(@) - Raf

kalli 8 months ago

Her (Aşk) filminin yönetmeni Spike Jonze'den izlemesi beni memnun eden, sizi de memnun edeceğinizi düşündüğüm bir filmle geldim. Adaptation! Yer yer sakin ve komik, yer yer suça bulanan, çoğunlukla derin ve bir o kadar da karmaşık sayılabilecek bir film Adaptation.…devamıHer (Aşk) filminin yönetmeni Spike Jonze'den izlemesi beni memnun eden, sizi de memnun edeceğinizi düşündüğüm bir filmle geldim. Adaptation! Yer yer sakin ve komik, yer yer suça bulanan, çoğunlukla derin ve bir o kadar da karmaşık sayılabilecek bir film Adaptation. Dikkatli izlerseniz sahne kaçırmazsınız ama sahne kaçırırsanız da çok şey kaçırırsınız. Ters Yüz'de bir kitabı senaryolaştıramama sürecini izliyoruz. Evet, yanlış okumadınız. Senaryolaştırma süreci değil, senaryolaştıramama süreci. İronik bir şekilde bir kitabın neden senaryolaştıralamadığını o kitabı da filme dahil ederek ve de kendini filmin başrolüne koyarak anlatıyor Charlie Kaufman. 'Charlie Kaufman kimdir?' diye soracak olanlar ya da merak edenler için hemen cevaplayayım. Bu filmin senaristi oluyor kendisi. Charlie Kaufman 'Orkideler' adlı -kitabın adı başka bir şey de olabilir, filmde böyle geçiyor- bir kitabı senaryolaştırmak istiyor, fakat klişelere kapılmak istemediği, farklı bir şeyler yapmak istediği için bunu bir türlü başaramıyor. Sonra aklına bu fikir geliyor. Bu yaşadığı sancılı süreci bir film senaryosuna dönüştürmek. Oldukça özgün ve ilgi çekici bir fikir bence. Filmde hem Orkideler adlı kitabın yazılış sürecini, kitabın yazarı Susan Orlean'ı, kitaptaki ana karakter John Laroche'yi ve de Charlie Kaufman'ın senaryoyu yazmak için harcadığı çabayı eş zamanlı olarak izliyoruz. Biraz kafa karıştırıcı olabilir, bütününü toplayınca yazının başında da dediğim gibi eğlenceli ve derin bir senaryo olarak çıkıyor karşımıza film. Kitap hakkında konuşmazsam yazı eksik kalır. Hoş, kitabı bilmiyorum. Adını da ilk defa duydum, ama bu filmin ortaya çıkmasına sebebiyet veren kitaba bir cümle de olsa değinmemek olmaz. Kitabın ana karakteri -filmde bu ismi Chris Cooper canlandırıyor- John Laroche çiçeklere, bataklık çiçeklerine, nesli tükenmekte olanlara takıntılı, çılgın ortayaşlarda bir adam. Sadece çiçeklere değil tabii takıntısı. Kaplumbağalara, deniz canlılarına, kurda, kuşa, böceğe. Kısacası doğaya takıntılı. Fakat hiçbir takıntısı da öyle çok uzun sürmüyor. Bir şeyi takıntı haline getiriyor, tüm varını yoğunu o şeyi araştırmaya, bulmaya, toplamaya, gözlemlemeye adıyor. Sonra bir anda bırakıp başka bir şeye yöneliyor. Bir şeylerden bu kadar çabuk vazgeçmesi kitabın yazarını şaşırtmış ama beni pek şaşırtmadı. Ben de böyleyim, tık diye keserim bir şeyleri. Aniden, kılçıksız, geri dönüşü olmayacak şekilde. Neyse kitaptan bahsettiğimize göre asıl konumuza filme geri dönelim. Pek de bahsedecek bir şeyim kalmadı, ama son olarak filmde Charlie Kaufman'ın ikiz kardeşi olarak gösterilen Donald'a değinmeden geçmek istemem. Kaufman'ın gerçek hayatta bir ikizi yokmuş, yani bu karakter film için yaratılmış. Bence Charlie Kaufman, kendinin zıttı olan Donald karakteriyle olmak istediği ya da istemediği yönünü de izleyiciye göstermek veyahut kendine göstermek istedi. Donald Charlie'ye göre daha özgüvenli, daha dışa dönük bir karakterdi. Aralarında senaryo yazmak ve klişeliklerle ilgili ufak tefek sürtüşmeler de yaşandı. Bence izlediğimiz bu sürtüşmeler karakterin kendi içerisinde yaşadığı tartışmalardı. Fakat bu düşünce farklılıklarını tek bir karakter üzerinden iki yönlü anlatmak yerine kendine film içinde bir ikiz yaratıp farklı karakterler üzerinden anlatmayı tercih etmiş. Başarılı bir tercih olmuş. Nicolas Cage'de iki farklı rolde başarılı bir oyunculuk sergilemiş.

