(@) - Raf

Türk korku filmlerinin klişeliklerine hepimiz alışmışızdır. Bir insan gelir, cinlerle iş birliği yapıp büyü yaptırır. Cinler tüm aileye musallat olur, herkes ölür ya da delirir. Hikâye biter. Peki hiç 'tam tersi bir durum olursa nasıl olurdu?' diye düşündünüz mü? Alper…devamı

kalli 1 year ago

Casus

Joseph Conrad

2 Gönderi

Modern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan…devamıModern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan bir adamdır. Kitabın ilerleyen kısımlarında aslında bunun böyle olmadığı, kendisin devlet ajanı olduğu ve gerçekleştirdiği ya da gerçekleştireceği terör eylemlerinin hükümet tarafından verildiği ortaya çıkar. Kitap, ilk kısmıyla hem Verloc karakterini tanıtırken, hem de politik bir değerlendirme, eleştiri yapıyor. Tüm gücü elinde bulunduran hükümetin ne denli zararlı olabileceğini de gözler önüne seriyor aslında. Devletin gücünün terörizmle birleştiği noktada halkın görebileceği zararlar sert bir şekilde okuyucuya yansıtılıyor Kitabın orta kısımları ise bombalı eylemin bir şekilde gerçekleşmesi sonucunda hayatını kaybeden Stevie'ye odaklanıyor. Stevie, Mr. Verloc'un kayınbiraderi. Biraz saf, iyi niyetli genç bir çocuk. Eniştesine de çok bağlı. Eniştesinin onu tüm hırpalamalarına rağmen çok saygı duyuyor ve çok seviyor. Belki bu saygı korkudan, belki de baba eksikliğinden geliyor. Sebebi ne olursa olsun sonucunda bu sevgi ona en büyük zararı verip hayatına mâl oluyor. Stevie'nin saflığı ve yaşadıkları bizlere insanın seçimlerinin ve iyi niyetinin kurbanı olabileceğini saf bir şekilde gösteriyor. Acı verici bir son... Kitabın son kısmı ise Stevie'nin ölümü sonucu ablası Mrs. Verloc'un yaşadığı depresyona, bunalıma kocası Mr. Verloc ile yaşadığı çatışmalara, kavgalara odaklanıyor. Kitabın içsel olarak en sert kısımları da bu bölümde yaşanıyor. Karakterlerin kişisel düşüncelerine derinlemesine dalıyor, onların zihinlerindeki en karanlık eylemleri ortaya çıkıyor. Zihin süzgecinden geçmeyen eylemlere perde açıyor. Bireysel sorumluluk, siyasi manipulasyon, terörizm, devlet gücü, insanın karanlık yüzü gibi konuları ana başlığı yapan Casus romanı derinlemesine politik ve psikolojik analiz sunmayı da ihmal etmiyor.

