(@) - Raf

kalli 9 months ago

Uzun zamandır Sabahattin Ali okumuyordum, özlemişim o şairane kalemini. Doğrusu, kitabın başında Sabahattin Ali'nin kendine yaptığı özeleştiri ve hikâyeleri pek de beğenmediğini belirtmesi beni okuma konusunda biraz uzaklaştırmıştı, tabii listemde olduğu için ve kısa da olduğu için -kısa öykü kitabı…devamıUzun zamandır Sabahattin Ali okumuyordum, özlemişim o şairane kalemini. Doğrusu, kitabın başında Sabahattin Ali'nin kendine yaptığı özeleştiri ve hikâyeleri pek de beğenmediğini belirtmesi beni okuma konusunda biraz uzaklaştırmıştı, tabii listemde olduğu için ve kısa da olduğu için -kısa öykü kitabı olmasının da etkisi var- bir şans vermek istedim, bence kendisine haksızlık etmiş. Gayet güzel hikâyelerdi, en azından hepsinin bir mesajı vardı ve bu mesajlar hem bireye hem topluma ulaşan net mesajlardı. Öykülerde farklı farklı temalara değinip, toplumun farklı kısımlarına hem bireyi hem toplumu eleştirmeyi başarmış. Değirmen, Sabahattin Ali'nin ilk öykü kitabıymış sanırım, ilkin günahı olmaz diyelim. Değirmen kitabı, 3 kısma ayrılmış 16 ayrı öyküden oluşuyor ve az önce de bahsettiğim gibi bu öyküler farklı farklı temaları konu alıp -aşk, esaret, yoksulluk, yalnızlık, ikiyüzlülük, ahlaksızlık...- bunlara karşın kısa ama etkili, net bir eleştiri sunuyor. Her hikâyeyi tek tek, derinlemesine yorumlamak istemiyorum. Sadece genel temalarından bahsedeceğim. Değirmen, Viyolensel, Kurtarılamayan Şaheser, Kırlangıçlar, Birden Bire Sönen Kandilin Hikâyesi ve Bir Cinayetin Sebebi hikâyeleri; aşkı, fedakarlığı ve aşkın sınır tanımayacağını anlatıyordu. Mesela Bir Cinayetin Sebebi'nde karakterimiz işlediği cinayeti sevdiği kızın gözüne girebilmek için işliyor, zira sevdiği kız bir katile olmayacak derecede ilgi, alaka gösterince ana karakter bunu kıskanıp, onun dikkatini çekerim düşüncesiyle gidiyor ve alakasız birini öldürüyor. Acaba günümüzde bazı kızların bu 'badboy' sevdası erkeklerin saçma sapan tiplere, suçlara özenmesinde etki yaratıyor mu? Bu hikâye biraz onu düşündürdü doğrusu. Siyasetin, bürokrasinin ikiyüzlülüğüne, ahlaksızlığına değinip, bizlere tanıdık gelecek hikâyelerde vardı elbet eserde. Yalnızca romantizm düşünmeyelim yani. Bunu en net anlatan hikâye de Bir Orman Hikâyesi idi. Hikâye, siyasilerin rant alanı açmaları için imkan verdikleri bir şirketin ormanı nasıl talan etmeye çalıştıklarını ve bunun karşısında köylülerin "anamız, babamız" dedikleri ağaçları, ormanları nasıl korumaya çalıştıklarını, onurlu direnişlerini anlatıyordu. Suçlu ilan edilip itilip kakıldılar tabii. Tanıdık gelmiştir herhalde senaryo? Kitabın içindeki en sevdiğim öyküden bahsedip yazıyı bitirmek istiyorum. Ben en çok 'Birden Bire Sönen Kandilin Hikâyesi'ni sevdim. Öykünün o ürpertici havası, Sabahattin Ali'nin öyküde kullandığı betimlemeler, anlatıcının ruh hâli, aşk temasını taşıdığı metafor harikaydı. Gerçek gibi hissettiriyor, ama tabii bir metafor olduğunu anlamak da zor değil. Hikâye de bir adam anlatıcıyı Kandil'e benzeyen bir kuleye çıkartıyor ve burada ona birden bire sönen kandilin hikâyesini anlatmaya başlıyor. Burada 'kandil' aşkın, sevmenin ve sevilmenin insanı nasıl parlattığını göstermek için kullanılmış. Adam o sevgiyi kaybedince kandil de sönüyor elbet, etraf karanlığa gömülüyor. Hikâyenin sonunda adamın bir iskelete dönmesi de kaybettiği aşkının onu nasıl tükettiğini gösteriyor. Çok, çok iyi bir hikâye idi. Diğer aşk temalı hikâyelerindeki anlatım, fedakarlık, bağlılık ve sadakat güzeldi ama bu hikâye bütün havasıyla mükemmeldi, farklı ve mükemmel. Sabahattin Ali, 16 öykünün tamamında da çok güzel temalar seçmiş ve seçtiği temaları güzel, etkileyici ve derin eleştiriler ya da anlatım sunan hikâyelerle taçlandırmış. Evet, daha iyi olan hikâyelerde vardı ama bence hiçbirisi kötü değildi. Okuması da kolay bir eser, öyküler pek uzun değil. Öyle yorucu hikâyeler de değil. Ardını merak ettiriyorlar, sonuca ulaştırmak istetiyor. Tabii biraz açık kalmış gibi hissettirebilir. Onun da bilerek yapıldığı düşüncesindeyim, zira toplumu gözler önüne seriyor hikâye. Ve toplumun hikâyesi hep devam eder. Her zaman düşünmeye ve eleştirilmeye açıktır. O sebepten dolayı Sabahattin Ali'nin sonu okuyucuya bıraktığı yorumunu yapmak pek yanlış olmaz sanırım.