kalli 9 months ago

Aforizmalar

Franz Kafka

46 Gönderi

Elinize aldığınız gibi bitirebileceğiniz, fakat sonrasında kendini içinde geçen sözler üzerine düşünürken bulacağınız Franz Kafka kitabıyla geldim; Aforizmalar. Öncelikle kitaptan söz etmeden önce aforizma nedir ona bir bakalım. Anladığım ve bildiğim kadarıyla açıklayacağım bu kelimeyi; ''Az konuş, öz konuş.'' Yani…devamıElinize aldığınız gibi bitirebileceğiniz, fakat sonrasında kendini içinde geçen sözler üzerine düşünürken bulacağınız Franz Kafka kitabıyla geldim; Aforizmalar. Öncelikle kitaptan söz etmeden önce aforizma nedir ona bir bakalım. Anladığım ve bildiğim kadarıyla açıklayacağım bu kelimeyi; ''Az konuş, öz konuş.'' Yani aforizma az sözle derin anlamlar yaratmak anlamına gelir. Franz Kafka'da bu eserinde düşüncelerini dışavurmuş, az konuşup öz yazmıştır. Cümlelerinin bazılarının anlamları çok açıkken, bazı sözlerini çözmek için Kafka'yı iyi tanımak, içindeki derin anlamı iyice kavramak gerekir. Daha önce Kafka okuyanlar ya da Kafka'yı tanıyanlar bilir; onun çektiği yalnızlık sancısını, varoluşsal acıları. Eh, böylesine bir eserde de bunları görüp hissetmemek mümkün müdür sizce? Kitaptaki sözler Tanrı'yı, cenneti, iyiliği ve kötülüğü, ahlakı, erdemi, yalnızlığı, varoluşu anlatır. Her sözün altında derin bir anlam yatar. Kimi açık, kim kapalı... Sevdiğim birkaç aforizma hakkında konuşup yazıma son vermek isterim. ‘‘Kirli bir camdan bakıp, her şeyi herkesi kirli sanıyorsunuz.’’ Aklıma şu hikâyeyi getirdi bu söz. Kadının biri bir gün evinin penceresinden karşı apartmana doğru bakmış, kocasına karşıdaki kadının ne kadar pis olduğunu, lekeleri buradan bile görebildiğini anlatmış. Bu böyle birkaç gün devam etmiş. Yine bir sabah kadın uyanmış, pencerenin önüne gitmiş ve tertemiz görmüş. ''Aaa bak bugün temizlemiş.'' demiş kocasına. Kocası da gülümseyerek ''Hayatım ben erkenden kalkıp camlarımızı güzelce sildim." diye cevap vermiş. Yani kıssadan hisse şudur ki; kendi camınızı silmeden başkalarının lekelerini görmeye çalışmayın. Bakış açısını değiştirmeyip dünyaya at gözlüğüyle bakan, penceresini silmeyen herkes dünyayı kirli görmeye mahkumdur. ‘‘Benim yalnızlığım insanlarla dolu.’’ İçinde 'aha ben!' diyebileceğim bir söz varsa o da budur. Kalabalıklar içinde yalnız olmak, yalnız hissetmek. Çevremde çok insan var, ama kendimi yalnız hissediyorum. Yalnızlığıma çok insan doldurdum... ‘‘İki çeşit şeytan vardır: rütbesi alınmış melek, atanarak terfi etmiş insan..’’ Kitaptaki en güzel aforizmalardan biri. İnsan okuyunca memleketin halini, atanmış şeytanları düşünüp bir iç çekiyor. Günümüz Türkiyesini özetleyen bir aforizma aslında. Her konu nasıl siyasete geliyor, demeyin. Gelmeli, nokta. Acaba şeytan, şeytanlığa terfi etmiş insanlara bakıp ders alıyor mudur? Veyahut ''yav bunlar varken benim işim ne?'' diyor mudur? Kitapta kendinizi bulabileceğiniz, üzerine uzun uzun düşünebileceğiniz bazen buruk bir gülümseme atacağınız, bazen de hüzünleneceğiniz bir çok söz bulabilirsiniz. İsterseniz başucu kitabı yapın, isterseniz bir çırpıda okuyup sonra üzerine düşünün. Her şekilde okuması tat veren bir eser.

