(@) - Raf

kalli 3 months ago

Çağdaş Meddah'ın 5. bölümü ile karşınızdayım. Podcast'in bu bölümünde geçmişe doğru yolculuk yapıp 2. Dünya Savaşı yıllarına gidiyor ve bir Japon askerinin hayranlık uyandıran, akıllara durgunluk veren ve tam 30 yıl süren müthiş görev bilincine, vatan sevgisine tanıklık ediyoruz. Bu…devamıÇağdaş Meddah'ın 5. bölümü ile karşınızdayım. Podcast'in bu bölümünde geçmişe doğru yolculuk yapıp 2. Dünya Savaşı yıllarına gidiyor ve bir Japon askerinin hayranlık uyandıran, akıllara durgunluk veren ve tam 30 yıl süren müthiş görev bilincine, vatan sevgisine tanıklık ediyoruz. Bu askerin adı; Hiroo Onada. Hiroo Onada ve emrine verilen bir takım Japon askeri savaşın ayak Sesleri duyulmaya başlandığında Filipinler'de bulunan ve Japonya hakimiyetinde olan Lubang Adası'na gönderilirler. Üstleri Onada'ya şöyle söylerler: "Asla teslim olmayacaksın, asla kendini öldürmeyeceksin. Koşullar ne olursa olsun, savaş ne kadar sürerse sürsün biz seni almaya geleceğiz." Hiroo Onada bu görev bilinciyle gider adaya ve adada geçirdiği süre boyunca da aldığı emre asla karşı gelmez. Savaş devam eder, Avrupa kana bulanmıştır... Ve o kara gün gelir. Evet, Amerika işleyebileceği en büyük en acımasız savaş suçlarından birini işleyip 1945 yılının Ağustos ayında Japonya'ya 3 gün arayla 2 atom bombası atar. İlki Little Boy adını verdikleri bomba, Hiroşima'nın kalbine. İkincisi Fat Man adını verdikleri bomba, Nagazaki'nin beynine... Japonlar çaresiz kalır. Elmecbur teslim olurlar. Fakat unutulan bir şey vardır; o da Hiroo Onada! Kimilerine göre Hiroo Onada savaşın bittiğinden haberdar olmaz, kimilerine göre ise bunu kabullenmez. Hiroo Onada Lubang Adası'nda emrinde bulunan askerler ile beraber savaşmaya devam eder. Bir türlü ikna edemezler savaşın bittiğine, geri dönmesi gerektiğine. Uçaklarla adaya poster atarlar. Onada bunu düşmanların bir tuzağı sanıp dikkate almaz. Aklında üstlerinin verdiği emir ve söz vardır. "Koşullar ne olursa olsun, savaş ne kadar sürerse sürsün biz seni almaya geleceğiz." Bir Japon kaşif Hiroo Odana ile konuşmak için adaya gider. Onu bulur ve savaşın bittiğini, geri dönebileceğini söyler. Hiroo Odana yalnızca komutanlarından birinin emriyle geri döneceğini söyler. Aksi takdirde asla Lubang Adası'nı yani görev yerini terk etmeyecektir. Kaşif Japonya'ya geri döner ve Odana'nın komutanlarından birine ulaşır. Odana komutanından aldığı "geri dönebilirsin, savaş bitti." çağrısı ile Japonya'ya geri döner. Tam 30 yıl sonra... Gerçekten de hayranlık uyandıran bir görev bilinci. Kimseye kalmamak, savaşın bittiğine inanmamak, inansan bile emir gelmediği için görev yerini terk etmeyip ölene kadar bir adada, vatanından uzak yaşamayı kabullenmek... Akıllara sığmıyor. Silahı, gücü, parası olan değil; böyle vatanına aşık, görev bilinci yüksek ve asla pes etmeyen askerleri, halkı olanlar kazanır bence savaşları...

kalli 3 months ago

Çağdaş Meddah'ın 3. bölümünün anlatımıyla karşınızdayım. Savaşın ortasında kısmen karşılıklı ama bol tutkulu, hatta intiharlı bir aşk. Adolf Hitler'e ölüm pahasına aşık olan Eva Braun'un hikâyesi. Neden kısmen dediğim kısmı da anlatırken açıklamaya çalışacağım. Yıl 1929, o zamanlar Hitler 40…devamıÇağdaş Meddah'ın 3. bölümünün anlatımıyla karşınızdayım. Savaşın ortasında kısmen karşılıklı ama bol tutkulu, hatta intiharlı bir aşk. Adolf Hitler'e ölüm pahasına aşık olan Eva Braun'un hikâyesi. Neden kısmen dediğim kısmı da anlatırken açıklamaya çalışacağım. Yıl 1929, o zamanlar Hitler 40 yaşında. Eva ise 17 ise hayatının baharında, toy gepgenç bir kız. Hitler'in fotoğrafçısının yanında asistanlık yapan bu genç kızla Hitler fotoğraf stüdyosunda tanışıyorlar. Hitler kızı beğenip hayatına dahil ediyor. Öyle bir dahil ediyor ki kızı her yere, her davete götürüyor. Fakat asistanı olarak. Aralarındaki ilişkiyi beraber ölüme gittikleri güne kadar kimse bilmiyor... Bu sırada Hitler'in üvey ablasının kızıyla da bir ilişkisi var. O yüzden Eva ile Eva'nın istediği kadar sık görüşemiyor. Eh bir yandan hayatında bir kadın var, bir yandan da savaşın ortasında ilgilenmesi gereken bir ülkesi, bir savaş var. Aşka ayıracak zaman kalmaz ki... Gün geliyor, Hitler'in ilişki yaşadığı üvey yeğeni kendini öldürüyor. Artık Adolf Hitler Eva'ya daha fazla zaman ayırmaya hazır. Lâkin dediğim gibi ülkenin meseleleri, Almanya'ya olan aşkı daha baskın basıyor. Eva bu kadar az görüşmeye, geri plana atılmaya dayanamıyor. 2 kez kendini öldürmek için teşebbüsten bulunuyor. Tabii ikisi de başarısız girişimler. Eva Hitler'in gücünden mi etkileniyor, zenginlikten mi etkileniyor, yoksa içerisine girdiği bu büyüleyici yaşamdan mı etkileniyor, yoksa direkt Hitler'in kendisinden mi etkileniyor bilinmez ama ölüm pahasına seviyor bu güzel, genç kadın Adolf Hitler'i... Takvimler 29 Nisan 1945'i gösterirken Adolf Hitler Eva Braun'u kamuoyuna karısu olarak tanıtıyor, nikâhları kıyılıyor. Fakat beraberce çoktan verilmiş bir karar var; yan yana ölüme gitmek. Almanya'nın yenilgisi kesinleşmiş, Hitler savaşı kaybetmeyi kaldıramadığı için vermiş bu kararı. Eva ise canından çok sevdiği, uğruna 2 kez intihara giriştiği Adolf'suz yaşayamayacağı için. Takvimler 30 Nisan 1945'i göstermekte. Adolf Hitler beylik tabancasını dayıyor şakağına ve son veriyor hayatına. Eva Braun ise eş zamanlı olarak bir siyanür kapsülüyle veda ediyor yaşama... Gözleri kapanıyor ve aşkları sona eriyor... Adam ülkesine, ideallerine siyasete aşıktı; kadın adama ve adamın dünyasına... Hitler için Eva sadece hayatındaki bir kadınken, Eva için Hitler tüm hayatıydı. Adolf Hitler Almanya için çekti o tetiği, Eva Hitler için içti o kapsülü. Sonuç: İkisi de aynı anda gittiler ölüme.

