(@) - Raf

"Sevgilisine sevgilim demekten başka bir şey söylemeyi bilmeyen bir adamın utancı gibi.." "Bir düşünce mi yoksa gürültüye benzer bir şey mi var havada?" "Beceriksiz bir haliniz var, kendi kendinizin aşağısına düşmekten korkuyorsunuz.." "Boş yere söylüyorum bunu bir savaş açar gibi.…devamı

mariposaaa 1 month ago

İle

Oruç Aruoba

7 Gönderi

"Bak - bir rastlantı değilsin sen: şu garip yaşamının ulaşmak zorunda olduğu bir noktasın (- artık, "noktaydın", mı demeli?...)" "Kişi, sevdiğini, o öyledir diye mi sever; yoksa o, kendine uygundur - giderek, istediği gibi olur - diye mi sever?" "Her…devamı

mariposaaa 1 month ago

Sihirli Annem: Hepimiz Biriz

Mustafa Kotan

11 Gönderi

Spoiler içeriyor "Hepimiz bir bataklıkta yaşıyoruz; ama bazılarımız yıldızlara bakıyor.." Öncelikle filmi izlerken en çok eski dizisinin verdiği sıcaklığı aradım.. Bence her şeyin ilki daha güzel oluyor. Fakat bu yapım eski Sihirli Annem'in sıcaklığını ve atmosferini bana tam olarak hissettiremedi. Bu yüzden…devamı

mariposaaa 2 months ago

Saatler

Stephen Daldry

23 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bazen kendinizi bulunduğunuz yere ait hissetmezsiniz ve kendinizi öldüreceğinizi düşünürsünüz.." "Keşke sadece senin için bu sessizliğin içinde mutlu olabilseydim.." "Pişman olduğumu söyleyebilmek harika bir şey olurdu ama seçme şansınız yoksa, pişman olduğunuzu söylemenin ne anlamı var?" "Sonunda kaçınılmaz olarak tamamen…devamı"Bazen kendinizi bulunduğunuz yere ait hissetmezsiniz ve kendinizi öldüreceğinizi düşünürsünüz.." "Keşke sadece senin için bu sessizliğin içinde mutlu olabilseydim.." "Pişman olduğumu söyleyebilmek harika bir şey olurdu ama seçme şansınız yoksa, pişman olduğunuzu söylemenin ne anlamı var?" "Sonunda kaçınılmaz olarak tamamen yok olması fark eder miydi? Ya da ölümün tamamen her şeyi bitirdiğine inanmak, onu teselli eder miydi? Ölmek mümkün müydü?" "Sağlıklı düşünebilseydim, sana karanlıkta yalnız başıma savaştığımı söylerdim.. sadece benim bildiğim derin bir karanlıkta..." "Geri kalanların, hayatın değerini daha iyi anlayabilmeleri için birinin ölmesi gerekiyor..." "Hayattan kaçarak huzur bulamazsın Leonard.." "Sence bir gün kurtulabilir miyim?" "...sanırım yalnızca seni mutlu etmek için hayatta kalıyorum.." "Ne düşünüyordun?" -Kahramanımı öldürecektim ama fikrimi değiştirdim. Ama şimdi bir başkasını öldürmek zorundayım.. "Cesaretle hayatın yüzüne bakmak.. Her zaman cesaretle hayatın yüzüne bakmak.. olduğu gibi ve en azından bilmek.. onu olduğu gibi sevmek..ve sonra ondan vazgeçmek.. *Film benim için sadece Virginia Woolf'un hayatını anlatan bir biyografi filmi değildi. Film, onun Mrs Dalloway romanının farklı kadınların hayatındaki yankılarını ve insanların iç dünyasında yaşadığı görünmez fırtınaları anlatıyordu. Virginia Woolf'un yaşadığı ruhsal bunalımın satırlarına nasıl yansıdığını, o satırların da yıllar sonra başka kadınların hayatına nasıl dokunduğunu izliyoruz... Film boyunca en çok düşündüğüm şey, insanların acılarının dışarıdan görüldüğü kadar basit olmadığı. Bir insanın neden bu kadar büyük bir umutsuzluğa kapıldığını, hangi yükleri taşıdığını tam anlamıyla bilemeyiz. Bu yüzden kimsenin yaşadığı acıyı küçümsememek gerektiğini düşünüyorum. Dışarıdan anlamsız görünen bir sebep, aslında yalnızca bardağı taşıran son damla olabilir. Herkesin içinde taşıdığı yük, yalnızca kendisinin bildiği kadar ağırdır.. Virginia Woolf'un intiharı da filmde yalnızca biyografik bir bilgi olarak verilmemiş; onun yaşadığı ruhsal çöküşün ve bunun eserlerine nasıl yansıdığının bir parçası olarak işlenmiş. Elbette onun yaşadığı bunalımı tam anlamıyla anlamamız mümkün değil. Ama anlamaya çalışmak ve insanların görünmeyen acılarına saygı duymak gerektiğini hissettiren bir filmdi. Film bana göre biraz durağan ilerledi. Bunun en önemli nedeni biyografi türünde olması ve olaylardan çok karakterlerin iç dünyasına odaklanmasıydı. Buna rağmen verdiği duygu ve düşündürdüğü meseleler bakımından etkileyici buldum. Özellikle insanların görünmeyen acıları, anlamsızlık hissi ve yaşamla kurdukları kırılgan bağ üzerine uzun süre düşündüren bir yapımdı..

