. (@martistis)

Bazen bizi düzeltecek şeyin bir insan olmasını umarız çünkü kendimizi değiştirecek cesarete sahip değilizdir. Bazen bize en çok zarar veren kişi en çok ihtiyacımız olan kişidir, olmasa daha iyi olur diye düşünürüz, ama hayatımızdan o kişiyi ve yaptıklarını çıkartınca bir…devamıBazen bizi düzeltecek şeyin bir insan olmasını umarız çünkü kendimizi değiştirecek cesarete sahip değilizdir. Bazen bize en çok zarar veren kişi en çok ihtiyacımız olan kişidir, olmasa daha iyi olur diye düşünürüz, ama hayatımızdan o kişiyi ve yaptıklarını çıkartınca bir hiç olacağımızı biliriz içten içe. Hayat bizi nereye sürüklerse sürüklesin, değişmediğimiz sürece her şeyi kendimiz gibi bok etmenin bir yolunu buluruz. Suç tamamen bizde olsa bile, ona buna suç atmaya bayılırız, kolay olan budur. Her insan gibi bencilizdir, her şeyden önce kendimizi düşünürüz. Önemli olan bundan sonra yaptıklarımızdır. Ölüm her andadır; en mutlu anımızda, 40'lı yıllarımızda, eşimizle son kavgamızda, işimizin ortasında, en sevdiğimiz yemeği yerken, bunu sürekli yoksayarak yaşarız. Farkettiğimizdeyse önümüze iki yol çıkar. Ya hayatımızla ne yapacağımızı bilmeden bekleriz, eline bozuk bir oyuncak verilmiş bir çocuk hayal kırıklığıyla, ya da yaşarız, dibine kadar. Ama bazen tahmin ettiğimiz şeyler olmayabilir, yaşamaya karar verip, yaşayacak fırsat bulamayabiliriz. Üzülür, umutsuzluğa düşer, korkar ve işin en kötüsü asla bunlardan kurtulacak güce sahip olmadığımızı düşünürüz. Mutlu ve iyi taklidi yaparak kendimizi kandırırız, bu sefer bastırdığımız duygular daha bir güçlü çıkar karşımıza. Savaşmaktan ve yüzleşmekten başka bir seçeneğimiz kalmadığında şekillenir kişiliğimiz. Kırarız, üzeriz, zarar veririz; kırılırız, üzülürüz, zarar görürüz. Yaşam, ölüm olduğu için vardır. İnsan ise bunca bencilliğine ve egosuna rağmen bir hiçten farksızdır, bunu kabullenmek zordur. Kaybettiklerimizi düşünerek, kazanacaklarımızı kaybederiz. Bunca şeye rağmen, umut vardır. Sevip, seviliriz. Bizi ne olursak olalım kabullenenler vardır ve kendini kabullenemeyenleri hayata bağlayan şey bu olur bazen. Bağ kurduklarımız anlamlı kılar anlarımızı, anlarımız anlamlı kılar hayatımızı. Her şey zıddıyla vardır, dünya karmaşıktır ve insan bu karmaşıklığa şahit bırakılmıştır. Ya dayanamaz ölür, ya da dayanır gibi yaparken ölürüz. Hayat biraz böyle, yazdıklarım ise six feet under'ın ekrana yansıttıkları, keyifli seyirler.

martistis 3 weeks ago

Şubat Filmler 1.) aidiyet 2.) gecenin kıyısı 3.) kıskanmak 4.) midsommar 5.) gece melek ve bizim çocuklar 6.) takıntılar 7.) taksim hold'em 8.) akira 9.) mustang 10.) the revenant 11.) rakva 12.) the roses Kitaplar 1.) katabasis 2.) kıskanmak Diziler…devamı

martistis 1 month ago

Tekrardan selam millet Geleneksel, Martı tüm gün boyunca kitap okuyor ve siz de onunla beraber kitap okuyorsunuz adlı etkinliğimize hoşgeldiniz!! Bu kaçıncı oluyor saymadım ama eskiler için bir reading slump kesme aracıydı. Peki bu etkinlikte ne mi yapıyoruz? Bugün saat…devamı

