(@) - Raf

"-(tuvalin köşesine sadece kendini çizer.) -Neden doldurmadınız tuvali? -En büyük benim, ben sanattan da büyüğüm!" "-Allah vergisi mi? Ben sana böyle bir vergi verdiğimi hatırlamıyorum." "-S*çrm gözlüklerine dünyayı bmb*k görürsün. -Bkun rengi hiç sevmediğim renktir, vazgeçtim." Akıllı insanlar, deli taklidi…devamı

miloattime 1 year ago

Giorgio Gaber Conformista 🎶🎶 Konformist, Genellikle hep haklıdan yana tutum alan biridir; Konformistin kafasında bütün cevaplar apaçıktır, Kendisi bir fikirler hulasasıdır. Kolunun altında iki üç gazetesi vardır Ve düşünmek istediğinde, kulaktan dolma düşünür Belki iyi bir oportünist gibi Neymiş ne…devamı

miloattime 1 year ago

Fareler ve İnsanlar

John Steinbeck

288 Gönderi

Dünki kitaptan sonra uzun bir yorum yapmak istemiyorum. Aptal arzular ve akıllı gerçekliğin dostluğunu işliyordu. Aynı kadere doğmuş, ümitle gelecek üzerine hayaller kurmaktan vazgeçmeyen, anlattıkça kurdukları hayale inanan çiftlik çalışanları. Aptal bir kızın kendi güzelliğini bir adama göstermek, yeter ki…devamı