kalli 3 months ago

Çağdaş Meddah'ın 2. bölümünde İngiliz yazar Anthony Burgess'in yaşamına, zirveye çıkışına kısa bir bakış atıyor Cengiz Küçükayvaz. Dinleyip geldim. Ben de şimdi sizlerle Burgess'in hayatını, daha doğrusu zirveye çıkışının müthiş hikâyesini paylaşacağım. Nerede, ne zaman doğduğunu, nerelerde yaşadığını geçelim. 2.…devamıÇağdaş Meddah'ın 2. bölümünde İngiliz yazar Anthony Burgess'in yaşamına, zirveye çıkışına kısa bir bakış atıyor Cengiz Küçükayvaz. Dinleyip geldim. Ben de şimdi sizlerle Burgess'in hayatını, daha doğrusu zirveye çıkışının müthiş hikâyesini paylaşacağım. Nerede, ne zaman doğduğunu, nerelerde yaşadığını geçelim. 2. Dünya savaşına katılmış olmasından, müziğe olan tutkusundan da bahsetmeyeceğim. Onu edebiyatta tahta oturtan anısını paylaşacağım sizlerle... Yıl 1960. Anthony Burgess'e ameliyat edilemez bir beyin tümörü teşhisi konuluyor ve kendisine 1 yıl ömür biçiliyor. Ölmek değil de çok sevdiği karısını ardında 5 parasız bırakıp gitmek, tüm borç yükünü ona sırtlatacak olmak zor geliyor Burgess'e. O dönemlerde işsiz üstüne kendisi. İşsiz ve beş parasız. Asıl mesleği öğretmenlik olduğundan ötürü okul okul gezmeye başlıyor, fakat kader gülmüyor yüzüne. Tüm kapılar suratına çarparcasına kapanıyor. Tam ümitleri tükendi derken aklına bir fikir geliyor; yazmak. Kalemini ölüme, zorluklara, fakirliğe meydan okurcasına, adeta bir kılıç gibi kullanıp yazmaya başlıyor; Anthony Burgess. Yazmak ve yazmak, daha çok yazmak... Tek düşünebildiği bu oluyor. Günleri bir masanın başında o, kalemi, kağıtları, ortamı aydınlatan loş ışığı ve taşıp duran hayal gücüyle geçiyor. 6 muhteşem eser çıkıyor ortaya... En önemlisi ve en damga vuranı da Otomatik Portakal. Yazar günlerinin tükendiğini, artık sona geldiğini hissederken yazmış bu kitabı. Distopik diyebileceğimiz bu dünyayı Azrail'in nefesini ensesinde hissederken yaratmış. Ölüm korkusuyla mı bilinmez tüm iğrenç düşüncelerini dökmüş kitaba. Otomatik Portakal onun zirvesi olmuş. Peki 1 yıl sonunda ne olmuş derseniz? Anthony 6 eser yazmış, tanınmış bir yazar haline gelmiş, para kazanmaya başlamış. Peki ölüm? 1 yıl ömrü kalmıştı hani? O kısma gelince de teşhisin yanlış olduğu anlaşılmış. Anthony Burgess "1 yıl sonra öleceksin." denmesinin üzerine 33 yıl daha yaşamış. İşte bu Anthony Burgess'in hikâyesi. "Ölümün soğuk nefesini ensesinde hissederken, zirveye çıkışının muhteşem hikâyesi."