kalli 1 year ago

Diriliş

Lev Nikolayeviç Tolstoy

12 Gönderi

Adalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece…devamıAdalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece geçirir. Bir daha görüşmezler. Yıllar sonra görev yaptığı mahkeme salonunda sanık mahkemesinde Maslova'yı cinayet suçundan yargılanırken gören Nehludov, mahkemenin aksine Maslova'nın suçsuz olduğunu düşünmektedir. Bir yandan da geçmiş için vicdan azabı çeken Nehludov, Maslova'nın özgür kılınması için çabalamaya başlar. Maslova için uğraştıkça çürümüş ve yozlaşmış adalet sistemine daha çok tanık olur. Nehludov, duyduğu vicdan azabıyla çıktığı bu yolda içindeki iyiliği keşfeder. Yardıma ihtiyacı olanın sadece Maslova değil, birçok mahkumun, birçok alt tabaka insanının olduğunu keşfeder. Duyarsızlığını ve erdemsizliğini keşfetmesi yüzüne tokat gibi çarparken bu gerçeği değiştirmek ahlaki olarak dirilmek ister. Maslova'yı özgür kılmak istemesi aslında bir nevi vicdanını serbest bırakması ve şu ana dek duyduğu tüm suçluluk duygularını ve hatalarını özgür kılması demektir. Roman sadece hukuki adalet terazini değil, içsel hesaplaşmanın terazisini de içerir. Tolstoy, Diriliş kitabıyla yalnızca çürümüş adalet sistemini değil, mahkemeleri, kiliseleri, bürokrasiyi, soyluları, üst tabakayı da ağır bir şekilde eleştirir. Maslova'nın mahkumiyeti üzerinden çürümüş sisteme ayna tutar. Hapishanelerde yaşanan olayların da bir anlatımı vardır. Yine aynı bilgelik ve sert tutumla. Kitap ayrıca kadınların yaşadığı zorluklara ve toplum içindeki konumuna da yer verir. Hele Maslova gibi kimsesiz, alt tabakadan bir kadınsa... Erkek egemen toplumda yaşamaya çalışan bir kadın. Sistemin yarattığı eşitsizliğe de güçlü bir yargı var. Diriliş yalnızca bir mahkeme romanı değil, ahlaki uyanıştır. Ve Tolstoy bu kitabıyla şu soruyu sordurtur: İşlenen bir suç sadece bireye mi aittir, yoksa sisteme mi? Sistemin dayattığı ve yaşattığı şeyler bireyi suç işlemeye sürüklüyorsa bundan nasıl ve ne derecede yargılanmalıdır? Tolstoy'un yarattığı Nehludov karakterinin çürümüş sisteme ışık tutarken, kaybedilen adaleti geri getirme ve yeniden diriltme çabası. Eşitsizlik ve adaletsizlik... Mükemmel bir sistem eleştirisi. Kitabın bir ağırlığı olsa da kendini rahat rahat okutuyor.

kalli 1 year ago

Küçük Gün Işığım

Jonathan Dayton

63 Gönderi

Şöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte…devamıŞöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte şimdi buradayım. Michael'i aylar sonra yeniden izleme mutluluğuna eriştiğim anda onu intihar edip ölümden dönmüş depresif bir karakter olarak görmek birazcık yüreğimi cız etti açıkcası. Fakat en azından bir beklentimi de dolaylı olarak da olsa tatmin etti. Yani neden böyle bir düşüncem var bilmiyorum, ama ben sitcomların en eğlenceli ve vurdumduymaz karakterlerinin finalde intihar ettiklerini hayal ediyorum. Böyle bir