martistis 1 month ago

Katabasis

R. F. Kuang

4 Gönderi

Bir süredir canım takip edilebilir basitlikte bir kitap okumak istiyordu, kitaplıkta da katabasis varken okumaya başladım ve nispeten aradığımı bulmakla beraber ciddi bir hayal kırıklığı yaşadığımı söylemeliyim. Kitabın ilk iki yüz sayfası basit olmasına rağmen kendini okutan bir yapıya sahip,…devamıBir süredir canım takip edilebilir basitlikte bir kitap okumak istiyordu, kitaplıkta da katabasis varken okumaya başladım ve nispeten aradığımı bulmakla beraber ciddi bir hayal kırıklığı yaşadığımı söylemeliyim. Kitabın ilk iki yüz sayfası basit olmasına rağmen kendini okutan bir yapıya sahip, kalanı ise hikayenin ilerlemesi için sürekli baştan okuduğum ilk sayfalardan ibaret. Başkarakter Alice'ın halihazırda tek düz olan karakter yapısının derinliklerine inmek ve bunu da birbirinden zerre farkı olmayan düşüncelerini okuyucuya tekrar tekrar okutarak yapmak kitabı iyice boğucu hale getiriyor. Alice'in gelişimini takip etmek için bunca düşünce akışı içinden farklı olanları tespit ve takip edip ardından aradaki olmayan yedi farkı bulmalısınız.. Üstelik kitabın bu karakter gelişememişliğine katlanacak kadar güzel bir kurgusu olduğunu da söyleyemem. Sanki duvarı pinterestte gördüğü academic era posterleriyle kaplı biri, haftalarca internette bilim adına gördüğü her şeyi günümüz gerçekliğini de kullanarak büyüyle neredeyse her şeyin mümkün olduğu bir wattpad kitabına entegre etmiş. Ortada evren var kuralları yok, var olan kurallar da asla net bi şekilde yazılamamış. Bu da ister istemez kitabın kendi içindeki tutarlılığını zedeliyor ve okuyucu olarak asla tam olarak kurgunun içinde olamıyor, keyif alamıyorsunuz. Yazarın çoğunlukla yaşayarak yazdığı yerler kitapta parıldıyor, ne zaman "gerçek" bir şey okuduğumu hissetsem bunu yazım stilinde de net bir şekilde görebiliyordum. Özellikle Peter ve Alice dinamiğinin başlarda yansıtılış biçimini inanılmaz samimi bulduğumu söylemeliyim. Kitabın okurken en keyif aldığım yeri bu ikilinin asla birbiri hakkında net bir kanıya varamadıkları kısımdı. Geri kalanı gerek karakter, gerekse yazım stili açısından vasat ve dandikti. R.F. Kuang cidden merak ettiğim bir kalemdi, sonumuzun böyle olmasını istemezdim.

martistis 1 month ago

Ocak Film 1.) frankenstein 2.) kar ve ayı 3.) saw 1 (tekrar) 4.) love exposure, cidden hala bu film hakkında ne düşündüğümü bilmiyorum, inanılmazdı. 5.) forget me not 6.) kamikaze girls Kitap 1.) huzursuzluğun kitabı 2.) hakkari'de bir mevsim Dizi…devamı