kalli 9 months ago

Bugünkü anlatımın ana kahramanı, çağ açıp çağ kapatan, "Fethedilemez!" denilen Constantinpolis'i, İstanbul yapan Fatih Sultan Mehmet Han. Anti kahraman ise tarihin en acımasız, en gaddar, en zalim hükümdarı olan Kont Vlad Drakula. Hikâyenin başlangıcı, Fatih Sultan Mehmed ile Vlad Dracula'nın…devamıBugünkü anlatımın ana kahramanı, çağ açıp çağ kapatan, "Fethedilemez!" denilen Constantinpolis'i, İstanbul yapan Fatih Sultan Mehmet Han. Anti kahraman ise tarihin en acımasız, en gaddar, en zalim hükümdarı olan Kont Vlad Drakula. Hikâyenin başlangıcı, Fatih Sultan Mehmed ile Vlad Dracula'nın çocukluklarına dayanıyor. 15. yüzyılın başlarındayız, yer ise Osmanlı Sarayı. İkili o zamanlar çok yakın arkadaşlar, hatta kan kardeşler. Birbirlerinden hiç ayrılmıyorlar, hep beraber oyun oynuyorlar, eğitimlerini beraber görüyorlar. Birbirlerine bu kadar bağlı olan iki arkadaşı azılı düşman yapan nedir peki? İkiliyi uzaktan uzağa izleyen bir çocuk daha vardır; Vlad'ın kardeşi Radu. Şunu sorabilirsiniz. 'Vlad ve Radu'nun Osmanlı Sarayı'nda ne işi var?' diyebilirsiniz. O zamanlar da Eflak&Boğdan İmparatorluğu Osmanlı'nın etkisi altındadır. O zamanların Eflak Kralı Voyvoda, iki oğlunu ayaklanma çıkmaması için saraya gönderir. Osmanlı'da bu iki oğlanı Voyvoda'ya karşı sarayda tutar. Tabii, bu bir esaret değildir. Zira Vlad ve Radu Osmanlı şehzadelerinin aldığı her eğitimi alır, onlardan ayrılmazlar. Vlad ve Mehmed birbirlerine bir söz vermişlerdir: "Koşullar ne olursa olsun birbirimize yardım edeceğiz." Vlad, Mehmed'e adeta hayrandır. Onu örnek almaya başlar. Mehmed, ülkesi için ne yapıyorsa aynısını yapmaya hazırdır. Günün birinde Vlad ve Radu, eğitim gereği Tokat kalesine gönderilir. Mehmed ile yolları tamamen ayrılır. Tokat'ta yaşadıkları Vlad'ın Osmanlı'ya duyduğu hayranlığı söndürürken, nefretini de körüklemiştir. Saraya geri dönerler. Radu sadık bir Osmanlı hizmetkârı olurken Vlad Osmanlı'da düşman olan bir genç olmuştur. Vlad Eflak'a geri döner. Bu arada babası da suikast sonucu öldürülmüştür. Bu durum Vlad'ın nefretini iyice körüklemiştir. Vlad, Kont Vlad olurken Mehmed ise Sultan Mehmed olmuştur. Öncelikle işe babasının ölümünden sorumlu olan herkesi öldürmekle başlar. Öyle zalim yöntemler kullanmıştır ki Kont Vlad, kendisine Dracula lakabı takılır; şeytanın oğlu. Kont Vlad, insanları hayati organlarına zarar vermeyecek şekilde kazıklara oturtur, karşılarına geçip zevkle ölümlerini izler. Vlad'ın yaptığı zalimlikler Sultan Mehmed'in kulağına gider. İlk başta işi diplomasi yoluyla çözmek ister. Zira çocukluk hatıralarına ihanet etmek istemez Fatih. Eflak'a birkaç elçi gönderir. Ondan yaptıklarına son vermesini ister. Kont Vlad, elçilere şöyle söyler: "Sizi dinlememi istiyorsanız, sarıklarınızı çıkarın." Elçiler bunu kabul etmezler. O zaman Vlad korkunç bir gülümseme ile ekler: "O zaman sarıklarınız sonsuza dek başınızda kalsın." Askerlerine emir verir. Emri alan askerler her bir elçinin kafasına sarıklarını 3 çivi ile çakıp onları Osmanlı sarayına geri gönderir. O noktadan sonra Sultan Mehmed, olayı diplomasi ile çözemeyeceğini anlar. Sultan Mehmed, Eflak'a sefer düzenler. Eflak ormanlarına geldiklerinde askerler büyük bir korkuya kapılırlar. Zira, Kont Vlad daha önce sefere gelmiş 20 bin kişiyi kazığa oturtup öldürtmüştür. Orman, adeta ceset tarlasına dönmüştür. Kont Vlad'ın yaptığı tek zalimlik bu değildir. Bir gün, bir ziyafet vereceğini söyler Kont Vlad. Saraya ne kadar ayyaş, haydut, hırsız varsa toplar. Onları yedirir, içirir. Daha sonra ise odanın tüm kapılarını kapattırıp odayı ateşe verir. İnsanlar cayır cayır yanarak hayatlarını kaybederler. Sultan Mehmed ve askerleri Kont Vlad'ın sığındığı kaleyi kuşatırlar. Karısı kalenin surlarından atlayıp intihar ederken Vlad, kargaşadan yararlanıp kaçar. Gün gelir, Vlad öldürülür. Fakat nasıl öldürüldüğü bilinmez. Kimi tarihçilere göre onu öldüren kendi askerleridir, kimine göre de Osmanlı tarafından idam edilir. Vlad'ın, kafası kesilir. Bir kazığa oturtulur. İstanbul'a getirilen kafası İstanbul'un sokaklarında dolaştırılıp teşhir edilir. Sultan Mehmed'in üvey annesi Mara Hatun, bu kafayı alarak Sırbistan'daki bir manastıra götürülür. Kafatası kutsal kabul edilir. Şimdi nerede olduğu bilinmez. Lâkin bir rivayete göre de Topkapı Sarayı'nda yer alan ve Yahya Peygamber'e ait olan kafatası aslında Kont Vlad'a aittir. Osmanlı Saraylarında yankılanan şen kahkahalardan büyük bir vahşete uzanan bir hikâye. Bu olay, Bram Stoker'ın yazdığı Dracula romanı ile ünlenir. Bram Stoker, Kont Vlad'ı ölümsüzleştirmiştir. Kitap, bir vampirin insanların kanını içerek hayatta kalmasını anlatır. Rivayet odur ki; Kont Vlad'da acımasızca katlettiği insanların kanını içmiştir.

