(@) - Raf

kalli 5 months ago

''Sevgili olmayalım. Saatlerce telefonda konuşalım, ama sevgili olmayalım. Maça gidelim mesela... Bağıra çağıra küfür edelim, ama sevgili olmayalım. Yemek yiyelim, rakı içelim, arabada gezelim ama sevgili olmayalım. Sen başka kadınlarla konuşma, ben başka erkeklerle... Ama sevgili olmayalım. Bak bak sevgililer…devamı

kalli 5 months ago

Dünyalı

Richard Schenkman

155 Gönderi

Öğrenci evinde kalırken arkadaşlarla toplaştığımızda gecenin ilerleyen saatlerinde dönmeye başlayan mistik sohbetler temalı bir filmle geldim. Sohbet tarzında filmleri sevenler varsa bu film tam size göre. Sohbet severim, ama kuru kuru olmasın beni düşündürsün, sorgulayayım, yeni bakış açıları kazandırsın, ufkunu…devamıÖğrenci evinde kalırken arkadaşlarla toplaştığımızda gecenin ilerleyen saatlerinde dönmeye başlayan mistik sohbetler temalı bir filmle geldim. Sohbet tarzında filmleri sevenler varsa bu film tam size göre. Sohbet severim, ama kuru kuru olmasın beni düşündürsün, sorgulayayım, yeni bakış açıları kazandırsın, ufkunu açsın diyen arkadaşlar için de gayet ideal bir film Dünyalı. Uzun bir süredir tanıdığınız bir arkadaşınız, bir tanıdığınız size gelip "Ben aslında 14 bin yaşındayım." dese muhtemelen şaka yaptığını düşünürsünüz. Filmde de karakterlerimiz ilk başta John'un bir deli olduğunu düşünüyorlar. O arkadaşınız size ilk çağlardan itibaren yaşamını, hafızasında kalanları anlatmaya başladığında "bunlar herkesin bildiği şeyler" dersiniz, ya da geniş bir hayal gücü olduğunu varsayırsınız. En kötü ihtimalle bir deli olduğunu varsayıp, tedavi görmesi gerektiğini savunursunuz. Tam da karakterlerimizin John'a karşı olan başlangıçtaki tavırları gibi. Arkadaşınız bu iddiasını daha fazla inanarak ve daha güçlü bir şekilde anlatmaya başladığında bir çelişkiye düşer, onu sorgulamaya başlarsınız. İnanıp inanmamak önemli değil, bir noktadan sonra herkes böyle bir şeyi sorgular. İşte filmde bu sorgulamadan sonra başlıyor. İlk insanlar, dinler tarihi, İsa, felsefe, bilim, evrim, ölüm ve ölümsüzlük. İlk insanlardan itibaren insanların sorguladığı, sorgulamaya devam ettiği ve de edeceği şeyleri masaya yatırıyorlar, 14 bin yaşında olduğunu iddia eden bir tarih profesörü üzerinden, John Oldman üstünden. Her karakter bir düşüncenin temsilidir aslında. Film boyunca aklınızdan geçecek ya da geçme ihtimali olan soruları, ihtimalleri birer karakterler temsil eder. Şimdi karakterleri açmak istiyorum. Bu bağlamda filmin sorguladığı kavramları da açmış olurum. İlk karakterimiz John Oldman. Kendisi bir tarih profesörü. 14.000 yıldır yaşadığını savunan bir adam. John, anlattıklarını o kadar inanarak anlatır ki izleyici olarak tıpkı karakterler gibi şüpheye düşebilirsiniz. Acaba gerçekten 14 bin yaşında mı? Bütün bunlar bir şaka mı? Yoksa tarih anlatmaktan aklını yitirmiş bir deli mi? Kendisinin doğru olduğunu varsayarsak John, tüm kayıplarına, yaşamına, bildiklerine, 14 bin yıllık hayat deneyimine karşın oldukça sakin, alçakgönüllü bir adam. Sadece anlatıyor, sorulara cevap veriyor. Kendini %100 kanıtlama çabası yok. Aslında asıl şüpheye düşüren de John'un bu sakinliği. Kendisine yönetilen her soruya da aynı soğukkanlılıkla cevap vermesi. İnsan aklının özünü yansıtıyor. Sanki tüm insanların bir toplamıymış gibi... İkinci olarak ele almak istediğim karakter ise asistan Sandy olacak. Sandy, John ile duygusal bağ kuran genç bir kadın. Ortamda onu sorgulamayan, inanmayı tercih eden tek kişi. Sandy, sevginin özünü temsil ediyor filmde. Sevdiklerimize koşulsuz inanmayı tercih etmez miyiz? Bazen bu inanış bizleri hataya götürse de o yoldan vazgeçmeyiz. Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın hesabı. Alakasız bir atasözü de olmuş olabilir. Neyse fazla karıştırmadan diğer karaktere geçelim. Dan, arkeolog. Filmdeki en sorgulayıcı karakterlerden biriydi. John'a tam anlamıyla inanmasa bile onu reddetmez de. İnançla bilim arasında bir köprü kurar Dan. Bir diğer karakterimiz ise Biyoloji alanında uzman olan Harry. Harry, tartışmayı bilim çerçevesi içinde tutmaya çalışır. John'un iddiasını genetik mutasyon gibi şeylerle açıklamaya, anlamaya çalışır. İnsan hücresinin zamanla yenilenmeyi bıraktığını, bu bağlamda ''ölümsüz insan" kavramının yanlış olduğu kanısına varır. Fakat, John'un iddiasını tıpkı Dan gibi o da tamamen reddetmez. Sadece bunları bilimin ışığında, insan geniyle açıklamaya çalışır. Harry, bilimsel bir sorgulamadır. İlk başlarda John'un anlattıklarına anlamsız gözüyle bakan, konu dinlere gelince sarsılma ve akıl tutulması yaşayan, kati bir suretle onu reddetmek isteyen, söylediklerinin yalan olduğuna inanmak isteyen, inançlarının sarsılmasıyla tüm bildiklerinin yalandan ibaret olduğunu öğrenmenin onu derin bir çöküntüye götürdüğü Teolog Edith'e gelelim şimdi. Edith tasvir ederken zaten ondan bahsetmiş oldum, ama biraz daha açmaktan zarar değil, fayda gelir. Evet, anlattıklarımdan anlayacağınız üzere Edith dindar bir kadındır. İnandığı gerçeklerin John'un anlattıklarıyla örtüşmemesi onun inançlarını ve düşüncelerini sarsar. John'un İsa olduğunu iddia etmesi onu derin bir şoka sürükler. Sürekli şunu demeye başlar. "Sen İsa değilsin." Zira gözünde Tanrılaştırdığı İsa'nın kendisi gibi basit bir insan olması onu oldukça etkiler. Körü körüne bağlandığımız doğruların sarsılması bizleri de sarsmaz mı? Edith, inançların bir sorgulamasıdır. Son olarak psikoloğa, yani Art'a değinmek isterim. John'un iddiasından en çok etkilenen kişi. Bir psikolog olarak olaya akılcı yaklaşıp John'u analiz etmesi gerekirken o duygusal yaklaşır ve büyük bir çöküş yaşar. Yakın zamanda bir kayıp yaşamasının etkisi büyüktür bunda tabii. John'un yaşadığı kimlik kırılması ve sonunda öğrendiği sarsıcı bir bilgi Art'ı geri dönülmez bir sonsuzluğa sürükler... Film, tüm bunları; dinleri, ölümü, ölümsüzlüğü, insanlık tarihini, yaratılışı ve yokoluşu sorgulamaya çalışıp her şeye bir cevap ararken en önemli soruya cevap vermez. Tam cevap aldık derken finalinde yaşadığımız bir sahneyle o cevabın da şüpheli veya yalan olduğunu fark ederiz. John gerçek mi söylüyordur, yoksa her şey yalandan ibaret midir? Film, tüm bu sorgulamalar içerisinde bunun cevabını seyirciye bırakır. Bir izleyici gözüyle bakarak bu soruyu cevaplamam gerekirse de izleyenin bakış açısına göre değişir diyorum. Kimi John için bir deli der, kimi dersine iyi çalışmış der, kimi de imkansız diye bir şey olmadığını John'un gerçekten o kadar yıldır yaşıyor olduğunu savunur.

