Bazen her şey anlamsızlaşıyor, her şeyi sorguluyorum. Nefes almak bile anlamsız geliyor ve böyle zamanlarda beni heyecanlandıracak bir şeyler yapmak istiyorum. Fotoğraflarını açıyorum, bir de o şarkıyı...
Ne güzel demiş Mevlana; "Bir gün gelir, Açmaz dediğin çiçekler açar. Gitmez dediğin dertler gider. Bitmez dediğin zaman geçer. Hayat öyle bir sır ki; Önce şükür, Sonra sabır, Sonra da inanmak gerek..."
Babam hayatımı neden mahvetmişti? Çünkü hayatım mahvolmadan büyüyemezdim. Büyümüş müydüm? Büyümüştüm. Canım yanmış mıydı? Artık canımı bile hissedemiyordum. Gidenler bir daha geri döner miydi? Öldüğünü sandığım babam bile dönmüştü ama yaşayan kimse artık geri dönmeyecekti // Aslı Arslan //
Sükût eyledim, kahrı var dediler. Biraz söyledim, zehri var dediler... Sustum 'kahrından susuyor' dediler. biraz konuştum: 'zehrini kusuyor' dediler. // Hz. Mevlana //
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin, bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar. Stefan Zweig
Senin yanında gözlerim ellerimde, Ellerim gözlerinde olmalıydı. Seni ellerimle seyretmeli, Gözlerimle okşamalıydım. Sesini yalnız kollarım işitmeli, Parmaklarım konuşmalıydı seninle. Doyasıya öpmeliydi bakışlarım, O şafak rengi dudaklarından. Sen böyle baştan ayağa kadın değil; Şiir olmalı, musiki olmalı, resim olmalıydın. Ve benim,…devamıSenin yanında gözlerim ellerimde,
Ellerim gözlerinde olmalıydı.
Seni ellerimle seyretmeli,
Gözlerimle okşamalıydım.
Sesini yalnız kollarım işitmeli,
Parmaklarım konuşmalıydı seninle.
Doyasıya öpmeliydi bakışlarım,
O şafak rengi dudaklarından.
Sen böyle baştan ayağa kadın değil;
Şiir olmalı, musiki olmalı, resim olmalıydın.
Ve benim, ben olmadığım zamanlar
Benim olmalıydın.