miloattime 1 year ago

Pupa Yelken

Sadun Boro

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Mezar taşı Martılar olmuş Denizcilerin Aziz ruhlarına... Bir haftadır yemek yemekten bile vakit çalıp okuduğum, iş yerine götürüp beş dakikalık dinlenmelerimde satır satır okuduğum güzeller güzeli kitabım bitti. Boro çifti için üç yıl süren yolculuk benim için bir haftada tamam…devamıMezar taşı Martılar olmuş Denizcilerin Aziz ruhlarına... Bir haftadır yemek yemekten bile vakit çalıp okuduğum, iş yerine götürüp beş dakikalık dinlenmelerimde satır satır okuduğum güzeller güzeli kitabım bitti. Boro çifti için üç yıl süren yolculuk benim için bir haftada tamam oldu. Sanki onlarla birlikte gezdim, onlarla birlikte tanıştım insanlarla. Ahh o kadar güzel ki, o kadar güzel ki... Yelkenliyle dünya turu... Nesin sen dünyanın en güzel rüyası mı? Denizlere, balıklara, okyanuslara ve gezmeye karşı olan aşkım kabardıkça kabardı okurken. Hep hayalim bir gemide çalışmak, koca dalgaları seyredip kamaramda battaniyem ile ısınmaktı. Pupa Yelken'i okumadan önce kendimce bir tekne alabilir, balıkçılık yaparak koy koy gezebilirim, türü hayalim yeni yeni filizleniyordu. Kitabı keşfettiğimde işte bu dedim. İşte senin hayalin... Alıp okumamla içim umutla doldu. Bana hemen her yeni tanıştığım kişi 'hayalperest' dedi. 'Bunlar ancak hayallerde olur' dediler. Hayır, onlar bunu gerçekten yaşadı. Dev dalgalarda, dümen ellerinde, sigara dudaklarında, başları birbirinin omzunda, dünyayı gezdiler. Kitap eve ilk geldiğinde madırım okumak istedi. Peki, dedim. Zaten halihazırda okuduğum bir kitap vardı. Sonra birazcık bakayım derken kitap elimden hiç düşmedi. Hatta sayfalarda kaçırdığım yer olmasın telaşından çifter çifter okudum. Coğrafi bilgim bir haftada ikiye katlandı. Teoride de yelkenli kullanmayı öğrendiğimi düşünüyorum, biraz pratik kafi(!). Onlar yolculuk yaparken açıp açıp haritadan rotalarını takip ettim. Denizciliğe karşı ilgi tohumları ekmekten bahsetmiş Sadun Boro, ya içimizdeki tohumlar büyümüş, sarmaşık olmuş, tüm ruhumuzu sarmışsa? Boro ailesi ile kendimi bağdaştırmak o kadar kolay oldu ki. Oda'nın öğretmen oluşu, terzi olması, yemek yapmayı sevmesi... Sadun'un her bölgenin tipine uyumlu kara kaşı kara gözü :), dalgalara olan aşkı, zorluklardan aldığı haz, yemekten aldığı keyif... En tatlısı da birlikte bir hayal kurmaları ve bunun için çabalamaları. Evlilik merasimleri bile o kadar tatlı ki. Kitabı okurken okyanuslara mı hayran kalayım onların aşkına mı bilemedim. Sadun Boro çocukluğundan beri bu hayale sahip. Oda'nın da bu hayali kurması üzerine evlenmeye karar veriyorlar. Nikah davetiyelerini gazetede Sadun'un bekarlığının cenazesi şeklinde ilan ediyorlar. Hatta Sadun, nikah defterini imzaladığı kalemi kırıyor. Nikah şekeri olarak da sarımsak dolgulu şekerlerle eğlencesini sürdürüyorlar merasimin. Sadun Boro, evliliklerini 'iki başlı dört ayaklı oluşumuz' şeklinde tanımlıyor. Bu o kadar tatlı ki... Sonrasında iki yıl birlikte çalışıp para biriktirmeye devam etmişler. Bir iki sponsor bulup çeyizlerine kadar sattıktan sonra hepsini birleştirip Kısmet'i almışlar. Emek emek kokan bir yelkenli... "Biz de, Kısmet inşa edilirken iki yıl, uzun kış gecelerinde oturup çıkacağımız bu dünya seyahatinin programını, bu mevzuda lüzumlu bütün kitapları defalarca okuyarak hazırlamıştık." Farklı coğrafyalarda doğup aynı hayali kurup bu hayali birlikte gerçekleştirmek için çalışıp sonunda birlikte başardığın biriyle sarılıp uyumak nasıl bir histir acaba? Hayat doldum kitabı okurken... Aklıma Yukarı Bak filmini getirdi. Onların da ortak bir hayali vardı ama bir türlü düze çıkamıyorlardı. Yine de birlikte tutkuyla o hayali kuruyorlardı: "Cennet Şelaleleri". Oldu olmadı, sonuçta birlikte bir hayal kurdular ya, çok güzel. Kitapta en çok hoşuma giden şeylerden biri Sadun Boro'nun, Oda'dan en çok kuzinada yaptığı yemeklerden ötürü bahsetmesi. Erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer sözünün canlı örneğiydi kendisi. Enfes bir pasta, bir fırında makarna, bir ekmek, bizim aşçıbaşı... Oda'nın tarifiyle yarın kesinkes o ekmeği yapacağım. Ve Oda'nın terziliği sayesinde yelkenleri sık sık dikip kurtarması çok hoşuma gitti. Terziliğimin denizlerde bana lazım olacağını hiç düşünmemiştim. Ve kitap boyu Sadun'un yer yer Oda'ya yaptığı dokundurmalar... Özellikle de yerli dansözlerden bahsederken 'kırbaç vücutlu kızlar' demesi... Odacım, boğmak istersen desteğe geliriz :)) Ah anlatacak o kadar çok şey var ki, birçoğu içimde kalacak. Kitapta en sevdiğim şeylerden biri de Sadun Boro'nun balıkları ve yediği yemekleri anlatırken cömert oluşu. Balıkları lezzetleriyle, şekilleriyle