(@) - Raf

kalli 6 months ago

Spoiler içeriyor Donnie Darko, Türkçe adıyla Karanlıkta Yolculuk filmi hakkında konuşmak istiyorum bugün. Pekala, gerçekten karanlıkta yapılan bir yolculuğu mu izliyoruz, yoksa aydınlağa doğru bir ilerleyişi mi? Soyut ve metaforik anlamda. Gelin bunu beraber inceleyelim. Filmi izleyeli herhalde 2-3 haftadan daha fazla…devamıDonnie Darko, Türkçe adıyla Karanlıkta Yolculuk filmi hakkında konuşmak istiyorum bugün. Pekala, gerçekten karanlıkta yapılan bir yolculuğu mu izliyoruz, yoksa aydınlağa doğru bir ilerleyişi mi? Soyut ve metaforik anlamda. Gelin bunu beraber inceleyelim. Filmi izleyeli herhalde 2-3 haftadan daha fazla zaman oldu, o sebepten ötürü zihnimde bazı parçalar eksik gibi. Zaten zor da bir filmdi, hakkında konuşmak için araya bu kadarlık bir mesafe de bırakınca zihnimde kelimeleri nasıl toparlayacağımı bilemez hâle geldim. Neyse bir şeyler yazdıkça kelimeler kelimeleri doğurur, cümleler cümleleri açar, akar gider diye düşünüyorum. Kopukluklar olabilir, affola. Böyle bir filmi de tam biz düzlemde nizami şekilde yorumlamak da çok zor benim için. Girişi çok uzattım, kusura bakmayın. Başlıyorum. Öncelikle belirtmek istediğim bir şey var. Ben filmi iki kez izledim. İlk bi' gece oturup izledim. Sonra baktım ki zihnimde filme dair bayağı eksik parçalar var. Başı, sonu, sahneler arası geçişler, kitap, zaman kırılması, evrenler, olanlar ve olmayanlar zihnimde oturmamış, hem anlamamış hem de kendimi vererek izlememişim. Bu sebepten ötürü ikinci defa bir daha izledim. İkinci izleyişimde de %100 bir şekilde anlamasam da en azından bu kadar çok eksik parça kalmadı. Sahneler zihnimde makul bir yere oturmayı başardılar. Donnie Darko'yu Onedio'nun Dev Film Arşivi adlı gönderisini karıştırırken bulmuştum, konusu ilgimi çekince de hemen izledim. Zira bilen bilir; paralel evrenler, zaman yolculuğu gibi konular tam benim kalemimdir. Kafamın allak bullak olmasını, filmin sonunda zihnimde yüzlerce soru işaretini bırakması, sahnelere tekrar bakıp bir şeyleri çözdükçe "vay anasını be!" demeyi severim. Bu filmde yaşadığı birçok kırılma, birçok seçimle bana bunu dedirtmeyi başardı. Filmin başrolünde Donnie adlı bir genç bir erkek var. Psikolojik sorunlarla mücadele eden biri. Aslında bunun tam anlamıyla öyle olmadığını filmi izledikçe daha iyi anlıyoruz tabii. Her neyse, Frank adlı bir tavşan Donnie'nin karşısına çıkıp ona şunun haberini veriyor: "Dünyanın yok olmasına 28 Gün, 6 saat 42 dakika 12 saniye var." Böyle bir haberi almak, inanıp inamamak bir tarafa insanın hayatında, düşüncelerinde, davranışlarında illa bir şeyleri değiştirir değil mi? 2012 yılında dünyanın sonu gelecek safsatasını hatırlarsınız. İnsanlar yerlerini, yurtlarını terk etmişlerdi bu inanış için. Tüm dünyayı etkisi altına almıştı. Herhalde inanmasakta zihnimizde bi 'acaba' oluşmuştur. İşte Donnie'nin hayatında da bu haberden sonra değişimler oluyor. Fakat bunlar somut değişimlerden ziyade soyut ve zihinsel değişimler. Hayata bambaşka pencereden bakıp daha farklı bir şekilde sorgulamaya başlıyor. Bazı eylemleri istemeden bazılarını isteyerekten yapıyor; yine de şu bir gerçek ki Donnie'nin hayatındaki bu değişim yaşadığı evreni, ailesi ve çevresindeki ile olan ilişkilerini de şekillendiriyor. Eylemlerimizin "Kelebek Etkisi" adı verilen bir teoriyle başka insanların hayatlarını ya da gelecekteki yaşantımızı nasıl değiştirdiğini biliyoruz. Donnie Darko'da kelebek etkisi teorisinden bahsedip geri çekilmek mümkün değil. Çünkü eylemlerimizin geleceği şekillendirmesinden değil, alternatif evrenler oluşturup zaman kırılmaları yaratmasından bahsediyor film. Çoklu evren teorimine değiniyor değinmesine ama bunu izleyicinin gözüne sokarak yapmıyor. Daha zihnine ve psikolojisine girmeye çalışarak, derinden derinden veriyor. Düşündürerek, kafa karıştırarak... Eğer paralel evren meselesini zihninizde halletmek isterseniz Coherence adlı filmi izlemenizi tavsiye ederim. Film içinde önerimi de yaptığıma göre devam edebilirim. Filmdeki