"Portuga!" "Hi..." "Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum, biliyor musun?" "Niye?" "Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."
"Üzgünüm," dedim tekrar. "Ben de," dedi. "Sana asla böyle bir şey yapmak istemiyorum." "Ah, Hazel Grace, hiç sorun değil. Kalbimin senin tarafından kırılması bir onur olurdu."
" Oturdum bir köşeye uzun uzun düşündüm. Kendime acıdım. İnsan kendine acır mı? Ben acıdım. Meğer ne çok ödün vermişim kendimden başkalarının mutluluğu için... "