Bencillik aşkı nasıl bitiriyorsa,dürüstlükte bi o kadar zarar veriyor ? üç karakterin aşk üçgenini konu alan bu film eşcinsel olan tomasın bi partide agateyle tanişmasiyla başliyor, kisa sürede agateye aşık olan tomas bu durumu kocası martindede saklamıyor.
Posts
İzlerken Tomas'a acı, öfke vs gibi hissettiğim duygular dışında aslında kendimden de bir parça buldum. Hepimizin böyle hastalıklı bir dönemi olmuştur, benim oldu yani. Sürüklenmekten ilerleyemediğiniz o lanet dönem hani...Aslında gerçeklere gözünü açsan, bir saniye "ya bi yalnız durup düşünsem ya" desen her şey açık ve net görünecek. Eh, insanız sonuçta böyle şeyler olacak ki ayağa kalkacağız. O yüzden Tomas'ın benmerkezci tavrına aşırı bi kızgınlığım yok. Tomas'tan sonra bu bencilliğe göz yuman, "onsuz nasıl yaşarım" diyen, aynı şekilde yine kendi hayatımızda bi dönem olduğumuz kişi Martin'de sıra. Agathe ile olan son sahnesinde empati yeteneğiyle asaletini göstermiş ve en nihayetinde kendini düşünmeye başlamıştır. Bağlılık krizinden kendini geç de olsa kurturlanlar olarak gerçek ve güzel hayatına hoş geldin Martin! Son olarak Mavi En Sıcak Renktir filminde tanıdığımız Exarchopoulos'a bu film sayesinde sempati duyabildim, kendisi bu sefer tatlış biriydi, saygılar.
Mubi’de tanıtımlarını çok kez gördüm, izlemek yeni kısmet oldu. Harika Adele’i Mavi En Sıcak Renktir ile sevdik, beğendik, dupduru bir oyunculuğu var ve iyi ki bu filmde de yer alıyor. Tomas’a gelince, o kadar tanıdık ki. Günümüz ilişkilerinin temel problemi, güvensizlik, kendini gerçekleştirememe gibi bir sürü sebeple aidiyet ve benlik duygusunu tamamen yitirmiş durumda. İki kişinin daha hayatını sarsan bu durum, olabilecek en saf haliyle aktarılmış. Tomas gibi birçok insan çevremizde dolaşıyor eminim. Psikolojik dram diyebileceğimiz bu işi tüm önyargılarınızı dışarda bıraktıktan sonra, kendinizi Tomas yerine koyarak izleyin, eminim çokça ortaklaşacaksınız. 9/10
Ana karakter kin ve nefret beslemekten izleyemedim 💆🏻♂️Eşcinsel pasif karakterimizin bir kadınla yeni bir heyecan arayışını en sonunda da yalnız kalışını anlatıyor. Sinir bozucu bir iş olmuş jsjd
Herkese merhaba arkadaşlar. Buraya daha önce eleştiri yazdım mı bilmiyorum. Yazmamışsam bu ilk olacak. Beğenmedim. Büyük umutlarla izlemiştim fakat olmadı hiç beğenmedim. Yönetmen Gasper Noe’nin muhteşem eseri olan Love filmini çok beğeniyor olmalı ki gelip içine eşcinselliği de katarak böylesi bi çakmasını yapmış. Verebileceğim tek tavsiye izlemeyin arkadaşlar. Narsist bir kişilik olan tomas film boyunca her şeye ve herkese aykırı olmaya çalışıp küçük bir çocuk gibi gördüğü şeylerin tamamını istiyor ve hepsini aynı anda istiyor. Aynı zamanda ne istediğini de bilmiyor ve bu beni çok yordu. Film boyunca durağan bir karakter olan martinin her şeyim bu kadar içinde ve ortasındayken hep pasif olup kenarda kalması çok sinir bozucuydu. Karşıdaki kişinin çocuk gibi olduğunu bildiği birinden çocuk yapıp aile kurmayı düşünen agathe 🤬
Çok basit bir dille ve görselle çapraz ilişkileri, narsistliği ve zayıflığı anlatıyor. Hepsinin kısa bir süre içerisinde birlikte işlenmesini sevdim. İzleyiciye çok bir alan kalmıyor, anlatılmak istenen ortada. Film boyunca renklere bakmaktan kendimi alıkoyamadım. Harika vurguları vardı. Kaosu renklendirmek çok akıllıca.