hiçbir karakter boşuna orada değil aslında. Farketsek de etmesek de hepsi bir şekilde hikâyeyi, zaman kırılmasını besliyorlar. Fakat Donnie ve Frank'tan sonra önemli olan iki karakter var; birisi Gidici Nine diye söz edilen Bayan Sparrow, diğeri de Donnie'nin terapisti. Mahallenin delisi olarak bilinen ve sürekli boş bir posta kutusunu kontrol eden Gidici Nine'nin aslında ne kadar zeki olduğunu, hatta Donnie'nin elinde bulunan zaman kırılmasıyla alakalı kitabı da onun yazdığını biz de Donnie'yle beraber öğreniyoruz. Her şeyin farkında olan ama kabuğuna çekildiği ve herkes kendisini deli sandığı için kimseye de inandıramayan biri. Bir şeylerin sadece Donnie farkında ama o da tam anlamıyla deli yaftası yemese bile aynı durumdan muzdarip. Bayan Sparrow film için bu yüzden şu kadar önemli; filme dair birçok kavramı, yaşananları ve yaşanacakları, evrenler teorisini onun sayesinde öğreniyoruz. Onun başka evrenden beklediği bir haber karakterlerin hepsi için oldukça önemli. Geçelim terapiste. Terapist gerçekliğin ve sorgulamanın vücut bulmuş hali diyebiliriz. Bizi daha doğrusu Donnie'yi hayal dünyasından uzaklaştırıp gerçekçi bir dünyaya sokmak isterken onun zihnindeki korkuları, Tanrı'ya olan inancı ve bakış açısını da ortaya çıkarıyor. Terapistle olan sahneler, Donnie'nin mücadele ettiği psikolojik sorunlar biz seyirciye en başta şunu düşündürtmek istiyor; Donnie bir şizofren ve her şeyi kendi yapıp kendi çalıp kendi oynuyor. Az önce demiştim ya 'çoklu evrenleri' gözümüze sokmuyor. İşte buradan yola çıkarak yaptım bu çıkarımı. Belki gerçekten de her şey bir yanılsamadır ve her şey Donnie'nin zihninde yaşanıyordur. Uçak motoru düşmeden önceki son 8 saniye içinde Donnie'nin gördüğü bir rüyadır bu 28 gün. Kim bilir, bilemem... Zor bir film. Her türlü olasılığı düşündürüyor. Ben her şeyin gerçekten yaşandığı, çoklu evrenler teorisine dayanan olasılığı göz önüne alacağım. En başından beri de bunu yapmaya çalıştım zaten. Donnie bir şizofren değil ve gördüğü, yaşadığı her şey gerçek. Sadece seçilmiş kişi olduğu için bunlar ona gösteriliyor. Pekala film bize dediğim gibi Donnie'nin şizofren olduğunu göstermeye çalışarak zihnimizde şu yanılsamayı oluşturmaya çalışıyor. Donnie çok zeki biri ve her şeyi kendisi planlıyor ve planları kusursuz bir şekilde işliyor. Su baskını, çıkan yangın vs. Lâkin çoklu evrenler teoirisini anlattığı açıdan baktığımızda Donnie'yle bütün bunları yaptıranın Frank olduğunu görüyoruz. Filmin asıl zeki karakteri o. Yönlendirmeleri ve manipuleyi o kadar kusursuz yapıyor ki; izleyici olarak bile olanlardan onu suçlamak aklımıza gelmiyor. Özgür irade, kader gibi kavramlardan söz etmiştim. Tam bu noktada bunu biraz açabilirim. Frank'ın yönlendirmesiyle hareket eden Donnie'nin özgür olmadığını görüyoruz. Bütün seçimler kendine ait gibi görünse de bir şekilde kukla görevi görüyor aslında. Evet, onun için mutlu sonla biten ölümü de dahil. Hatta Donnie bir sahnede şunları söylüyor: "Tanrı zamanı kontrol ediyorsa, her şey önceden belirlenmiş demektir." Yani kaderimizin önceden yazıldığını, seçimlerimizin kendi elimizde olmadığını savunup özgür irade diye bir şey olmayacağını iddia ediyor, eğer bir Tanrı varsa. Tabii Donnie'nin düşüncesine göre konuşuyorum. Ben Allah'ın varlığına inanan biriyim ve de seçimlerimizin bize bırakıldığını yani şuan seçtiğimiz eylemleri seçmek için yaratılmadığımızı, bunları tamamen özgür irademizle seçtiğimizi düşünüyorum. Gelelim Donnie'nin Tanrı'ya karşı olan tutumuna. Kendini ateist olarak göstermek istese de ya da öyle olduğunu düşünse de aslında kendisi bir agnostik. Bunu bazı sorgulamalarından kadere ve kıyamete karşı olan bakış açısından ve Tanrı hakkında yaptığı konuşmalardan anlayabiliyoruz. Tanrı'nın varlığını kabul etmese de tamamen redde etmiyor. Buna şüpheci yaklaşıyor. Film doğa ötesi ya da bilimsel her şeyi felsefi bir açıdan sorguluyor, sorgulatıyor. Bu yönüyle de öne çıkması beni cezbeden detaylardan diyebilirim. (Sığmadı devamını yorumlara bırakıyorum.)