kalli 5 months ago

Makinist

Brad Anderson

117 Gönderi

Hiç uyku sorunu çektiniz mi? Uyumayla ilgili bir probleminiz oldu mu? Bence hepimizin olmuştur. Çok stresli bir anımızda, gergin bir günümüzde, ertesi gün heyecanlı önemli bir günse uyumakta zorluk çekeriz. Düşünceler beynimizi kemirirken her ne kadar vücudumuz yorgun hissetse de…devamıHiç uyku sorunu çektiniz mi? Uyumayla ilgili bir probleminiz oldu mu? Bence hepimizin olmuştur. Çok stresli bir anımızda, gergin bir günümüzde, ertesi gün heyecanlı önemli bir günse uyumakta zorluk çekeriz. Düşünceler beynimizi kemirirken her ne kadar vücudumuz yorgun hissetse de zihnimiz, beynimiz uyumak istemez. Bir şeyler bizi uykunun kollarından alıkoyar. İşte Makinist filminde de 1 yıldır uyumayan Trevor Reznik'in problemini, uykusuzluğun onda yarattığı tahribatları ve psikolojisinin nasıl bozulduğunu izliyoruz. Bir aralar derin uykuya dalmakta zorluk çekiyordum, günü sadece 1-2 saat hafif uykuyla, en ufak şeyden uyanarak geçiriyordum. Bazı günler o bile olmuyordu. Stresi, dertli, tasayı, düşünmeyi geride bırakınca uyku düzenim yerine oturdu. Neyse bu uyku sorunları yüzünden gün içinde uykulu hissetmesem de kendimi tabiricaizse salak gibi hissediyordum. 1 yıl boyunca hiç uyumamayı düşünmek... Korkunç. Hayal etmesi bile o kadar güç ki. İşte bizim yerimize bunu düşünmüşler, hem yaşayan insanlarla empati kurmamız hem de 'en fazla ne kadar tahribat yaratır bu uykusuzluk' sorusuna cevap bulmamız için bu filmi yapmışlar. Film bize belki de Trevor'u şizofren gibi veyahut kişilik bozukluğuna sahipmiş gibi gösterebilir. Hayır, ikisi de değil. Sadece uykudan muzdarip. Her ne kadar gün içerisinde dinç görünen bir karakter olsa da Trevor, zihin olarak çok yorgun. Bu yorgunlukta ona gerçek olmayan sanrılar gösterip bu sanrıları gerçek sandırıyor. Gerçeklik ve rüya alemi birbirine karışıyor. Ters köşe değil, başından beri her şeyin Trevor'un zihninde olduğunu biliyoruz. Fakat yine de izlerken ''acaba?''ya düşme olasılığınız var. Film, Trevor'un zihnindeki sahte dünyayı gerçeğe o kadar güzel yedirmiş ki, bazı sahneleri izlerken ben bile gerçek sandım. Hatta gerçek olmadığına emin olduğum sahneler bile aklımı karıştırdı. Hem kendini açık eden, hem de gizemini koruyan bir film. Bunu da rahatsız etmeden yapıyor. Ayrıca gerilimi de film boyunca dinç tutmayı başarmışlar. Filmden hiç düşmedim, her sahneyi ilgiyle ve dikkatle izledim. Son olarak Christian Bale'ye de pencere açmak isterim. Kendisinin bu filmdeki oyunculuğu bir yana takdir etmek istediğim başka bir şey var. Bale, bu film için tam 30 kilo vermiş. Bu gerçekten takdir edilesi. Sadece karakteri başarılı bir şekilde oynamamış, o karakter için kendinden de vermiş.

