Raf Yorumu: lal (@lal)

lal 1 year ago

Tüm dehlizleri kıran, ucunda şehri yamuk tutan, gittiği yere kendisini götürmeyen bir Arif'in gözünden izliyoruz hikayeyi. Müzeyyen niçin gitmişti? Aniden bir sabah uyanıp bir insanı unutur gibi durduk yere nereye gitmişti? +Aysel gitti. -onun için mi üzgünsün? +yoo. -döner herhalde.…devamıTüm dehlizleri kıran, ucunda şehri yamuk tutan, gittiği yere kendisini götürmeyen bir Arif'in gözünden izliyoruz hikayeyi. Müzeyyen niçin gitmişti? Aniden bir sabah uyanıp bir insanı unutur gibi durduk yere nereye gitmişti? +Aysel gitti. -onun için mi üzgünsün? +yoo. -döner herhalde. üzülme ne olursun. +dönse de fark etmez. -neden? +artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz ki. bir kere gitti mi gitti. yüzüne baktığında hep bunu hatırlarsın.. ~Şaşıfelek Çıkmazı Arif o sabah uyandığında Müzeyyen'in onu neden terk ettiğini biliyordu. Ve artık dönmesi mümkün değildi. Müzeyyen'in ondan gidişi Arif'e nazaran kendine yaptığı bir eylemdi. Arif içinde gezindiği sokaklarda kendinden bir şey veriyordu hep. İçinde kendiyle bir savaşı vardı. Bizde ihtilal olsa ilk Arif devrilir öyle de bir umutsuzluk. Erdal bu savaşı terk etmişti. Akışın içinde kimsesiz kendiydi. Müzeyyen öyle, Müzeyyen neden, Müzeyyen nasıl kalabilirdi. Bazı yaralar vardır iyileşmesin diye kanatırsın, öyle de fiyakalıdır yani. Müzeyyen, Arif'in güzel yarası olmak istemedi. Nahif, canhıraş ruhu kendini tükettiğinde adam kadını harbe katacaktı. Hoş, Müzeyyen zaten akşamı ihtilâli düşünüp gündüz devrimini yapmıştı giderek. Arif belki de içindeki boşluğa geri dönmenin de sancısını özlemişti. O yüzden Müzeyyen neden öyle, nasıl öyle giderken; o beklemişti. Belki de Müzeyyen, çok sevmelerden gitmek istemişti. Biz tutunamayanların vehmi, korkulu bir sancı gibi taşır sevilmeyi. Müzeyyen, iki şekerli çayın edasına tutulur da içi boşluğa düşünce yakasına giden elini biri fark eder diye korkmuştu belki. Müzeyyen, gıcırdayan parkelerde çıplak ayak yürüdüğü, kendi saçlarını kestiği, gün ışığında öylece sevilirken kitap okuduğu evinde; yani içinde bir silüet gibi gezinen biriyle yaşar gibi yaşamıştı Arifle. Her zaman yerinde duran masa, biblo, saksı ya da anahtarlık gibi içine sine sine yahut bir alışkanlıktan öte müşterek bir toplumsallaşma gibi yaşıyordu Arifle. Bizler sokakta yürüyen Arifle, denize nâzır oturan Müzeyyen'in hikayesini dinledik Arif'ten. Çıkışı kendinde bulamayanların hikâyesi, savaşı işkilli bir debdebeye çevirenlerin hikâyesi... Her şeyin sevmekle mümkün olduğunu düşündüğünüz zamanlarda izlemeyin. Her şey sevmekle mümkün değil. Sevmek her şeyi tamir etseydi bizler tanrının suretinde yeryüzünü böyle çirkin kılamazdık.