kalli 6 months ago

çalışırken kendime vakit ayırmaya zaman bulamıyordum, boş zamanlarda yine bir şeyler okuyup izliyordum ama tabii tamamen boş olmakla aynı olmuyor. yakın zamanda çalıştığım iş yeri kapandı ve işsiz kaldım. şu boşluk sürecinde -artık iş lazım valla evde oturmaktan kök saldım,…devamı

kalli 6 months ago

Kopyalanmış Adam

José Saramago

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabımızın baş karakteri Tertuliano Máximo Afonso, kendi halinde yaşayan, dümdüz adamlardan diyebileceğimiz bir insandır. Mesleği ise tarih öğretmenliğidir. Fakat bu kitabın ana meselesi için önemsiz bir detay. Bir gün Tertuliano Máximo Afonso izlediği filmde kendine tıpatıp benzeyen bir adam görür.…devamıKitabımızın baş karakteri Tertuliano Máximo Afonso, kendi halinde yaşayan, dümdüz adamlardan diyebileceğimiz bir insandır. Mesleği ise tarih öğretmenliğidir. Fakat bu kitabın ana meselesi için önemsiz bir detay. Bir gün Tertuliano Máximo Afonso izlediği filmde kendine tıpatıp benzeyen bir adam görür. Daha sonra tüm yapacaklarını, hayatın akışının ona verdiği sorumluluk ve görevleri bir kenara bırakıp zamanını bu adamın bulunduğu filmleri izleyip onu bulmaya adar. Tertuliano Máximo Afonso, kendisine ikizi gibi benzeyen aktörü yalnızca bir meraktan ileri gelen duygudan ötürü bulmak istemez. Asıl mesele benlik kaygısı, asıl olma ve var olmaktan duyduğu endişedir. Evet, Tertuliano Máximo Afonso, bu aktörü gördükten sonra bir benlik kaygısına düşmüştür. Kendini eşsiz sanan bir insan eşsiz olmadığını öğrenirse ne yapar? Kendiyle tıpatıp aynı bedeni taşıyan biri onu ruhsal olarak tehlikeye atmaz mı? İşte Tertuliano Máximo Afonso'da tüm bu düşüncelerle bulmak ister ikizini. Onunla arasında bi' fark bulmak, belki de kopya olanın kendisi değil, o olduğuna bir ispat bulmak için. Bu takıntı beynini kemirip, zamanını çalarken yavaş yavaş zafere de ulaşır. Tabii, hemen adım atamaz. Zira adamın karşısına çıkması ikisi için de olumsuz etkiler yaratacaktır. Bir şekilde adama; António Claro'ya ulaşır, Tertuliano Máximo Afonso. Aktör ilk başta bu durumu saçmalık olarak görüp görüşmeye karşı çıksa da o da benzer duygulardan ötürü Tertuliano Máximo Afonso ile görüşmeye karar verir. Evet, o da benlik kaygısı, eşsiz olmamayı bilmenin verdiği sancıyı, kopya insan olabilme korkusunu duyar. Buluşmadan sonra ikili konuşup anlaşmış ve birbirlerinden tamamen uzaklaşmış gibi görünseler de asıl çatışma buradan sonra doğar işte. Başlangıçta yani aktör kitaba tam anlamıyla dahil olmadan, onu tanımadan önce Tertuliano Máximo Afonso'nun içsel çatışmalarına, benliğinde verdiği savaşa ve arayışa tanık olurken António Claro'nun Tertuliano Máximo Afonso'nun hayatına giriş yapmasıyla karşılıklı bir çatışma, tek olduğunu kanıtlama isteğinin yankılarnı duymaya başlıyoruz. Karakterler sadece içsel bir çatışma değil, dışsal olarak da çatışmaya başlıyorlar. Hatta bu çatışmaya alçakça bir biçimde hayatlarındaki kadınları da dahil ediyorlar. Çünkü her ikisi de bir diğerinin varlığını kabule yanaşmıyor. Kitap boyunca aklımda binbir senaryo döndü. Bu sebeple kitabın çok yönlü bi' okumaya ittiğini söyleyebilirim. Ne olacağı hakkında tahminler yürütmeye çalıştım. Bazı yerlerde yürüttüm, bazı yerlerde başarısız oldum. Lâkin akıl yürütsem de yürütmesem de kitabın her sahnesiyle beni kendine hayran bıraktığını belirtmekten zevk duyarım. Şaşırtmayı da başarttı çoğu noktada. Böyle bir kitaptan beklenileceği üzere. Varoluşu, benliği, kimlik bölünmesini, maskelenmeyi çok iyi bir şekilde ele almıştı. Psikolojik olarak derin bir kitap kısacası. Finali ise bize gösterdi ki; bu döngü bu şekilde devam edecek. Kimse eşsiz değildir. Yazı dili zorlayıcı olduğu için hafiften okumakta zorlandım ama kurgusu, hikâyesi beni sürükledi götürdü. Daha önce de Jose Saramago okuduğum için bu yazı diline alışmış sayılırım tabii ama yine de birazcık zorlayıcıydı. Siz de dünyada eşsiz olduğunuzu düşünüyor veyahut Tertuliano Máximo Afonso'nun yaşadığı bu kaygıys tanık olmak istiyorsunuz okumanız gereken eser kesinlikle bu. Neden sürekli karakterin tam adını kullandığıma bir açıklık getireyim. Çünkü yazar da öyle yapmış ve ben de böyle yapılması gerektiğini düşündüm.

