(@) - Raf

Ölmeden önce izlemeniz gereken bir belgesel demek isterdim ama bu kadar geç izlenilmemesi gereken bir belgesel. Olabildiğince ertelemeden izleyin çünkü bu belgesel halklardan tutun, devlet başkanlarına kadar herkesin izlemesi gereken bir belgesel. Michael Moore Avrupa'daki refah seviyelerini kendi ülkesi Amerikaya…devamı

misra 4 years ago

Cloverfield Yolu No:10

Dan Trachtenberg

33 Gönderi

Yalnız baya iyi film ya. Zamanıma çok değdi ve iyiki izlemişim diyorum. Gerilimi güzel yaşadım. Dünyanın sonu konulu filmlere zaten bayılırım bir de içinde katil olunca double gerilim hissettim. Ailenizle, arkadaşlarınızla izleyebileceğiniz kaosu ve gerilimi güzel yaşatan bir film. Keşke…devamı

misra 4 years ago

Doğu'nun Limanları

Amin Maalouf

32 Gönderi

Doğu'nun Limanları... Ah ne hikayeydi. Ne dolu dolu, ne hüzünlü bir hayat hikayesi. İstanbul, Adana, Beyrut, Fransa arası geçen tarihin bir çok acı zamanlarına tanık olmuş , büyük imparatorlukların ve devletlerin yıkıldığı günlerde meydana gelmiş büyük bir hayat hikayesi. Irkçılığa…devamıDoğu'nun Limanları... Ah ne hikayeydi. Ne dolu dolu, ne hüzünlü bir hayat hikayesi. İstanbul, Adana, Beyrut, Fransa arası geçen tarihin bir çok acı zamanlarına tanık olmuş , büyük imparatorlukların ve devletlerin yıkıldığı günlerde meydana gelmiş büyük bir hayat hikayesi. Irkçılığa karşı olan, insanların birbirinden kız aldığı, kız verdiği, aile olup gülüp eğlendiği, acıların ve ideolojilerin olmadığı bir dünyadan, acıların dünyasına yolculuk...Bir savaştan kaçıp başka bir savaş ile harmanlanmış bir ayrılık ve vuslat hikayesi. Bir babanın evladından ayrılışı, bir sevgilinin sevdasından kopuşu ve bir kardeşin kardeşe zulmü... Doğu'nun Limanları... Onları bir arada tutan Osmanlı'dan kopmuş Ermeni, Yahudi, Türk ve Arapların - Doğu'nun insanlarının - tarihten gelen ortak acıları, ortak yaşayışları. Ve bu yetim halkların birbiriyle savaşları. Bu savaşların içinde ömür çürütmüş bir Osmanlı torunu. Kendisi gibi Osmanlı torunu olan babası tarafından adlandırılan İsyan'ın ırkçılığa, zulme ve savaşa karşı direnen hayat hikayesi. Sürgünlerden, göçlerden nasibini almış bir adamın vatanından ayrıldığı gibi kızından ve karısından ayrılışının hikayesi. Osmanlı'nın son günlerinden, savaşlardan, ayaklanmalardan, ikinci dünya savaşı, 1948 yahudi, Filistin savaşları ve Lübnan savaşına kadar gelmiş geçmiş acıyla harcanılmış bir ömür. Evet. Bu kitap tüm bu saydıklarımı anlatıyor. Çok garip bir hissiyatı var. Okudukça anlarsınız. Çarpıcı ve oldukça kısa, dolu dolu bir kitap. KESİNLİKLE okuyun. Amin Maalouf kalemine hayran kaldım. Kitaptan alıntılar: "Herkes ötekilerin duasını sustursun diye kendi tanrısına yakarıyordu." "Bu şehirde doğmuştu, ama gelecek, geçmişin duvarlarının ardında değildir." "Sana en değerli kitabımı verebilirdim; dünyanın malına sahip birine bile eski bir kitap armağan edilebilir." " 'Gerçek üstatlar', derdi, 'insana farklı gerçeklikleri öğretenlerdir.' " "Buna karşılık tiksindiğim bir şey varsa o da ırkçılık, ayrımcılıktı. Babam Türk, annem Ermeni'ydi ; felaketlerin ortasında el ele tutuşmalarını sağlayan, düşmanlığı beraberce reddetmeleriydi. Bu bana da miras kaldı. Vatanım bu işte." " Aşk ilk günkü gibi kalabilir, heyecan da öyle. Aylar da geçse, yıllar da geçse. Hayat, insana bıkkınlık verecek kadar uzun değildir. " "Onları gören, dünyadaki en samimi iki arkadaş, derdi. Keşke öyle olabilseydi... Ne yazık ki hayır. Belki bunun için artık çok geçti." "Anılarım mı? Mezarcı küreği gibi, güneşe toprak atmak benimkisi." "Araplarla Yahudilerin on yıllar, belki yüzyıllar boyunca birbirine kıyacağına bütün dünyanın aklı kesmişti." Nedense Doğu'yu anlatan kitaplar beni çokça etkiler. Çünkü Doğu insanlık tarihinden beri cadı kazanı gibi kaynıyor. Ortadoğu ve Doğu'yu konu edinen kitaplar bu yüzden fazla gerçekçi ve insanlığın örnek alması gereken konular. Mutlaka Doğu'yu ve beraberinde Batı'yı konu edinen bu eseri okuyun. Unutmayın. Doğu' nun zenginliği yaşandığı toprakların acısıyla harmanlanmıştır. Zenginliği de burdan geliyor bu toprakların. Tüm insanlığın öz yurdu, öz vatanı. Insanlığın gelişim sahası buralardır. Dili olsa da konuşsa diyeceğimiz kadim topraklar. Ah ne çekti şu topraklar...

