Sonu olması gerektiği gibiydi. Allah tüm hırsızların belasını versin, iki yakasını bir araya getirmesin. Onların da sevgi duyabileceği veya aşık olabilecekleri doğrudur, hepimiz insanız lakin bu yapılan eylemin doğru olduğu yahut romantize edilebileceği manasına gelmez. Nitekim Koreada da çekimlerini izleyiciye soğuk şekilde aktarmış. Hırsızlığa alıştırılan ve sokakta büyeyen çocuklar meselesine de güzel değinilmiş. Fakat şu da bir gerçek, maalesef ki bir çocuk doğduğunda öz anne ve baba tarafından sevgi ile büyütüleceği kesinliği de yok. Dışarıdaki insanlardan daha fazlasını, şefkati görebiliyorlar... Koreada'dan daha önce 3-4 film izlemiştim. Durun sizlerle izlediklerimi paylaşayım. İlk olarak 98 yapımı After Life seyretmiştim. Ama öyle böyle değil çok sıkıcı gelmişti. Sonra Bitmeyen Yürüyüş izlemiştim ve bu da sıkıcıydı. Son olarak Fırtınadan Sonra yapımını da izleyince demiştim ki "Yok ben bir daha Koreada izlemem." Fakat şimdilerde Japon filmlerine yoğunlaşınca listede yine bu yönetmene denk geldim. "Arakçılar". Arakçılar, diğerlerine göre çok farklı noktada. Durağanlık konusunda benzerlik taşısa da konu daha evrensel ve bir olayı var. Karakterlerin ne yapacakları merak uyandırıyor. Bu yüzden Arakçılar güzel bir filmdi. Beğendim.
Posts
“Evde öğrenemeyen çocuklar okula gider(!)” “İnsanın annesi keşke seni doğurmasaydım diyorsa büyüdüğünde genellikle bizim gibi biri olur.” “+ Normalde anne ve babanın kim olacağını seçemezsin. - Belki de seçme şansın olunca daha güçlü oluyordur. + Ne daha güçlü oluyordur? - Ne mi? Bağ... Kurduğun bağ. + Ben de sizi seçtim.”
İzlemek istediğim japon yapımı filmler.
Yine bir festival filmi Aile kavraminin cevresinde gelisiyor her sey sadece elit olmayan bir aile olmasinin verdigi fazla aciklik ve samimiyet mevcut Yer yer gulumsetiyor Tatli huzurlu bazen rahatsiz edici Izlenmeli
Fakir bir aile düşünün. Yaşamlarını sürdürmek için büyüğünden küçüğüne her biri bir dümen çeviriyor. Baba ve oğul arakçılık yapıyor. Marketlerden,bakkallardan bir sürü şey araklıyorlar. Ek olarak anne, çalıştığı kuru temizlemede insanların ceplerinde unuttuğu değerli şeyleri çalıyor. Büyükanne dışarıya, evde tek yaşıyormuş gibi gösteriyor. Evdeki teyze yani büyükannenin üvey torunu ise bir nevi eskortluk gibi bir iş yapıyor. Birgün evin babası ve oğlu yaşadıkları mahallede kapı önüne bırakılmış bir kız çocuğu görüyorlar. Hava soğuk ve çocuk pijamalarıyla kapıda çaresizce oturuyor. Çocuğu yanlarına alıp eve götürüyorlar. Bir gece çocuk yanlarında kalıyor ve çocuğun aslında yaşadığı evde istismara uğradığını anlıyorlar. Çocuğun vücudunda morluk ve yanık izleri var. Çocuğu ailesine geri götürmüyorlar. İstemiyorlar. Yakalanmamaları gerekiyor. Çünkü bu çocuk kaçırmaya giriyor. Bir de ailenin çok şüpheli hareketleri var. Birgün evin oğlu markette arakçılık yaparken yakalanıyor ve sırlar bir bir aralanıyor. Sırları öğrenmek isteyenler için aşırı aşırı spolu kısım ; Anne ve baba olarak gördüğümüz karakterler evli değil. Erkek çocuğu onların çocuğu değil. Çocuğu çok küçükken bir arabadan almışlar. Çocuk