kalli 6 months ago

Belfast

Kenneth Branagh

14 Gönderi

1960'ların İrlandası. Mezhep çatışmalarının, siyasi gerginliğin, iç savaşın merkezi. Filmi 8-9 yaşlarında, ailesi ile beraber bu çatışmaların ortasında kalmış; her ne kadar uzak durmaya çalışsalar da duramadıkları savaşın yıkıntılarıyla büyüyen Buddy'nin gözünden izliyoruz. Bu tür filmler çocuk gözünden izlenince daha…devamı1960'ların İrlandası. Mezhep çatışmalarının, siyasi gerginliğin, iç savaşın merkezi. Filmi 8-9 yaşlarında, ailesi ile beraber bu çatışmaların ortasında kalmış; her ne kadar uzak durmaya çalışsalar da duramadıkları savaşın yıkıntılarıyla büyüyen Buddy'nin gözünden izliyoruz. Bu tür filmler çocuk gözünden izlenince daha etkili oluyor gibi değil mi? Yani bu film için ne kadar etkili olduğu tartışılır ama en azından biraz olsun dramasına, empatiye katkısı oluyor, bence. Film 2021 yılında çekilmiş, o sebeple de dönem filmi yapmak, geçmişin izlerini taşımak, 1960'lara doğru zaman yolculuğu yapmak için yapay bir stüdyo tasarlayıp kullanmışlar. Bundan bir problem yok, elbette yapabilirler. Fakat bu yapaylığı seyirci hissediyorsa, stüdyo ortamı olduğu kendini belli ediyorsa orada bir problem vardır. Belfast filminde de bu yapaylık adeta bağırıyordu. O sebepten ötürü filmin havasına giremedim, sokaklarında kendimi düşünemedim. Çatışmanın, kaosun yoğun olduğu, yağmalanmaların yaşandığı sahneler haricinde -o sahnelerde de kaosun yarattığı etki, çekilen ortamın önüne geçiyordu- ortamın yapaylığı filmden beni itti. Az önce film için "ne kadar etkili olduğu tartışılır." demiştim. Şimdi bunu açmak istiyorum. Film bence derdini güzel anlatamamış, o hissiyatı alamadım ben. Ne siyasi girdaba girebilmiş, ne mezhep çatışmasını yeterince yoğun göstermiş, ne aile dramasını hissettim, ne de filmden almam gereken diğer şeyleri. Bir yavanlık vardı, basitlik vardı. Basit olmasının yanısıra oldukça ağır da bir filmdi. Bu da izlemeyi daha da zorlaştırdı. Vermek istediği mesaj güzeldi aslında. Tabii başarılı olabilseydi. Düşünüyorum da mezhep sorunları her dinde var. Saçmalık ama var. Neden birinin ak dediğine biri kara der? Neden birine kati suretle haram olan şey diğerine caizdir. Aynı dine inanan insanların bu kadar ayrışması anormal değilde nedir? Film dine, siyasete girmeyi hakkında uzun uzun konuşmayı da gerektiriyor. Fakat bu kadar yeterli. Daha etkileyici bir film olsaydı belki bunu yapardım. Filmin en hoşuma giden sahneleri büyükanne ve büyükbaba sahneleri oldu. Birbirini çok seven, ömürlerini birbirlerine adamış, fakat çatışmaktan da geri kalmayan iki ihtiyar çift. Yaşanmışlığı buram buram hissettirdiler. Ayrıca bana anneannemle rahmetli dedemin hallerini hatırlattılar.