kalli 9 months ago

Bugün sizlere, 1959 yılında trajik bir şekilde hayatını kaybeden 9 genç dağcının, gizemli ve korkunç ölümlerini anlatacağım. 1959 yılının Sovyet Rusya’sına gidiyoruz. Üniversite öğrencilerinden oluşan 10 profesyonel dağcı, Otorten Dağı’na ulaşma hedefiyle hazırlıklara başlar. Hazırlıklar eksiksiz şekilde tamamlanır ve 23…devamıBugün sizlere, 1959 yılında trajik bir şekilde hayatını kaybeden 9 genç dağcının, gizemli ve korkunç ölümlerini anlatacağım. 1959 yılının Sovyet Rusya’sına gidiyoruz. Üniversite öğrencilerinden oluşan 10 profesyonel dağcı, Otorten Dağı’na ulaşma hedefiyle hazırlıklara başlar. Hazırlıklar eksiksiz şekilde tamamlanır ve 23 Ocak 1959’da yolculuk başlar. Ekibin lideri 23 yaşındaki Igor Dyatlov’dur. Igor, yola çıkmadan önce bağlı olduğu spor kulübüne 12 Şubat’ta telgraf çekeceğini belirtir. Bu ayrıntı hikâyede büyük önem taşımaktadır. Otobüs, tren ve kamyon gibi vasıtalarla yürüyüşlerinin başlayacağı bölgeye ulaşan ekip, 26 Ocak’ta hedefe doğru yürüyüşe başlar. Başlarda yolculuk oldukça kolaydır, hava sıcaklığı kısmen idealdir. Kendilerini zorlayacak hiçbir şey yoktur; kumanyaları ve ekipmanları yeterlidir. 28 Ocak gününe gelindiğinde ekibin üyelerinden biri olan Yuri Yudin’in romatizma ağrıları çok artar. Devam edemeyeceğini söyleyerek eşyalarını arkadaşlarına dağıtır ve geri dönmeye karar verir. Bu durum onu derinden üzer. Fakat o ağrıların kendisini ölümden kurtaracağından çok daha sonra haberi olacaktır Yuri Yudin’in. Ural Dağları’nın eteklerine gelene kadar her şey normaldir. Lâkin o andan sonra her şey ters gitmeye başlar ve yolculuk oldukça zorlu bir hâl alır. Ortalığı sis kaplamış, görüş alanı düşmüştür. Hava sıcaklığı -30 dereceye kadar iner. Ancak yapılan en büyük hata, rotada yapılan hatadır. Bu hata onlara bir hayli pahalıya mal olur ve ekibi hedeflerinden saptırarak Kholat Syakhl adlı dağın yamacına kadar getirir. Mansi halkının yerel dilinde bu adın anlamı “Ölüler Dağı”dır. Ekip, dağın yamacına çadırlarını kurar. Sonlarının yaklaştığını bilmeden… Takvimler 12 Şubat 1959’u gösterdiğinde Igor’dan beklenen telgraf gelmez. İlk başlarda bu durum dikkate alınmaz; zira zorlu şartlar nedeniyle böyle gecikmeler normal kabul edilir. Ancak ailelerin baskıları artınca, 20 Şubat 1959’da gönüllü öğrencilerden oluşan bir arama ekibi Igor Dyatlov ve arkadaşlarını bulmak üzere yola çıkar. Ekibin kamp yaptığı alana ulaşıldığında etrafa saçılmış bazı eşyalar bulunur. Bunların çoğu karlar altında kalmıştır. Ayrıca birkaç çift bot da vardır. Çadır bulunduğunda ise oldukça ilginç bir manzarayla karşılaşılır: Çadır, içeriden bıçakla alelacele yırtılmıştır. İçeride kalın kıyafetler durmaktadır. Peki gençleri yarı çıplak hâlde, alelacele çadırdan kaçmaya zorlayan ne olabilir? Arama ekibi araştırmaya devam eder. Çadırdan yaklaşık 300 metre ileride Igor Dyatlov’un donmuş hâlde cesedine ulaşılır. Igor, bir ağaç dalına sarılı vaziyette bulunmuştur. Yine çadırın yakınlarında, bir sedir ağacının altında Yuri Doroshenko ile Yuri Krivonişenko’nun birbirlerine sarılmış hâlde cesetleri bulunur. Önlerinde küller vardır ve üzerlerinde yalnızca iç çamaşırları bulunmaktadır. Onlardan hemen sonra Zina ve Rustem’in cesetlerine ulaşılır. Rustem’in kafatasında çatlak vardır. Kalan dört dağcının cesedi ise karlar eridikten sonra, bir dere yatağının yakınlarında ortaya çıkar. Ludmila, Semyon ve Nikoloi, tıpkı Yuri’ler gibi birbirlerine yakın hâlde donmuş vaziyette bulunurlar. Nikoloi ve Ludmila’nın kafatasında ciddi kırıklar vardır. Ayrıca Ludmila’nın dili ve dudakları yoktur. Semyon’un ise kaburgaları ciddi şekilde ezilmiştir. Alex’e diğerlerine yakın bir yerde ulaşılır. O da donmuştur; ancak üzerinde belirgin bir travma izi yoktur. Cesetlere yapılan otopsilerde herhangi bir saldırı izine rastlanmaz. Ölüm sebepleri kayıtlara hipotermi ve aşırı soğuktan donma olarak geçer. Peki onları yarı çıplak, ayaklarında botları dahi olmadan çadırlarından kaçıran şey neydi? Bir yana, kafataslarında ve kaburgalarında kırıklara, çatlaklara sebep olan şey ne olabilirdi? Aileler ortaya çıkan rapordan elbette tatmin olmaz ve çocuklarının ölümünün araştırılmasını ister. Sunulan önerge AKP–MHP oylarıyla reddedilir. Ailelerin ve basının araştırma yapması yasaklanır, olayın üstü kapatılır. Olayla ilgili çeşitli rivayetler ortaya atılır. Kimileri bunun bir ayı saldırısı olduğunu söylerken, kimilerine göre de bu olay bölgede yaşayan Mansi halkının işidir. Ancak hiçbir darp izinin bulunmaması bu iki iddiayı da boşa çıkarmaktadır. Mansi halkına göre ise bu olay tamamen kötü ruhların işidir. Evet, o dağ kötü ruhlara aittir ve bu şeytani varlıklar kendi bölgelerine giren bu 9 genci korkunç bir şekilde katletmiştir. Aradan 20 yıl geçtikten sonra dosya yeniden açılır. Dağcıların kıyafetlerinde radyoaktif izlere rastlanır; bu, önceki raporlarda yer almayan bir detaydır. Şöyle bir ihtimal gündeme gelir: Sovyet Rusya bölgede gizli bir radyoaktif araştırma yürütüyordu ve dağcıların kamp kurduğu yerlere yakın bir noktada bir patlama yaşandı. Gençler bu patlamanın etkisiyle ya da yaşadıkları panikle kaçarken çeşitli uzuvlarından yaralandılar. Ludmila’nın dili ve dudaklarının olmaması da soğuktan kopup düşmüş olabileceği şeklinde yorumlanır. Askerî üs iddiası da dâhil olmak üzere ortaya atılan her şey teori olarak kalır. Dyatlov Geçidi Vakası asla tam olarak açıklanamaz. Sorular tam anlamıyla cevap bulamaz. Resmî kayıtlara geçen tek açıklama ise hep aynıdır: “Karşı konulamaz bir doğal güç.”