mariposaaa 2 months ago

Salon Köşelerinde

Safveti Ziya

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "Ne olursa olsun, hayata, kadere tâbi olalım... ve artık düşünmeyelim.." "Bir kadın ki beni düşündürsün, acı versin, istemeyerek, bilmeyerek kederlendirsin... Bir kadın ki karşı konulması, yok edilmesi mümkün olmayan engeller beni kendisinden ayırsın, söyleyemeyeyim, aşkımı kabil olup da, cüret edip…devamı"Ne olursa olsun, hayata, kadere tâbi olalım... ve artık düşünmeyelim.." "Bir kadın ki beni düşündürsün, acı versin, istemeyerek, bilmeyerek kederlendirsin... Bir kadın ki karşı konulması, yok edilmesi mümkün olmayan engeller beni kendisinden ayırsın, söyleyemeyeyim, aşkımı kabil olup da, cüret edip de ona söyleyemeyeyim. O kadar mukaddes, o kadar muhterem... O kadın o derece her şeyin üstünde olsun!" *Servet-i Fünun denildiğinde akla çoğunlukla Halit Ziya Uşaklıgil ya da Mehmet Rauf gibi isimler gelse de, Safveti Ziya'nın Salon Köşelerinde adlı eserinin de dönemin ruhunu en başarılı şekilde yansıtan romanlardan biri olduğunu düşünüyorum. Romanı okurken balolar, valsler, Pera Palas'taki salon hayatı ve Batılı yaşam tarzı sayesinde kendimi adeta o dönemin içinde hissettim. Eser, yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmıyor; aynı zamanda Servet-i Fünun'un sosyal çevresini, Batılılaşma anlayışını ve dönemin insan ilişkilerini de başarılı bir şekilde yansıtıyor.. İngiliz kökenli genç kız Lydia'ya ise bir türlü ısınamadım. Türklere karşı kulaktan dolma bilgilerle hareket etmesi, önyargılı tavırları ve zaman zaman kendini beğenmiş, biraz da şımarık gelen davranışları bende olumsuz bir izlenim bıraktı. Buna karşılık Şekip'in kadınlara ve ilişkilere bakışındaki incelik, anlayış ve duygusal derinlik dikkatimi çekti. Bu yönü etkileyici olsa da bana biraz idealize edilmiş geldi. Günlük hayatta bu kadar hassas ve ince düşünen bir karaktere çok sık rastlanmadığı için Şekip'i okurken zaman zaman gerçek bir insandan çok yazarın zihninde şekillendirdiği bir karakter gibi hissettim. Genel olarak Salon Köşelerinde, çok fazla adı anılmasa da Servet-i Fünun döneminin atmosferini, salon kültürünü ve dönemin insan ilişkilerini başarılı bir şekilde yansıtan, okurken beni o yılların dünyasına götüren ve keyifle okuduğum bir roman oldu diyebilirim.