arabaya bırakılmış sanırım. Kadın ve adam,kadının gerçek kocasını öldürmüşler. Çünkü adam kadına şiddet uyguluyormuş. Bunu kadının vücudundaki yanık izlerinden anlıyoruz. Sonradan aldıkları kız çocuğu zaten onların değildi. Kızın fotoğrafları,Japonya’nın Müge Anlı programı gibi programlarına çıkmaya başlıyor bir süre sonra. Aranıyor yani. Büyükanne ile hiçbirinin akrabalık bağı falan yok. Evin teyzesi olan kız ile büyükannenin arasında şöyle bir bağ var ama; Büyükanne bir adamla evliymiş. Adam ondan ayrılıp sonra başka bir kadınla evlenmiş. Evin teyzesi, o adamın başka bir kadından olan torunu. Ben aslında bu kişilere üzülmüştüm. Çünkü kadın ve adam çocuklara çok değer verdiler. Kadının çocuk sahibi olamadığını öğreniyoruz zaten sonradan. Gerçek çocukları olmamasına rağmen kadın çocuklara çok iyi davrandı. Her birini her zaman güzelce dinledi,oyunlar oynadılar. Evet,hırsızlık yapıyorlardı. Ama hayatta kalmak için. Çocuklara bakmak için. Büyükanne ölünce çok üzülmüştüm. Bir de şu mevzu var ki; Cenaze işleri için paraları olmadığından kadını maalesef evin altına gömmüşlerdi. Evet bu gerçekten kötü bir şey...ve kadın öldükten sonra öldüğünü saklayıp bir aylık emeklik maaşını çektiler. Bu da çok ağır...ama aslında özlerinde çok kötü insanlar değillerdi bence. Hatta gerçek bir aile gibilerdi.
Bol ödüllü bir film, hak etmiş mi yani aşırılığı olmamakla beraber etmiş. Aile kavramını eleştiren bir film olmuş. Gerçi sadece aile değil güven, sevgi ve bunları direk olarak geçirmiyor seyirciye. Sıkmayan keyifle izlenen bir film olmuş🌟
Bir çok ödülün yanı sıra 2018 Altın Palmiye Ödülü , 2018 Altın Portakal Uluslararası Film Yarışması En İyi Yönetmen Ödülü , 2019 Cesar En İyi Film Ödülü , En İyi Film Dalında Asya Film Ödülü ve Yılın Yönetmeni Dalında Japon Akedemi Ödülünü de kazanmıştır . 🏆 Japon sinemasının efsane ismi Yasujirõ Ozu ustadan miras kalan minimalist tarzıyla Hirokazu Kore - Eda'dan 'Aile Kavramına' dair naif ve şiirsel eleştiri❗Aile Kimdir ❓ 'Shoplifters' , Tokyo gettolarında derme çatma bir evde yaşayan ve marketlerden 'henüz kimsenin olmadığı' için kendilerinin 'araklamaya' hak gördükleri ürünlerle yaşamlarını sürdüren bir ailenin hikayesini anlatıyor . Osamu küçük oğlu Shota ile bir araklama eyleminden dönerken soğuktan donmakta olan küçük bir kız çocuğu görürler ve evlerine getirirler . Baba Osamu eşi Nobuyo , oğlu Shota , Babaanne ve torun Aki'den oluşan ev ahalisi , doyurulacak yeni bir boğaz zorluğuna rağmen acıma ve şefkat duygularıyla küçük kız çocuğunu aileye katma kararı alırlar . Ailenin kuralları gereğince küçük kızın varolan ismi yerine kendi seçtikleri Yuri ismini verirler . Bu küçük ailenin kendi kuralları ve farklılıkları olduğunu anlamaya başlarız . Ailede birinin 'arakçılıktan' yakalanması sonucunda senaryoda ustaca gizlenen sırların peş peşe ortaya çıktığına tanık oluyoruz . Yoksulluğun ve sefaletin içerisinde '"kurulan" bir aile üzerinden abartıya ve ajitasyona kaçmadan son derece sakin bir dram izliyoruz usulca akan bir nehir gibi .. 😇