kalli 7 months ago

Anne Wıth An E izliyorum ve Anne Sharley'ın en nefret ettiğim karakterler listesinde 1. sırayı zorladığını söylemek isterim. Bi' sus artık kızım ya, lütfen sus. Mutluyken konuşuyor, üzgünken konuşuyor, sinirliyken, heyecanlıyken... Kendi kendine konuşuyor, milleti dinlemeyip durmadan konuşuyor. Sus, sus…devamı

kalli 7 months ago

hadi yorumlara 'bu benim travmam' dediğiniz, yoohhhaınaaaa dedirten, en vurucu, en saçma, en korkunç, en absürt beynimde kira vermeden yaşıyor dediğiniz dizi film sahnelerini bırakın.

kalli 7 months ago

Restoran servis sektöründe çalışan biri olarak ölmüşlerine kadar andığımız müşteriler sıralı tam liste; -Onlarca boş masa arasından daha toplanmamış masaya oturmakta ısrar eden müşteriler. -Bir teşekkür etmeyi bile çok gören hödükler. -İsteklerini tek tek söyleyip masaya 10 defa gitgel yaptıranlar.…devamı

kalli 7 months ago

Ütopya

Thomas More

26 Gönderi

Thomas More'i idama götüren süreci anlatan Her Devrin Adamı filmini izlediğim günden beri bu kitabı okumak aklımdaydı. Sonunda vakit bulup okuyabildim. Her ne kadar çok uzun bir kitap olmasa da dilinin ağırlığı ve pek de zamanımın olmaması sebebiyle epey vaktimi…devamı

