(@) - Raf

lal 1 year ago

Çok sanrılar çektim hiçbiri Mathilda kadar arafta kalmamıştı. Leon için süt içmenin sinematik iyi unsuru, bir çiçeği saksıda sevmenin köklerinin olmayışı ile bağdaşması yahut kapı deliğinden baktıktan sonraki ikilemin Matrix kadar değerli oluşu üzerine konuşmak istemiyorum. Leon'u sadece hissetmek ve…devamıÇok sanrılar çektim hiçbiri Mathilda kadar arafta kalmamıştı. Leon için süt içmenin sinematik iyi unsuru, bir çiçeği saksıda sevmenin köklerinin olmayışı ile bağdaşması yahut kapı deliğinden baktıktan sonraki ikilemin Matrix kadar değerli oluşu üzerine konuşmak istemiyorum. Leon'u sadece hissetmek ve keyfini çıkarmak istiyorum. "Ben aşk istiyorum ya da ölüm" ikilemi bile Mathilda, kapıyı çaldığı vakit yaşadığı ikilemdi. Hikâyenin sonunda şehrin orta yerinde ilk mevsim çarpmasında ölecek çiçeği toprağa gömmesi belki bir senaryo hatası belki de Mathilda'nın ölümün bu kadar içinde olmasına rağmen bir o kadar da uzak oluşu ile ifade ediliyordu. Yine de Mathilda mevsimler taşıyordu içinde. İntikam iyi bir şey değil Mathilda. İnan, unutmak daha iyi.* Değil. Bu konuda çok sert bir noktada ayrılıyoruz. Bence nefret bizi canlı tutan asıl şeydir. Unutmak esamesi kulağımıza fısıldanan bir rüzgâr, kâfi; fakat intikam sessiz ve sert bir devinim. Bak Mathilda; İnsan, umursamadığı her şeyin galibidir.* Ben de diyorum ki: Bak Leon; İnsan bu hayatın hiçbir zaman galibi değildir ve ölüm de en büyük kanıtıdır. Leon, içinde dönüp durduğu Sisifos lanetinden uyanmak isteyip istemediğinden emin değildi. Kapı deliğinden bakışı, dünyaya baktığı o küçük yerdi. Daha fazlası değildi zira bir anlamı yoktu onun için. Kapıyı açıp açmama konusunda duraklaması ise o dünyaya birini alıp alamayacağı sorgusuydu. Leon, elindeki kayayı bırakıp bırakmayacağını bilmiyordu. Çünkü o kayayı taşımak hayatta hiçbir amacı olmayan Leon'un tek amacıydı yahut belki de kayanın yerine Mathilda'nın geçmesiydi korkusu. Mathilda, bu hikâyenin inciriydi. Leon ise kirpisi. Ölümü geciktirmek sonsuzluğu kısaltmaz diyor birisi,evet ama hayatı uzatır sanki sanki ama ne adına hayatın kendisi adına sonsuz bir törenle susuyorum sonsuz dirim için, o sonsuz adama sonra duyguya... Kayayı Delen İncir/T. Uyar

lal 1 year ago

Ölü Canlar

Nikolay Vasilyeviç Gogol

36 Gönderi

Gogol, toplumsal bir eleştiri parodisi çiziyor bize. Döneminin yozlaşmış devlet dairelerini, vergi sistemini, evlilik, cemiyet hayatı ve köle ticaretini ironik bir tavırla irdeliyor. Ölü canlar, sadece ölü birkaç sayı olarak yer ediniyor büyük ve soylu üst sınıfta. Sınıf kini, yumuşak…devamı

lal 1 year ago

The Mentalist

Bruno Heller

129 Gönderi

Güvendesin, sevilmektesin ve bilgesin.