ve renkleriyle anlatması, yerlilerin yaptığı yemekleri materyalleri ile tanımlaması, meyvelerin tatlarını benzetmesi... Hepsini işaretledim, deneyeceğim. Limonla verdiği tarifleri ve limonata ile yaptıkları keyifleri anlatması da ayrıca dikkatimi çekti. Yine yaptığı benzetmeler beni çok eğlendiriyordu. Kısmetten 'ıstakoz tabağında kıyı çağanozu' diye bahsetmesi, güzel kızlardan bahsettikten sonra eşi için 'bizim jandarmanın nezaretinde' demesi, hepsi de çok tatlıydı. Ticaret rüzgarlarına daldıktan sonra söylediği şu söz: "Hey Allahım ne güzel günlerdir o, yalnız senin varlığın ve yarattığın tabiatla başbaşa geçen anlar..." erkeklerin her nasıl hayat benimserse benimsesin duydukları bu azapsız iman çok hoşuma gidiyor. Yaradılış olarak, daha kaygılı kadınların bu şekilde kılçıksız bir iman etmesi gözüme daha zor geliyor. Banyo konusu da ilgi çekiciydi. Güvertede sabunla yağmur beklemeleri, olmadığında deniz suyu ile yıkanmaları, ekvator çizgisinde eski gemici adetine uyup yıkanmaları... İlginçti, hoşuma gitti. Tropikal iklimde incir ağacı olmaması çok dikkatimi çekti ayrıca. Biraz sevdiğim bir meyve, ne demek yok? Ayrıca adalılara hediye etmek için yanlarına küçük hediyelikler almalarını çok sevimli buldum. Ponçiklerim benim. Kitapta şaşırtıcı olan şeylerden biri de adalıların ahlak anlayışı ve yaşam biçimleri. Bu adamlar için tabirde tembel diyebiliriz. Çalışmayı sevmeyen, zevklerine düşkün insanlar. Aldatmanın olmadığı bir ahlaki düzen. Yani aldatma diye bir kavramın olmadığı, istedikleri kişiyle birlikte olup evlat edinmekten keyif aldıkları için de bu ilişkilerden olan çocukları problem etmeyip soylarına dahil etmeleri... Daha ilginci Fransızların her adaya ulaşıp itina ile kilise ve okul dikip misyonerlik faaliyetlerinde bulunmaları. Gerçekten dindar Fransızlar başka bir alem. Kötü manada demiyorum, yanlış anlaşılmasın. Adamlar cidden insancıl, net olarak sömürmemişler o dönem, hep hizmet götürmüşler. Adaların çoğu dinlerine geçmiş. Okuduğum başka bir kitapta da dindar Fransızlar'dan bu şekilde bahsediyorlardı. Ama ilginç bir hadiseden bahsedeyim kitapta geçen. Bir din adamı adını şu an hatırlayamadığım bir adaya gidiyor ve oraya Hristiyanlık'ı anlatıyor. Halk bunu kabul edip din değiştiriyor ve birlikte görkemli bir kilise yapıyorlar. Adalıların bir adeti varmış o dönem. Büyük bir mabed yapınca içlerinden birini kurban ederlermiş. Bakıyolar birbirlerine, yok hiçbirimiz bu güzel kilise için layık değiliz, diyorlar. Ve misyoneri kilisenin önünde tanrılarına kurban ediyorlar. Bunu okurken çok güldüm Allah affetsin. Aslında bu din taşıma mevzunda müthiş muhabbet döner de kitabı anlatmaya devam etmek istiyorum. Yelkenliyle dünyayı turlamanın en güzel taraflarından biri zaman zaman insanlardan izole olup zaman zaman da sosyal bir ortamın içinde bulunmak olsa gerek. Adaya indiklerinde sosyal, gemiye bindiklerinde izoleler. Üstelik tropik iklim, 'sımsıcak' hava ve günlerce yolculuk yapabilme imkanı... huzurun mavi hali... Sadun Boro'nın Polonezyalı kadınları, onların ahlak anlayışını iştahla anlattığı halde eşine duyduğu sadakat tuhaf ama hoşuma gitti. Bir erkeğin olgun hali böyle bir şey sanırım. Sorumluluğunun farkında fakat arzularını ifade edebilecek kadar gerçek. Baskı altında değil. Bilmiyorum bence hoş. Karakterli bir erkek hissiyatı veriyor. Bende oluşturduğu sempatinin büyük çoğunluğunu eşiyle arkadaşlığı sağladı sanırım. (Bu paragrafı not almışım, paylaşmasam olmazdı, üzgünüm) Kondominyum adasının üç yönetimin olması, komik (üçlü olsun güçlü olsun) adanın ismi çok manidar... Sjsjs Kitapta, yamyamlardan sık sık söz ediyorlardı. Bir bölümde yamyamların gece gelip onları alıp pişirmelerinden korkuyorlar ve ellerinde de sert eti yumuşatmak için kullanılan bir toz varmış. Oda: "Seni pişirmek için iki kamyon odun lazım. Şu tozdan bir paket götürelim de adamları uğraştırma." diyordu. Bir kadının eşine yapabileceği en iyi şaka budur sanırım, aşırı tatlılar, aşırı. Oda tam bir slayy girl zaten. Tarzını çok seviyorum. Anadolu'da benimsediğim tarz mevcut halim olabilir ama kimse kusura bakmasın yelkenlimde imaj makerım Oda ve onun tarzı. Pakistandaki baloda giydiği beyaz topukluları... Girl, hem ikon hem idolsun. Yelkenliye topuklu ayakkabı getirmek mi... my girl. Ayrıca Sadun Boro'nın Oda'yı güvertede hiç çekmeyip hep çarşı pazarda çektiğini fark ettim. Kendisi güvertede çoğu zaman üstsüz. Muhtemelen daha rahat kıyafetleri var Oda'nın da ve bunları yayınlamamış. Bu hoş bir kıskançlık izlenimi uyandırdı. Ahh bilmiyorum belki de aralarındaki aşktan aşırı etkilendim, her ayrıntı tatlı ve huzurlu geliyor. Yazının devamı yorumda ---->

