang'ı, Winry'i, Scar'ı, Armstrong kardeşleri, Hohenheim'i, Greed'i, Lan Fan'ı ve Ling'i özleyeceğim...

kalli 1 year ago

Tol

Murat Uyurkulak

6 Gönderi

Pek yeraltı edebiyatı okumuş biri değilim. Kitabı da yeraltı kitabı olduğu bilgisiyle bu türü okumak için seçmedim zaten. “Mutlaka okunması gereken Türk edebiyatı kitapları” listemde karşıma çıktı. Ben de okumaya başladım. Kitap herkesin okuyamacağı, kaldıramayacağı, sevemeyeceği bir eser. Fazlasıyla akıcı…devamı

kalli 1 year ago

Gazoz Ağacı

Sabahattin Kudret Aksal

6 Gönderi

Gazoz Ağacı. Ortaöğretim öğrencilerine MEB tarafından önerilen kitaplardan bir tanesi. Ben de bu kitapları okumaya karar verdim. Evet, ortaöğretim hayatım biteli yıllar oldu. Fakat o zamanlar pek de kitap okumayı sevmezdim. O yüzden daha yeni aklıma geldi böyle bir şey…devamı

kalli 1 year ago

Bir Solgun Adam

Selçuk Baran

4 Gönderi

Adını daha önce duymadığım bir yazarı tanımama vesile olan kitaplar benim için o kadar kıymetli ki... Bir Solgun Adam'da bunlardan biri oldu. Selçuk Baran'dan bir başka eseri ne zaman okurum bilmiyorum ama Bir Solgun Adam'ı okuduğum ve kendisini tanıdığım için…devamı