martistis 2 months ago

Huzursuzluğun Kitabı

Fernando Pessoa

14 Gönderi

pessoanın hayata karşı çok ilginç ve bir o kadar da trajikomik bir duruşu var. safi yaşamın ağırlığına katlanamamanın bünyesinde bıraktığı dikkatsizlik; kendisinde eksik olanı anlamlandıramamış olmanın maskesi olan kırılgan egosu ve daimi bir paradoks hali. zaten kendisi de kitabını bir…devamıpessoanın hayata karşı çok ilginç ve bir o kadar da trajikomik bir duruşu var. safi yaşamın ağırlığına katlanamamanın bünyesinde bıraktığı dikkatsizlik; kendisinde eksik olanı anlamlandıramamış olmanın maskesi olan kırılgan egosu ve daimi bir paradoks hali. zaten kendisi de kitabını bir ruh hali tahlili diye tanımlıyor, bana kalırsa bu paradoksun ta kendisidir bahsettiği. insan beyni boşluklardan ve hayatının orta yerinde duran cevapsız sorulardan hoşlanmaz asla ve o boşluk dolana kadar da üzerine düşünmeyi, o boşluğa uygun cevabı aramayı -gerekirse yaratmayı- sürdürür durur. pessoanın paradoksu da yaşıyor olmasının kendisini ezmesini ve çevresindeki kimsede bu etkiyi oluşturmamış olmasını sorgulamasıyla başlıyor. hiçbir satırında açık açık "ben neden onlar gibi değilim" sorusunu sormamasına rağmen her cümlesinin aslında bu sorudan kaçmak için kurulduğunu görebiliyorsunuz. zaman geçtikçe ve pessoa bu soruyu düşündükçe o boşluk daha da büyüyor ve zamanla rahat ve özgür hissettiği tek yere dönüşüyor, her ne kadar mutsuz ve yalnız olsa da bu boşluk dışında bir şey bilmez oluyor. aynı zamanda inanılmaz bir gözlemci olan pessoa hep dışarıya bakıyor; deneyimlemek istediği her şeyi yapmak yerine kendi boşluğunda hayaliyle simüle ediyor onu, sadece kendisi değil kendi yarattığı personalarla farklı farklı deneyimliyor her şeyi ve bunu özümsüyor. bağ kurma ihtiyacını bile kafasındakilerle gidermeye çalışıyor, öyle ki hayalcilik alanında uzman olduğunu ve akıllı olanın da kendisi gibi olması gerektiğini savunuyor. bunca şeye rağmen kendi kurduğu camdan kafesinin arkasındaki dünyaya özlemle bakmaya devam ediyor, kendisi ne kadar uyumsuzluğunu zekasıyla tolere etse de her şeyin farkında ve en çok bu farkındalık öldürüyor onu. sürekli her şeye, kendisine dahil uzaktan bakmanın mahvettiği; başka insanlarlayken bile kendini onların gözüyle bakan ve asla bir şeyin içinde olamayan bir adama dönüşüyor. (bu adamlık konusunda kafamı karıştıran birtakım ifadeleri var, kadınlık ve kadın konusunda inanılmaz korkak; bir yandan da "kendimi gerçekten anlayabildiğimde içimdeki kadını görüyorum." gibi cümleleri var. belki de pessoa içindeki kadınlıkla yüzleşmemek için dikkatini bu derece dağıtmıştır diye düşünmeden edemiyor insan. belki trans kadın olsa daha mutlu olacaktır? ya da günümüz incellerinden bir farkı yoktur? kendisi nedir bilmiyorum ama inanılmaz biri olduğu kesin. bu konu üzerine düşünmeye devam edeceğim.) kendisi içinde bu kadar vakit geçiren bir insanın, kendisi hakkında her şeyi bileceğini de dolayı olarak söyleyebiliriz ama insan kendisini bu kadar manipüle ederken kendisini tanıyabilir mi? bu soruyla pessoa da cebelleşiyor, ve hatta kitabını "yaşadım yaşayalı kendimi anlatıyorum, kendimle olan sıkıntıların en küçüğü bile, üzerine biraz eğilecek olsam, bir büyünün etkisiyle serpilip ezgili uçurumlarda açan renkli çiçeklere dönüyor hemen" cümlesiyle bitiriyor. sonuç olarak kendisi depresiflik denince akla gelen isimlerden olmasına rağmen içinde kendi absürtlüğünü de barındıran mükemmel biri. kendi hüznünün saçmalığının ve diğer her şeyin de farkında oluşu insanı boğmaktan ziyade eğlendiriyor. okurken bir kaç yerde cidden kahkaha attığımı söyleyebilirim, kitabın ciddi bir ciddiyetsizliği var ve bu da insana pessoa ile paralel bir iç dünya sorgulaması fırsatı tanıyor. bu kadardı, teşekkürler.