kalli 9 months ago

İvan İlyiç'in Ölümü

Lev Nikolayeviç Tolstoy

94 Gönderi

Evet, 2026'nın ilk kitabı ile karşınızdayım. Yıla biraz depresif bir eserle başlamış olsam da -gerçi klasiklerin kaç tanesi böyle değil ki?- Tolstoy ile başlamak iyi bir seçim, sanırım. Lev Tolstoy, Ivan Ilyiç'in Ölümü eserinde bir ölümü değil, yaşanmamış hayatı anlatıyor.…devamıEvet, 2026'nın ilk kitabı ile karşınızdayım. Yıla biraz depresif bir eserle başlamış olsam da -gerçi klasiklerin kaç tanesi böyle değil ki?- Tolstoy ile başlamak iyi bir seçim, sanırım. Lev Tolstoy, Ivan Ilyiç'in Ölümü eserinde bir ölümü değil, yaşanmamış hayatı anlatıyor. Aslında kitabı bu tek cümle ile de özetleyebilirim. Lâkin bir şeyler daha yazmak, eklemek istiyorum. Eser, Ivan Ilyiç'in ölüm haberiyle başlar. Bu şekilde okuyucuyu kitaba alıştırırken, ölüm gerçeğinin en basit ama aynı zamanda en gerçekçi haliyle yüzleştirir. Ölüm sonrası ardımızda bıraktıklarımızın halleri... Ne olacak değil? Nasıl yaşandı diye? sorarız. Meraka değil, düşünceye açıktır eser. Ardından da geriye dönüp, Ivan Ilyiç'in hayatına, saygın olduğunu düşündüğü yaşamına odaklanıyor. İşte tam bu arada "ölüm"ü bir kenara bırakıp "yaşanmamış hayat"a odaklanıyor Tolstoy. Ivan Ilyiç, tam anlamıyla bağ kurduğum bir karakter olmadı. Bana göre fazla düz ve soğuktu. Fakat tam olarak uzak hissettiğimi de söyleyemem, zira Ivan'ın yaşadığı hayat gibi hayatı, o sıradanlığı, yaşanmamışlığı ve boşluğu zaman zaman her birimiz yaşarız. Ivan Ilyiç'in seçimleri topluma göre doğru atfedilse onun hayatına baktığımızda koca bir yanlıştır. Kendi düşüncelerine önem vermeden, dışarıdan nasıl görüneceğine, saygınlığını korumaya dikkat ederek yaşar. Evet, saygınlık önemlidir. Fakat insana kendini unutturuyorsa tüm önemini yitirir. Hayatı kaba bir tabirle 'boş' kılar. Ölüm ile yüzleşince, yüzleşmek üzere olunca veyahut bunu hissedince hayatımızda bazı değişiklikleri gideriz, gitmek isteriz. Kendimizi buna zorunlu hissederiz. Belki en çılgın fikirlerimizi hayata geçirir, belki gönlümüzce gezer, eğleniriz, belki sevdiklerimize vakit ayırır, belki de en çok unuttuğumuz o kişiye; 'kendimize' yöneliriz. Belki de yapmak istediğimiz ama hayatın koşuşturmasını bahane ederek ertelediğimiz ibadetlere kendimizi verir. Yapmamız gereken şeyleri, yaşamamız gereken hayatı kaçırdığımızı 'ölüm' ile yüzleşince farkederiz. Ivan Ilyiç, tam anlamıyla böyle bir yüzleşme yaşıyor ve hayatını sorgulamaya başlıyor. Fakat... geç kalmışlık işte... Yaşadığı hastalık, acılarla beraber bir bilinç de kazandırır. Hayata dair düşünmeye başlar, çevresini fark eder. Fakat sadece fark eder, zira yeni bir hayat yaşamaya bir şeyleri değiştirmeye zamanı yoktur Ivan Ilyiç'in. Yalnızlığının farkındadır Ivan Ilyiç. Evet saygın bir yargıçtır, kurallara önem verir. İnsanlar onun önünde eğilirler. Lâkin bütün bunlar yalnız olmasına engel değildir, zira sahte bir saygı vardır burada. Zorunlu bir saygı. Mesela eşi Praskovya ile evliliği toplumun 'evlilik' baskısıyla olmuş, zorunlu bir evliliktir. Buna duygusal değil, mantıklı bakar Ivan Ilyiç. Proskovya Fyodornova için de bu böyledir. Ivan Ilyiç, eşinden destek görmez, aslında onu sevmez de... Hayat arkadaşı tarafından yalnız bırakılmıştır; bunun özeti kitabın en başlarında verilse de derinlere inince daha iyi anlarız. Kitabın ilk bölümünde; Ivan Ilyiç'in ölüm haberiyle beraber karısının maddi kaygılarla verdiği tepkiyi görüyoruz. Kocasının ölümüne değil, maddi olarak bir şeyler alıp almayacağı konusunda endişelendiği için üzülüyor. Bir insanı aynı yatağı paylaştığı hayat arkadaşı bile yalnız bırakıyorsa, diğerlerinin çok bir önemi var mıdır ki? Tabii, herkes Ivan'a karşı yapmacık değildir. Hizmetkârı Gerasim, ona saygı ve merhamet gösteren tek kişidir. Ona şefkat duyar, dürüst yaklaşır. Rol yapmaz Gerasim. Neyse odur. Tüm bu sahteliğin içinde Gerasim'i doğal bir konuma koyar Lev Tolstoy. Ivan Ilyiç'in çevresi ondan uzaklaşmaya başlar, hastalıklara beraber. Zaten uzaklardır ya. Fakat bu hastalık daha da uzaklaştırır. Bunun sebebi hastalığın bulaşıcı olması falan değildir tabii. Duyulan ölüm korkusudur asıl kaçma sebebi. İnsanlar ölümle yüzleşmekten korkarlar. Kimi insan yüzleşmekten kaçar, kimileri kaçmaz 'sahte' bir merhamet gösterir, başkasının acısına. Bu vicdan rahatlatma aracıdır, 'benim de başıma gelir.' düşüncesiyle empati kurmaktır. Fakat, gerçekten hissetmek yoktur burada. Sadece hissetmeye çalışmak, hissetmiş gibi yapmak vardır. Sadece belirli insanlar acımızı gerçekten anlayıp bize destek olurlar ve biz de bazı insanları gerçekten anlayıp destek oluruz. Ivan Ilyiç'in Ölümü, bizleri hayatın sahteliği ve gerçekliğiyle yüzleştirir. Yaşayamadığımız hayatımıza bakmanızı sağlar, ölüm'ün kaçınılmaz olduğunu daha en başında vurgularken hayatımızı yaşamamız gerektiğini bağırır. Ivan Ilyiç, şu sözlerle veda eder hayata: "Bitti! Ölüm bitti... o yok artık! Acılarını, ağrılarını unutur, ölüm korkusunu unutur, her şey biter ve gözler sonsuzluğa kapanır.