kalli 1 year ago

Sıdıka

Mahinur Ergun

17 Gönderi

''Gir içeri, kır dizini, dön önüne kız Sıdıka. Annen görür, baban duyar, dayak yersin kız Sıdıka'' Bir süredir listemde duran ve jenerik müziği ara ara beynimde dalganan Sıdıka dizisini en sonunda izleme şerefine nail oldum, bitirdim ve geldim. Sıdıka 20'li…devamı''Gir içeri, kır dizini, dön önüne kız Sıdıka. Annen görür, baban duyar, dayak yersin kız Sıdıka'' Bir süredir listemde duran ve jenerik müziği ara ara beynimde dalganan Sıdıka dizisini en sonunda izleme şerefine nail oldum, bitirdim ve geldim. Sıdıka 20'li yaşlarında evden çıkmasına bile çok çok nadir izin verilen, dayakla, hakaretle büyümüş, ailesinin deyimiyle kaçık olan entelektüel bir genç kız. Bize de Sıdıka ve ailesinin kimi zaman kavgalı, dövüşlü kimi zamanda eğlenceli anları izletiliyor. Dönemin tipik bir Türk ailesinin evine bir kamera konulmuş da çekiliyormuş gibi. Öylesine doğal ve öylesine samimi. Tabii bu samimiyet ilk sezon bittikten sonra biraz kendini yitiriyor ama olsun. Ben hataları, kusurlarıyla, yanlışlarıyla Sıdıka'yı severek izledim. Dizi söylediğim gibi tipik bir Türk ailesini yansıtıyor. Kim bilir kaç genç kız vardır, var olmuştur baskıcı ve gerikafalı ailesi yüzünden hayallerine, ideallerine ket vurulan. Pencereden sadece sokağı değil, kocaman bir dünyayı gören... Ataerkil toplum ve getirileri ancak bu kadar iyi yansıtılabilirdi. Tabii diziyi iyi yapan insanların kendilerini görmeleri değil, toplumu açıkça yansıtması da değil. Diziyi iyi yapan ''izahı olmayan şeylerin mizahı olur.'' düsturuyla anlattıklarını kahkahalara boğarak göstermesi. Baskı diyorum, şiddet diyorum falan da herhalde 1-2 sahnesinde anca duygulanmışımdır. Geri kalanları ya düşündürüyor ya da güldürüyor. İlk sezondan sonra samimiyetin kaybolduğunu söyledim. En başta sebebi bölüm sürelerinin uzamış olması. İlk sezon 20 dakikayken 2. ve 3. sezonda 45‐60 dakika arası bölümler izliyoruz. Tabii günümüz Türk televizyon dizileri ile kıyas edersek -şu bakışmaların bile 1 saat sürdüğü- hiç de uzun sayılmaz ama ilk sezondaki o kısa komediye alışınca 2. ve 3. sezondaki uzunluğu yadırgadım bile. Hem kadroda epey genişliyor. Yine Sıdıka ve ailesi etrafında dönen olayları izliyoruz genel olarak tabii ama diğer karakterlere de ara ara değinmeyi unutmuyor. Ev içinde geçen sahneler azalıyor kısacası. İlk sezondaki ev samimiyetine Sıdıka ve annesi Safiye'nin atışmalarına alıştığım için son 2 sezonu yadırgadım ve samimiyetin kaybolduğunu hissettim. Dizide Sıdıka'nın başının belası olan gönlünü Sıdıka'ya kaptırmış Kenar karakteri 3 kez değişiyor. İlk sezon Şafak Sezer canlandırıyor Kenar'ı. 2. sezon Kenar tiplemesiyle hiç alakası olmayan yeni bir Kenar geliyor. Tam yeni tipe alıştım derken 3. sezon ilk 2 Kenar'ın yanından bile geçmeyecek bir Kenar geliyor. Sonra bom! Şafak Sezer tekrardan sahalarda. Şafak Sezer'i gördüğüm için bu kadar sevineceğim aklıma gelmezdi. Neticede Kenar Şafak Sezer'le başladı, onunla bitti. Öyle de olmalıydı. Dizi ara ara o zamanın sorunlarını da yansıtmış sanırım. İşte depremler, artan hırsızlık vakaları, dolandırıcılık vakaları vs vs. O vakitlerde dünyada olmadığım ya da bir şeyleri anlamayacak kadar küçük olduğum için hatırlamıyorum ama diziyi izleyenlerden öyle duydum. Eh topluma ayna olan bir diziden toplumsal sorunları ele almaması beklenemezdi. Finalinde bazıları çoğu şeyin havada kaldığından eksikliğinden söz etmiş ve rahatsızlıklarını dile getirmişler. Bu eksiklikler beni rahatsız etmedi. Neticede bu dizi bizim gerçeğimiz. Tamam dizide alışılmadık tipler var ama hayatımızda da yok mu zaten bu alışılmadık tiplerden? Ölene kadar da hayat devam ediyor. Ve bu hayat toz pembe değil. Kavgalı, gürültülü, hayallere set çekilen bir hayat. Kim bilir Sıdıka'da şimdi evinde kendi çocuklarının derdi ile uğraşıyordur, belki de kitabını yazıyordur. Yazmak demişken günlük olayının rafa kaldırılması üzücü bir hadiseydi. Fakat kamera arkasını sevdim. Alışılmadık karakterler dedim. Onlara şöyle bir değineyim. İsimlerini anayım daha doğrusu. Samim'in -ondan ayrıca bahsetmek istiyorum.- ninja hocası Baturalp, Baturalp'ın üstadı Şon Li hoca, apartman yengesi, Drahşan Gudde, Gonca Gül'ün sakar olmayan(!) kızı Arzum, Sıdıka'nın kanı kaynayan arkadaşı Ezgi Su -ya da Elif Su mu demeliydim?-, kiralık evini kiraya vermek istemeyen kadın... Samim'e ayrı bir pencere açmak istedim. Çünkü dizide en sevdiğim karakter oldu. Konuşmasına bile gerek yok. Jest ve mimikleri bile gülmeme yetti. Hakan Tanfer çok başarılı bir oyuncuymuş. Oyunculuk hayatına son vermeseymiş (söylentilere göre sektörde hakkını yeterince alamadığı için bırakmış oyunculuğu) çok iyi yerlere gelebilirmiş. Dizinin en başarılı ismiydi. Hiç abartısız. Neyse çok konuştum galiba. İzlemek isteyen Refik'lere ve Refika'lara şimdiden iyi seyirler. :)