lal 1 year ago

Leylim Leylim

Ahmed Arif

31 Gönderi

Ah Leylâ, Leylim Leylâ Ahmet, bazı mektupların sonlarına adını yazmak yerine 'senin' imzasını atıyor. Anlarsan güzel cümle. Leylâ, Ankara'da bir vakit; bilirsiniz Ankara öyle bir şehirdir ki grisini sigaradan alır " burası Ankara bu şehirde sigara içmenin zararı yok" şehrindedir.…devamıAh Leylâ, Leylim Leylâ Ahmet, bazı mektupların sonlarına adını yazmak yerine 'senin' imzasını atıyor. Anlarsan güzel cümle. Leylâ, Ankara'da bir vakit; bilirsiniz Ankara öyle bir şehirdir ki grisini sigaradan alır " burası Ankara bu şehirde sigara içmenin zararı yok" şehrindedir. Evlidir, dertlidir, yazar çevresi epey geniştir. Ahmet, kışın Diyarbakır'ında avlulu evinde tütün içerek ısınır ve Ahmet bazı aylar Leylâ'sına mektup gönderebilmek için tütününden kısar. Ahmet, soğuk şehir Ankara'ya yâr olan Leylâ'dan daha çok üşür. Bazı zamanlar cevapsız bırakır mektupları Leylâ. Bizim gözü kara kaşı kara yârimiz Leylâ acep neden böyle gecikir? Ahmet çok sever. Ahmet, Leylâ'sını en bi çok sever. Sever sevmesine de neye yarar. Leylâ, mapusta yeşil soğan özlemi çeken Ahmet'in sevdasından ne anlar ki. Leylâ; Diyarbakır'ın taş duvarlı evlerinde, sokaklarında, sur içinde gezen, Tarancı ile komşu olan Arif'ten ne ister? Madem bir şey istemez, neden iki yakası bir araya gelmeyen Ahmet'ten ellerini çekmez? Leylâ, bozgunusun bu dünyanın. Ahmet abimden güzel değil bile gözlerin. Varsın senin olsun şehirler, cemiyetler, elle tutulur işler. Ahmet'in geceleri senin için yaşadığı aşkı var. Varsın senin olsun sevilmeler, ağırlanmalar, misafir edilmeler. Ahmet abimin biçare yazgısı var. Leylâ, Sevmeyi, neleri nice ya da nasıl sevmeyi, (nedenli ya zırva da olsa) sana öğretmek, kabul ettirmek gibi bir çabam olamaz elbet. Bu her şeyden önce sana saygısızlık, seni önemsemezlik olur. Gelgelelim -bu benim kara bahtımdır- sana kul, sana divâne olmanın "aşırılığını" sevmediğini söylüyorsun. Bir doz, bir ayar meselesinden çok, bir çeşit acımaklı tersleme! Bu bahiste yerden göğe haklısın. Zaten sen asla haksız düşmeyeceksin. Ne var ki hayatım, sebep gösterme ya da deliller üzerinde düşünmekle geçtiği halde, bu bahiste kafamdan çok yüreğimi verdim sana. "Verdim" yanlış galiba! Mesele vermekle bitmezmiş meğer. Kabul ettirmek, yüzümü dönünce bir kenara âlelade fazladan ve hurda bir nen gibi attırmamak varmış. Öğrettin, sağ ol. Ne diye böyle sıcak, böyle dost, böyle "hayır" denilemeyecek bir havadasın? "S..tir çekme" nin bu sendeki çeşidini bin yıl yaşasam öğrenemezdim. Bkz1° Öyle ki Ahmet abi, Leylâ'yı severken karşılıksız aşkından binaenaleyh Leylâ'sı incinmesin diye dalgınlığını saklar ve üzülme diye ısrar eder. Kahrım kendime der. Sonra Leylâ bazen neler düşünüyorum bilsen, bütün bu bağlardan kurtulup başka yerlere kaçmak, çocukken rüyalarımı çalan sıcak iklimlere doğru uçmak istiyorum... Amma yine de biliyorum ki Leylâm, bu imkânsız. Bkz2° Ahmet, içini bile Leyla'sına döküyor, ummadığı aşkın karşılığına umarsız kendini Leylâ'sız düşünemiyordu. Doyulmaz ve vazgeçilmez güzellikte, sarhoşlukta hayatlar vardır. Acı bile olsalar onları yaşamak sana ve senin soyundan kimselere vergidir. Tanrının, tabiatın ya da kendi varlığının sana bağışladığı bu büyük şansı tepme. Hor görme. Seni cehennem bir hasretle öperim. Bkz3° Ne söylesem Ahmet'in divâneliği beni lal eder. Böyle mutlak bir sevgiyi hayatta bir kere tatmanız temennisi ile... Ha unutmadan! Nicesin, dılemın? 1: Arif A., Leylim Leylim, syf. 23 2: Arif A., Leylim Leylim, syf. 203 3 Arif A., Leylim Leylim, syf. 130