misra 4 years ago

Ritüel

Ari Aster

170 Gönderi

Bu filmi yazan insan evladı ne kullanıyorsa bir an önce bıraksın. Ya da isveç ritüellerinde bu arkadaşa kim büyülü içecek verdiyse tespit edilsin. Bu nasıl bir filmdir. Bir çok tartışmalara neden olan bu filmi, ilk çıktığı günden beri erteliyorum. Izledim…devamıBu filmi yazan insan evladı ne kullanıyorsa bir an önce bıraksın. Ya da isveç ritüellerinde bu arkadaşa kim büyülü içecek verdiyse tespit edilsin. Bu nasıl bir filmdir. Bir çok tartışmalara neden olan bu filmi, ilk çıktığı günden beri erteliyorum. Izledim ama ne izledim, ne yaptım hala anlayamadım. Zaten yine bir A24 filmi olarak - ne izliyoz hacı biz- dedirten, şaşırmadığım özgün bir film daha. Korku, gerilim türünün klasikleşmiş gece vaktini yıkarak, olayı "güneşin hiç batmadığı" İsveç sahalarına götürüyor. Bu da filmin özgün kısımlarından biri. Çiçekler, el ele tutuşup dans eden kızlar, gülen yaşlıların saykodelik geleneklere bürünmesi; akabinde gençlerimizin bir bir uyuşturulması, bir de olayın gündüz vakti, herkesin içinde (!) yapılması korku türünün daha önce karşılaşılmamış olaylarından. Olaylar şaşırtmadı beni. Sadece acaba daha ne olabilir diye izledim öyle. Bugün bunu ikinci defa diyorum ama yine özgün olalım diye sınırları zorlamışlar. Yönetmenin korkudan çok sinematografiye odaklandığını düşünüyorum çünkü filmin her sahnesi çok sanatsaldı. Sanki ortaçağdan günümüze kalan o klasik ve trajik sanat tablolarını izler gibi oldum. Bunu kasvetli bir ortam yerine, gerçek dünyaya daha yakın tabi biraz fazla renklenmiş ortama taşıdılar. Müziği de basmışlar ama tüm bu çalışmalar yine de korku duygusunu hissettiremedi. Psikoloji sınırlarını zorlayacak bir film yapmışlar ama gariptir ki en ufak bir şeyde bozulan psikolojim bu filmi kaldırabildi. Hani gelenek diye insanların bu kadar garip şeyler yapabileceğini anlayamıyorum. Genel olarak anlamıyorum çoğu şeyi ama bu çok saykodelik bir şey. Ve az önce de dediğim gibi by A24 filmlerinin sinematografisi aşırı uğraşılmış zaten her instagram postunda sinema adlı sayfalarda görüyoruz. Bu filmde de bolca sahne vardı. Bu yönüyle sinemaya bir çok sahne anlayışı kazandırdı. İsveç'e girdikleri sahne bana Stanley Kubrick' in "The Shining" filmini hatırlattı. Zaten bu garip sahneler dışında Kubrick sineması izlemiş gibi oldum. Tabi görünüşte. Detaylarına bakarsak Kubrick her sahnesi birden çok analiz gerektiren gizli anlamlar taşıyan sinema anlayışı. Ve genel olarak çok sembol kullanılıyor. Ve anlamları dolu dolu. Bu film de daha çok görünüşe özen gösterilmiş fazla dolu dolu anlamı olmasa da gayesini tamamlamış. Sonuçta izleyenin psikolojisini maf ediyor. Ve durmadan dediğim gibi sahneleri insanı çekiyor. Başroldeki kız da güzel oynamış. Ben sevdim. Izlenir. Ama tekrar tekrar izleyeceğimi hiç düşünmüyorum. Bir kere kafidir. Bu arada "Skol!" arkadaşlar..