kalli 5 months ago

Anne with an E

Moira Walley-Beckett

425 Gönderi

Daha önce burada Anne Shirley karakterini sevmediğimi, hatta gittikçe nefret ettiğimi belirtmiştim. Diziyi bitirdim, düşüncelerim değişmedi. Hâlâ daha Anne'den nefret ediyorum. Bir gün kitabı okur, Anne'ye bir şans veririm belki. Anne'nin de buna çok ihtiyacı vardı zaten. Evet biraz diziden…devamıDaha önce burada Anne Shirley karakterini sevmediğimi, hatta gittikçe nefret ettiğimi belirtmiştim. Diziyi bitirdim, düşüncelerim değişmedi. Hâlâ daha Anne'den nefret ediyorum. Bir gün kitabı okur, Anne'ye bir şans veririm belki. Anne'nin de buna çok ihtiyacı vardı zaten. Evet biraz diziden bahsedelim. Anne Shirley anne ve babasını kaybeden hayalperest, uçlarda yaşayan, iyi niyetli bir kız çocuğudur. Bir yanlışlık sonucu Green Gables'ta yaşayan Cuthbert kardeşler onu evlat edinirler. Burada ilk başlarda zor zamanlar geçinen Anne buradaki yaşama, yeni ailesine ve arkadaşlarına alıştıkça hayatı da öğrenmeye bazı duyguları tatmaya başlayacaktır. Bazı duygular derken 'aşk' demek istiyorum. Anne yabancı olduğu bu duyguyla burada tanışıyor, fakat tam anlamıyla da tanıştığını söyleyemeyiz. Çünkü bu kısım dizide oldukça eksik bırakılmış. Bence yer edinmesi gereken önemli bir konuyken hep arka plana atılmış. En sonunda dizi iptal olunca -iptal olmuş sanırım- öyle diyorlar, bu aşk meselesi de havada kalmış. Bunu 3. sezonun sonuna sıkıştırmak yerine 3 sezona yaysaydı, daha güzel olurdu. Dizi sadece Anne'nin çocukluk hikâyesine veya arkadaşlık, aile bağlarına ya da hayal dünyasına değinmiyor. Feminizm, toplumsal normlar, aidiyat ve kimlik gibi önemli konulara da parmak basıyor. Sakinliğinin içine hareket katacak birkaç olaya, entrikaya veya çatışmaya da yer vermeyi unutmuyor. Dizide en sevdiğim karakter Diana oldu. Hem çok zarif bir kızdı, hem çok bilgiliydi, hem de ailesinin baskısına rağmen çocuksu ruhunu koruyordu. En önemlisi çok güzel bir arkadaştı. Dizinin baş karakterinin Diana olmasını isterdim; fakat tabii böyle bir dizi için uygun bir başrol olmazdı. Bu sefer dizinin ana teması tamamen değişmiş olurdu. Yine de çok güzel bir partnerdi. Diana'yı oynayan kıza da bayıldım. Anne'yi de çok konuştuğu için sevemedim. Her şeye burnunu sokan, insanların özellerine müdahaleyi hak gören bir kız. Asıl sevmeme sebebim çok konuşması. Çok konuşan insan sevmem. Bu iyi niyetli bir dizi karakteri dahi olsa.