miloattime 1 year ago

Şeker Portakalı

Jose Mauro de Vasconcelos

443 Gönderi

"Gökyüzünün benim için ne anlama geldiğini bilmiyordu." "Yaşamaya, yaşamımı sürdürmeye mecbur edilmiştim." Bu kitap hakkında fazlaca yorum yapmak istemiyorum. Erkek çocuğu olmanın yükü üzerineydi. Şefkatsiz kalmanın insanı yaralaması... Yazar, şimdiki aklıyla tekrar çocuk olabilmenin yolunu bulmuş. Kitabın belli bir bölümünden…devamı

miloattime 1 year ago

Morali bozulmuş kahveye ne denir? . . . Depresso . . . Sorry for chestnut

miloattime 1 year ago

Bir Aşk ve Öfke Hikayesi

Luiz Bolognesi

2 Gönderi

Spoiler içeriyor "Geçmişini bilmeden yaşamak karanlığa yürümek gibidir. " "Sadece o gülümsesin diye tek başıma bir ordunun karşısına çıkarım." Bir dağ ne kadar yüce olsa eteğinde yol olur Bir oğlan ne kadar yiğit olsa bir güzele kul olur Efenim, filmi rafta @ibrakadarbra'nın…devamı

miloattime 1 year ago

Denizi Yitiren Denizci

Yukio Mişima

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Çocuk annesine aşık olur, denizlere aşık olur. Denizci annesini alır, denizleri ardında bırakacak kadar mesnetsizdir, oysa bir kahraman böyle mi davranmalıdır? İnsan, arzuladığı yerden ne güzel kandırır kendini. Arzuları reddetmemeyi kendine düstur edindiyse üstelik. Dünya ne kirli canavarların parmaklarıyla tırmalanır.…devamı