kalli 3 months ago

Spotify'de yayımlanan, sunuculuğunu Cengiz Küçükayvaz'ın yaptığı Çağdaş Meddah programına başladım bugün. İlk bölümde oldukça ilginç ve dönemin gazetelerinde boy göstermiş, ABD'de bile konu olmuş bir savaşı anlatıyor. Kartal ve Leylek Savaşı. Savaşı ilginç kılan sadece kartalların ve leyleklerin savaşıyor olması…devamıSpotify'de yayımlanan, sunuculuğunu Cengiz Küçükayvaz'ın yaptığı Çağdaş Meddah programına başladım bugün. İlk bölümde oldukça ilginç ve dönemin gazetelerinde boy göstermiş, ABD'de bile konu olmuş bir savaşı anlatıyor. Kartal ve Leylek Savaşı. Savaşı ilginç kılan sadece kartalların ve leyleklerin savaşıyor olması değil, iki grubun da geliştirdiği zekaüstü stratejiler ve bu kadar kolay ve çabuk organize olmaları, takviye toplamaları. Öyle ki Bursa'da başlayıp Menderes ovasına kadar uzanan bu savaşa Türkiye'nin dört bir yanından leylekler ve kartallar dahil olmuş. Amansız çatışma şöyle başlıyor; Yıl 1934. Yer Uludağ/Bursa. Bir kartal ailesi leylek yuvasına saldırı düzenliyor, anne ve baba leyleği katledip yavruları yemek için kaçırıyorlar. İşte kartal ailesinin bu saldırısı savaşın fitilini ateşliyor. Nasıl haber aldıkları, nasıl organize oldukları bilinmez ama Uludağ/Bursa civarlarında yaşayan leylekler yuvalarını boşaltıp yavrularını saklamaya başlıyorlar. Bir yandan da kartallara karşı bir intikam planının adımlarını çiziyorlar. Zaman geçiyor, savaş Aydın'ın Menderes ovasına değin uzanıyor. Havada amansız bir mücadele başlıyor. Leylekler muhteşem bir strateji ile saldırıyorlar kartallara. Genç leylekler kartalları yorarken, daha tecrübeli olanlar ise kartallara saldırıp altetmeye çalışıyorlar. Bu arada savaşı takip eden Aydın halkı tabiri caizse kartallara terörist muamelesi çekip leyleklere yardım ediyorlar. Yaralıları tedavi ediyorlar, aç olanları besliyorlar. Leyleklerin galip gelmesi için ellerinden geleni yapıyorlar kısaca. İnsanların kendilerine yardım etmesini fırsat bilen zeki leylekler savaşı şehrin içine taşıyorlar. Dezavantajlı konuma düşen kartallar mutlak mağlubiyetten kaçamıyorlar. Kazanan leylekler oluyor. Güç zekaya yeniliyor. Tabii insanların da leyleklerden yana olmasının payı büyük bu zaferde. Savaş zamanında sadece Türkiyedeki gazetelerde değil, New York Times gazetesinde dahi yer bulmuş kendine. Savaşın bir ilginç tarafı daha var. Aydın halkının Kızılay'dan yardım istemesi. Hatta söylenene göre dönemin Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak'a mektup dahi gönderenler olmuş. "Paşam şu savaşa el atın. Leyleklere yardım edin." diye. Türkiye toprakları, bilhassa Aydın halkı gökyüzüne baktıklarında işte böyle tuhaf bir savaşa şahitlik etmişler... O zamanlarda yaşayıp böyle bir savaşa tanıklık etmek isterdim doğrusu. Zaten bizim üst soy o bölgelerde yaşadığı için muhtemelen tanıklık ederdim. Belki benim büyük dedeler, büyük neneler de izlemişlerdir kartallar ve leyleklerin savaşını. Tarafımı soracak olursanız da kartallara terörist muamelesi çekmezdim, ama ben de leylekleri desteklerdim. İlk bölüm böyleydi. Dinlediğim her bölümü gelip sizinle paylaşıp yorumlamaya, anlatmaya çalışacağım.