beklentiye giriyorum. The Office Micheal, Modern Family Phil, Friends Joe gibi. Konudan saptım daha başından. Film hakkında konuşmaya devam edeyim. İlk yazıda Steve Carell'i odaklanarak girdim ama film onun etrafında dönmüyor. Sadece ailenin bir parçası, bu hikâyede bir şekilde yeri olan biri. Evet size ailemizi tanıtmak isterim. Ailemiz sıradan gibi görünen ama farklı farklı karakterleri içerisinde barındıran eğlenceli sayılabilecek bir Amerikan ailesi. İyi niyetli bir şekilde başarıya endekslenmiş takıntılı bir baba, aileyi çekip çevirmek için canını dişine takan bir anne, (anne karakteri çok da yabancı değil kimseye, zaten çoğu anne böyle değil midir?) intihar edip ölememiş, depresif bir dayı, eroin bağımlısı bir dede, savaş pilotu olana dek suskunluk yemini etmiş ergen ağabey ve Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya gönülden bağlılık gösteren, evin masum küçük kızı Olivia. Olivia, Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya katılmaya hak kazanınca aile, eski her an yolda kalmaya hazır ve nazır bir minibüsle California'ya doğru yola çıkarlar. İşte bu noktada olaylı, heyecanlı, dramatik ve de kimi zaman eğlenceli bir yol hikâyesi başlar. Yol hikâyeleri içeren filmleri sevdiğim için bu filmde hoşuma gitti. Yolun sıradan gitmemesi, farklı farklı olaylara şahit olmamız beni mutlu etti. Eğer siz de yol hikâyelerini seviyor ve dramanın içerisinde sevimli, eğlenceli bir şeyler arıyorsanız bu filmi izleyebilirsiniz. Birbirlerine bir noktada benzeyen fakat bir o kadar da farklı olan tipleri görmek çok güzeldi. Hele filmin sonunda ailenin hep beraber dans etmesi, birlik olmaları o kadar hoştu ki... Gülümsemeden edemedim. Film biraz depresif gibi görünüyor, draması ağırlıklı gibi. Yani karakterlerin tavırlarından ötürü. Lâkin kesinlikle sevimli, hoş, güldürebilen bir film. Aileden biraz daha bahsetmek istiyorum. 'En çok şu karakteri sevdim.' diyebileceğim bir karakter olmadı. Hepsinin derdi de oyunculuğu da aynı şekilde geçti bana. Babanın kötü niyetli olmasa da bu kadar takıntılı olması sinirimi bozdu. Sal abi ya! Dünya böyle yaşanmaz. Kaybetmekte var kazanmakta. Büyükbabanın da söylediği gibi: ''Sen o cesareti gösterdiğin için kazanansın.'' Yani söz tam olarak böyle olmayabilir, ama yakındı. Neyseki o takıntısını kızının mutluluğu için kırması güzeldi. Ağabeye yani Dwayne gelince tipik bir ergen olsa da disiplinine ve azmine hayran kaldım vallahi. Frank dayının çökük omuzları, depresif ruh hali içimi kararttı vallahi. Neyseki bu durumu pek de uzun uzun yansıtmadı. Michael'ımı Scott'umu böyle görmeye alışkın değilim. Karakterler hakkında daha fazla söylenecek söz yok. Yarışmadaki kızları görünce çok afedersiniz ama çirkinliklerinden gözüm kanadı. Kadınsı kıyafetler, abartılı saçlar ve makyajlar... Aman Allah'ım tam bir rezaletti. Sevimli kız çocuklarını ne hale sokmuşlar ya. Hepsi birbirinden kötüydü.