mariposaaa 2 months ago

Siyah Gözler

Cemil Süleyman

10 Gönderi

Spoiler içeriyor "Demek o kadar korkulan ölüm buydu. Lakin yaşamak daha mı iyiydi?" "Bugün şiddetle arzu olunan bir şeyin, yarın köhne bir paçavra gibi atılmayacağına nasıl emin olabilirdi?" "Affedersiniz beyefendi.. Beni yanlış tanımış olduğunuzu görüyorum. Ben ne müsaade ettim, ne de kalbimde…devamı"Demek o kadar korkulan ölüm buydu. Lakin yaşamak daha mı iyiydi?" "Bugün şiddetle arzu olunan bir şeyin, yarın köhne bir paçavra gibi atılmayacağına nasıl emin olabilirdi?" "Affedersiniz beyefendi.. Beni yanlış tanımış olduğunuzu görüyorum. Ben ne müsaade ettim, ne de kalbimde size karşı bir meyil duydum. Belki tesadüfen siz yanımdan geçerken bir şeye gülmüş olabilirim. Bunu derhal kendinize karşı bir zaaf gibi kabul etmek, henüz pek tecrübesiz bir genç olduğunuzu gösteriyor. Hem ben sizden bakınız kaç yaş büyüğüm. Aramızda böyle bir münasebetin mevcudiyetini hayal etmek çocukluk değil midir? Ben sizi sevsem sevsem, ancak bir küçük biraderim gibi sevebilirim. Bunun için de bir sebep yok zannederim.." *Cemil Süleyman'ın Siyah Gözler'i kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için. İlk başta yine aldatan bir erkek hikâyesi geliyor diye düşündüm. Çünkü kadın karakter durmadan kıskançlık krizleri geçiriyor, kendini sevgilisinden yaşça büyük olduğu için yetersiz görüyor, sürekli "İhtiyarlıyorum, beni bırakacak." korkusuyla yaşıyor. Ben de doğal olarak adamın gerçekten bir şeyler çevirdiğini sandım. Manyak kadın şizofreni midir nedir beni de doldurdu. 🤦🏻‍♀️ sjsjsksj Sorun adamda değil, kadının bitmek bilmeyen kuruntularında. Öyle ki sadece benim olmalı düşüncesi, onu korkunç bir sona sürüklüyor ve sevdiği adamı kendi elleriyle boğarak öldürüyor.. Ben sevdiğini de zannetmiyorum ayrıca bu kendini kaybediş buna aşk diyesim gelmiyor.. Kitabın adı olan Siyah Gözler, finalde bambaşka bir anlam kazanıyor. O boğulma sahnesinde siyah gözlerin gözümde canlanışı gerçekten ürkütücüydü. Kısa bir kitap olmasına rağmen bu sahne uzun süre aklımdan çıkmadı.. kadın cinayetleri hakkında hep sesimizi çıkarıyoruz ama kadınlar tarafından öldürülen erkekler de var gücü yeten yetene maalesef.. Ilişkilerde ki yaş farkı meselesine herkes farklı bakabilir; bu tamamen kişisel bir tercih ama kitaptaki kadının yaşını fazlaca abartıp büyüttüğünü düşünüyorum. Hatırladığım kadarıyla kadın yaşında adam da 22 yaşındaydı.. kınamak gibi olmasın desteklemiyorum da o zaman Seda Sayan ablamız ne yapsın sjsjsjsj kadının umrunda bile değil sjsjsj Kitapta dikkatimi çeken yaş farkından çok, kadının kendini sürekli değersiz hissetmesi ve bu güvensizliğin zamanla saplantıya dönüşmesiydi. Sevgi, güven olmadığında insanın kendi kurduğu düşüncelerin esiri olabiliyor. Siyah Gözler, bunu rahatsız edici ama etkileyici bir şekilde anlatan kısa ve ürpertici bir eserdi..

mariposaaa 2 months ago

Gerçekçiliğin Boyutları

Louis Aragon

1 Gönderi

"Yazdığım şeyler yazmak istediklerimdi kuşkusuz.." "Bu sorular bazen saçma şeyler oluyordu ve ben, bu saçmalıktan zevk alıyordum. Neden mi? Peki, sorarım size, söylemeden önce cevabını da bildiği bir şeyi niçin kendine sorsun insan?" "Umutlarını kesince beni rahat bıraktılar, düşünmeye bol…devamı