kalli 3 months ago

Samurai Jack

Genndy Tartakovsky

22 Gönderi

"Uzun zaman önce uzak bir ülkede ben Aku, karanlığın şekil değiştiren efendisi, serbest bırakılmış korkunç bir şeytandım. Sihirli bir kılıç kullanan, ahmak bir samuray savaşçısı bana karşı koymaya çalıştı. Son darbe vurulmadan önce zamanda bir kapı açtım ve onu kötü…devamı"Uzun zaman önce uzak bir ülkede ben Aku, karanlığın şekil değiştiren efendisi, serbest bırakılmış korkunç bir şeytandım. Sihirli bir kılıç kullanan, ahmak bir samuray savaşçısı bana karşı koymaya çalıştı. Son darbe vurulmadan önce zamanda bir kapı açtım ve onu kötü ruhumun hâkim olduğu geleceğe yolladım. Şimdi o ahmak geçmişe geri dönmenin ve geleceğin kendi olan Aku'yu mahvetmenin yollarını arıyor." İlk 4. sezonun introsu! Bayılıyordum bu introya ve giriş müziğine. Final (5.) sezonun girişi kulağıma hoş gelmedi. Belki de buna alıştığım içindir. Samuray Jack'i ilk yayımlandığı zamanlar seyretmiş olsaydım, son sezonu beklerken saçlarım beyazlardı. Hoş yine beyazladılar da konumuz bu değil. 13 sene ara vermek nedir be insafsızlar! Şaka bir yana değmiş gerçekten. 10 küsur yıllık bekleyişin ardından harika bir finalle veda etmişler. Ona da geleceğiz. Lâkin önce dizinin temasından, sahnelerinden, görselliğinden, savaşından, mizahından, karakterlerinden ve en önemlisi de Jack ve Aku'dan bahsedelim. Dizi introda da geçtiği gibi Jack'in atalarından kalan, atalarının ruhunu taşıyan sihirli kılıçla Aku'ya saldırması ve Aku'nun onu kötülüğün hâkim olduğu geleceğe yollamasıyla başlıyor. Jack, yıllar boyunca evine yani ait olduğu zamana dönmenin yolunu ararken Aku ve onun yarattığı kötülerle savaşıyor. Ama ne savaş! 50 yıl süren amansız bir mücadele... Evet, dizide kötülüğe karşı bitmeyen bir mücadele var. Jack her bölümde daha da güçlü kötülerle savaşıyor ve elbette ki tahmin edebileceğiniz gibi her savaş Jack'i daha da güçlü kılıyor. Bu savaşlarda yalnız olmadığını da söylemek lâzım. O kadar çok karaktere, insana, hayvana, uzaylıya, yaratığa İyiliği dokunuyor ki Jack'in hepsi de onun için, onun kazanması için kendilerini bile feda etmeye hazır hale geliyorlar. Kötülüğün karşısında iyiliğin birleştirici gücü galip geliyor. Herhalde, Aku'nun en sonunda yenileceğini söylemek pek de sürpriz olmaz. Zaten hepimizin beklentisi bu değil miydi? 50 yıl süren amansız bir savaş, 13 yıl aradan sonra gelen yeni bir sezon. Jack kazanmayacaktı da ne olacaktı? En fazla bir sezon daha olurdu. Jack kazandıktan sonra Samuray olmaktan sıkılıp Profesör oluyor ve Buttercup, Bloosom ve Bubbles'i yaratıyor. Şaka şaka, bu sadece bir teori. Neyse Jack'e devam edelim. Yan karakterlerden söz etmek istiyorum biraz. Hoş, o kadar çoklar ki hiçbirinin adını hatırlamıyorum. Beni mazur görün. Malum, B12 seviyesi. Yani Aleyna Tilki'nin bir önceki kutlamada giydiği kıyafeti aklında tutan spiker abi kadar hafızam kuvvetli de olsa herhalde bu kadar çok yan karakterin adını aklımda tutamazdım. Her ne kadar adlarını hatırlamasam da tüm yan karakterler dizi için çok değerliydi. Kimileri Jack için kendilerini feda ettiler, kimileri Jack'e bir şeyler öğrettiler, kimileri yoluna yoldaş, yanına gardaş oldu. Kimileri de daha da güçlenmesini sağladı, bilhassa kötü karakterler. Jack sadece geçmişe gidip evine, ailesine dönmeyi ve de dünyayı Aku'dan kurtarmayı istemiyordu. Tek amacı bu değildi. Elbette önceliği bunlardı ama geçmişe gitmenin yollarını ararken aslında kendi ruhunu, daha doğrusu atalarından ona miras kalan Samuray ruhunu da bulmaya çalışıyordu. Her ne kadar, karşısında kimsenin duramayacağı, bir damla düşmeden tüm düşmanlarını halt edecek kadar iyi bir dövüşçü de olsa "Samuray" ruhuna son sezonun son bölümlerine kadar ulaşamamıştı. Zira samuray olmak yalnızca iyi dövüşmekten, en güçlü olmaktan ibaret değildi. İçindeki kini, öfkeyi serbest bırakmayı, erdeme ulaşmayı da içeriyordu. Jack bu arayışını 50 yıl sonra tamamlayabildi. Bu yolculukta dediğim gibi birçok şey öğrendi, bir çok dost edindi. Düşman demiyorum, düşmanları ya Aku'nun yarattığı yaratıklardı ya da ödül için Jack'e saldıranlar. Zaten hepsini de halt etmeyi başardı. İlk 4 sezon oldukça hareketli, vurduğu kırdılı geçerken, 5. sezon daha çok Jack'in kendini bulmasına odaklanmış ve biraz da durulmuş. Başlangıçta bu durgunluk o yüksek tempoya alışanlara ağır gelebilir ama bu durumda işte az önce bahsettiğim Samuray ruhuna ulaşmak ve sihirli kılıçı haketmekle alakalı. İşin içine aşk girdiğini de söylemeden edemeyeceğim. Sen git düşmanının kızına, düşmanının varlığından var olan bir varlığa aşık ol. Olacak iş mi? Güzel olmuş bu arada. Ashi işin içine girmeseydi ve Aku Ashi'yi Jack'e karşı kullanmasaydı onca yıllık bekleyişin ardından basit bir final yapmış olurdu. "Kralı gelse yenerdi, Prenses'e yenildi." denilebilecek bir sona sahip olacak gibi görünürken neyse ki prenseste Kralın gölgesinden kendini kurtarıp aşkını seçebildi. Ashi sadece final sahnesi için değil, Jack'ın arayışının son bulmasına da etkili oldu. Onu öfkeden arındıran bir yandan da aşktı bence. Eee, bu kadar hareketli, dövüş sahnelerinin ve karakterin bol olduğu bir çizgi dizide görsellikten, çizimlerin bahsetmeden geçmek olmaz. Öncelikle dövüş sahneleri ve şiddet o kadar estetik bir şekilde işlenmiştir ki hayran kalmamak elde değil. Çizimler, efektler, görsellik fazlasıyla muazzam. Diziyi anlamlı ve izlenebilir kılıyorlar. Görsel odaklı bir dizide çizimler kötü ve acemice olsaydı, hâlâ bile Samuray Jack adından söz ettiremezdi. Veyahut yıllar sonra gelen final sezonu kimsenin umurunda olmazdı. Zira bu tür dizilerde anlatıyla beraber o anlatıyı destekleyen görsellikte önemlidir. Samurai Jack yaratıcıları da görselliğin önemini bildiklerini harika çizimlerle göstermişler. Dublaj ve alt yazı mı konusundan da bahsedip yavaş yavaş bitirmek istiyorum. Animasyon dizilerinde genel olarak dublaj tercih eden biri olarak bunu da -son sezon hariç- dublajlı izledim. Fakat çok da farkedeceğini düşünmüyorum. Çünkü diyalog odaklı bir dizi değil, görselliğe, savaşa, dövüşlere, karakterlere odaklanmanızı isteyen bir çizgi dizi. Yine de şunu söylemeden geçmek istemiyorum. Bence Aku karakterine orijinal dilindeki ses daha çok yakışmış. Aku'yu konuşmadan geçeceğimi düşünmeyin. Bu kadar yazdık, ettik. Yeni favori kötü karakterimi konuşmadan olur mu? İzlediğim en sempatik, en absürt ve ve en komik kötüydü, çizgi diziler içerisinde. Olduğu her sahneye, kurduğu her diyaloga kahkaha attım. Pizza siparişi sahnesi özellikle. İyiliğin kazanmasından olsa da gönlüm bir yandan Aku'nun yok olmamasından yanaydı. Komik erkek çekiciliği.>>>>>>>>>>