kalli 1 year ago

O kadar film vizyona girdi, kimi Türkiye gündemine oturdu, kimisi Dünya gündemini sarstı. Haklarında yazıldı, çizildi, konuşuldu, anketler yapıldı. Hiçbir filmi sinemada izlemek için heyecan yapmamış, beklememiş, çıkacağı günü iple çekmemiştim. ''Nasıl olsa internete düşecek.'' dedim. Şimdi bir filmin vizyona…devamı

kalli 1 year ago

Yeryüzündeki Son Aşk

David Mackenzie

33 Gönderi

Susan, dünyayı ele geçirmeye başlayan bir virüsün tedavisi için çalışan enfeksiyon uzmanıdır. Michael ise kadınlara bağlanmakta sorun yaşayan başarılı bir mutfak şefidir. İkilinin yolları bir gün kesişir. Aralarında tutkulu bir çekişme olur. Fakat tüm insanlığın yavaş yavaş benliklerini yitirmeye başladığı…devamıSusan, dünyayı ele geçirmeye başlayan bir virüsün tedavisi için çalışan enfeksiyon uzmanıdır. Michael ise kadınlara bağlanmakta sorun yaşayan başarılı bir mutfak şefidir. İkilinin yolları bir gün kesişir. Aralarında tutkulu bir çekişme olur. Fakat tüm insanlığın yavaş yavaş benliklerini yitirmeye başladığı zamanda aşkın tadına varabilecekler midir? Film, tam da pandemi zamanında izlenmesi gereken filmlerdenmiş. O zaman karşıma çıkmadı, bir tık üzücü doğrusu. Neyse, belki o zaman izleseydim paranoyak düşüncelere kapılırdım. Filmde konu edilen virüs insanların duyularını, hislerini, anılarını, benliklerini yok ediyor. Önce koku gidiyor, sonra tat. Sesler kesiliyor ve sonunda dünya karanlığa gömülüyor. Hiçliğin ortasında hiçbir şey duyumsamadan, hissetmeden yaşanan bir aşk. Yeryüzündeki Son Aşk! Filmi sadece romantizm olarak düşünmeyin, böyle ele almak yanlış olur. Film o aşkı gösterirken bize duyularımızın ne denli önemli olduğunu, anılarımızın, hatıralarımızın bu sayede var olduğunu anlatıyor. 'Koku hafızası en kalıcı hafızadır.' derler. Mesela sıcak ekmek kokusu aldığınızda ailenizle yaptığınız o pazar kahvaltılarını hatırlayabilirsiniz. Veyahut bir parfüm kokusu size bir dostunuzu, eski bir tanıdığı hatırlatabilir. İnsan hatırlarını kokularla yaşar. O an bunu farketmeksek de ileride yeniden o koku burnumuza geldiğinde anılarımız canlanır ve zihnimizin derinliklerinden yüzeyine çıkar. İnsan koku duyusunu tamamen kaybettiğinde elbette anılarının da hepsini yitirmez. Lâkin bazı anılar bir daha gelmemek üzere yok olurlar. Göremeyen birinin kulakları çok iyi duyar veyahut çok iyi koku alır. Duyamayan birinin gözleri iyi görür. Hisleri kuvvetlidir. İnsan bir şekilde duyumsar ve hisseder. Bir gün geldiğinde hepsini kaybederse nasıl yaşayacaktır? Yaşayabilecek midir? Film, ilk başlarda ağır ilerlese de sonraları açılıyor. Heyecanlı ve gerilimli bir hâl alıyor. Bir noktada filmin sesi gitmişti, kulaklığımda sorun olduğunu düşünmüştüm. Oysa artık karakterlerin duymadığını göstermek, hissettirmek içinmiş. Mükemmel düşünülmüş ve tuhaf hissettiren bir sahneydi. Virüsün gerçekten de var olduğunu ve yayıldığını düşündüm. Korkunç olurdu. Finali izlediğim en iyi film sahnelerinden biriydi. Ekranın yavaş yavaş kararması ve dökülen şu replik: ‘‘Artık etraf karanlık, fakat birbirlerinin nefeslerini hissediyorlar. Öpüşüyorlar. (...) Etraflarında olup bitenden bir haber. Çünkü hayat devam eder, öylece...’’ Şimdi bu satırları yazarken odama, pencereden dışarıya göz attım. Gökyüzüne, karşımdaki evlere, odamdaki eşyalara baktım. Dışarıdan gelen insan seslerine, caddeden gelen araba ve motor seslerine, gökyüzünde uçuşan kuşların cıvıltılarına kulak verdim. Odamda yakmış olduğum lavanta tütsünün odayı saran kokusunu aldım. Bir tane çikolata yiyip tadını iyice hissettim. Bir insanın sahip olduğu en değerli hazineler 5 duyu organı. Her birinin varlığına şükretmeli, kıymetlerini bilmeliyiz. Çünkü bir gün sesler kesilir, dünya karanlığa gömülebilir...