kalli 9 months ago

Profesör

Charlotte Bronte

1 Gönderi

Dünya Klasikleri'ne Charlotte Bronte'nin Profesör adlı romanıyla devam ediyorum. Kitap yazarı ilk kez tanıdığım eseri oldu. Pek fazla da bir eser yayımlamamış, daha sonra -sırası ne zaman gelir bilmiyorum- Jane Eyre'yi de okumak istiyorum. O kitabın da adını birkaç yerde…devamıDünya Klasikleri'ne Charlotte Bronte'nin Profesör adlı romanıyla devam ediyorum. Kitap yazarı ilk kez tanıdığım eseri oldu. Pek fazla da bir eser yayımlamamış, daha sonra -sırası ne zaman gelir bilmiyorum- Jane Eyre'yi de okumak istiyorum. O kitabın da adını birkaç yerde duymuş, kimin olduğuna bakmaya ya da okumaya hiç yeltenmemiştim. Neyse, şimdi konumuz Jane Eyre değil, Profesör. Yazarın yazı diline aşina olmak adına örnek olabilecek bir eser olup olmadığını kestiremitorum. Sadece onunla tanıştığım eser olmasından dolayı değil, yazarın ilk yazdığı eser olmasından da kaynaklı bu durum. İlk yazdığı eser, ama aynı zamanda son yayımlanan eseri. Profesör kitabı, Bronte'nin ölümünden yaklaşık 2 yıl sonra eşinin izniyle yayımlanmış. Çünkü yayınevlerinden red yemiş ilk yayımlamak istediği zaman. Bu durum onu başka türlü yazmaya itmiş midir acaba? Bu kitabın dilinden bahsetmem gerekirse en başta şunu söyleyebilirim. Ağır bir eser. Lâkin bu ağırlığı dilin yapısından ya da çeviriden kaynaklı bir ağırlık olarak düşünmeyin. Direkt Bronte'nin uslübünün ağırlığından bahsediyorum. Derin ve psikolojik tahliller sunuyor, uzun cümleler diyaloglar kuruyor. O diyaloglara düşündüren şeyler, felsefi yorumlar katıyor, bu da eseri ağırlaştırıyor. Tabii çok da garipsemeye gerek yok. Zaten 'Dünya Klasiği' diye adlandırılan eserlerin neredeyse hepsi böyle değil mi? Kitabın merak ettiren ya da 'bir an önce sonunun gelmesini istiyorum, ilerleyen sayfalarda olacaklar için heyecanlıyım.' dedirten biri tarafı yok. Sadece kendimi derin analizinin içine bırakıp, Profesör'ün yaşamına ve düşüncelerine bırakıp okudum. Ne bir beklentiye girdim, ne de... De'si yok. Kitabın konusundan söz etmezsem yazım eksik kalacak gibi hissediyorum. Kitabın ana karakteri William Crimsworth, geleceğini şekillendirmek için çıkış yolu arayan genç bir adamdır. Avam tabakasına karışmak yerine zengin ve soylu bir adam olan ağabeyi Edward Crimsworth'un yanına yerleşir ve burada katip olarak çalışmaya başlar. Edward Crimsworth'un kibirli bir adam olması ve baskıcı tavırları aralarındaki zaten gelişmemiş olan kardeşlik ilişkisini iyice yıpratır ve William'ın oradan ayrılmasına sebebiyet verir. William oradan ayrıldıktan sonra Belçika'ya gider ve bir okulda İngilizce öğretmenliği, profesörlük yapmaya başlar. Böylece karakterimizin asıl hikâyesi başlamış olur. Zira orada sadece bir eğitimci olarak yer almaz. Öğrencileriyle ve diğer öğretmenlerle olan ilişkisi ona kendi hakkında düşünme fırsatı verirken kim olduğunu tartmasına da yardımcı olur. Eh tabii burada romantizm ile de tanışır. Anladığım kadarıyla -bundan çok emin değilim, bir yerlerde okuduğum bilgiler ışığında hareket ediyorum- yazar diğer kitaplarında romantizm yoğun olarak kullanmış. Aşkı bir tema olarak ele almış. Fakat bu kitapta romantizm daha sığ, daha yüzeysel. Bireylerin akıl uyuşmalarına ve birbirlerini tanımalarına, sınırlarını keşfetmelerine ve birbirlerini tanıtmalarına yönelik bir romantizm. Romantizmi hangi karakterle tadıyoruz peki? Frances karakteriyle. Frances okulda el işi derslerine giren bir öğretmendir. William'dan İngilizce dersi almayı talep eder, William teklifini kabul eder. İkili arasındaki elektriklenmede bu derslerle başlar. Frances karakteri, kadının toplumdaki yerinin bir tasviridir. Feminist bakış açısına ayna tutan, pencere açan bir karakterdir aslında. Eğitimin, meslek sahibi olmanın, kendini daha fazla ve daha fazla geliştirmenin kadınlar üzerindeki önemini ve etkisini bu karakterle sunar Charlotte Bronte. William Crimsworth düşüncelerinde boğuladursun biz kitabın sözünü ettiği başka bir duruma değinelim. O da kültür çatışması. Kitapta ara ara kültür çatışması, iki ülkenin karşılaştırması gibi şeyleri görürüz. Belçika ve İngiltere. Fakat bu karşılaştırmayı iki ülkeden birini yererek ya da daha üstün göstererek yapmaz. Akıllıca ve mantıklı sayılabilecek argümanlarla yapar. Gelelim kitabımızın baş karakteri William Crimsworth'a. Daha önce de gelmiş, yukarılarda karakterden söz etmiştim ama şimdi karakterin bana hissettirdiklerinden söz etmek istiyorum. Karakteri sevemedim, yani nefret etmedim tabii ama sevemedim de... Bunun sebebi karakterin bana biraz sığ gelmesi oldu. Kendi düşüncelerinde boğulup, derin analizler, felsefi yorumlar sundu. Lâkin kurduğu diyaloglarda bir sığlık vardı. Burada okuduğum bir yorumda kitabı Frances'in ağzından okuma isteğini sunmuş bir kullanıcı. Bence güzel olabilirdi.