kalli 9 months ago

Reenkarnasyon hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce reenkarnasyon gerçekten var mıdır, yoksa ölümden sonra dünyaya dönmek imkânsız mıdır? Gerek ilahi dinler gerekse beşerî dinler, ölümden sonra dirilmenin hak olduğunu savunurlar. Ancak bu dirilme, dünyada değil; ruhani bir âlemde gerçekleşir. İslam dinini ele…devamıReenkarnasyon hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce reenkarnasyon gerçekten var mıdır, yoksa ölümden sonra dünyaya dönmek imkânsız mıdır? Gerek ilahi dinler gerekse beşerî dinler, ölümden sonra dirilmenin hak olduğunu savunurlar. Ancak bu dirilme, dünyada değil; ruhani bir âlemde gerçekleşir. İslam dinini ele alırsak —diğer dinlerde kavramlar aynı mıdır emin değilim— bu diriliş berzah âleminde (kıyamete kadar beklenilen yer) ve ardından ebedî âlemde gerçekleşir. Fakat bazı inanışlara, bazı kişilere göre bu diriliş dünya üzerinde olur. Ruh, bedenin ölümünden sonra farklı bir bedende yeniden dünyaya gelir. “Gerçek midir, değil midir?” sorusunun cevabı ise bilimsel olarak hiçbir zaman kanıtlanamaz gibi görünmektedir ve bu gizemini daima korur. Şimdi sizleri reenkarnasyonla ilgili, dilden dile dolaşan bir hikâyeye götüreceğim. Bu hikâye gerçek midir yoksa yalnızca bir şehir efsanesi midir, bilinmez. Ben sadece aktaracağım; yorumlaması size kalmış. 1960’lı yıllarda, Adana’da yaşandığı söylenen gizemli ve akıllara sığmayacak bir hadisedir bu. O dönemde Adana’da gazino işletmeciliği yapan Ahmet Delibalta, solistinin işi bırakması üzerine kendisine yeni bir solist bulmak için İstanbul’a doğru yola çıkar. İstanbul’dan Adana’ya dönüş yolunda bindiği uçak, Toros Dağları’nın eteklerinde yoğun kar ve tipi nedeniyle irtifa kaybeder ve düşer. Yolculardan hiç kimse sağ kurtulamaz. Bu uçak kazasını şimdilik bir kenara bırakıp hikâyemizin merkezindeki çocuğa gelelim. Ahmet Delibalta’nın ölümünden birkaç gün sonra, Yusuf ve Latife Kılıç çiftinin oğulları Erkan dünyaya gelir. Erkan, uçak sesinden aşırı derecede korkan bir bebektir. Ailesi bunu ilk başta yüksek sese karşı duyulan doğal bir korku olarak yorumlar ve pek üzerinde durmaz. Erkan 4–5 yaşlarına gelip düzgün konuşmaya başladığında ise ailesinin anlam veremediği cümleler kurmaya, akıl almaz iddialarda bulunmaya başlar. “Sen benim annem değilsin,” der annesine. Adının Erkan olmadığını söyler: “Ben aslında Ahmet Delibalta’yım. Bir uçak kazasında öldüm.” Erkan bu sözleri sürekli tekrar edince ailesi durumdan şüphelenir ve onu bir uzmana götürür. Erkan orada da aynı şeyleri anlatır: Gazino işlettiğini söyler, kazanın ne zaman, nasıl ve nerede gerçekleştiğini detaylarıyla anlatır. Üstelik 5 yaşındaki bir çocuktan beklenmeyecek bir olgunlukla… Aile araştırma yaptığında, Erkan’ın anlattığı gibi bir uçak kazasının gerçekten yaşandığını ve o kazada Ahmet Delibalta adında bir gazino sahibinin hayatını kaybettiğini öğrenir. Bu noktadan sonra Kılıç ailesi için olaylar daha da gizemli bir hâl alır. Erkan, kazada hemen ölmediğini; kazadan sonra donarak hayatını kaybettiğini söyler. Bu bilgi, yalnızca uzmanların bildiği bir ayrıntıdır ve Erkan’ın bunu nereden bildiği büyük bir soru işareti oluşturur. Kılıç ailesi, görüştükleri uzmanın da önerisiyle Ahmet Delibalta’nın ailesiyle iletişime geçmeye karar verir. Delibalta ailesi Adana’da tanınmış bir aile olduğu için onlara ulaşmak zor olmaz. Yola çıktıklarında Erkan önce, işletmecisi olduğunu söylediği gazinoya gitmek ister. Yolu hiç şaşırmadan tarif eder. Gazinoya vardıklarında, Ahmet Delibalta hayattayken orada çalışan kişileri tek tek tanır ve isimleriyle hitap eder. Bu durum hem ailesini hem de gazino çalışanlarını hayrete düşürür. Daha sonra Delibalta ailesinin evine giderler. Erkan bu evi de kolaylıkla tarif eder. Eve girdiklerinde, evdeki herkesin adını tek tek sayar. Elbette bunlar, tanınmış bir aile olduğu için ezberletilmiş olabilir diye düşünülür. Ancak asıl sarsıcı olan şudur: Erkan, yalnızca aile içinde yaşanmış, kimsenin bilmemesi gereken olayları anlatmaya başlar. Anlattıkça anlatır… Ahmet Delibalta’nın eşiyle konuşurken, ikisi arasında geçen son derece özel anlardan bahseder. Kadın büyük bir şok yaşar. Bu arada Ahmet Delibalta’nın iki eşi vardır. Erkan, diğer eşi Fehime ile de görüşmek istediğini söyler. Birlikte Fehime’nin evine giderler. Fehime, Erkan’a kendisini tanıyıp tanımadığını sorar. Erkan tanıdığını söyler: “Sen benim karımsın,” der. Ardından Fehime kızını gösterir: “Peki bu kızı tanıyor musun?” diye sorar. Erkan tanımadığını söyler ve ekler: “Ben ölmeden önce sen hamileydin. Bu benim kızım olabilir.” Kılıç ailesi tüm bu yaşananların ağırlığıyla eve döner. Erkan sürekli karısının yanına gitmek istediğini söyler, defalarca kaçmaya çalışır. Aynı zamanda Ahmet Delibalta’nın hayatına dair detayları anlatmayı sürdürür. Aile, artık son bir kanıt ister. Erkan bir arkadaşından bahseder: “Onunla saatlerimizi değiştirmiştik. Ona verdiğim saatin kordonunda diş izi var.” Bahsedilen kişi bulunur, saat incelenir. Gerçekten de kordonun üzerinde bir diş izi vardır. Erkan iddiasından asla vazgeçmez: O, Ahmet Delibalta’dır. Bu olayın gizemi hiçbir zaman çözülemez. Gün gelir, Erkan ve ailesi bir anda ortadan kaybolur. Nerede yaşadıkları, ne yaptıkları asla öğrenilemez.