mariposaaa 2 months ago

Şıpsevdi

Hüseyin Rahmi Gürpinar

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Şıpsevdi Musibet sjsjsj "Onun ne sende gözü var ne de Arapta. Böylelerine Şıpsevdi derler. Seni de sever, beni de sever ayyyy tövbe estağfurullah hjhjh Böyleleri 3-4 kadına doymaz. Kadın oburu, sevda tosunu derler böylelerine öğren" sjsjsjss "Vallahi kırk gönlüm olsa…devamıŞıpsevdi Musibet sjsjsj "Onun ne sende gözü var ne de Arapta. Böylelerine Şıpsevdi derler. Seni de sever, beni de sever ayyyy tövbe estağfurullah hjhjh Böyleleri 3-4 kadına doymaz. Kadın oburu, sevda tosunu derler böylelerine öğren" sjsjsjss "Vallahi kırk gönlüm olsa bir tanesini vermem ona.." "Aman ne Şıpsevdi bir herifmiş bu. Bahçedeki bütün kadınlara yetişiyor. Allah bilir yeryüzünde beğenmediği bir tek kadın bile yoktur bunun" sjsjsks "Terbiye ve nezaket maskesi altında dönen maskaralıklara son!" sjsjsjsj "Sevda nedir bilmez misin sen? Bilmez olaydım keşke.." sjsjsjsjs "Başımıza taş yağacak, dünyanın sonu geldi. Büyükannem kıyamete yakın kızlar kocasız doğuracak derdi.." "Güzellik, insanı lüzumsuz süslenme masraflarına götüren korkulu bir beladır. Kendinde olmadığı halde süslenmek, güzelleşmeye çalışmak en büyük ahlaksızlıktır.." "Güzel elbiseler mesut olmaya yetmiyor.." *Okuduğum eserlerin film ya da dizi uyarlamaları varsa onları da izlemeyi seviyorum. Bu yüzden Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın Şıpsevdi romanından uyarlanan dört bölümlük diziyi de merakla izledim. Diziyi bitirdiğimde ise beni en çok etkileyen şey, aradan bunca yıl geçmiş olmasına rağmen anlatılan birçok olayın ve insan tipinin bugün de karşımıza çıkmaya devam etmesiydi..Şıpsevdi, yalnızca yanlış Batılılaşmayı anlatan bir eser değil; aynı zamanda çıkar ilişkilerini, dedikoduyu, batıl inanışları ve insanların çeşitli zaaflarını da gözler önüne seriyor.. Eserde özellikle yanlış Batılılaşma eleştirisi dikkat çekiyor. Meftun ve çevresindeki insanlar birkaç Fransızca kelime öğrenmeyi, Batılılar gibi giyinmeyi ve onlar gibi görünmeyi medeniyet sanıyorlar. Oysa Hüseyin Rahmi'nin eleştirdiği şey Batı değil, Batılılaşmayı yanlış anlamak. Bir insan birkaç Fransızca kelime biliyor diye medeni olmaz; bilmediği için de geri kalmış sayılmaz. Nitekim Raci'nin alaycı bir şekilde söylediği "Bu medeniyet bonjourla olacaksa sabah akşam bonjourlaşalım." sözü de bu düşünceyi çok iyi özetliyor. Medeniyet şekille değil, düşünce ve davranışlarla ilgilidir. Bu yüzden biraz kabadayı havasında da olsa dizide bana en samimi gelen karakter Raci oldu en azından özünü ve kim olduğunu biliyor olmadığı biriymiş gibi taklitler yapmıyor sjhjh Herkesin bir şeylere özenip kendini farklı göstermeye çalıştığı bir ortamda o, olduğu gibi kalmayı başarabilen bir karakterdi. Sert tavırları olsa da yapmacık değildi. Kendini biliyor, başkası olmaya çalışmıyordu. Bana göre insanın önce kendi özünü bilmesi gerekir. Raci'yi diğer karakterlerden ayıran da buydu... Meftun ise bunun tam karşısında duran bir karakter. Gösterişe düşkün, çıkarlarını her şeyin önüne koyan ve insanları yönlendirmeye çalışan biri. Hikâye boyunca yaşanan birçok olayın merkezinde de onun kurduğu hesaplar bulunuyor. Bu yüzden eser ilerledikçe komedinin altında ciddi bir toplumsal eleştiri olduğu daha net görülüyor. Kasım Efendi karakteri de dizinin en dikkat çekici kişilerinden biri. Cimriliği öyle bir noktaya ulaşmış ki güzelliği bile "insanı lüzumsuz süslenme masraflarına götüren korkulu bir bela" olarak görüyor. Onun sözlerine gülerken aslında insanın bir düşünceyi aşırıya taşıdığında ne kadar gülünçleşebileceğini de görüyoruz. Dizinin en sevdiğim yönlerinden biri, Hüseyin Rahmi'nin eleştirilerini mizahla vermesi oldu. İnsan önce gülüyor, sonra anlatılanların ne kadar gerçek olduğunu fark ediyor. Bu yüzden eser yalnızca eğlendiren bir komedi değil; aynı zamanda insanı düşündüren güçlü bir toplumsal eleştiri niteliği taşıyor. Başlarda daha çok güldüren hikâye, finalde yaşanan trajik olaylarla birlikte hüzünlü bir tona bürünüyor. Böylece eser, insanı hem eğlendirmeyi hem de düşündürmeyi başarıyor..