kalli 10 months ago

Vahşetin Çağrısı

Jack London

51 Gönderi

AAAUUUUUUU🐺 YAŞASIN IRKIMIZ ÇİNE BEDEL KIRKIMIZ SÖYLENİR TÜRKÜMÜZ ÇAĞLARDAN ÇAĞLARA! ''Bu giriş ne alaka?'' demeyin, kurt murt görünce benim Türkçülük damarlarım kabardı. AUUUUUUUU! Tamam tamam, çok uzatmadan kitaba geçelim. Buck, konakta yaşayan evcil yaşama alışmış, dış dünyayı tam anlamıyla tanımayan…devamıAAAUUUUUUU🐺 YAŞASIN IRKIMIZ ÇİNE BEDEL KIRKIMIZ SÖYLENİR TÜRKÜMÜZ ÇAĞLARDAN ÇAĞLARA! ''Bu giriş ne alaka?'' demeyin, kurt murt görünce benim Türkçülük damarlarım kabardı. AUUUUUUUU! Tamam tamam, çok uzatmadan kitaba geçelim. Buck, konakta yaşayan evcil yaşama alışmış, dış dünyayı tam anlamıyla tanımayan bir köpektir. 'Altına Hücum' döneminde büyük köpekler değerlenir. Konağın bahçıvanı Buck'ı kaçırıp satar, satılıp kızak köpeği yapılan Buck dış dünyayı, acımasızlığı tanır ve yüzleşir. Kitap yalnızca bir köpeğin gelişimini, değişimini değil; özgürlüğü, tutsaklığı, köleliği, gücü, zayıflığı, şiddeti, merhameti, direnişi, uyanışı da anlatır. Derin bir felsefik yorum sunar. Kitap bir köpeği anlatır, ama insanı duygular, davranışlar, düşünceler taşır. Jack London sanki bütün bunları yaşamış ya da yaşayan birine tanık olmuşta kitap daha farklı, daha sert, daha vahşi olsun diye köpeklere uyarlamış gibi. Okurken o hissiyatı verdi bana. Buck, doğadaki yaşamında ya acımasız ya da aptal sahiplerin eline düşüyor. Tek sevdiği sahibi onu son sahiplenen John Thorton oluyor. John, merhametli, sevecen oldukça iyi kalpli bir adam. Buck John'a bağlanıyor, John'da Buck'a aralarında sarsılmaz derin bir sadakat oluşuyor. Fakat Buck onun yanında da kalmayı tercih etmiyor, çünkü çoktan özgür olmaya, vahşi doğaya, gücünü göstermeye alışmış. Bu da atalarından içgüdüsel olarak gelen özgürlük arayışının bir yansıması aslında. Atalardan içgüdüsel olarak gelen duygular davranışlara gelmişken bunun üstünden Buck'ın değişimini, içindeki vahşi tarafın uyanışından bahsedelim biraz. Buck, kızak köpeği olduğunda kölelikle tanışıyor, arka planda kalıyor, şiddet görüyor, eziliyor. Fakat pısıp kaderine razı gelmek yerine kendini ezmeyi çalışanlara dişini göstermeyi, gerektiği yerde de ezmeyi tercih ediyor. Bu da aslında her ne kadar bu yaşama alışkın olmasa da doğası gereği kendisini korumayı, saldırganlığı içinde taşıdığını gösteriyor. Buck'ın yaşadığı her olay, yediği her sopa, karşılaştığı her zorluk kavga ettiği her köpek onu daha güçlü, daha sert yapıyor. İçindeki vahşi Buck'ı uyandırıyor. Buck köleyken liderliği ele alıyor, tutsakken özgür oluyor. Bütün bunları kendi çabasıyla elde ediyor. Buck'ın değişimini yükselişini okuyunca aklıma şu söz geldi: "Bir bakmışsın Yusuf kuyuda zordadır, bir bakmışsın Yusuf Mısır'a sultandır." Sert kışı okurken bile hissettiren, betimlemesiyle uslübüyle, şiddeti, kavgayı, direnişi, hikâyeyi anlatma tarzıyla karakterle empati kurmayı sağlayan eser bir çırpıda okunabilecek bir yazı diline sahip. O kadar sürükleyici ki... Kitabı bir kez elinize aldığınızda sonunu görene, daha doğrusu okuyana kadar bırakmak istemeyeceksiniz. Vahşetin Çağrısına kulak verin. Çünkü o çağrı içimizde saklı kalmış duygulara, ruhumuza da sesleniyor. Bir uluma duyarsanız sakın korkmayın, kim bilir Buck bir yerlerde direnişini gösteriyordur... Ya da direnişi, uyanışı anlatan başka Buck'lar vardır...