kalli 4 months ago

Zehra

Nabizade Nazım

9 Gönderi

Türk Edebiyatımızın mutsuz sonla biten, hiç kimsenin muradına eremediği romanlarından biri daha. Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ın sonuna o kadar üzüldüm ki... Artık bu sonlar beni üzmüyor. Hoş hepsi de layığını buldu ya. Edebiyatımızda psikolojik romanın öncülerinden sayılan Zehra romanında karakterlerin…devamıTürk Edebiyatımızın mutsuz sonla biten, hiç kimsenin muradına eremediği romanlarından biri daha. Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ın sonuna o kadar üzüldüm ki... Artık bu sonlar beni üzmüyor. Hoş hepsi de layığını buldu ya. Edebiyatımızda psikolojik romanın öncülerinden sayılan Zehra romanında karakterlerin dışsal ve içsel çatışmaları anlatılıyor. İhanet, intikam, ihtiras, hırs, aşk, para ve ölüm... Kitapta 4 karakter öne çıkıyor. İlki anne ve babasını kaybetmiş olan bir tüccar kızı Zehra. Kitabın en önemli karakteri. Zaten karakterinin adıyla kitabının adının aynı olması bunu destekliyor. Fakat diğer 3 karakterde kitapta oldukça önemli. Zira biri olmasa bu roman olmaz, çatışmalar bu kadar şiddetlenmezdi. Öncelikle konudan bahsedip daha sonra karakterleri inceleyeceğim. Zehra'yı tanıtmıştım. Suphi ise onun kocası. Suphi eve gelen Sırrıcemal adlı bir hizmetçi kıza gönlünü kaptırıyor, Zehra'yı terk edip Sırrıcemal ile nikah kıyıyor. Fakat yine mutlu olamıyor, doyuma ulaşamıyor. Bir kere aldatan erkek, hep yapar. Zehra'nın başlarına sardığı Ürani adlı hafifmeşrep bir kıza gönlünü kaptırıyor bu sefer Suphi. Sırrıcemal'i terkedip ona gidiyor. Ürani de Suphi'yi sömürdükçe sömürüyor. Mutsuz sonla biteceği belli olan bir çatışma başlıyor. Zehra, kıskançlığında haklıydı. Fakat aklı başında bir tepki değildi bu. Lâkin kalbi kırılmış her kadın bu intikamları düşünür, yalnızca bir kısmı harekete geçer. Zehra harekete geçenlerdendi. İhaneti yaşamış biri olarak Zehra'yı anlayabildim. Ancak hak verdiğimi söyleyemem. Ben yoluma bakardım. Zehra yoluna baksa bu eser ortaya çıkmazdı ya. Suphi ise aklı havada, yönlendirme ve manipuleye açık, sadakatsiz bir erkekti. Kendisinden nefret ettirdi. Kitaplarda her karakterle bağ kurup onları anlamaya, haklı yönlerini bulmaya çalışsam da Suphi'nin haklı olduğu bir yönü yoktu. Daldan dala konan bir erkeğin hakedeceği sona ulaştı Suphi. Sırrıcemal ise tamamıyla saflığının kurbanı oldu. 3. bir kadını, yuva yıkan bir karakteri kurban olarak nitelendirmekte pek doğru olmadı sanırım. Kendini geri çekebilirdi. Fakat o Zehra ve Suphi arasındaki çatışmayı avantaja çevirmeyi seçti. Kendi kaderini yazdı yani. Her insan gibi... Ürani kitaptaki en masum karakterdi. Evet, Ürani gibi para düşkünü, erkeğini sömürmeyi hak gören bir kadın en masumuydu. Yuva yıkarak yapılan bir yuvayı yıkıp Suphi'yi sömüren bu karakterde bir kadına kızmayı mantıksız olarak görüyorum. Ürani kişiliğini en başından belli etti. Suphi ise aşkından kör oldu. Ürani başka bir erkekle olduktan sonra bile Suphi'nin peşinden koşması bunun bir göstergesi. Takıntılarının, sadakatsizliğinin cezasını ödedi Suphi. Roman kıskançlık temasını öne sürüyor. Fakat tek teması bu değil. Evlilik kurumunun ufacık bir kıvılcımla ne denli kolay yıkılabileceğini anlatmış Nabızade Nazım. Aslında şunu da anlamak lazım. Sırrıcemal veya Ürani olmasa bile bu denli sağlıksız evlilikler illa ki yıkılır. Suphi gibi bir karakter evlilik adamı değil. Roman kadınları kötü göstermeye çalışsa da -evet masum değiller, hepsinin de suçu, suçları var- haklı olduklarını tarafları da yok değil. Zaten Nabızade kadınları kötü göstermeye çalışmamış. Yaralı bir kadının ne denli şeytanlaşacağını anlatmak istemiş. Bunu da başarmış. Sadece dışsal çatışmayı okuyor olsak kitap bu kadar etkileyici olmazdı bence. Karakterlerin iç dünyasını okumak, psikolojik çatışmaları görmek hem karakterleri daha iyi takımımıza yardımcı olmuş, hem de romanı daha etkili kılmış. Kitap biraz ağır geldi bana. Bu kadar derin çatışmalar olduğu için sanırım. Başlarda okumakta zorlandım. Fakat Ürani hikâyeye, Suphi'nin hayatına dahil olduktan sonra kan geldi esere. Daha şevkle okudum o kısımları. Kitabın finali ise beklediğimden farklı olmadı. Böyle bir trajedi bekliyordum. En başında dediğim gibi herkes hakkettiğini buldu. Nabızade Nazım, ihanetin insanda yaratacağı tahribatı muazzam bir şekilde dökmüş kaleminden...