kalli 1 year ago

Çingeneler Zamanı

Emir Kusturica

58 Gönderi

Spoiler içeriyor Emir Kusturica’nın yönetmenliğini yaptığı, tamamı Çingene dilinde çekilen ve bu yönüyle bir ilki barındıran Çingeneler Zamanı, Yugoslavya’da yaşayan Roman halkının yaşamlarını etkileyici bir sinema diliyle gözler önüne seriyor. Film, ilk bakışta eğlenceli ve biraz da komik sahneler barındırıyor gibi görünse…devamıEmir Kusturica’nın yönetmenliğini yaptığı, tamamı Çingene dilinde çekilen ve bu yönüyle bir ilki barındıran Çingeneler Zamanı, Yugoslavya’da yaşayan Roman halkının yaşamlarını etkileyici bir sinema diliyle gözler önüne seriyor. Film, ilk bakışta eğlenceli ve biraz da komik sahneler barındırıyor gibi görünse de aslında bu renkli dünyanın ardına saklanmış karanlık bir gerçekliği anlatıyor. Romanların neşeli yüzleri, dansları, çalgıları, coşkuları var evet ama tüm bunların altında yatan hayatta kalma mücadelesi, yoksulluk ve yozlaşma çok daha baskın. Elbette “vur patlasın çal oynasın” anlara da tanıklık ediyoruz. Karakterlerin eğlenceli tavırları, renklerin cümbüşüyle birleşince kısa süreli de olsa izleyiciye nefes aldırıyor. Ancak genel olarak film, dramın ve acının ağır bastığı bir atmosfer sunuyor. Filmin merkezinde, deli bir amca, iyi kalpli bir büyükanne ve hasta kardeşiyle birlikte tek göz bir evde hayatta kalmaya çalışan Perhan adlı genç bir çocuk var. Perhan’ın sıra dışı bir yanı da var: Telekinezi. Açıkçası, böyle güçlü bir dramatik yapıda doğaüstü bir güce gerçekten ihtiyaç var mıydı, emin değilim. Belki de Perhan’ın bastırılmış gücünü, çaresizlik içindeki içsel patlamalarını temsil etmek istiyordu Kusturica ama bu unsur yer yer dramatik gerçekliği zayıflatıyor gibi hissettirdi bana. Kardeşi Danira’nın tedavisi için köyün zenginlerinden Ahmed’le şehre giden Perhan, kısa sürede suç dünyasının ağına düşer. Kardeşinden, köyünden, annesinden uzak geçen yılların ardından, onun da aslında hiç tedavi edilmediğini, hatta o küçücük yaşında suç dünyasının çarklarına itildiğini öğreniriz. Bir de üzerine sevdiği kızın, amcasının istismarına uğraması eklenince Perhan için her şey çöküyor. Seyirciye sadece izlemek değil, hissetmek kalıyor. Ve sonra… film bir darbe daha indiriyor: müzikle. “Ederlezi”. O tınılar, o ağıt gibi ezgi… İlk kez bu filmle duydum ve şimdi bu satırları yazarken bile dinliyorum. O melodinin içe işleyen dokusu, anlatılan bütün o kırık hikâyeyi yeniden canlandırıyor zihnimde. Eğer bu Roman ezgisini hâlâ duymadıysanız, bir an önce dinlemenizi öneririm. Finale gelirsek… Perhan’dan büyük bir intikam bekliyordum, beklediğim gibi de oldu. İntikam sahnesi ve ardından gelen kovalamaca, filmin yavaş ve ağır havasına adrenalin ve gerilim katıyor. Açıkçası, bu kadar dramatik bir filmin sonunda mutlu ya da sıradan bir son görmek istemezdim. Final, filmin bütününe yaraşır bir kapanış olmuş. Yine de filmle ilgili tek bir eleştirim var: zaman akışı. Perhan ile Meryem’in çocuğu doğuyor ve beş yaşına geliyor. Ama Danira hâlâ aynı yaşta, hatta Ahmed’in küçük oğlu da öyle. Bu tarz zamansal tutarsızlıklar, filmin ciddiyetine gölge düşürebilecek küçük ama fark edilir hatalardan biri. Kısaca Emir Kusturica, Çingeneler Zamanı filminde sadece sıradan bir Roman ailesini değil, yozlaşmış yapıyı, sistem dışında kalmış insanları da anlatıyor. Farklı kültürleri sevenler, derinlemesine karakter analizi yapmak isteyenler için ideal olan film Çingeneler Zamanı!

kalli 1 year ago

Yanlış Kapı

Eli Roth

23 Gönderi

zaten bu filmi izleyerek 1 saat 40 dakikamı çöpe attım, bir de uzun uzun açıklayarak daha fazla vakit kaybedemem, sizin de vaktinizi almak istemem. izlemeyi düşünen varsa izlemesin, bok gibi bir film.