kalli 10 months ago

Felatun Bey İle Rakım Efendi

Ahmet Mithat Efendi

12 Gönderi

Bugün yazı makinesi Ahmet Mithat Efendi'nin bir eseriyle geldim. Kitabı bitireli uzun sayılabilecek bir zaman oldu, ama iş güç, başka şeyler derken ancak bu yazıyı yazmaya vakit bulabildim. Tanzimat döneminde verilen çoğu eser gibi doğu-batı sentezlemesi yapan eser, bunu iki…devamıBugün yazı makinesi Ahmet Mithat Efendi'nin bir eseriyle geldim. Kitabı bitireli uzun sayılabilecek bir zaman oldu, ama iş güç, başka şeyler derken ancak bu yazıyı yazmaya vakit bulabildim. Tanzimat döneminde verilen çoğu eser gibi doğu-batı sentezlemesi yapan eser, bunu iki karakter üzerinden yapıyor: Felatun Bey ve Rakım Efendi. İlk olarak Felatun Bey'i ele almak isterim. Felatun Bey, alafranga adetlerle büyümüş, Batılılaşmayı gezmek, tozmak, eğlenmek sanan, kültürel açıdan kendini pek geliştirememiş bir gençtir. Osmanlı'daki aydınları temsil eder. Fakat Batılılaşmayı yanlış anlayan sözde aydınları... Dönemimizin sosyal medya fenomenleri işte. İyi giyinip çok para harcayıp birkaç güzel kızla takılınca adam oldum sananlardan. Sıra geldi Rakım Efendi'ye. Bu arada şu bilgiyi de vermek isterim: Kitaptaki olay genel anlamda Rakım Efendi üzerinden ilerliyor. Felatun Bey, bazı zamanlar hikâyeye dahil oluyor, entrikalar falan oluyor, öyle işte. Neyse, Rakım Efendi'den bahsedelim. Tam anlamıyla Felatun Bey'in zıttı bir karakter. Ne geleneklerinden tamamıyla uzaklaşmış, ne de Batı'nın adetlerini tamamen reddetmiş. Kültürlü, bilgili, iyi Fransızca konuşan, örnek bir genç. İdeal Osmanlı aydını. Ahmet Mithat kitapta Rakım Efendi'ye övgülere boğarken, Felatun Bey'i de taşlayacak fırsatları kaçırmıyor. Fakat bu taşlamayı sert bir şekilde yapmak yerine eğlenceli bir üslup ile yapıyor. Üslup demişken, kitabın dilinden ve anlatımından bahsetmemek olmaz. Eser yalın bir dile sahip. Dili ağır olmadığı için akıcı bir okuma sağlıyor. Tabii yer yer yazarın doğrudan okuyucuya hitap etmesi, sorular sorması ya da okuyucu soruyormuşçasına cevap vermesi hikâyeyi bölse de, bu tarz anlatımları sevenler için eğlenceli bir okuma oluşturmuş. Ben yazarın benimle konuşmasını sevdim. İçimden geçen sorulara doğrudan bana — yani bir okuyucuya — hitap ederek cevap vermesi farklı ve eğlenceli bir tarzdı. Şimdi de kadın temsili açısından kitabın en dikkat çeken karakterine değinmek istiyorum: Canan. Canan karakteri bence Ahmet Mithat Efendi'nin kadınlara olan bakış açısının dışavurumu. Canan, Rakım Efendi tarafından — fiyattan çok emin değilim — 200 liraya satın alınan bir cariye. Cariyenin ne olduğunu da bilirsiniz herhalde. Fakat kendini gelişime kapatmamış, hem zeki