kalli 4 months ago

Martı

Anton Çehov

41 Gönderi

Spoiler içeriyor Anton Çehov'un Martı'sı. Hem özgürlüğün, hem de tutsaklığın eseri. Hayır, bir hapishanede tutsak olmaktan bahsetmiyorum, karakterlerin kendi düşünceleri içerisinde tutsak kalmasından söz ediyorum. Martı, okuması çok kolay bir eser. Tabii, tiyatro okumaya alışkın olmayanlar için kısa da olsa zorlayabilir. Bana…devamıAnton Çehov'un Martı'sı. Hem özgürlüğün, hem de tutsaklığın eseri. Hayır, bir hapishanede tutsak olmaktan bahsetmiyorum, karakterlerin kendi düşünceleri içerisinde tutsak kalmasından söz ediyorum. Martı, okuması çok kolay bir eser. Tabii, tiyatro okumaya alışkın olmayanlar için kısa da olsa zorlayabilir. Bana düz metin olarak çok basit geldi, fakat alt metni oldukça düşündürücü. Öncelikle, şunu belirtmek istiyorum. Tiyatro eserlerini okurken onları zihnimde sahnede oynanıyormuş gibi hayal etmeyi severim. Fakat Martı'nın diyaloglarının düzlüğü ve karakterlerin karmaşık ruh halleri ne kadar zorlasam da buna engel oldu. Hayal edemeyince düz metin havasında okumak istedim, onu da yapamadım. Güzel bir kitap ama sahnede canlandırılacağını düşününce zayıf kalıyor. Martı, ne dramatik bir eser ne de bir komedi. Karakterlerin bastırdığı duyguları basit diyalogların altına saklayarak anlatıyor. Bu konuda da başarılı olmuş Çehov. Anlamak için karakterlerle bağ, empati kurmak gerekiyor. Karakterlerin ruh halleri ve kendi düşüncelerim hakkında birkaç şey paylaşacağım. Kitabı okumaya niyetlenirseniz bu sayede karakterlerle daha rahat bağ kurabilirsiniz diye umuyorum. İlk başta her ne kadar pasif biri olsa da benim için kitabın en önemli karakteri olan yazar Trigorin'den söz etmek istiyorum. Yazarlığı bir tutku değil de yük olarak gördüğü için iç dünyasında kendisini "boş" gören bir karakter. Duygularının sorumluluğunu alamayan, zayıf iradeli biri. Her ne kadar iyi bir gözlemci olsa da bu gözlemleri toparlayamıyor bence. Bir diğer önemli karakter ise Konstantin Treplev. "Ben varım!" diye içten içe attığı çığlık, dışarı itildikçe içten içe daha fazla sesini çıkarmak istemesi beni Treplev'e yakın hissettirdi. O dolduramadığı boşluğu doldurmak istedim okurken. Genelde kadın karakterlerle daha kolay bağ kurarım ama bu kitapta erkek karakterlere kurduğum empati daha net ve kolay oldu. Sanat ve aşk arasında sıkışmış bu karakter kurtuluşu ölümde buldu. Onu intihara iten -doğrudan olmasa da dolaylı olarak, neticede her intihar aslında bir cinayettir- iki karakterden söz etmek istiyorum. Birisi annesi Arkadina, bir diğeri de aşkı Nina. Arkadina, geri planda kalmamak için oğluyla rekabete giren, onu küçümseyen varlığını kabul etmeyen bir anne. En sinir olduğum karakterdi. Manipulasyonlar konusunda çok başarılıydı. Veyahut Trigorin ve Konstantin çok salaktı. Yine de bu Arkadina'nın manipuletif olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Genelde anneler oğullarıyla böyle bir rekabete girmez, fakat bu kitapta giriyor. Sanırım bu da Çehov'un modern tiyatrosundaki farklı tarzını gösteriyor. Nina'dan da bahsedip karakterlerin bahsini kapatayım. Hayalperest bir karakter. Konstantin'in aşkı yerine Trigorin'i tercih ediyor, etmek istiyor. Zira Trigorin'in kendisini başarısız ve boş görmesinin tam tersine Nina'nın gözünde Trigorin sanatın ve başarının ta kendisi. Karakterleri çok derin olmasa da içtenlikle anlatıp incelediğime göre "neden Martı?" sorusunun cevabına geçebilirim. Kuş özgürlüğün sembolüdür. Nina'nın sanat içerisindeki özgürlük arayışını, Trigorin'in kendi "boş" düşüncelerinden kurtuluşunu, Treplev'in annesinin gölgesinden sıyrılmasını, Arkadina'nın kendi bencilliğinden arınmasını temsil eder. Eder etmesine ama bu eser de martı canlı kalmadığı için bütün bunlar sadece bir temsildir. Gerçekler bambaşkadır. Konstantin martıyı vurup Nina'ya hediye eder. Böylece özgürlük kanlar içerisinde yok olurken tutsaklık başlar, hayaller ölür. İyi duygular ölür... Kitabın alt metnini besleyen en önemli olay karşılıksız aşk zinciriydi. "Aşk" öyle bir duygu ki birilerini yüceltirken birilerini düşürüyor. Birilerini gökyüzünde uçururken birilerini bir yerlerde tutsak bırakıyor. O sebeple aşkın kitabın yüzeyselliğinin içerisindeki derinliği beslemesini çok iyi anlayabiliyorum. Bu duyguya yıllardır uzak olduğum için tamamıyla kavrayamıyorum ama... Kitabın finali benim açımdan beklemedik değildi. Bu kadar acı çeken bir karaktere böyle bir son gerekti. Martı vurulduktan sonra hissettim zaten bunu. Çehov, insanın iç dünyasını, aşkın gücünü, karakterler arası çatışmayı çok güzel işlemiş bu eserinde.

kalli 4 months ago

Usta ve Margarita

Mihail Bulgakov

19 Gönderi

Mihail Bulgakov'u ilk defa Köpek Kalbi ile tanımıştım. O günden beri bu kitap aklımın bir ucundaydı, fakat Köpek Kalbi'ndeki ağır ve aykırı dili beni biraz korkuttuğu için -bunun daha ağır olacağını düşündüm- beni okumaktan itmişti. En sonunda bu önyargımı kırıp…devamıMihail Bulgakov'u ilk defa Köpek Kalbi ile tanımıştım. O günden beri bu kitap aklımın bir ucundaydı, fakat Köpek Kalbi'ndeki ağır ve aykırı dili beni biraz korkuttuğu için -bunun daha ağır olacağını düşündüm- beni okumaktan itmişti. En sonunda bu önyargımı kırıp kitabı okudum ve işte buradayım. Öncelikle, Usta ve Margarita oldukça kaotik bir ortamda geçen bir eser. Mihail Bulgakov dünyavi gerçekliğin içerisinde öylesine kaotik ve hayalci bir dünya yaratmış ki okurken kendinizi bu kargaşanın içerisinde bulmadan edemiyorsunuz. Karanlık havasını kitabın sonuna değin koruyor. Ben eseri okurken, sanki bir kabus -bazı kısımlarda uyanmak istemeyeceğim- bir düş görürcesine her anı gece olarak hayal ettim. Her zaman gece olmasa bile kitapta benim için her zaman hava karanlıktı ve güneş hiç doğmadı. Her zaman karanlık olmasının sebebi kitapta kötülüğün sembolünün yani şeytanın hâkim olması olduğuna yoruyorum. Evet, eserde İsa ve Woland'ın (iyiliğin ve kötülüğün) bir denge halinde olup birbirlerini tamamladıklarını söylenir ama ben okurken kötülüğü baskın hissettim. Belki gerçekten öyleydi, belki de okurken negatif hissettiğim dönemde olduğum için de olabilir, bilemiyorum. Şu sıralar metal olarak pek iyi olduğum söylenemez. Her neyse. Peki, Woland kötülüğün sembolü olarak kötülüğü var eden mi? Yoksa dışarı çıkaran mı? Bulgakov'a göre dışarı çıkaran. Doğrusunu isterseniz bana göre de öyle. İnsan şeytana uymaz, şeytan cesaret edilemeyeni yapmak için gazı verir sadece. Böylece insanın içerisindeki tüm ikiyüzlülük ve açgözlülük uyanmış olur. Kötülüğün sembolü olan bana karanlık hissettiren, kitabın en önemli karakterinden söz ettim. Peki kitaba adını veren iki önemli karakterden ve onların ilişkilerinden bahsetmeye olur mu? Onlar çırılçıplak kalmışken, Bulgakov tüm çıplaklığıyla aykırı düşüncelerini gözler önüne sermişken ben de düşüncelerimi tüm çıplaklığıyla anlatmak isterim. Usta, bu karanlığın içerisinde kaybolmuş ama kendini bulmak isteyen, bulmaya çalışan bir karakterdi. Bence onun bu diriliğini de -düşüncesel olarak- Margarita'nın ona olan sevgisi sağladı. Sanat, önemini yitirip Usta gerçek ve hayal arasında kalıp gücünü yitirirken Margarita onu canlı tuttu. Margarita'ya gelince aşkı için her türlü fedakarlığa hazır olan bu kadar gözü kara ve güçlü bir karakteri nasıl anlatabilirim ki? Böylesi bir kitap olmasa Margarita'nın bir erkek için şeytanla anlaşmasını aptallık olarak nitelendirebilirdim. Lâkin kitabın derin tutkusu böyle düşünmeme bile izin vermiyor. Sadece Margarita'ya hayran kaldığımı söyleyebilirim. Fazlası çıkmaz... Aşk ve tutkunun bu kadar hiciv dolu, düşüncelere boğulmuş, kaotik sahneler ve kaoslarla bezenmiş bir esere bu denli yakışacağını düşünemezdim doğrusu. Margarita, şeytanla anlaşma yaparak kendi ruhunu satmaz aslında. Tam aksine fedakarlığı onu özgürleştirir. Belki de tutsaklığı değil, özgürlüğünü hissettiğim onun uçtuğunu gördüğüm için yaptığı bu fedakarlığı takdir etmiş olabilirim. Kitaptaki bir diğer önemli karakterden bahsedip yazımı toparlayıp bitireceğim: Behemot! Kitabın absürtlüğünü en çok gözler önüne seren karakter, bir kedi. Sahnelerini okumak, onun yarattığı kaosu ve mizahi dilini görmek -okumak- doğrusu beni Woland'ın sahnelerinden bile daha çok heyecanlandırdı. Bir kedi olduğu için yaptığı kötü şeylerde dahi ona kızamadım, aksine güldüğüm bile oldu. Bulgakov, Behemot gibi aykırı bir karakteri kitaba o kadar gerçekçi yedirmiş ki bir kedinin konuşması, avizeye çıkıp insanlara ateş etmesi, birinin kafasını koparması falan ilginç gelmiyor. Güldürüp, heyecanlandırıyor. Evet, o avize sahnesi ölüler balosuyla birlikte kitabın en güzel bölümlerinden biriydi. Mihail Bulgakov, insanlığın gerçek yüzünü gözler önüne serip az önce de bahsettiğim gibi hayal dünyasını gerçekliğe yedirdiği bu eserinde düşünceleri ve kitap oradan oraya savruluyormuş gibi hissettirse de bütününe baktığımda muazzam bir okuma deneyimi sundu. Adalet, iyilik ve kötülük dengesi, kaos, karanlık, mizah, kara mizah, aşk ve tutku, en sonunda da huzur hepsi dağınıktı ama sonunda bir bütünde toplandılar. Usta ve Margarita, kendi huzurlarına kavuştu, ben de kitaptaki ışığı buldum.