kalli 1 year ago

Vatan Yahut Silistre

Namık Kemal

38 Gönderi

''4 ay önce film izlemekten sıkıldım, kitaplara yöneleceğim. Benden bol bol kitap incelemesi görebilirsiniz'' demişim, o zamandan bu yana sadece bir kitap gönderisi atmışım. Benim kararlılık ve sözünde durma seviyesi... Neyse bugün bu yokluğa son vermek istedim ve bu 4…devamı''4 ay önce film izlemekten sıkıldım, kitaplara yöneleceğim. Benden bol bol kitap incelemesi görebilirsiniz'' demişim, o zamandan bu yana sadece bir kitap gönderisi atmışım. Benim kararlılık ve sözünde durma seviyesi... Neyse bugün bu yokluğa son vermek istedim ve bu 4 aylık süreçte bitirdiğim kitaplardan biri olan Vatan Yahut Silistire hakkında konuşmaya karar verdim. Vatan Yahut Silistire, Namık Kemal tarafından yazılan ve sizlerin de bildiği üzere sergilenen ilk tiyatro eseridir. Vatan Yahut Silistire'yi basit bir kitap ya da tiyatro metni olarak görmek yanlış olacaktır. Zira sergilendiği dönemde halk arasında propoganda aracına dönüşmüştür bu naçizane eser. Öyle ki Namık Kemal ve beraberindeki birkaç kişinin sürgün edilmesine de sebebiyet vermiştir. Namık Kemal'in Magosa'ya sürgün edilmesine sebebiyet veren bu eser ne anlatır peki? Kitabın ana karakterleri İslam Bey ve Zekiye birbirlerini çok seven iki gençtir. Fakat İslam Bey vatanını Zekiye'den daha çok sevmektedir. Bu topraklara olan bağlılığı onun bireysel aşkının önüne geçer ve Zekiye'yi ardında bırakarak cepheye gideceğini söyler. Gitmeden önce de yakınındaki erkeklere şöyle der: “Beni seven benim ardımdan gelsin.” Bu sözü işiten Zekiye girer erkek kılığına, adının Adem olduğunu söyleyip gider cepheye sevdiğinin arkasından. Cephede hem vatan sevgisi kor olur, hem de Zekiye'nin İslam Bey'e olan sevgisi. Kitap, vatan sevdasını anlatıyor, aşılıyor. Bu topraklar uğruna kimlerin nelerden vazgeçtiğini, kimleri kimleri geride bırakıp geldiğini anlatıyor. Bir de Türk kadının kararlılığını, gücünü ve cesaretini de gözler önüne seriyor. Tüm bunları göz önüne alırsak zamanında oyunun halk arasında bu denli ses getirip bir propoganda aracına dönüşmesine pek de şaşmamalı. Vatan sevdası her şeyin önüne geçer ve en güzel örneklerinden biri de bu eser. Bir yandan Zekiye'ye gelirsekte aşkın önünde engellerin olmayacağını, insanın sevdiğinin peşinden dünyanın öbür ucu bile olsa gitmesi gerektiğini özetliyor. Tabii bu kişi buna değecekse. Değmeyecekse bir aşağı sokağa bile gidilmez. Bireysel düşüncenin ve toplumsal düşüncenin, bireysel aşkın ve toplumsal aşkın birbirine karıştığı bir eser. Okurken yormuyor, boğmuyor, sıkmıyor. Su gibi akıp gidiyor. Güzel bir finalle de vedasını yapıyor. Kitaba dair canımı sıkan tek nokta Abdullah Çavuş karakterinin her şeye “Kıyamet mi kopar?” demesi oldu. ‘Yeter be adam! Kopacaksa kopsun kıyamet.’ diye hayıflandım birkaç defa. Eee, 4 aylık kitap yorumlarına dair olan sessizliğimi böyle etkili bir eserle bozmuş bulunuyorum. Eser bana vatan sevgisini iliklerime kadar yaşattı. Bir yandan da bireysel sevdayı düşündürttü. Bir sonraki kitapta -umarım bu sefer 4 ay olmaz- görüşmek üzere.