hem de öğrenmeye açık bir genç kız. Sadece güzel değil, aynı zamanda çok da akıllı. Piyano eğitimi alıyor, dil öğreniyor, okuyor, ediyor... Rakım'ın aklındaki ideal kadın profilini oluşturuyor Canan. Rakım ne kadar örnek bir erkekse, Canan da o kadar örnek bir kadın. Ahmet Mithat Efendi, Canan karakteriyle kadınların eğitim almasının önemini vurgulamış. Kitaptaki aşk meselelerine gelmek isterim. Çünkü kitapta erkek karakterlerinin kadınlarla kurduğu ilişki de çok önemli bir yer tutuyor. Felatun Bey, kadınlarla hep yüzeysel birliktelikler kuruyor. Aşkı oyuncak sanıyor, kadınları parasıyla etkileyebileceğini düşünüyor. Bu hoppalığı ve savurganlığı, sadece alemde kötü bir izlenim bırakmasını sağlamıyor, aynı zamanda her seferinde onun başını belaya sokuyor. En sonunda tüm malını mülkünü bir kadına yedirip ortada dımdızlak kalıyor. Rakım Efendi ise kitaptaki kadınların hayalindeki ideal erkeği oluşturuyor. Onun her kadına boncuk dağıtmaması, züppe olmaması daha da ideal hâle getiriyor. Felatun'la eğlenilir, Rakım'la evlenilir kısacası. Rakım gönlünü Canan'a kaptırıyor, Jan da Rakım'a. Jan'ın Rakım'a duyduğu sevda sebebiyle yataklara düşmesi beni birazcık üzmüş olabilir okurken. Allah kimseyi böyle bir sevdaya düşürmesin. Acaba kitaplarda mı abartılıyor? Yoksa gerçekten yataklara düşüp ölüme yaklaşacak kadar sevenler var mıdır? İntihardan söz etmiyorum. İstemsizce yemeden içmeden kesilen, bu sebepten ötürü hasta olan, dermanı kalmayan... Eser sadece birbirine zıt iki adamı ele almıyor. Okuyucuyla sohbet ediyor, doğu-batı karşılaştırması yapıyor, yanlış Batılılaşan insanları eleştiriyor, kültürlü olmanın önemini vurguluyor, aşkın yüceliğini gösteriyor. Ahmet Mithat, satır aralarında sorduğu sorularla yazara hangi karakteri daha çok sevdiğinden ziyade hangi karaktere benzediğini sorgulatıyor. Peki ya siz kimsiniz? 'Hayat bu kadar ciddiye alınmaz.' diye düşünen eğlence düşkünü Felatun Bey mi? Yoksa eğlenceyi dozunda yaşayan, kendini her alanda geliştirmeye çabalayan, kültürlü ve bilgili olmaya birçok şeyden daha fazla önem veren Rakım Efendi mi?

kalli 10 months ago

inanamıyorum arkadaşlar şöylesine uğradığım uygulamada bir yaşıma daha girdim. yeni yaş dileklerim; 1- çok huzur 2- hiç stres 3- malum şahıs istifa ve partisinin yok olması. 4- ali koç istifa

kalli 10 months ago

Siccin 3: Cürmü Aşk

Alper Mestçi

24 Gönderi

Türk korku filmlerinin klişeliklerine hepimiz alışmışızdır. Bir insan gelir, cinlerle iş birliği yapıp büyü yaptırır. Cinler tüm aileye musallat olur, herkes ölür ya da delirir. Hikâye biter. Peki hiç 'tam tersi bir durum olursa nasıl olurdu?' diye düşündünüz mü? Alper…devamı