kalli 9 months ago

Yılın ilk gününe böyle bir hikâye dinleyerek başlamak istemezdim, ama dinlemiş oldum. Sizinle de paylaşmak istiyorum, bu elem hadiseyi. Yine rotamız Osmanlı'ya çeviriyoruz ve Abdulhamid'in şehzade olduğu dönemlere gidiyoruz. Abdulhamid, 1867 yılında Dolmabahçe Sarayı'nda Nazikeda Kadın Efendi ile dünyaevine girer.…devamıYılın ilk gününe böyle bir hikâye dinleyerek başlamak istemezdim, ama dinlemiş oldum. Sizinle de paylaşmak istiyorum, bu elem hadiseyi. Yine rotamız Osmanlı'ya çeviriyoruz ve Abdulhamid'in şehzade olduğu dönemlere gidiyoruz. Abdulhamid, 1867 yılında Dolmabahçe Sarayı'nda Nazikeda Kadın Efendi ile dünyaevine girer. Bu evlilikten 1 yıl sonra da Abdulhamid'in ilk göz ağrısı, biricik kızları Ulviye dünyaya gelir. İşte bu acı verici hikâyemizin merkezinde de Ulviye Sultan yer almaktadır. Ulviye herkes tarafından sevilen, sarayın gözbebeği, neşeli, zeki, hemen hemen her konuda başarılı bir kızdır. Onun coşkusu, neşesi saraya mutluluk verir. Ulviye'nin her gün yaptığı bir rutini vardır; annesi Nazikeda Hanım piyano çalarken onu dinlemek ve gönlünce dans etmek. Bunu neredeyse her gün yapar Ulviye. Annesinin maharetli parmaklarının piyanoda dolaşmasıyla çıkan ses Ulviye'yi pek mesut eder, pek coşturur. Yine bir gün annesi piyano çalarken usulca odasına girer Ulviye. Annesi farketmez Ulviye'yi. Ulviye bu duruma aldırmaz, zaten istediği annesinin çalmaya devam etmesidir. Gönlünce dans edip odanın içinde koşuşturmaya başlar Ulviye. Bir ara gözleri ilk defa gördüğü bir eşyaya takılır Ulviye'nin, kibrite. Kibrit o dönemlerde yeni bir icat sayılırdı, dolayısıyla saraya da yeni gelmişti. Ulviye meraklı bir kızdı, o sebepten dolayı tahmin edeceğiniz üzere kibritlerle oynamaya başladı. Lâkin bu merakı, bu oyun, eğlence tutkusu Ulviye'yi acıların içinde bıraktı... Oynadığı kibritlerden biri bir anda alev aldı ve saçlarını tutuşturdu Ulviye'nin. Daha sonra alevler elbisesini esir aldılar. Ulviye'nin küçük bedeni alevler içinde kalmıştı, acı içinde bağırmaya kıvranmaya başladı Ulviye Sultan. Annesi ise kendisini o kadar kaptırmıştı ki piyanonun coşkusuna kızının çığlıklarını duymuyordu bile. Odada bulunan papağan çığlıklar atarak uçmaya başladı etrafta, bir yandan da bağırıyordu. "Yangın! Yangın! Yangın!" Açık kapıdan dışarı çıkıp sarayın koridorlarında bağırmaya devam etti papağan. Bu sefer daha yüksek bir çığlıkla. "YANGIN! YANGIN! YANGIN!" Nazikeda Kadın Efendi papağanın çığlıklarını duyup piyanonun başından kalktı, arkasını döndüğünde yüreğini yakan o elem manzara ile karşılaştı, biricik kızı alevler içerisindeydi. Hemen üstüne atıldı Nazikeda Hanım. Alevleri söndürmeye çalıştı, ellerinin yüzünün yanmasına aldırmadan. Zira yüreğinin ateşi daha büyüktü. Bu arada çığlıkları duyan saray erkanı odaya doluşmuşlardı. Dadılardan bir tanesi Ulviye'nin üstüne battaniye attı, güç bela alevleri söndürmeyi başardılar. Hemen ülkenin en iyi tabipleri çağrıldı saraya. Ulviye Sultan'ın tedavisine başlandı, fakat öyle bir yanmıştı ki küçük bedeni. Geri dönüşü yoktu artık... Bu olayı o zaman için Tarabya Köşkü'nde bulunan Abdülhamid'e nasıl haber vereceklerini düşündüler. Kimse buna cesaret edemedi. Ardından şöyle karar kılınıldı, görevliler gidip olayla ilgili hiçbir şey söylemeden Abdülhamid'i alıp saraya getireceklerdi. Görevliler Tarabya Köşkü'ne, Abdulhamid'in yanına gittiler ve ona şöyle söylediler: "Şehzadem Yıldız Sarayı'nda mühim bir hadise yaşandı, hemen gelmeniz gerek." Abdülhamid ne olduğunu sordu, fakat görevliler aldıkları emir doğrultusunda hiçbir şey söylemediler. Abdulhamid endişeyle kayığına bindi ve ne olmuş olabileceğini düşünerekten Yıldız Sarayı'na doğru yola çıktı. Saraya geldiğinde sarayda bir matem havası hakimdi. Gerçekten de ters giden bir şeyler vardı, Abdulhamid'in endişesi, korkusu arttı. Ne olduğunu sordu kardeşlerine, hiçbir şey söylemediler. Abdulhamid üsteleyince ağızlarından tek bir kelime, tek bir isim döküldü: "Ulviye..." Abdulhamid merdivenlerden hızla koşarak kızının odasına koştu. Ulviye Sultan, her yanı yanık içinde yatakta yarı ölü bir vaziyette yatmaktaydı. Gördüğü manzara Abdulhamid'in yüreğine bir köz düşürdü. Ulviye'nin minik bedeni yandı, Abdulhamid'in yüreği. Kızının yanına çöktü, ellerini yüzünü nazikçe öpmeye başladı. "Ulviye'm, kızım." Ulviye yavaşça gözlerini araladı. "Babacım..." diyebildi sadece. Bu Ulviye'nin son sözüydü, minik bedeni acıya daha fazla katlanamamıştı. Babasının kollarında hayata gözlerini yumdu 8 yaşındaki Ulviye Sultan. İlk göz ağrısı, gözünün nuru, biricik kızı Ulviye'yi toprağa vermek zor geldi Abdulhamid'e. Uzun süre kendini toparlayamadı, toparlasa bile bu olayın acısını asla kalbinden, aklından çıkaramadı. Abdülhamid'in kızı Ayşe Hatun hatıralar defterinde bu durumdan bahseder: "Babam Ulviye'yi düşündüğü anda gözleri dolar ve bize şöyle söyler: 'Allah hiçbirinizin acısını bana göstermesin, Ulviye'min acısı yüreğimde büyük bir yaradır, onun acısı kalbimi çok acıtıyor."