mariposaaa 2 months ago

Şıpsevdi

Hüseyin Rahmi Gürpınar

3 Gönderi

"İnsanları aptallıktan aptallığa götüren şey, işin sonundaki bu hiçliği anlayamamaktaki ahmaklıktır." "Başlangıcından sonuna kadar bu hayat meşakkatini niçin çektiğimizi biz biliyor muyuz? Varlığımızı yokluğumuzu baştan başa kuşatan yaradılışın çetin bilmecelerinden hangi birini halledebiliyoruz? Tahammül derecemizi sormaksızın bizi beladan belaya sürükleyen…devamı

mariposaaa 2 months ago

Keşke 30 Olsam

Gary Winick

117 Gönderi

Spoiler içeriyor "Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler…devamı"Hayatında bir şeyi düzeltebilseydin neyi düzeltirdin?" "Unuttuğumuz bir şeyi tekrar hissetmek istiyoruz. Geride neler bıraktığımızı anlamadık belki de.." "Her zaman rüya evine ulaşamazsın ama yaklaşabilirsin.." "Aşk bir savaş alanıdır.." "Bence hepimizin hissetmek istediği unuttuğumuz ya da sırt çevirdiğimiz bir şeyler var. Geride neler bıraktığınızı anlamadık belki de. Bir zamanlar nelerin iyi olduğunu hatırlamalıyız.." *Filmi bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey, insanın büyüse bile içindeki çocuğu tamamen kaybetmemesi gerektiği oldu. Küçükken çoğu insan bir an önce büyümek ister. Çünkü büyüyünce daha özgür olacağını, kimsenin ona karışmayacağını düşünür. Ama yetişkinlik aslında dışarıdan göründüğü kadar kolay ve kusursuz değildir.. Jenna, 13 yaşında bir çocukken popüler olmayı, diğer insanlar tarafından kabul görmeyi ve bir an önce büyümeyi istiyor. O yaşlarda insan bazen kendisine gerçekten değer veren insanları fark edemeyebiliyor. Başkaları tarafından beğenilmek uğruna yanlış şeyler yapabiliyor. Bence bu yüzden Jenna'yı yargılamak zor. Çünkü kendini beğenmeme, popüler olma isteği ve kabul görme arzusu o yaşlarda birçoğumuzun yaşadığı şeyler.. Bir anda kendisini 30 yaşında bulan Jenna, yetişkinler dünyasının düşündüğü kadar mükemmel olmadığını görüyor. Başarı, popülerlik ve dışarıdan güzel görünen bir hayat, insanı gerçekten mutlu etmeye yetmeyebiliyor. Üstelik farkında olmadan yaptığı bazı yanlışlarla sevdiği insanlardan uzaklaştığını da anlıyor. Çevresinde de aslında kendisini sevmeyen yanlış arkadaş seçimleri de buna dahil.. Filmin bana hissettirdiği en önemli şeylerden biri, çocukluğun masumiyetini, dürüstlüğünü ve samimiyetini tamamen kaybetmemek gerektiğiydi. Büyümek, robotlaşmak anlamına gelmemeli. İnsan yaş aldıkça değişebilir, sorumlulukları artabilir ama içindeki o saf ve neşeli tarafı tamamen kaybetmek zorunda değil.. Keşke çocukluğumuz gelecekteki kendine uğrayıp bir çeki düzen verse diye düşünüyorum. Çünkü yetişkinler dünyasında insanlar zaman zaman çıkarların, hırsların ve memnuniyetsizliklerin içinde kaybolabiliyor. Oysa çocukluğun o temiz bakışı, bazen bize gerçekten önemli olan şeyleri yeniden hatırlatabilir.. Film, sadece büyümeyi anlatan eğlenceli bir film değil. Aynı zamanda insanın kendisini, değer verdiği insanları ve içindeki çocuğu unutmaması gerektiğini hatırlatan sıcak ve düşündürücü bir hikâye..