martistis 3 months ago

Kubo ve Sihirli Telleri

Travis Knight

7 Gönderi

insanlık hakkında unuttuğum her şeyi bana bir yapımda, bütünüyle ve kusursuz bir şekilde sunduğu için bu filmi çok seviyorum. sevdiğim herkese bu filmi izletmeyi; en güzel anlarıma ev sahipliği yapmasını, en sevdiğim çocuklarla beraber izlemeyi ve her izlediğimde bu anların…devamı

martistis 3 months ago

Arkada açık kalsın diye diye tüm Türk dizi sektörünü yalayıp yutacakmışım gibi hissediyorum

martistis 4 months ago

Kara Sevdalı Bulut

Muammer Özer

1 Gönderi

gününe göre hatta türkiye'ye göre hala inanılmaz cesur bir film ve insan bu kadar cesur bir işten daha fazlasını bekliyor maalesef. sibel karakterinin üzerine ne kadar düşülmeye çalışılmışsa, atila o kadar boşlanmış. "karıma tecavüz ettiler mi" paranoyasının giriş ve gelişme…devamıgününe göre hatta türkiye'ye göre hala inanılmaz cesur bir film ve insan bu kadar cesur bir işten daha fazlasını bekliyor maalesef. sibel karakterinin üzerine ne kadar düşülmeye çalışılmışsa, atila o kadar boşlanmış. "karıma tecavüz ettiler mi" paranoyasının giriş ve gelişme kısmı o kadar kötü ki vurucu olması gereken sonuç kısmı yeterince ön plana çıkarılamamış, farklı şartlarda oturur hüngür hüngür ağlardım. karakterin kendinden nefret etme süreci baba ve eş olarak toplumun onu koyduğu yere yetemeyişi, toksik maskülenitenin ta kendisi, karakter üzerinden işlenebilecek bunca detay varken sadece gösterip elletmemeye karar vermişler. sibel karakterini de sadece daha özenerek batırmışlar bence. çok erkek gözünden bir kadındı, delirişi, kendiliği, çocuğuyla olan ilişkisi fazla tek düze, fazla temsili ve fazla samimiyetsiz geldi bana. filmin kısa olmasından dolayı karakterleri bu kadar iyi işleyememelerini anlasam bile diyalogların bu kadar sığ olmasını kaldıramıyorum. sırf temsil olsun, alıntılansın diye yazılmış. üstelik bunların kız çocuğu da aynı şekilde çok erkek gözünden, çıtı pıtı, saf, temiz, herkesin sahip olmak istediği npc kız çocuk. ya siz kızınızın yanında kitaplarınızı yakmak hakkında konuşacaksınız da, amcalar bizi böyle hapse atar o amcalar çocuk sevmez diyeceksiniz de o çocuk kalkıp askere gülümseyip top oynayacak. özellikle eski politik filmlerde askerler de sistem kurbanıdır, carttır curttur temalı sevgiyi anlayabiliyorum ama yani cidden bu sahneyle mi bunu yansıtacaksınız. güvensizliklerle dolu evinde, fısıltılarla konuşulan sözler arasında, annesiz bir şekilde yaşayan kız çocuğunun bu şekilde düz yansıtılması da sinir bozucu. öte yandan da yüzde yüz kürt olduğuna emin olduğum çocukların sokakta oynadığı asker-teröristçilik, taksiyle bi yere giderken yerde vurulan herhangi birini bu kadar normal karşılanması, radyodaki "17 yaşındaki teröristin idamına karar verildi" haberleri gibi detaylarla toplumsal yozlaşmanın ne düzeye geldiğini ve bunun ne kadar normalleştirildiğini de inanılmaz iyi işlemişler. özellikle bu sahneler inanılmaz bir görüntü yönetmeninin elinde bambaşka parlamış. öyle ya da böyle düşünülmesiyle bile boğulduğum şartlar benim yurdumun insanının normali olmuş. darısı başımıza gibi mi desem ne desem bilmiyorum.

martistis 5 months ago

Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu - Tanı ve Baş Etme Yolları-Çocuk ve Yetişkinlerde