kalli 4 months ago

Ekmek Teknesi

Osman Sınav

7 Gönderi

Selamün aleyküm kahve milletinin insanları! Tüm bardaklar dolsun ve Ekmek Teknesi hakkında konuşmaya başlayalım. Evet, ilk defa bir diziyi yarıda bırakma gereği duydum. Çünkü çok sıkıcı olmaya başladı. Diziye ilk başladığımda hem geçmişi yadetmek, sokak ve mahalle kültürünü yeniden tatmak…devamıSelamün aleyküm kahve milletinin insanları! Tüm bardaklar dolsun ve Ekmek Teknesi hakkında konuşmaya başlayalım. Evet, ilk defa bir diziyi yarıda bırakma gereği duydum. Çünkü çok sıkıcı olmaya başladı. Diziye ilk başladığımda hem geçmişi yadetmek, sokak ve mahalle kültürünü yeniden tatmak ve tabii bir de Heredot'un hikâyeleri için başlamıştım. İlk sezon bazı pürüzler olsa da güzel geçti, fakat 2. sezon çok can sıkıcı olmaya başlamıştı. Bir noktadan sonra "artık yeter!" deyip bıraktım diziyi. O konuya da geleceğim. Heredot'un hikâyelerini dinlemek çok zevk veriyordu küçükken. Yine aldım o zevki. Tarihi, eski hikayeleri, masalları, destanları Heredot'un ağzından dinlemek lazım. Okan Buruk'lu bölümde bi' tat kaçmadı değil. Neyse. Zamanla dizinin özgün karakterleri çekti beni diziye. Diziyi zirveye taşıyan ikili Cengiz ve Kirli başta olmak üzere. Cengiz herhalde dayıların özeti. Her ailede mutlaka karşınıza çıkacak bir dayı tipi. Evet, bizde de var aynısı. Ölü, Jale, Süha gibi karakterleri sevmiştim bir de. İkinci sezonda evlilikten sonra Süha değişti, kendinden soğuttu. Mümkünse aynı kalmalıydı. Ölü'nün sahneleri ilk sezona göre daha da azaldı. Zaten çok da bi' sahnesi yoktu. Yok derecesine geldi. Necibe bir anda hiç olmamış gibi sırra kadem bastı. Çok seviyordum o karakteri. Tam bir hanımefendiydi. Suzi'ye alışamadım doğrusu. (Bu güzelim kadınlar Celal gibi bir hanzoda ne bulur bilmem.) Şelale ağzında bakla ıslanmayan, şom ağızlı, dedikoducu, mikser gibi bir karakter olsa da onun özgünlüğünü sevdim. Eh her mahallede olmaz mı böyle bir tip? En başta Celal'in Nusret'e Allah muamelesi çekmesi can sıkıcıydı, tövbe haşa. Tamam mahallenin büyüğü, akıl hocası. Gidip her şeyi danışıyor, yol yordam öğreniyorsunuz da bir yerde de durmayı bilmek lazım, şirke girmemek lazım. (Ölü'ye bağladım.) Hadi Celal'in karakteri bu deyip devam ettim diziye. Zamanla kadının değersizleştirilmesini de normalleştirmeye başladı. O andan itibaren ipler kopmaya başladı. Belki kendini düzeltir diye devam ettim, 58. bölüm ipleri koparan nokta oldu benim için. O sahneye gelmeden önce Celal'in Suzan'a yaptığı Müslüman olma baskısından söz etmek istiyorum. Suzan'a Hristiyan diye 'kâfir' diyor. Kendisi alkol sofralarında kalkmıyor, namaz falan hak getire. Dinime küfür eden müslüman olsa hesabı. Kadının her şeyi üstünde baskı kurmaya çalışan bir dizi. Jale güzellik yarışmasına katıldı diye kıza geneleve düşmüş muamelesi çektiler. Korkut yumruk attığında kimse tepki göstermedi. Üstüne bir de Ayhan Hanım (Jale'nin anası olacak gudubet) Korkut için 'aferin, iyi yapmış' dedi. "Kızım evde kalmasın da kocası döver de söver de isterse öldürür de." kafasında bir kadın. Kadına şiddetin bu kadar normalleştirilmesi can sıkıcıydı. Tamam, başka dizilerde de yapıyorlar bunu maalesef. Onlar da can sıkıcı. Fakat böyle bir dizide görmek daha da iğrendirici. İnsanlara ders veriyor, göndermeler yapıyor, doğruyu yanlışı öğretiyor derken böyle bir yanlışı bağıra çağıra göze sokup normalleştirmek normal kabul edilecek bir durum değil. Mehpare'ye yapılan çocuk baskısını saymıyorum bile. Dizinin ilk sezonunda kızının giyimine laf eden Ruhi'yi topa tutan Nusret Efendi, Korkut'a ağzını bile açmadı. Dizi malum kişilerin etkisi girdikten sonra yobaz tayfaya yanlamak, şirin görünmek istemiş bence. İlk sezon sadece Ruhi böyle bir tipti, ikinci sezon maşallah herkes namus bekçisi, din adamı kesildi. Ellerinde rakı şişesiyle gezip kadına baskı yapan din adamları ama. Eleştiri olarak düşünmüştüm ilk zamanlarda ama eleştiri falan da değil bu. Baya baya birilerine yanlamak. Annesi, babası tepki göstermiyorsa bile Korkut'a en azından kız kardeşlerinden biri çıkıp tepki gösterebilirlerdi. Bir tek Cengiz. O da zaten güzellik yarışmasına katılamayacak diye. Celal hanzosunun Suzi'yle yaşadığı münasebeti kahvede anlatması da çok aşağılıkça bir sahneydi. Bir de adamım, erkeğim diye geçinir evrimin 2. basamağı. (Ayy çok doldum.) Vefa Efendi gittikten sonra dizinin kalitesi düştü sanki. Huzur kalmadı, aile birlikteliği kalmadı, güven kalmadı... Cengiz ve Kirli, Ölü bir de Heredot sahnelerini izlemeye devam ederim belki. Lâkin onun dışında dizinin izlenecek bir yanının kaldığını düşünmüyorum. Kendini toparladığını da sanmıyorum. Severek başlamıştım, yarıda son veriyorum. Unutmadan söyleyeyim; Peker Açıkalın bu ülkenin en iyi 5 jönü arasındadır.