kalli 5 months ago

İçinde Yaşadığım Deri

Pedro Almodóvar

110 Gönderi

Rahatsız edici, ters köşe bir film arayışındayken ChatGPT'nin de önerisiyle seçtim bu filmi. ChatGPT bazen beni çıldırtsa da önerilerine güvenirim, başarılı seçimler yapıyor, bazen. Bakalım, bu film ne kadar başarılıymış bana göre. Öncelikle filmde çok fazla çıplaklık var, bunu sadece…devamıRahatsız edici, ters köşe bir film arayışındayken ChatGPT'nin de önerisiyle seçtim bu filmi. ChatGPT bazen beni çıldırtsa da önerilerine güvenirim, başarılı seçimler yapıyor, bazen. Bakalım, bu film ne kadar başarılıymış bana göre. Öncelikle filmde çok fazla çıplaklık var, bunu sadece cinsellik olarak düşünmeyin. Cinsellik olmadan da çok fazla çıplaklık içeriyor. Ayrıca rahatsız olabilecekler için kanlı sahneler de yer alıyor. Yani kısacası +18 bir yapım. Her açıdan. Ben yine de yeterince rahatsız ediciliği alamadım filmden. Beklentim daha da yüksekti galiba... Bir eksiklik vardı, yeterince kan vahşet göremedim. Göremeyince de bir gerilim hissedemedim. Hoş, tam anlamıyla bir gerilim filmi de diyemeyiz. İntikam hikayesiyle başlayıp bir tutkuya dönüşen psikolojik, ahlaki, etik sorgular yaptıran bir film. Filmi sürprizbozan olmadan izlemek zor sanırım. Film hakkında hiçbir şey bilmeden izlemeye başladım derken, bir sahnesinde farkettim ki ben bu filmi Instagram'da bir sayfada görmüştüm; hem de filmin en kritik sahnelerinden birini. İster istemez, farkında olmadan sürprizbozan yemişim. Farkında olsaydım, film benim için daha zevksiz olurdu. -Zaten yeterli gerilimi yaşatamadı.- Bu sahneyi, işlerin bu noktadan geldiğini ya da bu noktaya geleceğini bilmek. Bildiğimi bilmeyince en azından ters köşe oldum ve anlamlı bir yere oturdu film. ''Vay anasını be! İntikama bak.'' dedirtti. O intikamın ne olduğunu söylemeyeceğim, bu yüzden sürprizbozan uyarısı olan yorumları da sakınlıkla okumayın. Yoksa filmin hiçbir anlamı olmaz. +18 sahnelerle dolu rahatsız edici olabilecek bir film izlersiniz sadece. Söylediğim gibi işin kilit noktası o intikam. Bu intikam da izleyiciye doğru ve yanlışı sorgulatıyor. Böyle bir intikam doğru muydu? Yoksa adam çocuktan daha büyük bir suç mu işledi? Bir yandan bunu etik kurallara sığdıramazken bir yanımda şöyle söyledi; "Gerçekten adalet yoksa kendi adaletini sağlarsın." Fakat etik kurallara sığdıramayan yanım da şu cevaba sığındı. "Fakat adam hukuksal yollara başvurmadı." Bu etiksel tartışma uzar gider bence. Kimi der doğru, kimi der yanlış. Bana göre tek bir cevabın önüne oturtmak mümkün değil. Bir noktadan sonra intikam alma isteği, zevke dönüşüyor. Burada adama "gerizekalı, aptal!" diye kızarken bu sorgulama zihnimde daha çok dönmeye başladı. Film içinde ters köşeyi gördüğüm için finalinde bir ters köşe beklentim olmadı. Böyle bir final bekliyordum doğrusu. Adam da haketti bunu, ne yalan söyleyeyim...