kalli 9 months ago

2026'nın hepiniz için 2025'ten çok daha güzel, kolay, zorluklar olursa da atlatıldığı, huzurlu, musmutlu, sağlıklı bir yıl olmasını dilerim. Bunu bir dua, manifest, evrene enerji olarak düşünüp yorumlara yeni yıl dileklerinizi bırakabilirsiniz💮 1. 24 senedir katılamadığımız dünya kupasına katılmak 2.…devamı

kalli 9 months ago

2025'e veda etmeye, 2026'ya "merhaba" demeye az bir vakit kalmışken 2025 favorilerimi sizlerle paylaşmak isterim. FİLM 1. Donnie Darko 2. Kelebek Etkisi 3. GodFathers 4. Anayurt Oteli 5. Yıldıztozu 6. New York Yanılsamaları DİZİ 1. Peaky Blinders 2. Gülşen Abi…devamı

kalli 9 months ago

Bugün sizlere Türkiye Cumhuriyet'i tarihinin en ünlü dolandırıcısının hikâyesini anlatacağım. Evet, hepinizin aklına o isim geldi, ama ondan bahsedip tehlikeli sularda yüzmeyeceğim. Bugünkü hikâyemizin konuğu; Osman Ziya Sülün. Nam-ı değer Sülün Osman. Osman Ziya, 1923 yılında İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Kısa…devamıBugün sizlere Türkiye Cumhuriyet'i tarihinin en ünlü dolandırıcısının hikâyesini anlatacağım. Evet, hepinizin aklına o isim geldi, ama ondan bahsedip tehlikeli sularda yüzmeyeceğim. Bugünkü hikâyemizin konuğu; Osman Ziya Sülün. Nam-ı değer Sülün Osman. Osman Ziya, 1923 yılında İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Kısa bir eğitim hayatından sonra okumanın kendisine göre olmadığını farkedip okulu bırakmıştır. Zira onun aklı okumaya değil, türlü şeytanlıklara çalışmaktadır. Sülün Osman, ilk büyük vurgununu 1948 yılında oturduğu evin sahibini tokatlayarak yapar. Fakat bu vurgun Sülün Osman'ın şimdi okuyacağınız dolandırma yöntemleri arasında devede kulak bile değildir. Sülün Osman, gözünü İstanbul'un önemli mimarilerine diker. Galata Köprüsü'nü, Kız Kulesi'ni, Galata Kulesi'ni, vapur ve travmay hatlarını birçok kişiye defalarca kez satar ya da kiralar. Dolandırmak için seçtiği adamlar genelde İstanbul'a "Seni yeneceğim İstanbul." diye Anadolu'nın köyünden kalkıp gelmiş garip guraba takımıdır. Hatta bunlarla da yetinmez Sülün Osman. Galatadaki saat kulesinin önünde bekler, onun adamı olan birkaç kişi saatlerini ayarlıyor gibi yapıp Sülün Osman'a para verirler. Durumu merak edenler gelip burada ne yaptığını sorarlar. Sülün Osman'da bu saatin kendisine ait olduğunu, gelen kişilerden de saat ayarlama hizmet bedeli aldığını söyler. Bunu gören uyanık avanaklar da sudan ucuz diye düşündükleri ücretlere saat kulesini Sülün Osman'dan satın alırlar. Sülün Osman'ın bu yöntemle Galatadaki saat kulesini sattığı kişilerin sayısı belli değildir. Bunlar da yetmez Sülün Osman'a. Taksim meydanına bir halı atar ve halıya basanlardan para almaya başlar. Ayrıca köprünün başında durup giren çıkanlardan köprü kirası da almayı unutmaz. Gün gelir, yine Galata Köprüsü'nü satmaya çalışırken tesadüfen farkedilip yakalanır. Dolandırıcılık suçlamasıyla hakim karşısına çıkar. Hakim neden yaptığını sorar. Suçunu reddetmek Sülün Osman. Hakime şöyle cevap verir: "Kusura bakmayın hâkim bey. Memlekette Galata Kulesi'ni satın alacak eşekler olduğu sürece ben bu köprüyü daha çok satarım." Sülün Osman hapse atılır. İşin ironik yanı da hayatını dolandırıcılıkla idame ettirmiş bir adamın hapishanedeyken "Alın teri ile yaşamak" konulu bir konferans vermiş olmasıdır.