miloattime 1 year ago

Binbir Gece

Kudret Sabancı

3 Gönderi

Dizi dört sezon, bir anda hararetli bir müzik giriyor, Türk dizisi, uzun bakışmalı... Konu akışını çok merak ediyorum ama ahh çok yorucu. İzlemek istiyorum ama 2x'e alsam çok çirkin oluyor 1x'e ne vaktim ne de sabrım var. Aslında temel konuyu…devamıDizi dört sezon, bir anda hararetli bir müzik giriyor, Türk dizisi, uzun bakışmalı... Konu akışını çok merak ediyorum ama ahh çok yorucu. İzlemek istiyorum ama 2x'e alsam çok çirkin oluyor 1x'e ne vaktim ne de sabrım var. Aslında temel konuyu biliyorum. Şehrazat, eşini yeni kaybetmiş oğlunun ilik nakli için para bulmaya çalışan başarılı bir mimardir. Onur ise sert, öfkeli, kadınlara karşı kocaman kocaman önyargıları olan serrrt bir errrkektir. Şehrazat borç ister ve Onur "Benimle bir gece. " der. Para için olduğunu sanar ama aslında Şehrazat oğlu için kabul eder bu teklifi. Siyah gece yaşanır ve Onur içten içe deli gibi etkilendiği bu kadından nefret ettiğini düşünür, düşünmelidir. Nefret etmelidir. Kocaman duvarları o kim ola aşacak, hıh ödüllü mimar. Şehrazat basit kadınların arzularına sahiptir. Ve Onur o sert kabuğunun içinde kimseye göstermese de iyi biridir. Hayat onu bu hale getirmiştir... Bu diziyi neden bu kadar çok izlemek istiyorum çünkü ahh bir çok şey var ve çok rahatlatıcı ayrıntılar. Diyalogların çekiciliği, dekor, kıyafetler... Erkekler ne zaman kumaş ve gömlek giymeyi bıraktı ve zarif boyunlu kadınlar olarak ne zaman boğazlı kazakları bıraktık? Gerçi boğazlının erkekte bile bir karizması var, mühim olan kumaş seçmek. Şehrazat'ı canlandıran oyuncu normalde kişisel olarak antipatik bulduğum biri ama bu rolde o kadar güzel oturmuş ki. Güzelliği öyle huzur verici ki... Anlatamam. Buğday tenin açılmaya çalışılmadığı, herkesin kendi ten renginde fondöten kullandığı zamanlar. Büyük gözleri, ince dudağı, kemerli burnu... Bütünde nasıl bu kadar zarif olabiliyor? Saten gömlekler, boğazlı badiler, kalem etekler... İzlerken işi gücü bırakıp mimarlık okumak geldi içimden. Ahh ben küçükken öyle özenirdim ki böyle giyinip evrak çantalarıyla işe giden o insanlara. Şimdilerde herkesin üstünde tişörtler, kazaklar... Kumaş hiç icat edilmemiş gibi. İğrenç dar paça pantolonlar... en güzel fizikte bile basit duruyor. Dar giyinmek kusura bakmayın ama en zenginde bile fakir duruyor. Giyindi mi insan, bir taşımalı, üstünde bir salınmalı kumaş. Her gün yeni kıyafet giymek değil tabiki kastım ama memur zihniyeti bendeki: iki üç takım temiz kıyafet olmalı, ütüleyip jilet gibi gitmeli işe. Burda Milo kopuyor: Oysa eskiden erkekler/kadınlar bir giyinirdi ki off... Hiç unutmam biz küçüktük, Ankara'daydık o zaman. Annemin kuzenlerinin biri Odtü'de biri Hacettepe'de biri Ankara Üniversitesinde... Dedem rahmetli de Odtü'de çalışırdı. Bir giyinirlerdi ki... Gömlekler jilet gibi, üstüne kravat, süveter, altta kumaş üstü deri kemer... Dedem her gün ayakkabılarını özenle boyardı. Hatta eli değmişken bizimkileri de boyardı çünkü bizim zamanımızda sadece siyah ayakkabı ile okula girilirdi. Bolca siyah ayakkabı olurdu bu yüzden kapının önünde. Kızların da üstlerinde beyaz gömlek üstü süveter olurdu yine fakat tamamlayıcısı olan İspanyol paça pantolonlar, o yeni olgunlaşan fiziklerle muhteşem uyum sağlardı, ellerinde kalın kalın kitaplar... Oğlanların kulağında walkmanleri, kare büyük gözlükleri... Büyüyünce öyle zarif bir gençlik yaşamayı düşlerdim. Onların küçükleri olmak öyle keyif verirdi ki. Bembeyaz tombulca bir çocuktum. Stres topu diye severlerdi beni... Onlar sevdikçe de şımarmazdım hani, hayranlığım büyürdü. Bana kağıt kalem verirlerdi saatlerce resim çizerdim, sonra büyük teyzem şekerli sıcak süt getirirdi ama fincanda. Minicik parmaklarımla o nostaljik fincandan süt içmeyi öyle çok severdim ki anlatılmaz. Kırarız diye çekinmezlerdi ama neden? Tamam akıllı çocuklardık ama insan korkmaz mı? En şık tabaktan ikram ederlerdi ben de minicik parmaklarımla özenle tutardım hepsini. Küçücük bir hanımefendi gibi. Ahh, Milo ile anılara geçtim yine. Durduramıyorum efendiler. Eskiden şu aklımla çocuk olmak isterdim. Bugün o çocukluk şu anki kafamla yaşanmaz fikrindeyim. Yine de derin bir özlem içerisindeyim ki zordu yani çocuk olmak. Apartmanın kapısına yetişmezdi elim, okuma yazmam da yoktu, beklerdim ki biri gelsin de kapıyı açsın diye. Şimdi maşaallah fasülye sırığı gibiyim, kapı zillerine her eriştiğimde bi rahatlarım. Güldüysek diziye devam: İşte efendim, bu Onur Bey, Şehrazat'ı beğeniyor fakat oğlu için o parayı istediğini bilmediğinden "bu kadına yakacağım abayı fakat tutayım kendimi" bakışları eşliğinde gençliğin çok nadide bir güzelliğinde olan Şehrazat'tan nefret etmenin yollarını arıyor. E buluyor ama dizi ya bu, tesadüfler olaylar derken 'evleneceğim kadın bu' kremalı bir aşka dönüşüyor. Döneminde uff, nasıl meşhurdu. Sabredip baştan sona izlersem bu gönderi gider yenisi gelir ama çok o potansiyeli görmüyorum. Biraz da magazin, o dönem Bergüzar bekar, Halit evliydi. Dizi bitince evlendiler. Biraz da özel bilgi, bu dizinin finali canlı oynanmıştı. Ufaklık çok tatlıydı, bir daha görmedik sanırım. Dedenin tatlı olmaya başladığı sahneleri izleyemedim henüz. İzlemek isteyen olursa söylesin birlikte izleyelim, ben tek tahammül edemiyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