lal 1 year ago

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

Çiğdem Vitrinel

167 Gönderi

Tüm dehlizleri kıran, ucunda şehri yamuk tutan, gittiği yere kendisini götürmeyen bir Arif'in gözünden izliyoruz hikayeyi. Müzeyyen niçin gitmişti? Aniden bir sabah uyanıp bir insanı unutur gibi durduk yere nereye gitmişti? +Aysel gitti. -onun için mi üzgünsün? +yoo. -döner herhalde.…devamıTüm dehlizleri kıran, ucunda şehri yamuk tutan, gittiği yere kendisini götürmeyen bir Arif'in gözünden izliyoruz hikayeyi. Müzeyyen niçin gitmişti? Aniden bir sabah uyanıp bir insanı unutur gibi durduk yere nereye gitmişti? +Aysel gitti. -onun için mi üzgünsün? +yoo. -döner herhalde. üzülme ne olursun. +dönse de fark etmez. -neden? +artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz ki. bir kere gitti mi gitti. yüzüne baktığında hep bunu hatırlarsın.. ~Şaşıfelek Çıkmazı Arif o sabah uyandığında Müzeyyen'in onu neden terk ettiğini biliyordu. Ve artık dönmesi mümkün değildi. Müzeyyen'in ondan gidişi Arif'e nazaran kendine yaptığı bir eylemdi. Arif içinde gezindiği sokaklarda kendinden bir şey veriyordu hep. İçinde kendiyle bir savaşı vardı. Bizde ihtilal olsa ilk Arif devrilir öyle de bir umutsuzluk. Erdal bu savaşı terk etmişti. Akışın içinde kimsesiz kendiydi. Müzeyyen öyle, Müzeyyen neden, Müzeyyen nasıl kalabilirdi. Bazı yaralar vardır iyileşmesin diye kanatırsın, öyle de fiyakalıdır yani. Müzeyyen, Arif'in güzel yarası olmak istemedi. Nahif, canhıraş ruhu kendini tükettiğinde adam kadını harbe katacaktı. Hoş, Müzeyyen zaten akşamı ihtilâli düşünüp gündüz devrimini yapmıştı giderek. Arif belki de içindeki boşluğa geri dönmenin de sancısını özlemişti. O yüzden Müzeyyen neden öyle, nasıl öyle giderken; o beklemişti. Belki de Müzeyyen, çok sevmelerden gitmek istemişti. Biz tutunamayanların vehmi, korkulu bir sancı gibi taşır sevilmeyi. Müzeyyen, iki şekerli çayın edasına tutulur da içi boşluğa düşünce yakasına giden elini biri fark eder diye korkmuştu belki. Müzeyyen, gıcırdayan parkelerde çıplak ayak yürüdüğü, kendi saçlarını kestiği, gün ışığında öylece sevilirken kitap okuduğu evinde; yani içinde bir silüet gibi gezinen biriyle yaşar gibi yaşamıştı Arifle. Her zaman yerinde duran masa, biblo, saksı ya da anahtarlık gibi içine sine sine yahut bir alışkanlıktan öte müşterek bir toplumsallaşma gibi yaşıyordu Arifle. Bizler sokakta yürüyen Arifle, denize nâzır oturan Müzeyyen'in hikayesini dinledik Arif'ten. Çıkışı kendinde bulamayanların hikâyesi, savaşı işkilli bir debdebeye çevirenlerin hikâyesi... Her şeyin sevmekle mümkün olduğunu düşündüğünüz zamanlarda izlemeyin. Her şey sevmekle mümkün değil. Sevmek her şeyi tamir etseydi bizler tanrının suretinde yeryüzünü böyle çirkin kılamazdık.