kalli 6 months ago

Çiçek Taksi

Sedat Bilgin

4 Gönderi

Merhaba, bugün geçmişe bir yolculuk yapıp, nostaljiye, anılara dalıp sizlerle Çiçek Taksi dizisini buluşturmak istiyorum. Akranlarım ya da benden büyük olanlar bu diziyi elbet biliyordur, fakat küçüklerimden tanışmayanlar olduğuna eminim. Çiçek Taksi, Akasya Durağı'nın atası. Bu arada Akasya Durağı bile…devamıMerhaba, bugün geçmişe bir yolculuk yapıp, nostaljiye, anılara dalıp sizlerle Çiçek Taksi dizisini buluşturmak istiyorum. Akranlarım ya da benden büyük olanlar bu diziyi elbet biliyordur, fakat küçüklerimden tanışmayanlar olduğuna eminim. Çiçek Taksi, Akasya Durağı'nın atası. Bu arada Akasya Durağı bile nostalji sayılıyor, değil mi? Vay be! Fakat biz biraz daha eskiye 90'ların sonuna ve 2000'lerin başına gideceğiz; Çiçek Taksi için. ''Çiçek Taksi durağı burası, taksinin rengi buğday sarısı...'' Bu jenerik müziğinin hayatımda güvenli bir yere oturması ne kadar güzel bir şey anlatamam. Ben dizinin TRT bölümlerini hatırlıyordum, eh tabii her şeyi tamamını hatırlamam pek de mümkün değil. Üzerinden seneler geçmiş, beynime yeni şeyler yüklenmiş, hafıza eski şeyleri arkaya atmış. Yine de karakterler, karakter bağları, dizi genel olarak konusuyla aklımdaydı. Hatta aradan geçen o yıllarca zamana rağmen bazı sahneleri de olduğu gibi hatırlamayı başardım. Burada kendime şaşırdım; çünkü bazen öyle oluyor ki sabah izlediğim filmi akşamına unutabiliyorum. Bana özel mi yoksa bu herkese mi oluyor? Herkese oluyorsa insan hafızası cidden garip bir şekilde işliyor. Neyse nerede kalmıştım, TRT bölümleri diyordum. TRT bölümlerini hatırlıyor, fakat ATV bölümleri hakkında pek bir şey bilmiyordum. Oradan başlayayım deyip başladım. Hata etmişim. Keşke yeniden geçmişi yadedip TRT bölümlerini izleseydim sadece. ATV bölümleri benim zihnimdeki 'mükemmel Çiçek Taksi' tasvirini biraz bozdu açıkçası. O zamanki karakterleri sevemedim, karakterleri canlandıran oyuncular başarılıydı ama karakteri tanıdığım tiple canlandırmıyorlardı. O yüzden bana biraz itici geldiler. Ayrıca dizide çok fazla hata vardı. Bazı karakterlerin adları değişip duruyor, zamansal atlamalar oluyor bir çocuk karakterler büyürken, diğeri aynı yaşta kalıyordu. Bir bölümde hırsız rolünde oynayan oyuncu, bir sonraki bölümde başka bir rolle gelebiliyordu. Hatta TRT bölümlerinde ana kadroda gördüğümüz -Melda Arat, Zuhal Yalçın gibi- bazı isimler burada konuk oyuncu olarak yer almışlardı. O yüzden ben bu bölümleri sevemedim. Eğlenceli olmasına yine eğlenceliydi, fakat biraz itici geldi. Bilmiyorum, diziyle hiç tanışmamış biri sevebilir de... Yine de ATV bölümlerini izlemenizi pek tavsiye etmem. Bu arada bu devamlılık sorununu daha önce Sıdıka dizisinde görmüştüm. O dönemlerde bunlarla ilgilenen bir görevli yok muymuş acaba da bu kadar hata yapıyorlarmış? Neyse devam edelim diziye. ATV bölümleri benim için Cengiz Küçükayvaz'ın girmesiyle anlam kazandı. Çocukluğumun nasıl mutlu olduğunu anlatamam. TRT bölümlerine geçiş yapmam ve Çaylak Erdal'ın da gelmesiyle mutluluğum üçe beşe katlandı. İşte o zaman çocukluğumu tamamen mutlu edip geçmişi yadedebildim. Çiçek Taksi. Birbirlerine aile bağıyla bağlı olan birkaç taksi şoförü ve onların patronu Ramazan'ın Ömer'in deyişiyle ''Ramçoş'' başlarına gelenler, yaşadıkları eğlenceli, üzücü, korkutucu, kırıcı, düşündürücü anıları anlatan oldukça eğlenceli bir dizi. Aile kavramının, arkadaşlığın önemini her seferinde vurgulayan bir yapım. Eskiler ne kadar güzelmiş... Şimdi kimin eli kimin cebi belli değil. Herkes herkesin ardından iş çevirip herkes herkesin kuyusunu kazıyor. Oysa eski dizilerde birlik beraberlik vurgulanırmış her zaman. Neden, nereden geldik bu çağa? Eğlenmek, geçmişi yadetmek ya da geçmişte insanlar neler izliyormuş bi' görmek isterseniz Çiçek Taksi'nin TRT bölümlerine bakmanızı tavsiye ederim. Bol eğlence, bol kahkaha, az dram...