kalli 8 months ago

Tokyo Tanrıları

Satoshi Kon

13 Gönderi

Hayao Miyazaki ayağa kalk, büyüğün geldi! Daha iyisini izleyene kadar en iyisi bu diyeceğim bir anime filmiyle geldim. Daha önce sorsanız, Papurika veya Millennium Actress derdim herhalde. Aaa onlar kiminmiş? Elbette Satoshi Kon'un. Gerçeklikten uzak, sürekli fantastik olayların döndüğü animelerin…devamıHayao Miyazaki ayağa kalk, büyüğün geldi! Daha iyisini izleyene kadar en iyisi bu diyeceğim bir anime filmiyle geldim. Daha önce sorsanız, Papurika veya Millennium Actress derdim herhalde. Aaa onlar kiminmiş? Elbette Satoshi Kon'un. Gerçeklikten uzak, sürekli fantastik olayların döndüğü animelerin yanında böyle bir şey arayışındaymışım ben. Tamamen gerçek, tamamen hayatın içinden. Yalan yok, abartı yok, gerçek dışılık yok. Tokyo'nun arka sokaklarında bir arada yaşayan üç evsizin çöpte buldukları bebeği sahiplenmeleriyle başlayan yolculuklarını anlatıyor film. Yolculuk dediğim, içsel bir yolculuk. Geçmişe, geleceğe, travmalara, yaşanmışlıklara ve yaşanacak olanlara. İlk başta asi genç kızımız Miyuki'den bahsedeceğim. Sokaklara yeni düşmüş, evden kaçmış olan bir kız. Geçmiş travmalarından kaçmaya çalışırken bir şekilde kendini onlarla yüzleşirken buluyor. Ama ne yüzleşme... İkinci evsizimiz ise bir trans olan ve anne olma hayali kuran Hana. Toplumun dışlanmış bireylerinden. Bebeğe o kadar güzel bir anne şefkati gösteriyor ki... Bazı gerçek annelerden (!) bile göremiyoruz bu şefkati. Üçüncü evsizimiz de orta yaşlı alkolik Gin. Gin'in de geçmişi karanlık, hatalarla dolu. Karakterlerimizin her biri bir şeylerle yüzleşiyor. Bu yüzleşme o kadar gerçekçi ve mükemmel bir şekilde anlatılmış ki, filmi hayranlıkla izledim. Öyle ışıltılı, renkli bir görsellik sunmuyor. Tam aksine, olabildiğince karanlık bir ortam sunuyor. Fakat kendi yarattığı dramaya uyan bir karanlık. Rahatsız etmeyen, aksine filme daha çok bağlayan. Toplumun bir şekilde dışlanmış, hor görülmüş, bir köşeye atılmış insanlarını öyle güzel onurlandırıyor ki, içinde barındırdığı şefkat benim içimi ısıttı. Böyle anlattım diye tamamen kasvetli, dramatik bir film olarak algılamayın. Eğlendiğim sahneler de vardı. Özellikle üçlünün kendi aralarındaki çatışmaları beni çok eğlendirdi. Ee hayatta tam olarak böyle değil midir? Her sevincin arkasında bir hüzün, her hüznün ardında bir sevinç saklıdır. Dünyada tek bir duygu yoktur ve bu animede tam olarak bunu yapıp tek bir duygu değil, birden fazla duyguyu verebiliyor. Tesadüfler silsilesi de mucize gibi aslında. Lâkin olmayacak bir mucize değil. Yazımın başında da dediğim gibi hayatın içinden şeyler bunlar. Karşımıza çıkmasa da, birebir aynısını görmesek de, arka mahallelerde yaşanan, yaşanma ihtimali olan mucizeler.