misra 4 years ago

Istakoz

Yorgos Lanthimos

104 Gönderi

Ne garip bir filmdi böyle. Sanırım A24 filmi. A24 filmleri hep özgün oluyor. Bu filmde konu olarak fazlasıyla özgün. Garip de bir film. Sevemedim ama seveni de çok. Ben sadece konuyu fazla mı aramışlar diye düşünüyorum. Konuyu zorlamışlar gibi. İngilizlerin…devamı

misra 4 years ago

Anna Karenina

Joe Wright

58 Gönderi

Keira Knightley (Anna) dışında tüm oyuncuları özellikle Levin hayal kırıklığı yarattı bende. Kitabın içindeki hava ve burdaki hava birbirinin zıddı gibi. Bu filmi övecek hiçbir şey bulamıyorum. Kitaptan sonra izleyip bu kadar da hayal kırıklığına uğrayacağımı düşünmezdim. Elbette 1100 küsür…devamı

misra 4 years ago

Anna Karenina

Lev Nikolayeviç Tolstoy

67 Gönderi

Anna Karenina... Bir aşk romanı olarak bilinse de içerisinde birden fazla konuyu barındıran, karakterleriyle bir başka konuyu anlatan bir kitap. Karakterlerinin her birine değinmeyeceğim çünkü çok fazlalar sadece 4 önemli karakterden bahsederek, bu romanı neden okumalısınız bundan bahsedeceğim. İlk karakterim…devamıAnna Karenina... Bir aşk romanı olarak bilinse de içerisinde birden fazla konuyu barındıran, karakterleriyle bir başka konuyu anlatan bir kitap. Karakterlerinin her birine değinmeyeceğim çünkü çok fazlalar sadece 4 önemli karakterden bahsederek, bu romanı neden okumalısınız bundan bahsedeceğim. İlk karakterim kendimi bulduğum, her özelliğiyle beni yansıtan Levin. Kendisi anlatılmayacak kadar zor bir karakter. Daha çok olaylara akılcı ve duygusal yaklaşan, duygusal gibi görünmeyen aslında içinde insanlığın en derin, anlaşılmayan duygularını barındıran bir karakter. Kendini keşfetmeyi bekleyen, aynı zamanda Kitiye aşık, hayatını anlamlandırmaya çalışan bir karakter. Bu karakterin - bir Tolstoy okuru olarak- Tolstoy'un kendisi olduğunu düşünüyorum. Romanlarını sıkı bir şekilde takip edenler bunu farkedecektir. Tolstoy bu karakteri konuştururken aslında demek istediklerini bu karakter üzerinden söylüyor. Bunu daha sonraki kitabı olan, benim en sevdiğim kitap olan, "Itiraflarım" da görebilirsiniz. İnanç ve diğer felsefi konularda bu kitapta Levin ağzından söylenenlerin hepsini "Itiraflarım" da hissedebilirsiniz. Ve genel olarak Levin ve Tolstoy kafası aynı çalışıyor. İnsan ne ile yaşar gibi kitapların da da bunu görebilirsiniz. Savaşa karşı tarafsızlıkları