kalli 6 months ago

Dolaptan Temaşa

Ahmed Mithat Efendi

11 Gönderi

Spoiler içeriyor Üzerimdeki kitap okuyamama lanetinin yavaş yavaş kırıldığı şu günlerde -yeni bir aya başladık ya zorladım kendimi okumak için, yeni ay yeni düzen demek- haftalar önce bir nefeste -abartma- okuyup bitirmiş olduğum Dolaptan Temaşa kitabını sizlere takdim etmek istedim. Belki bir…devamıÜzerimdeki kitap okuyamama lanetinin yavaş yavaş kırıldığı şu günlerde -yeni bir aya başladık ya zorladım kendimi okumak için, yeni ay yeni düzen demek- haftalar önce bir nefeste -abartma- okuyup bitirmiş olduğum Dolaptan Temaşa kitabını sizlere takdim etmek istedim. Belki bir kitabı değerlendirmek içimdeki okuma kıvılcımının ateşini yakar ve alevlendirir. Yeniden, kendimi zorlamadan zevkle ve isteyerek okumaya dönerim. Umarım... Şimdi, M. City ve Juventus denilen rezillere sinirliyim. 2-1 kesin alırlar dediğim maçta ikisi de maçı 2-1 götürürken son dakikalarda gol yiyip berabere kaldılar. İyi ki kupon falan yapmamışım. Bir de onu dert edinirdim. Başımızda 1000 tane dert varken o da olurdu iki. Evet, konuyu dağıtmadan kitaba döneyim. Dolaptan Temaşa eseri yazı makinemiz Ahmet Mithat Efendi'nin kaleme aldığı naçizane bir eser. Eğer kendisinin kalemiyle hâlâ daha tanışmadıysanız bu kitapla başlamınızı önermem. Çok akıcı, çok eğlenceli bir kitap. Lâkin bir o kadar da kan dondurucu ve 'lan ben nasıl sahneler' okuyorum dedirtici. Daha korkunçlu eserler vardır elbette. Fakat gülmek, eğlenmek maksadıyla elime aldığım bir kitapta etrafa saçışan kanları, kesik başları falan okumayı, bunların zihnimde kısa bir süreliğine sandalye çekip oturmasını beklemiyordum. İşin tuhaf yanı şu ki; A. Mithat Efendi bu sahneleri de eğlenceli anlatmış. Hem ne oluyor diyorsunuz, hem de Behram Efendi'nin yaşadığı telaş ve korkuyla hem de olaylarla ve anlatış tarzıyla eğleniyorsunuz. Yoksa ben mi normal değilim? Umarım benden başka bu kitaptaki mizahı, eğlenceyi yakalayanlar olmuştur. Behram Ağa, kendi hâlinde, hali vakti epeyce yerinde, ama çokca tırsak ve korkak -korkmayıp napsın adam- bir herif. Bir akşam vakti Behram Ağa arkadaşlarıyla helva sohbeti yapmak için yola çıkar. Dinlenmek için durduğu duvarın açılmasıyla -duvar değil, kapı olduğunu anlaması geç olur- kendini bir evin içinde bulur. Evin hanımı olacak fingirdek de Behram Ağa'nın gitmesine izin vermez ve onu tehdit ederek zorla evine alır; biraz eğlenmek için. Evden çıkmadan evvel gusül abdestini alırken iğne ucu kadar boşluğu kuru bıraktığına kanaat getirdiğim Behram Ağa'nın başına gelmedik musibet kalmaz. Önce eve kadının sevgilisi Zorlu Mustafa denilen yeniçeri gelir. Fingirdek kadın bu beyniyle vücudunun heybeti ters orantıda olan, havadan civadan boş erkeklik yapan bu balonla -pardon yeniçeriyle- aşnafişna yaparken kadının kocası Paşalı Ahmet Ağa'nın da eve gelmesiyle vay efendim olaylar olaylar. Tüm bu yaşananları da bizim zavallı Behram Ağa; adaklar adayarak, dualar ederek, ölümlerden ölüm beğenerek, yağmur altında kalmış yavru kedi gibi titreyerek dolabın içinden izler, yani kitabın adındaki gibi temaşa eder. Paşalı'nın da eve gelmesiyle evde bir şeyler olacağını, kavga kıyamet kopacağını hissetmiştim. Zaten kopmasa olmazdı. Fakat böylesini beklemiyordum, ağzım açık okudum. Bu tür sahnelerin içine bile hiciv, eğlence koymak da büyük başarı hani. Haddime değil, ama yine de Ahmet Mithat Efendi'yi takdir ettim. Kitap ağırdan almamış kendini. Her şey çok hızlı gelişiyor. Temposunu hiç düşürmüyor, fakat hızlı gelişmesinin yanında hiçbir detayı da atlamıyor. Anlatması gereken her şeyi anlatıp, her şeyi tasvir etmiş. Tüm olup bitenleri zihnimde canlandırabildiğim gibi Behram Ağa'nın korkusunu da hissetmeyi başardım. Kitap boyunca Behram Ağa'ya ne olacağı, kurtulup kurtulamayacağı, ölüyorsa nasıl ölüyor; kurtuluyorsa nasıl kurtuluyor merakı içimde hep diri kaldı. Neyseki kitap hepsinin cevabını veriyor.