kalli 1 year ago

Şeytan Üçgeni

Christopher Smith

74 Gönderi

Spoiler içeriyor Beyinden duman çıkartan, daha sonra ''haaaa'' dedirtip duruma alıştıran paradoks filmi. Beyin yakan diyorum da bence filmi çözmek çok da zor değil, en azından 2. veya 3. izleyişinizde çözersiniz. Aynı günün, aynı anın farklı farklı versiyonlarla tekrarlandığı filmleri seviyorsanız ve…devamıBeyinden duman çıkartan, daha sonra ''haaaa'' dedirtip duruma alıştıran paradoks filmi. Beyin yakan diyorum da bence filmi çözmek çok da zor değil, en azından 2. veya 3. izleyişinizde çözersiniz. Aynı günün, aynı anın farklı farklı versiyonlarla tekrarlandığı filmleri seviyorsanız ve o 'yeni günde, yeni anıda ne olacak? neler değişecek? karakterler durumun farkına varıp neler yapacaklar' heyecanı, bunu beklemek hoşunuza gidiyorsa Şeytan Üçgeni aradığınız film olabilir. Biraz filmin konusundan bahsedip düşüncelerimi ekleyeyim. Jess, oğluyla beraber yaşayan bekar bir annedir. Bir gün oğlunu bırakıp bir rıhtıma gelir, orada arkadaşlarına katılıp küçük bir tekneye biner. Bindikleri tekne alabora olur, okyanusun ortasında terk edilmiş bir gemiye çıkarlar. Gemide hepsi öldürülür. Katil ise Jess'in ta kendisidir. Filmin senaryosunun bu kadar olduğunu, tüm filmi özetlediğimi düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Bu sadece bir başlangıç. Evet, filmin özeti bu. Yaşanılanlar bundan ibaret, ama tek bir sefer değil. Dediğim gibi bu paradoks filmi ve aynı olaylar sürekli tekrarlanıyor, bu paradoksu yaşayan da Jess karakteri. Her seferinde yaşanılanları sadece o hatırlıyor. Her durumu çözmeye çalıştığında daha kötü bir sonuçla karşılaşıyor ve sürekli bir ses ona şunu tekrarlıyor: "Herkesi öldür, o zaman bu gemiden çıkabilirsin." Acaba? Şeytan Üçgeni, aslına bakarsanız bir Yunan mitine gönderme içeriyor. Mitolojide Sisifos adlı bir kral, Tanrıları kandırdığı için bir cezaya mahkum ediliyor. Dev bir kayayı dağın tepesine yuvarlama cezası. Fakat her ulaşmaya çalıştığında kaya yuvarlanıp düşüyor, aynı döngü yeniden yaşanıyor. 'Konu bu mitolojiye nasıl bağlandı?' diye sorarsanız da şöyle anlatabilirim. Film boyunca gördüğünüz hiçbir karakter yaşamıyor, Jess dahil olmak üzere hepsi ölü. -Onu rıhtıma getiren taksicinin de onu cezasını çekmek üzere hazırlayan Melek gibi bir şey olduğunu düşünüyorum- Jess'in oğluna kötü davrandığını, iyi bir anne olmadığını izliyoruz. Belki de arkadaşlarını gerçekten öldüren de o. Bunun cevabını anlayamadım, ya da film vermedi. Yani kısacası Jess günahlarının cezasını, o günleri yeniden yaşayarak tekrar tekrar anımsayarak çeker. Vicdanıyla hesaplaşır. Ben konusunu ilk okuduğumda çoklu kişilik bozukluğuna ya da şizofreniye dikkat çeken psikolojik bir film izleyeceğimi düşünmüştüm. Bambaşka bir işle karşılaşmak memnun etti. Finaline gelirsek de final bize şunu gösteriyor ki Jess her ne kadar kurtuldum sansa da yeniden gemiye geri dönmesi bu döngüden hiçbir zaman çıkamayacağını gösteriyor.