Astrid Neuy Bartmann

1 Gönderi

Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu\DEHB ya da Attention-Deficit-Hyperactivity Disorder\ADHD olarak da bilinen, sosyal medyanın da yaşamımızı ele geçirmesiyle her odaklanamayanın suçlu ilan ettiği bu nöroçeşitlilik nedir ve ne değildir? Önce biraz kitaptan bağımsız konuşup daha sonra kitabın bu duruma nasıl…devamıDikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu\DEHB ya da Attention-Deficit-Hyperactivity Disorder\ADHD olarak da bilinen, sosyal medyanın da yaşamımızı ele geçirmesiyle her odaklanamayanın suçlu ilan ettiği bu nöroçeşitlilik nedir ve ne değildir? Önce biraz kitaptan bağımsız konuşup daha sonra kitabın bu duruma nasıl yaklaştığıyla ilgileneceğim. Genelde sadece dopamin ve noradrenalin ile ilişkilendirilen ADHD; prefrontal korteksin baskılayamadığı bipolar küçük amigdalayla başlayıp, nörotransmitter sistemler arasındaki minik hormon kavgalarıyla devam eden ve corpus callosum'ın düzenlemekte zorlandığı düşünce sistemiyle de aslında tüm beynin içinde bulunduğu koca bir sistem bozukluğudur. (ya da günümüz dünyasına uyum sağlayamamış avcı toplayıcı sistemidir, kim bilir.) Durum böyle olunca kişi karşısında bulunan uyaranları filtreleme, öncelik verme, sıraya koyma, motivasyon bulma, oyalanmadan herhangi bir işi yapabilme, herhangi bir işi tamamlayabilme ve dürtü kontrolü yapma gibi bir çok insanın normal bir şekilde yapabildiklerini fazlaca zorlanarak yapar. Akabinde kendini yetersiz, başarısız, eksik hissedebilir ve yarım bıraktığı her konu onun kendisi hakkındaki bu düşüncesini pekiştirerek ortaya depresyon gibi bir çok rahatsızlığı çıkartır. Yani anlayacağınız üzere; insan hakkında diğer her şeyde olduğu gibi, düşünce sisteminin herhangi bir işlemindeki bozukluk kişinin tüm dünyayı algılayışını değiştirir. ADHD üç ana tipe ayrılır. 1.) Dikkatsiz/hipoaktif tip, bu tip genelde dürtüsellikten çok dalgın, unutkan, odaklanamayan tip olarak tanımlanır. 2.) Hiperaktif tip, dikkatsizliği genelde dürtü kontrolüne yansıyan, yerinde duramayan ve genelde orta yaş erkek çocuğu tiplemesidir. 3.) Karma tip, bu tipin ne zaman nerde nasıl davranacağı öbür tipler kadar belirgin değildir. Kendi içinde iki tipi de kapsar. ADHD her ne kadar üç temel tipe ayrılsa da beyinler farklı oldukça belirtiler de kendini farklı farklı gösterecektir. Özellikle geçmişte dikkat eksikliği testlerinin çoğu orta yaşlı erkek çocuklarıyla yapıldığı için "hiperaktif değilsen dikkat eksikliğine de sahip değilsindir" düşüncesi yüzünden birçok hastanın tedavisiz kaldığını ve çoğunun da kadın olduğunu unutmamak lazım. Aslında ADHD için tam olarak dikkat eksikliği demek ne kadar doğru onu da bilemiyorum; çünkü asıl mesele dikkatin eksikliği değil direkt kendisi oluyor. Kendinizi yarım saatlik bir işi sündüre sündüre sekiz saate çıkarırken ya da oturup asla işinize yaramayacak bir şey için hiperodak çalışırken bulabiliyorsunuz. Tüm benliğinizle neden yapmam gereken o işi yapmadım ona odaklanmadım diye kendinizi suçlarken hala saçma sapan şeylerle uğraşmaya devam ediyor ve içinizde kendi kendinize ettiğiniz sonsuz kavgadan dolayı enerjiniz