kalli 8 months ago

Hunter x Hunter

Yoshihiro Togashi

48 Gönderi

Spoiler içeriyor Benim için aylardır süren bir serüvenin sonuna derin bir nefes alarak gelmiş bulunmaktayım. Bu animeyi izlerken heyecanlandım, güldüm, eğlendim, üzüldüm, düşündüm, sevdim, nefret ettim, bağlandım, koptum. Binbir duygu ve düşünceyi aynı anda yaşadım. Tabii yaklaşık 8 aylık bir sürece yayarak.…devamıBenim için aylardır süren bir serüvenin sonuna derin bir nefes alarak gelmiş bulunmaktayım. Bu animeyi izlerken heyecanlandım, güldüm, eğlendim, üzüldüm, düşündüm, sevdim, nefret ettim, bağlandım, koptum. Binbir duygu ve düşünceyi aynı anda yaşadım. Tabii yaklaşık 8 aylık bir sürece yayarak. Ehe! ''Bu kadar uzun sürecek bir dizi mi ya?'' diye soracak olursanız değil. Fakat ben uzatıyorum, eee malum hayat şartları. Bu tür dövüş/savaş temelli diziler sadece izleyiciye animeler derin bir aksiyon, seyir zevki sunmaz. Aynı zamanda derin bir felsefesi de vardır. Anime gelişir, karakterler gelişir. İzlediğim en iyi karakter gelişimi gösteren anime diyebilirim Hunter x Hunter için. Dizi 7 kısıma ayrılıyor. Her geçen kısımda karakterlerin ne kadar güçlendiğini daha iyi görebiliyor, hepsini daha yakından tanıyıp geçmişlerine geleceklerine tanık olabiliyoruz. Her bölüm bir öncekinden daha aksiyonlu. Tamam kabul, sakin geçen bölümlerde var. Yani en azından benim aksiyonu alamadığım. Olsun, arada nefes almak da lazım değil mi? İlk kısım Avcı Sınavı. Dizideki, neredeyse tüm sezonlar boyunca bize eşlik edecek karakterleri tanıdığımız kısım. Gon, Killua, Hisoka, Netero, Leorio, Kurupika, İlluma. Kurupika'nın hikâyesi erken bitiyor, onu daha fazla izlemek isterdim bu arada. Bu bölümde karakterleri tanırken onların zayıf hallerini görüyoruz. Daha gelişmemiş versiyonlarını. Zayıf halleri bile öylesine güçlü ki Nen kazanıp geliştikten sonra neler olduğunu bir düşünün isterseniz. Avcı sınavı kısmı biraz da felsefikti aslında. Dostluklar, düşmanlıklar kuruldu. Gon kendini keşfetti. Yalnız bir suikastçi ailenin çocuğu olan Killua arkadaşlığı ve arkadaşlığın değerini keşfetti. Kendini Gon'a bağladı. Killua hep bir şeylere bağlanma ihtiyacı olan bir çocuk. Yazının devamında bunu da açıklayacağım. İkinci kısım Zoldyck Ailesi. Çok kısa bi bölüm. 5-6 bölümden falan oluşuyor. Fakat hikâyenin geri kalanında etkili olacak suikastçi aileyi tanımak açısından büyük önem arz ediyor. Killua'nın ailesi olduğu için onu ve yaşantısını, içine kapanıklılığını tanıyıp Gon'a olan bu bağlılığını da daha iyi anlıyoruz. 3. kısım da Gökkubbe Arenası. Babası Ging'e ulaşmak isteyen Gon, babasının yaptığı Tamah Adası adlı oyunu almak için para kazanmak istiyor. Killua ile beraber Gökkubbe Arenası'na geliyorlar. Bu Arena avcıların dövüştüğü, kat kat yükselerek para kazandığı bir yarış alanı. Heyecanlıydı, fakat dizinin en heyecanlı kısmı değildi. Zaten ilerleyen bölümlerde daha buradaki dövüşlerin hiçbir şey olduğunu anlıyorsunuz. 4. kısım ise Yorknew City. Mafyaların ortaya çıktığı, açık arttırmaların yapıldığı, Kurupika'nın en güçlü haline ulaştığı, düşman olduğu Örümceklerle savaşmak için mükemmel bir Nen yeteneği geliştirdiği kısım. Dizinin bu kısmı daha çok Kurupika ve onun korumalığını yaptığı falcı bir kız etrafında dönüyor. İnsanların kehanetlerini şiirle yazan, mafyaların, Örümcek grubunun peşinde olduğu bir kız. Bu kısımda en sevdiğim karakterlerden biri Melodi olmuştu. Onun bu hale gelmesine sebep veren İlahi müziği dinlemeden önceki halini de görmek isterdim. Dizinin 5. kısmında Gon ve Killua Tamah Adası adlı oyunu almayı başarıp oyunu oynamaya hak kazanıyorlar. Gon'un babası Ging ve arkadaşları tarafından tasarlanan bu oyun sanal bir dünyada geçiyor gibi görünse de aslında her şey gerçek. Bir ölüm kalım savaşı. Oyunda karakterler 100 tane büyülü kartı toplamaya çalışıyorlar. Bazı kartların özel güçleri var. Işınlanmak, istediğin biriyle iletişim kurmak, iyileştirmek gibi. Güç dengelerinin alt üst olduğu, insanların kazanmak uğruna tüm değerlerini, düşüncelerini çöpe attığı her türlü entrikanın, satışın, koyuşun döndüğü bir kısım. Kartları toplama ve oyunun bitişine ulaşma kısmı eğlenceli ve heyecanlıydı. Fakat hâlâ daha dizinin en iyi kısmı değildi. ''En iyi kısmı ne?'' diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Evet, geldik en heyecanlı, en eğlenceli kısma. En güçlü düşmanların yer aldığı, ana karakterlerin ölüme yaklaştığı, öldüğü, yaralandığı, en zorlandığı kısma. Kimera Karıncalar. Kimera