Shoplifters, 2018 yapımı ve aynı yıl Cannes Film festivalinde Altın Palmiye ödülünü alan, yönetmeni Hirokazu Kore-eda olan Japon yapımı drama filmidir. Yine oldukça durağan bir durum filmini anlatacağım. ('Bence' bariz bir spoiler vermedim ama yine de film hakkında bir şey bilmeden izlemek isteyen arkadaşlar okumasın) Aslında filmi izlemeden önce konusu hakkında pek bir bilgim yoktu. Gerçekten aile sandım bize yansıtılan insanları... O kadar samimi ve o kadar gerçekçi görünüyorlardı ki... Aile üyelerinin her birinin günü kurtarmaya yönelik hırsızlık, arakçılık, fahişelik gibi rutin işleri mevcuttu. Film ilerledikçe hepsinin birbirinden farklı kişiler olduğu aralarında kan bağı olmadığı anlaşıldı. Filmin ilk yarısında bol bol höpürdeterek yerel yemeklerini yemelerini izliyoruz ki bu bayağı dikkat çekecek şekilde veriliyor. Film içerisindeki yaşamları ve aralarında kan bağı olmaksızın gelişen aile kavramı gözler önüne seriliyor. Pek bir atraksiyon yok uzunca bir süre... ama ne kadar samimiler ve ne kadar da hayattan zevk alıyorlar 'bu şartlarda bile' diye düşünüyorum izledikçe. Filmin son yarım saatine girerken bir olay nedeniyle herkesin hikayesini öğrenmeye başlıyoruz. İşte bundan sonra dostluk, aile kavramı, annelik, babalık, çocuk mutlaka kendi kanından olunca mı anne baba olunur, ahlâk, sevgi ve huzur gibi kavramları sorguluyorsunuz. Okuyabilirsiniz.... Durağan bir 'durum' film idi. Bazen tempo inanılmaz düşüyordu. Ama ben çok beğendim. Belki basit bir konusu vardı ama japon filmi olması, çok doğal neredeyse gerçek bir hayatı gözler önüne sunan bir belgesel tadında olması ve yukarda bahsettiğim kavramları (dostluk, aile kavramı, annelik, babalık, çocuk mutlaka kendi kanından olunca mı anne baba olunur, ahlâk, sevgi ve huzur) film bittikten sonra da uzun uzun düşündürmesi nedeniyle beni çok etkiledi. Bu tür filmlerden hoşlanan sinemasever arkadaşlara kesinlikle öneriyorum. Iyi seyirler diliyorum.
Benim için çok özel,çok güzel bir filmdi. Aralarında kan bağı bulunmayan insanların "aile" olmaları, filmi izlerken sevginin her şeyden üstün olduğunu bir kez daha bana hatırlatan bir film oldu. "Neden çocuklara hırsızlık yapmayı öğretiyorsun" sorusuna baba karakterinin "Çünkü onlara başka öğretebileceğim bir şey yoktu". Cevabı bana göre filmin en can alıcı sahnesiydi. Evlat yetiştirdiğin gibi olur sözünü doğrular nitelikteydi. İzlemenizi tavsiye ederim. İyi seyirler.
Film, aralarında kan bağı olmayan 6 kişinin oluşturduğu aile üzerine odaklanıyor. Bu kişiler toplumsal olarak farklı sosyo-ekonomik arka planları ile filme katkı sağlıyor. Aile içi şiddet, ihmalkarlık, istenmeyen çocuk, yalnızlık, işsizlik ve fakirlik gibi temalar işlenmiş. Aile olmak için sevgi ve değer vermenin yeterli olduğunu bize gösteriyor. Bu film japon kültürünün sevgi gösterme konusundaki katılığına da güzel bir eleştiri olmuş. Çocuklara neden çalmayı öğrettiğini soran polis memuruna, "çünkü onlara öğretebileceğim başka bir şey yoktu." şeklinde cevap veren Shibata karakteri, tahmin ediyorum seyreden herkesi konu hakkında derin derin düşündürmeye yetmiştir.