kalli 9 months ago

Gülşen Abi

Can Barslan

1 Gönderi

Spoiler içeriyor The Office hayranları ve The Office'yi özleyenler, tekrar tekrar izleyenler ama sürekli de aynı esprileri duymak kabak tadı verdi diyenler için iş yeri ortamında geçen durum Komedisi dizisiyle geldim; Gülşen Abi! Hem aramızda kalsın, %100 yerli ve milli. Gülşen Abi…devamıThe Office hayranları ve The Office'yi özleyenler, tekrar tekrar izleyenler ama sürekli de aynı esprileri duymak kabak tadı verdi diyenler için iş yeri ortamında geçen durum Komedisi dizisiyle geldim; Gülşen Abi! Hem aramızda kalsın, %100 yerli ve milli. Gülşen Abi yani bizim Abidin, Haberin Olsun adlı bir gazetede dert ablası (Gülşen abla) olarak çalışan 40 yaşlarının başında bir adamdır. "Neden abi değil de abla derseniz?" imaj meselesi işte, çok irdelemeyelim. Abidin, idealist, iyiliksever, zeki ve bir o kadar da çocuk ruhlu bir adamdır. Zira annesi büyümesine hiçbir zaman izin vermemiştir. Abidin'in annesi Naciye hanım ise 40 yaşındaki oğluna hâlâ bebek gibi davranan, oğlunun büyüdüğünü kabullenemeyen onu yalnız bırakmaktan korkan bir kadındır. İlaçları Abidin'in göremeyeceği yerlerde muhafaza eder, televizyonda çizgi filmden başka bir şey izlemesine izin vermez, tek başına mutfağa giremez, ocağı kullanamaz çünkü cıs olur. Tabii sonradan kız kardeşinin yazlığına taşınıp diziden ayrılıyor ve Abidin'i bir başına bırakıyor. Abidin'in annesi gittikten sonra girdiği yoksunluk krizleri, girdiği kimlik bunalımları çok eğlenceliydi. Gerçekten de tek başına yaşamayı bilmiyormuş. Biraz da Haberin Olsun gazetesinin diğer çalışanlarından bahsedelim. İlk olarak Abidin'in uzatmalı nişanlısı Sevda'dan söz etmek isterim. Sevda gazetenin haber muhabiridir. Abidin'le o kadar uzun zamandır nişanlılardır ki rivayetler göre onlar nişanlandığında dinozorlar meteoru kafalarına yememişlerdir, ateş daha keşfedilmemiştir. Sevda'da tıpkı Abidin gibi iyiliksever, çocukruhlu, hayalperest bir kadındır. İzlediğim en samimi, en dost canlısı ilişkiyi Abidin ve Sevda'nın ilişkisi. Sonlara doğru Sevda'nın diziden ayrılmasına anlam veremedim ve bir tık da üzdü doğrusu. Haberin Olsun gazetesinin genel yayın müdürü Asım Bey'den bahsetmemek olur mu hiç? Asım Bey, cimriliğe tüm İstanbul'a, hatta Türkiye'ye, yok yok tüm Dünya'ya, o da yetmez galaksiler arasında dahi nam salmış bir adamdır. Paraya aşıktır, harcamaktan nefret eder. Paranın kokusunu kilometrelerce öteden alabildiği söylenir. Saç kepeklerini biriktirecek kadar tutumlu (!) bir adamdır Asım. Asım Bey'in para için girdiği durumlar çok komikti, canını alın parasını almayın. Evet, gelelim dizinin en sevdiğim karakterlerine; Abidin'in yardımcısı Nejat. Daha sonra ise onun yerine gelen ağabeyi Nihat. Nejat ve Nihat o kadar salaklardır ki masanın kenarının bile onlardan daha zeki olduğu söylenir. Kendilerini tavuk sandıkları için arpa, buğday ve mısır gibi şeylerle beslenirler. Çikolatanın kabuğunu yerler, çikolatayı atarlar. Matematik işlemlerinden çok korkarlar, ailecek aynı zeka seviyesine sahip oldukları söylenir. Nasıl hayatta kaldıkları konusu şüpheli... Nejat karakteri favorimdi. İngiltere'ye gitmek için karakterin diziden ayrılmasına üzülmüştüm. İngiltere'ye de gidemiyor, yanlışlıkla dünyayı dolaşıyor tabii. Afrika, Antarktika, Avustralya, Asya ülkeleri, okyanuslar, dağlar, tepeler, balta girmemiş ormanlar, kabileler... Nihat, her ne kadar dizinin alıklık ihtiyacını karşılamış olsa da (hatta Nejat'tan daha salak) gözlerim hep Nejat'ı aradı. Nejat'ın geri dönüşü Micheal Scott'un geri dönüşünden sonra beni en en en mutlu eden geri dönüştü. İki kardeş bir araya gelince ortaya daha eğlenceli sahneler çıktı. Sahi benekli geyik diye bir şey var mıdır? Sevda'nın babası Fikret Bey var bir de. Balyoz Fikret, eski bir avukattır. Abidin'le Sevda'nın evlenmesine bir türlü rıza göstermez. "Gelirsem oraya..." demesiyle tanınır. Ciddi, ağırbaşlı gibi görünen ama Haberin Olsun gazetesine girdikten sonra tüm ciddiyetini yitiren, fakat dürüstlüğünden hiçbir şey kaybetmeyen bir adamdır. Çok fazla bölümde oynamadı, ama ondan da bahsetmeden geçmek istemiyorum. Patronun oğlu, Asım'ın kulaklarının korkulu rüyası Alper. Deliliği, çılgınlığı diziye neşe kattı bence. "Senin kulakların neden iki tane ve kafanın yanında Asım?" Son bölümlerde diziye dahil olan, cimri Asım'ın cömert oğlu Ozan'ı anmadan olmaz. Ozan iyi çocuktu, yalnız bir kusuru vardı; sürekli uyurdu. Yanında esnemek bile Ozan'ı uyutur, hatta uyku kelimesini duymak bile. Baba-oğlun parasal meselelerden atışması, Asım'ın oğlu para harcamasın diye girdiği kılıklar, çektiği oyunlar... Hepsi de izlemeye değer. İlk sezonda sürekli bir konuk alıp Gülşen Abla'nın okuyucularının dertlerini çözmeye çalışırken, diğer 2 sezonda ise daha çok ana karakterlere odaklandı dizi. Onların sorunlarına, dertlerine, ofisin sorunlarına... Merak etmeyin dert dediysem öyle büyük şeyler değil, ya çok gündelik sorunlar ya da çok absürt meseleler. Sadece savaş canlandırması yaptıkları bir bölüm vardı, o biraz içimi tuhaf etti o kadar. O bölümde bile karada olsa bir mizah vardı tabii. Aaa, az kalsın unutuyordum; Dobiş! Dobiş Abidin'in oyuncak ayısı, dert ortağı, dostudur. Rivayetlere göre Dobiş Abidin'in babasıdır. Bir kulağı yeşil, bir kulağı mavi olan marangoz ustası onu öperse eski haline dönecektir, söylenti işte... Bu arada Dobiş'in Nejat'la Nihat'tan daha zeki olduğunu söylememe gerek var mı? Şöyle bir iş yeri ortamında çalışsam tüm derdim sıkıntım giderdi, Asım'ın ay sonu maaşları vermemek için çektiği numaraları saymazsak. Asım'ın cimriliği, Ozan'ın her fırsatta uyuması, Nejat ve Nihat'ın salaklıkları, Alper'in delilikleri, Abidin ve Sevda'nın bir türlü evlenememesi, Naciye'nin oğluna bebek gibi davranması, Sevda'nın peşinde koştuğu absürt haberler, okuyucuların dertleri, ofisteki yalan dalgası, yaşanan kimlik bunalımları, özsaygı yitirilmeleri, hafıza kayıpları ve daha nicesiyle mükemmel bir komediydi. Özlemişim şöyle dizileri...