ve olayı polyannacılık yapmadan, (malum kesim gibi aaaa pozitif olalım, herkes kardeş, çiçek, böcek, mis gibi hava havası vermeden) olabildiğince objektif, gerçekçi ve akılcı yoldan açıklaması onun özelliklerinden biri. Dönemin fanatik ruhuna rağmen böyle objektif bakabilen insanlar bana göre üst düzey bir insan gibi geliyor. Hatta öyleler. Anna karakteri ise her cümlelerinde söylediği gibi "mutsuz" bir insan evladı. Bir kadın olduğu için bedbaht durumundan kurtuluşu o insanların adlandırdığı üzere "metres" olarak yaşamasına bağlı. Sevgiye aç, sevgi görmemiş diğer insanlar gibi. Tek isteği buydu. :) Güzel bulunmak, önemli birisi gibi muammele etmeleri onun için bir kamuflaj daha çok. Güçlü durmaya çalışması da öyle. Aslında o da en güçlü insanların sakladığı bir gizeme sahip. Sevgiye aç olması. Takdir görülmesi değil ki, sevgi için itibarından ve sahte takdirlerden de vazgeçebilen birisi. Kalbinde iki sevgi yer alıyor. Vroskiye duyduğu ve oğluna duyduğu... Vroskiden sevgi, oğluna da sevgi vermek niyeti. Ancak sevgi görmemiş birisi bunu ne kadar başarabilir? En sonunda da diğer sevgi görmemişler gibi kaybetmekten korktu ve kıskançlığa yenildi. Aslında kıskançlık yanlış bir ifade. Sevgisizliğe yenildi. İnanmadı bir başkasının onu sevmesine. Terk edilmekten ve yine o sahte dünyasına dönmekten korktu. O Levin in aradığı hayatın anlamını "sevgi" kavramında yoğunlaştırdı. Hangimiz onu suçlayabiliriz ki? Özellikle biz, tüm gayeleri takdirmiş gibi görünen sevgiye aç çocuklar? Diğer karakterler üzerinde de durmak isterdim ama yazınca daha iyi farkettim. Aslında romanın iki ana karakteri var. Bunlar hikayeleri birbirinden uzak olan Levin ve Anna. Ilişkileri uzak ama yazgıları tüm insanlığın sorunu. Birisi içindeki sevgiyi arayan diğeri de sevilmeyi. Benim bu büyük eser konusundaki yorumlarım bunlar. Kahroldum elbette. En çok da Osmanlı 'nın son zamanlarına. Özellikle kitaptaki bu cümle kahretti beni: ".. Rusya' yı da ölmekte olan Türkiye'ye benzetti." ah ah...

misra 4 years ago

Constantine

Francis Lawrence

55 Gönderi

Çizgi romanlarını okuyanlar için hayal kırıklığı yaratabilir. Karakter azlığı da buna bir sebep olabilir. Bilmeyenler için izlemesi keyifli, vakit geçirmelik bir film. Keanu Reeves'in en iyi filmlerinden biri diyenler olmuş. Bence değil. Konusu çok zengin olan bir dc kurgusunu basite…devamı