kalli 6 months ago

Anayurt Oteli

Ömer Kavur

29 Gönderi

Ömer Kavur'un, Yusuf Atılgan'ın aynı adlı romanından uyarladığı Anayurt Oteli filmi Zebercet adlı bir adamın yalnızlığını, psikolojik sorunları, içsel dünyasında düşüncelerinin onda yarattığı tahribatları anlatır. Tüm sadeliğine ve sıradan görünümüne rağmen son zamanlarda izlediğim en etkileyici filmlerden biriydi. Garip bi'…devamıÖmer Kavur'un, Yusuf Atılgan'ın aynı adlı romanından uyarladığı Anayurt Oteli filmi Zebercet adlı bir adamın yalnızlığını, psikolojik sorunları, içsel dünyasında düşüncelerinin onda yarattığı tahribatları anlatır. Tüm sadeliğine ve sıradan görünümüne rağmen son zamanlarda izlediğim en etkileyici filmlerden biriydi. Garip bi' şekilde gerilim veren ve korkutan bir havaya sahipti. Bireyin yalnızlığını anlatan ve kendi içerisinde düşsel bir çatışmaya girdiği filmleri severim. Tabii anlatımın başarısına bağlı olarak. Bu filmin de bu konuda sınıfı geçtiğini rahatlıkla söyleyebilirim. Zebercet karakteri çok derin bir karakter. Yalnızlığını, sakin görünen ama o içten içe psikopat ve takıntılı olan ruh halini her sahnesinde gözlemyebiliyorsunuz. Tabii bu konuda büyük başarının pay sahibi olarak da Macit Koper'i gösterebiliriz. O karaktere bu kadar başarılı bir şekilde hayat vermeseydi film bu denli etkileyici olamazdı. Filmin nereye gideceğini, bu gerilimin, bu yalnızlığın karakteri nereye sürükleyeciğini biliyorsunuz. Bunun için kitabı okumanıza da gerek yok. Film başından itibaren kendini açık ediyor. Belki kitap içinde de bu böyledir. Fakat yine de o kasvetli havayı izlemeden edemiyorsunuz. En azından benim için bu böyle oldu. 'Zebercet'i bu duruma getiren geçmişini de görseydik' diye düşündüm filmi izlerken. Çünkü anlatılan konu geçmişe gidip olayların başını göstermesi gereken bir senaryoya sahip. Bu benim açımdan bir eksiklikti. Yusuf Atılgan'ın film hakkındaki görüşünü paylaştığı bir söyleşisini izlediğimde o da benzer bir şeyi belirtmiş. Kitapta bu şekildeymiş çünkü. Kendisine filmi hoş görüyle mi karşıladığı yoksa kitabın bir bölümünün çıkarılıp film yapıldığı için eleştirdiği mi sorusu sorulunca da şöyle cevap veriyor: ''Kitap benim kitabım. Film Ömer Kavur'un filmi. Bir yönetmen bir romana tam olarak uymadan da iyi bir film çıkarabilir.'' Evet, bir uyarlama yaparken tamamen uymak zorunda değil hiçbir yönetmen. Ona kendisinden bir şeyler de katabilir veya bazı kısımları çıkarabilir. Uyarlandığı eserin ana temasından kopmadığı ve onun değerini aşağıya çekmediği sürece bunları yapmasında bir sakınca yoktur. Hatta bana göre olması gereken de budur. Çünkü bu zaten değerli olan bir eseri daha değerli kılar, ayrıca filmi de bir nebze olsun özgünleştirir. Her neyse yeniden filme dönecek olursam söylediğim gibi çok etkileyici bir filmdi. Sadece kitapta da olduğu gibi geçmişe bir yolculuk yapmasını isterdim.

kalli 6 months ago

Haydi biraz anılara dalalım. Hayatınızda böyle saniyelerle yaşadığınız dönüm noktaları var mı? Ben anlatayım; size de örnek olur. Bundan bi' 10 yıl öncesi falan. Lisedeydim o zamanlar. Durakta oturdum, otobüs bekliyorum okula gitmek için. Benden başka kimse de yok bu…devamı

kalli 6 months ago

Hadi 90'lar 2000 başları çocukları için bir hafıza testi yapalım. MP3 çalar veya walkmanım vardı. +1 Kalemle kaset sardım. +1 Evimizde bir dönem tüplü televizyon vardı. +1 VCD'nin ne olduğunu biliyorum, evimizde vardı. +1 MSN kullandım. +1 Tuşlu telefonum vardı.…devamı