Karıncalar dünya dışından geldiği düşünülen bir varlık. Bu asalak böcekler insanları yiyerek besleniyorlar. Daha sonra oluşan mutant karıncalar önceki hayatında olduğu insanın özelliklerini taşıyor. Kimi geçmişini hatırlıyor, kimi hatırlamıyor. Fakat neredeyse hepsinde bir anı olarak oralarda kalıyor. Kimera karıncalar insani özellikler gösterdikçe ve daha insana benzeyen karıncalar var oldukça daha güçlü düşmanlar ortaya çıkıyor. Yenmesi ve savaşması zor düşmanlar. En güçlüleri de Kral'ın muhafızları. Pitou, Pofu ve Youpi. Kral Meruem'e duydukları saygı ve bağlılık onları daha güçlü ve daha gözü kara yapıyor. Buradaki savaşı, dövüşleri, heyecanı o kadar çok sevdim ki karakterlerin her birine ayrı bağlandım diyebilirim. Antikahraman sevici olarak Meruem'e aşık oldum. Onun da içinde bir yerde saf bir kalbi vardı. Şu sümüklü kıza karşı duyduğu bağlılıkta bunun bir örneğiydi. Aslında takıntısını oyına sanıyordu ama değildi, takıntısı rakibi olan kızaydı. (Adını unuttum kb.) En çetin savaşlar bu kısımda yaşandı. Eh tabi güçlü düşmanlara karşın çetin savaşlar vermek gerekir. Son kısma geçmeden önce dizinin bazı hayranlar tarafından pedofili karakter olarak anılan, psikopat sihirbazı Hisoka'dan bahsetmek istiyorum. Bir karakter hem kendinden bu kadar nefret ettirip hem de böylesine bir zevkle izletmeyi nasıl başarır ya? Sınırlarda yaşayan bir karakter. Bazen siyah, bazen beyaz. Çoğu zaman siyah. Kime düşman, kime dost asla belli olmayan bir duruşu olmayan bir karakter. Çıkarları nereye yakınsa ya da kendini nerede daha iyi hissediyorsa o tarafa kayıyor. O kadar güçlü ki o kadar güçlü yani. Geldik son kısma. Avcı Cemiyeti 13. Başkan Seçimleri. Bu kısımda adından da anlaşılabileceği Netero'nun ölümünün ardından Avcı Cemiyetine yeni başkan seçmek için seçimler yapılıyor. Bunun yanı sıra Killua ölümün eşiğinde olan Gon'u kurtarmak için uğraşıyor. Kimera karıncalarla olan savaş bitmiş, ortalık durulmuş. Yavaş yavaş sona yaklaştığımızı hissediyoruz. Hani bilmesem bile bu kısım son kısım herhalde derdim. Anime dizilerindeki finallerin bu kadar sakin bitmesine bayılıyorum. Her şeyin huzura ve çözüme kavuşması insana rahat bir nefes aldırıyor. Peki serinin en güçlü karakteri kimdi? Gon, Killua, psikopat sihirbaz Hisoka, avcı cemiyetlerinin başı Netero, örümceklerin başı Lucifler, Karınca Kralı Meruem... Hayır hiçbiri değildi. Bence serinin en güçlü karakteri Nanika'ydı. Gücünün bir sınırı yoktu. Nanika'nın gücü şöyle çalışıyordu. Karşısından 3 dilek diliyordu. Bazıları kolay şeyler, bazıları gerçekleştirilmeyek şeyler. Bana böbreğini ver, bana kalbini ver gibi. Kişi 3 dileği de yerine getirirse Nanika kendinden istenen bir şeyi -hiçbir sınır olmadan- yapıyordu. Eğer dilek gerçekleşmezse o ve sevdikleri ölüyordu. Böyle bir gücün karşısında hangisi durabilirdi ki? Nanika'nın kim olduğuna gelelim. Killua'nın küçük kız kardeşi. Zoldyck ailesi tarafından hapis tutulan, kendisinden korkulan bir kız. Daha doğrusu Nanika kardeşi değil. Alluka kardeşi. Nanika'da onun içerisinde yaşayan 2. benlik gibi bir Şey. Alluka ne kadar zayıf, güçsüz, kırılgansa Nanika tam tersine o kadar güçlü idi. Serideki en sevdiğim karakter oldu diyebilirim. Gon'u sevdim, fakat bazı yerlerde çok başına buyruk davranıp başını olmadık belalara sokması sinirimi bozdu. Gerçi o başını belaya sokmasaydı bu kadar heyecanlı sahneler izleyemezdik. Killua'nın içine kapanıklılığını ve yalnızlığını, birine olan bağlılığını kendime benzettim. Serideki en fazla bağ kurduğum karakterdi. Evet yazının sonuna gelirken Killua'nın bir şeylere bağlanma ihtiyacından bahsedeceğim. Seri boyunca hayatındaki tek arkadaşı Gon'a bağlanıyor. Ailesinden kopmasını sağlayan, onu o tutsaklıktan çıkaran Gon'a. Fakat her ne kadar iyi niyetle de olsa Gon'a da tutsak kalıyor. Hayatını ona adıyor, ona ve onun isteklerine. Kendini umursamıyor, özgür olamıyor. Özgür olduğunu düşünüyor ama özgür değil. Finalinde Gon'la yolları ayrılıyor, fakat yine de Killua özgür kalmış sayılmaz. Bu sefer de kendini kız kardeşi Alluka ve onun 2. benliği olan Nanika'ya adıyor. Yine bir bağlılık... Bunun sebebi de Killua'nın suikastçı bir aileden gelip yalnızlığa itilmiş olması aslında. Öldürmek için doğmuş olan bu genç çocuk yaşatmak istiyor. Bunu da sevdiklerine derinden bağlanıp kendini unutup feda ederek yapıyor. Bu kadar uzun bir yazı olacağını tahmin etmezdim, dizi o kadar uzun sürdü ve beni kendine bağladı ki konuştukça konuşasım geldi.