misra 4 years ago

Marilyn ile Bir Hafta

Simon Curtis

6 Gönderi

Marilyn Monroe... Büyük bir aktör ama içerisinde küçük, masum bir kızı barındıran, tüm zamanların en ikon kadını. Kendisine ve hayat hikayesine hayranım. En çok da güzelliğine... Benim için dünyanın en güzel kadını. Bu hayranlığımdan dolayı açıp izledim bu filmi ve…devamıMarilyn Monroe... Büyük bir aktör ama içerisinde küçük, masum bir kızı barındıran, tüm zamanların en ikon kadını. Kendisine ve hayat hikayesine hayranım. En çok da güzelliğine... Benim için dünyanın en güzel kadını. Bu hayranlığımdan dolayı açıp izledim bu filmi ve hayranlığım katlandı. Film inanılmaz başarılı. "Iyiki izledim" faslını bırakıp niye bu zamana kadar izlemedim diye kendime sövdüm bir güzel. Marilyn Monroe hakkında yapılan en iyi film net budur. Michelle Williams Marilyn Monroe rolünü oynamamış resmen Marilyn Monroe olmuş. Oyuncu büyük, oynadığı kişi büyük ve tam da birbirlerini tamamlamışlar. Sanki ekranda gerçekten Marilyn Monroe varmış gibi duygulandım. Nasıl övsem bilemiyorum oyuncuları. Zirveydi bu oyunculuk. Büyük hayranlık duydum Michelle Williams'a. Oyunculuğun nirvanasında kadın. Oyuncuların çoğu zaten bildiğimiz ingiliz oyuncular ve çoğu ciddi başarılıydı. Filmi bu oyunculuklar taşımış ve film de oyunculuklarla doğru orantılı zaten. Dönem filmi olduğu için ayrı bayıldığım bu filmde her şey kaymak gibi ilerledi. Ben tek bir saniyesinde bile sıkılmadım. Ingiliz yapımı filmler ve dizilerde bu hep oluyor. Kaliteyi ve görsel şöleni çok beğendim. Siyah beyaz filmleriyle bildiğim o dönemi böyle renkli bir şekilde izlemek çok garip ve zevkliydi. Marilyn ve Colin sahnelerinde çokça duygulandım ve bu film sayesinde Marilyn iç dünyası hakkında bir fikir sahibi olabildim. Bana göre tüm sahnelerde içindeki çocuksu, saf karakterini; gözler önünde olmayı, dikkat çekmeyi seven sanatçı karakterini; deli dolu gençliğini ve sevilmeyi, anne baba, sevgili, dost sevgisine muhtaç dört Marilyn görüyoruz. Ona biçilen şehvet uyandırıcı, aptal sarışın, ilgi manyağı ve obje kalıpları ardında bambaşka biri. Bunu sözleri ile dile getirmese bile birçok kişi tarafından fark edilen vukuatları var. Insanlar onu bu tarz kalıplara sokunca karşıda soğuk, duyguları önemsemeyen, itici bir karakter varmış gibi görüyor. Tanrıça olmak istemiyor Marilyn. İkon olma gibi bir niyeti yok. Bu tür oyunculukla gelen sahte şeyler onu sadece uyuşturuyor ve onda bir bağımlılık etkisi bırakmış. O sadece insanların kendisini seviyormuş rolüne bürünüp kendini inandırmaya çalışıyor. Eee bu hepimizin yaptığı şey değil mi? Gerçekten sevilmeyen birisi olduğunuzu düşünün, dünyadaki tüm zevklere sahip de olsanız içinizde kocaman bir boşluk olmaz mı? Her ne kadar sert, güçlü, büyük ve kendi başına yetinirim diyen biri olsanız bile er ya da geç sevgiye susarsınız ve insanlara kendinizi kabul ettirmeye çalışırsınız. Onlardan biriymiş gibi davranıp onların sizi gerçekten sevip, saymasını beklersiniz. Tüm insanların çabası da bu değil mi? En nihayetinde o tüm çabalarımızın içindeki gayelerde hep bu yatar. Kim olduğunuz umrumda değil. Biz insanlar, en büyük adamlar dahi, sevgi isteyen varlıklarız. Herkesin içinde sevgi isteyen küçük bir çocuk yatar. Hepimiz insan evlatlarıyız, sevgisizlik bizi türlü rollere sokar bazen şaşırtır da. Bazen de o sevgisizlik bizi dramatik varlıklara dönüştürür, yardım çığlıkları atarken kimimiz bizi role bürünüyor sanar. Tıpkı Marilyn gibi. İçindeki bu eksiklik, her ne kadar herkes tarafından hayran olunası bir insan olsa da, Marilyn gibi insanlar da dünyada bir konum arar, sevgi ister. İşte film boyunca hissettirdiği ve kendisi hakkında okuduğum izlediğim şeyler bana bunu gösterdi. Ah Marilyn, burda olsan sana ne kadar hayran olduğumu değil de seni ne kadar sevdiğimi söyleseydim. Keşke hiçbir insanda sevgi ukde kalmasa. Herkes, her çocuk sevgiyi tadabilse. Belki o tüm muammalar çözülür... Ertelemeden izleyin.