kalli 4 months ago

Gulyabani

Hüseyin Rahmi Gürpınar

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Belki 2-3 sene kadar önce, belki de daha uzun bir zaman önce Gulyabani'nin radyo tiyatrosunu dinlemiş, çok çok beğenmiştim. O günden beri kitabı okumak aklımdaydı; fırsat olmadı, sıra gelmedi, elim ermedi, canım istemedi derken sonunda kitap için gerekli zamanı ayırdım…devamıBelki 2-3 sene kadar önce, belki de daha uzun bir zaman önce Gulyabani'nin radyo tiyatrosunu dinlemiş, çok çok beğenmiştim. O günden beri kitabı okumak aklımdaydı; fırsat olmadı, sıra gelmedi, elim ermedi, canım istemedi derken sonunda kitap için gerekli zamanı ayırdım ve işte buradayım. Gerek tiyatrosu olsun, gerekse Süt Kardeşler filminden ötürü olsun kitabın sonunu, neyin nereye bağlanacağını biliyordum zaten. Bu sebepten ötürü sürpriz bir şeyler bekleyerek okumadım. Tabii, şöyle de bir gerçeğe değinmek isterim. Hüseyin Rahmi'nin hikâye diline, anlatısına, düşüncelerine okuduğum diğer kitaplardan dolayı hâkim olduğum için sonunu önceden bilmesem de beni şaşırtmazdı. Daha önce hiç okumayanlar için beklenmedik olabilir. Süt Kardeşler filminden bahsettim ama kitabı filmle birebir aynı sanmayın; çok temel noktaları haricinde alakaları yok. Süt Kardeşler daha çok aile içi komik entrika ve karmaşalar üzerinden dönüp, evin hanımını korkutarak delirtme konusu biraz da olsa geri planda kalırken Gulyabani kitabının hikâyesi tamamen karakterleri, bilhassa evin hanımını korkutma teması üzerine kurulu. Kitabı okurken merak ettiğim, şaşırdığım bir nokta olmadığını söylemiştim. Evet bunlar olmadı, ama şunlar oldu; çok eğlendim, bazı yerlerinde kahkaha bile attığım oldu. Özellikle tekerleme kısımlarına bayıldım. Neler olduğunu bile bile ufak bir ürperme de hisettim okurken. Hatta bir an için bildiğim konusunda şüpheye düştüğüm de oldu. Rahmi Gürpınar uyduruk hikâyeyi gerçekliğe çok güzel yedirmiş. Cin, gulyabani, peri gibi doğaüstü varlıkları, onların yaptıkları korkutucu olayları o kadar iyi anlatmış ki okurken az da olsa -özellikle geceleri- tüylerin hafiften de olsa dikenleşmemesi pek mümkün değil. Evet, yazımın başlarında da söylediğim gibi eğer Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı tanıyan, onun tarzına hâkim olan bir okuyucuysanız bu kitap dizi eğlendirecek, biraz ürpertecek ama sonundan ötürü şaşırtmayacaktır. Hüseyin Rahmi, kendisinin batıl atfettiği bu doğaüstü yaratıkları o kadar muazzam bir şekilde tasvir edip kelimelere döküyor ki insan hayran kalmadan, o hayal dünyasının gerçekliğine kendini kaptırmadan edemiyor. Yazarın, bu olayları insanların batıl inançlarını bu denli inandırıcı anlatması onun gözlem konusundaki yeteneğinin bir göstergesi aslında. Sadece iyi bir yazar değil, iyi de bir gözlemci. İkisi bir araya gelince ortaya böyle okuması son derece keyifli eserler ortaya çıkıyor. Olayların ilerleyişi, hikâyesi, dilinin hafif olması, içindeki tekerlemeleri, ürkütücü sahneleri ve eğlenceleri anlarıyla elinize aldığınız gibi bitirebileceğiniz bir eser. Kesinlikle okumalısınız.