kalli 10 months ago

Casus

Joseph Conrad

2 Gönderi

Modern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan…devamıModern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan bir adamdır. Kitabın ilerleyen kısımlarında aslında bunun böyle olmadığı, kendisin devlet ajanı olduğu ve gerçekleştirdiği ya da gerçekleştireceği terör eylemlerinin hükümet tarafından verildiği ortaya çıkar. Kitap, ilk kısmıyla hem Verloc karakterini tanıtırken, hem de politik bir değerlendirme, eleştiri yapıyor. Tüm gücü elinde bulunduran hükümetin ne denli zararlı olabileceğini de gözler önüne seriyor aslında. Devletin gücünün terörizmle birleştiği noktada halkın görebileceği zararlar sert bir şekilde okuyucuya yansıtılıyor Kitabın orta kısımları ise bombalı eylemin bir şekilde gerçekleşmesi sonucunda hayatını kaybeden Stevie'ye odaklanıyor. Stevie, Mr. Verloc'un kayınbiraderi. Biraz saf, iyi niyetli genç bir çocuk. Eniştesine de çok bağlı. Eniştesinin onu tüm hırpalamalarına rağmen çok saygı duyuyor ve çok seviyor. Belki bu saygı korkudan, belki de baba eksikliğinden geliyor. Sebebi ne olursa olsun sonucunda bu sevgi ona en büyük zararı verip hayatına mâl oluyor. Stevie'nin saflığı ve yaşadıkları bizlere insanın seçimlerinin ve iyi niyetinin kurbanı olabileceğini saf bir şekilde gösteriyor. Acı verici bir son... Kitabın son kısmı ise Stevie'nin ölümü sonucu ablası Mrs. Verloc'un yaşadığı depresyona, bunalıma kocası Mr. Verloc ile yaşadığı çatışmalara, kavgalara odaklanıyor. Kitabın içsel olarak en sert kısımları da bu bölümde yaşanıyor. Karakterlerin kişisel düşüncelerine derinlemesine dalıyor, onların zihinlerindeki en karanlık eylemleri ortaya çıkıyor. Zihin süzgecinden geçmeyen eylemlere perde açıyor. Bireysel sorumluluk, siyasi manipulasyon, terörizm, devlet gücü, insanın karanlık yüzü gibi konuları ana başlığı yapan Casus romanı derinlemesine politik ve psikolojik analiz sunmayı da ihmal etmiyor.

kalli 10 months ago

Diriliş

Lev Nikolayeviç Tolstoy

11 Gönderi

Adalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece…devamıAdalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece geçirir. Bir daha görüşmezler. Yıllar sonra görev yaptığı mahkeme salonunda sanık mahkemesinde Maslova'yı cinayet suçundan yargılanırken gören Nehludov, mahkemenin aksine Maslova'nın suçsuz olduğunu düşünmektedir. Bir yandan da geçmiş için vicdan azabı çeken Nehludov, Maslova'nın özgür kılınması için çabalamaya başlar. Maslova için uğraştıkça çürümüş ve yozlaşmış adalet sistemine daha çok tanık olur. Nehludov, duyduğu vicdan azabıyla çıktığı bu yolda içindeki iyiliği keşfeder. Yardıma ihtiyacı olanın sadece Maslova değil, birçok mahkumun, birçok alt tabaka insanının olduğunu keşfeder. Duyarsızlığını ve erdemsizliğini keşfetmesi yüzüne tokat gibi çarparken bu gerçeği değiştirmek ahlaki olarak dirilmek ister. Maslova'yı özgür kılmak istemesi aslında bir nevi vicdanını serbest bırakması ve şu ana dek duyduğu tüm suçluluk duygularını ve hatalarını özgür kılması demektir. Roman sadece hukuki adalet terazini değil, içsel hesaplaşmanın terazisini de içerir. Tolstoy, Diriliş kitabıyla yalnızca çürümüş adalet sistemini değil, mahkemeleri, kiliseleri, bürokrasiyi, soyluları, üst tabakayı da ağır bir şekilde eleştirir. Maslova'nın mahkumiyeti üzerinden çürümüş sisteme ayna tutar. Hapishanelerde yaşanan olayların da bir anlatımı vardır. Yine aynı bilgelik ve sert tutumla. Kitap ayrıca kadınların yaşadığı zorluklara ve toplum içindeki konumuna da yer verir. Hele Maslova gibi kimsesiz, alt tabakadan bir kadınsa... Erkek egemen toplumda yaşamaya çalışan bir kadın. Sistemin yarattığı eşitsizliğe de güçlü bir yargı var. Diriliş yalnızca bir mahkeme romanı değil, ahlaki uyanıştır. Ve Tolstoy bu kitabıyla şu soruyu sordurtur: İşlenen bir suç sadece bireye mi aittir, yoksa sisteme mi? Sistemin dayattığı ve yaşattığı şeyler bireyi suç işlemeye sürüklüyorsa bundan nasıl ve ne derecede yargılanmalıdır? Tolstoy'un yarattığı Nehludov karakterinin çürümüş sisteme ışık tutarken, kaybedilen adaleti geri getirme ve yeniden diriltme çabası. Eşitsizlik ve adaletsizlik... Mükemmel bir sistem eleştirisi. Kitabın bir ağırlığı olsa da kendini rahat rahat okutuyor.