misra 4 years ago

Güzelliğin Rengi

Amma Asante

9 Gönderi

Ahh ne güzel bir filmdi, ne güzel bir hayat hikayesi. Öyle bir hayat ki birçok hayata dokunmuş bir öyküsü var. İngiltere mahkemesi başkanının oğlunun siyahi bir kadından olma çocuğu Belle'nin sömürgeci, kölelik sistemiyle varlığını sürdüren bir ülkeye, İngilterede; hayata tutunuşunu,…devamıAhh ne güzel bir filmdi, ne güzel bir hayat hikayesi. Öyle bir hayat ki birçok hayata dokunmuş bir öyküsü var. İngiltere mahkemesi başkanının oğlunun siyahi bir kadından olma çocuğu Belle'nin sömürgeci, kölelik sistemiyle varlığını sürdüren bir ülkeye, İngilterede; hayata tutunuşunu, birçok yanlış ve katı normları yıktığını ve insanlara bambaşka bir bakış açısı kazandırdığını görüyoruz. Öyle duygusal ve dolu dolu bir film ki ilham verici olarak izlemelisiniz ve size bir çok şey kazandıracağını düşünüyorum. Gerçek bir hayat öyküsü olması ve böyle büyük olaylara sebep olması izlemeyi gerektiriyor. Melez bir kızın, diğer siyahi insanların hayatını nasıl değiştirebildiğini, insanlığın ne sığ ve aptalca düşüncelerle debelendiğini gördüm filmde. Tarihte de olduğu gibi, film bize sürreal olmayan acı ve trajikomik şu dünyamızın bir yüzünü daha gösterdi. Öyle tuhaf bir mesele ki ten renginden dolayı yargılanmak ve suçlu bulunmak... Coğrafya, ten, ırk, dil öyle kader oluyor ki bir insanın hayatında... İnsan olabilmek ve insan kalabilmek kavramları çok kez reddediliyor, öyle çağlar yaşamış ki dünyamız, dili olsa demeyeceği şey kalmazdı insanlara. Öyle kara günlerden geçmişiz ki... Acı ama komik olan da bu kara günlerin daha dün gibi olması. Insanlık çok garip bir muamma. Çok garip bir mesele. Yaşadığım 19 senedir bir insan olarak çözemedim bulunduğum konumu ve kim olduğumu. Aynı zamanda insanlığı ve insanları da çözemedim. Bilemiyorum arkadaşlar. Gerçekten bilemiyorum. Ben bile bunca senedir kim olduğumu çözemezken çıkıp bir insanın beni tenimle, ırkımla, dilimle, dinimle, milletimle çözüp belli bir statüye alması... Çok acı. Yazık dünyamıza, verdiğimiz onca emeğe, varoluşumuza. Dediğim gibi. Çok büyük bir muamma insanlık. Bu ilham verici Film de bunu bir kez daha gözler önüne seriyor. Müzikleri, o anlamlı diyalogları, oyunculukları, dönemin kıyafetleri ve atmosfer muazzam. Izleyin gerçekten. Zamanınıza değer.