miloattime 1 year ago

Yılanı Öldürseler

Yaşar Kemal

34 Gönderi

Bu kitabı yorumlamadan önce Malena filmini de izlemek istedim. İkisini birlikte yorumlamak istiyorum. İkisinin konusu da aynı, bin yılda bir uğramış güzelliklerin, kadınların hayatındaki etkisi. Belki de bakıştı sadece onları güzel yapan, belki gerçekten yaradılış, Esme ve Malena. Güzelliklerine sahip…devamıBu kitabı yorumlamadan önce Malena filmini de izlemek istedim. İkisini birlikte yorumlamak istiyorum. İkisinin konusu da aynı, bin yılda bir uğramış güzelliklerin, kadınların hayatındaki etkisi. Belki de bakıştı sadece onları güzel yapan, belki gerçekten yaradılış, Esme ve Malena. Güzelliklerine sahip olamayacak kadın ve erkekler tarafından hem psikolojik hem de fiziksel şiddete uğradılar. İftiralar, dedikodular, dayaklar... Sevdikleri bir tane erkek vardı oysa. Ona sadıktılar. Kadınların çoğu gibi. İnsanların aşık oldukları ama sahip olamadıkları şeylere nasıl baktıklarını gördüm, nefretle ve zarar vermek için fırsat kollayan kinli gözlerle. Korkutucudur bu. Göz göze gelemezsiniz böylesiyle. Bir fırsat geçse ellerine, bir güçsüz düşseniz, ayağınız taşa takılsa... Beklerler. Kadın olsun erkek olsun. Kıyaslarlar kendilerinde olanla. Bu yüzden kadın ya da erkek, birine karşı içimde bu iki duygu, nefret ve kin, uyandıysa düşünürüm. Bu benimle mi ilgili karşımdaki ile mi ilgili? Sonrasında bu iki duygu da söner. Belki de bu yüzden ne nefret ederim birinden ne de kin tutarım. Malena, yani Monica Bellucci'yi, cehaletimi mazur görün, yıllarca İranlı sanıyordum. Akrabalarıma aşırı benziyordu. Bu yüzden küçüklüğümden beri bir hayranlığım vardı, yakın hissediyordum. İtalyanmış. Kadının yüzü o kadar orantılı ki erkek olsam onun kadar kusursuz olmasa da ona benzer gözü, burnu, elmacık kemikleri ve dudakları olan birine aşık olurdum kesin. O da yaşlandı gerçi... Güzellik böyledir zaten. Aslında sadece bir önceki genden emanet alıp bir süre kullanıp bir sonraki genlerden birine teslim ettiğimiz bir nimet. Monica da kızına teslim etti... Yılanı Öldürmek kitabına son bir defa dönecek olursam, eğer bu insanlar namusu gerçekten töre edinselerdi rızası olmadan Esme'yi kaçıran Halil'i vururlardı. Hortlak olmasının ona, haddinden çok bir iltifat olduğunu anlarlardı. Türkan Şoray'ın da benzer bir filmi varmış. Adını bilmiyorum ama. Hoş, zaten izleyeceğimi de sanmıyorum artık. Aslında niyetim üçünü birlikte yorumlamaktı. Fakat başka şeyler okuyacağım. Yorumumu okuduğunuz için teşekkür eder, iyi günler dilerim.