bitiriyorsunuz ve bu süreç her geçen gün daha da şiddetleniyor. "ADHD tembelliktir ve ne olursa olsun içinizde çözmeniz gereken bir şeydir, tembel ve işe yaramıyorsan senin sorunun" gibi ifadelerin aslında ne kadar zehirli olduğunu şuan daha iyi anlıyorsunuzdur. Çünkü ortada tembellik diye bir şey yok, gerçekleştirilemeyen potansiyelin bireye yüklediği inanılmaz yükler altında ezilenler var. Şimdi biraz olsun kafamızda ADHD'yi oturttuysak bu reels dikkat eksikliği nedir ona gelelim. Çok küçük delikleri olan bir süzgeçten katranı süzmesini ve bunu her gün yapmasını bekleyemezsiniz. Aynı beyninizden günde yüzlerce reelsi algılayıp beş dakika sonra saatlerce ders çalışmayı bekleyemeyeceğiniz gibi. Beynimiz onca karmaşıklığına rağmen elastik bir kas yığınıdır ve onu neyle eğitirseniz ona eğilimli olur. ADHD'nin biyolojik olarak algı filtreleyemeyişinin küçük bir simülasyonu aslında reels kaydırmak. (tabii burada reelsleri önceledim ama maksadım sıkılmayalım diye her şeyin önümüze koyuluşu ve bunların yenmesi.) Bu simülasyondan çıkmak için yapılması gereken tek şey oturup biraz sıkılmakken, concerta ve ritalin gibi ilaçlar kullanıp "yhaaa kankhaa bende dikkat eksikliği var" diyerek beynin içine sıçmak, bunu yaparken asıl ihtiyacı olanların kötü etiketlenmesini ve ilaca daha zor ulaşmasını sağlamak ne kadar mantıklı inanın bilmiyorum. Asıl konumuza yani kitaba gelirsek o kadar zorla ve beğenmeyerek bitirdim ki anlatamam. Kitap genel olarak bahsettiğim ikinci tipi baz alınarak yazılmıştı ve bi noktada dikkat eksikliğini bireyin suçu gibi gören bakış açısının hakim olduğu saçma sapan bir yazıya dönüştü. Dikkat eksikliğine sahip olan çocuklara sınır konulması gerektiğini ve bunu yasaklarla, cezalarla pekiştirilmesinin uygun olduğunu savunuyor yazarımız. Hatta bir noktada çocuğu karşımıza alıp "bak senin içinde bir canavar var (adhd) ve bunun seni ele geçirmesine izin verme onunla sürekli savaş" temalı bir konuşma yapmamızı söylüyor. Sınır koyma konusundaki yöntemlerine değil de olgunun kendisine katılsam bile çocuğa kendi içinde var olan ve muhtemelen değiştiremeyeceği bir şeyden dolayı nefret besletmek ne kadar doğru? Onunla yaşamayı öğrenmesi, kabullenmesi, kendini tanıdıkça hayatını ona göre düzenleyeceği gerçeğini ona güzelce anlatmak yerine zaten var olan kendine olan nefretini körüklemenin sebebi nedir? Ya da her ADHD anasının karnından bağımlı doğar temalı bakış açısına ne demeli? Evet ADHD insanlar bağımlı olmaya normal insanlara göre iki ile üç kat yatkın ama bu hepsinin uyuşturucu ve alkol bağımlılığına sahip olduğunu mu gösterir ya da bağımlılık çok daha geniş bir skalada neden ele alınmamış? bu nasıl objektiflik. Kitap genel olarak otizmli bir bireye sen neden otizmlisin şimdi normal olacaksın al ilaç bak düzeldin gibi yaklaşmış dikkat eksikliğine. Bir noktadan sonra hayatında hiçbir şey yapamamış insanların ilaç aldıktan sonra nasıl değiştiklerine ve akabinde ilaç övgüsüne döndü kitap. ADHD'nin yaratıcı yönüne ya da objektifliğin gerektirdiği öbür iyi sayılabilecek kısımlarına asla değinmeden koca bir ilaç reklamı olarak da bitti. bu kadardı, teşekkürler.