kalli 10 months ago

Küçük Gün Işığım

Jonathan Dayton

62 Gönderi

Şöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte…devamıŞöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte şimdi buradayım. Michael'i aylar sonra yeniden izleme mutluluğuna eriştiğim anda onu intihar edip ölümden dönmüş depresif bir karakter olarak görmek birazcık yüreğimi cız etti açıkcası. Fakat en azından bir beklentimi de dolaylı olarak da olsa tatmin etti. Yani neden böyle bir düşüncem var bilmiyorum, ama ben sitcomların en eğlenceli ve vurdumduymaz karakterlerinin finalde intihar ettiklerini hayal ediyorum. Böyle bir beklentiye giriyorum. The Office Micheal, Modern Family Phil, Friends Joe gibi. Konudan saptım daha başından. Film hakkında konuşmaya devam edeyim. İlk yazıda Steve Carell'i odaklanarak girdim ama film onun etrafında dönmüyor. Sadece ailenin bir parçası, bu hikâyede bir şekilde yeri olan biri. Evet size ailemizi tanıtmak isterim. Ailemiz sıradan gibi görünen ama farklı farklı karakterleri içerisinde barındıran eğlenceli sayılabilecek bir Amerikan ailesi. İyi niyetli bir şekilde başarıya endekslenmiş takıntılı bir baba, aileyi çekip çevirmek için canını dişine takan bir anne, (anne karakteri çok da yabancı değil kimseye, zaten çoğu anne böyle değil midir?) intihar edip ölememiş, depresif bir dayı, eroin bağımlısı bir dede, savaş pilotu olana dek suskunluk yemini etmiş ergen ağabey ve Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya gönülden bağlılık gösteren, evin masum küçük kızı Olivia. Olivia, Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya katılmaya hak kazanınca aile, eski her an yolda kalmaya hazır ve nazır bir minibüsle California'ya doğru yola çıkarlar. İşte bu noktada olaylı, heyecanlı, dramatik ve de kimi zaman eğlenceli bir yol hikâyesi başlar. Yol hikâyeleri içeren filmleri sevdiğim için bu filmde hoşuma gitti. Yolun sıradan gitmemesi, farklı farklı olaylara şahit olmamız beni mutlu etti. Eğer siz de yol hikâyelerini seviyor ve dramanın içerisinde sevimli, eğlenceli bir şeyler arıyorsanız bu filmi izleyebilirsiniz. Birbirlerine bir noktada benzeyen fakat bir o kadar da farklı olan tipleri görmek çok güzeldi. Hele filmin sonunda ailenin hep beraber dans etmesi, birlik olmaları o kadar hoştu ki... Gülümsemeden edemedim. Film biraz depresif gibi görünüyor, draması ağırlıklı gibi. Yani karakterlerin tavırlarından ötürü. Lâkin kesinlikle sevimli, hoş, güldürebilen bir film. Aileden biraz daha bahsetmek istiyorum. 'En çok şu karakteri sevdim.' diyebileceğim bir karakter olmadı. Hepsinin derdi de oyunculuğu da aynı şekilde geçti bana. Babanın kötü niyetli olmasa da bu kadar takıntılı olması sinirimi bozdu. Sal abi ya! Dünya böyle yaşanmaz. Kaybetmekte var kazanmakta. Büyükbabanın da söylediği gibi: ''Sen o cesareti gösterdiğin için kazanansın.'' Yani söz tam olarak böyle olmayabilir, ama yakındı. Neyseki o takıntısını kızının mutluluğu için kırması güzeldi. Ağabeye yani Dwayne gelince tipik bir ergen olsa da disiplinine ve azmine hayran kaldım vallahi. Frank dayının çökük omuzları, depresif ruh hali içimi kararttı vallahi. Neyseki bu durumu pek de uzun uzun yansıtmadı. Michael'ımı Scott'umu böyle görmeye alışkın değilim. Karakterler hakkında daha fazla söylenecek söz yok. Yarışmadaki kızları görünce çok afedersiniz ama çirkinliklerinden gözüm kanadı. Kadınsı kıyafetler, abartılı saçlar ve makyajlar... Aman Allah'ım tam bir rezaletti. Sevimli kız çocuklarını ne hale sokmuşlar ya. Hepsi birbirinden kötüydü.