Filmin özeti; Yok böyle bi kafa! 🔞 ✨ O bana yüz vermedi benimle dansa kalkmadı (erkek arkadaşı hatta evli bile olabilir öyle bir sahne de geçti) gideyim başkasına yanaşayım, dans edeyim dans ettiğim kişinin sevgilisi var benim de var ama olsun gideyim de dans ettiğim kişiyle yatayım. 🔥Yanaştığım kişi bana bayağı iyi davrandı, benimle yattı falan, gideyim de yüz vermeyene tekrar yanaşayım, ha tamam o da iyi davranıyor, sorun olmadığını kabul ediyor, böyle şeyler yaşanabilir deyip konuyu kapatıyor zaten! ✨ Tamam şimdi bi ona bi buna gideyim harika bir üçlü olayım, canım o an kimi istiyorsa gideyim onunla olayım. 🔥 Sonra ikisini bir idare edeyim ve bundan herkesin haberi olsun, sonrasında birinde seçim yapmak zorunda kalayım önce ilkime gideyim baktım olmadı mı o zaman sonrasında sadece 3 5 kere görüştüğüm, gece sevgilim yüz vermeyince, başka birinin yanına gidip dans ettiğim ve aşık olduğumu düşündüğüm insana gideyim ayaklarına kapanayım belki o kabul eder. ✨Heee o da olmadı, o zaman ne yapacağıma karar verip, ne düşündüğüme ve ne hissettiğime karar vermem gerekiyor. Eveeeet değerli okuyucularım; 🎈 Önce insan kendini sevmeli değer vermeli. Yok öyle daldan dala nesin sen erik dalı mı (ne alaka bilmiyorum aklıma geldi söyleyeverdim) Bilemiyorum empati yapmaya çalışıyorum ama biseksüel olmadığım için yapamıyorum, bakış açımı değiştirmeye çalışıyorum yine de hiçbir türlü hak vermiyorum veremiyorum. Yani aynısını kadın yapsaydı böyle tepki alabilir miydi onu da bilemiyorum. Daha fazla uzatıp sizleri de darlamadan, bence gidin izleyin sonra da yorumlayın sevgili okuyucular. Teşekkürler 🙌🏼 Herkesin eline emeğine sağlık! . . . Fransa ve İspanya filmleri gerçekten kendini bir şekilde izlettiriyor. 🔥 Bayağı da gerçekçi olmuş! Teşekkürler
Kendini aşk üçgenine sürükleyen hedonist narsist biseksüel bir adamın öyküsü Öncelikle filmde en çok dikkatimi çeken unsurdan bahsetmek istiyorum İçinde üzüntü hayalkırıklığı öfke barındıran sahnelerde oyuncular bizdeki gibi bağırıp çağırıp küfretmek yerine mimikleriyle bazen bir iki damla gözyaşıyla bunu gösteriyorlar Açıkçası bana böylesi daha çok geçti Bilmiyorum belki kültürümüzle alakalı biz o sahneleri böyle feryat figan veriyoruz Ya da bizim filmlerimizi gerçekten ağlamayı oyunculuk sanan insanlar çekip oynuyor Filmin başında iş yerinde çok güçlü bir karakter olarak gördüğümüz Tomas’ın gün geçtikçe dışa bağımlılığı yüzünden ne kadar da güçsüzleştiğini görüyoruz Sevgililerinden sürekli onaylanma ihtiyacı ve ilgi bekliyor bunu göremediği ilk anda da diğerine gidiyor Bence kendini sevmiyor hatta kendine o kadar tahammül edemiyor ki kendiyle yalnız kalıp kendini dinleyemediği için bu kadar impulsif davranıyor Kendini sevemediği için bir başkasını da sevemiyor
Passages - Pasajlar Tam bir (1) senedir beklediğim (Passages) yani ‘Pasajlar’ filmini sonunda Mubi ile izledim. 'Toksik ilişki' tanımının tam olarak ne olduğunu en sade şekilde anlatan ve bu anlatışı Fransa sokaklarında yaşatan bu filmin tadı bambaşkaydı. Uzun zamandır beklediğim ve beklentimin çok yüksek olduğu bu filmin beklentilerimi karşılaması beni aşırı mutlu etti. Franz Rogowski ve efsane yakıştığını düşündüğüm ekürisi Ben Whishaw’ın oynadığı bu filmi psikolojik olarak incelediğimizde iki karakteri de çok iyi anlayabiliyoruz. Bir puan kırma sebebim: Klasik bir senaryo hissiyatı almam diyebilirim. Bunu iyi aktaran iki oyuncumuz sayesinde yükselse de film unutmamak gerekir ki Adèle Exarchopoulos da efsane oyunculuk sergilemişti. Üçlü (3) bir ilişki çerçevesini ele alan film, özgür olmanın mutluluğunu da veriyordu. Thomas karakterine "Ne kadar toksik biri" deme yetisine sahip olsakta; yönetmen Ira Sachs, diğer iki oyuncumuzun da toksik bir yapısı olduğunu ve bu durumu bırakmakta zorlandıklarını harika göstermişti. Sundance, Berlin gibi festivallerde açılışını yapan film. Özellikle Kuir filmlerine imza atacak sahnelerin olmasıyla oldukça dikkat çekiciydi. Bunlardan biri 18+ olan sahnelerdi. Sahneler gerçekçilikle harmanlanan ve özgür tutulan her noktayı psikolojik olarak incelememize yardımcı olan alt yapı sunmuş. Herkes toksik olabilir, bizde olabiliriz. Birini seversin ama toksik birine dönüşemez misin? Kıskanmak gibi olabilir mi? Özgür olmaktan ziyade hapis hayatımı çektirir? Bana göre film, tüm bu sorulara şöyle yanıt vermişti; Hepimiz aslında bir pasaj gibiyiz. Bazen çok kalabalığız bazen boşuz. Kalabalık toksit olur ve yorar, sakinlik özgürlük verir. Aslında bu film, yolunu kaybeden üç (3) kişinin yolunu göstererek bizleri yansıtıyordu. Bu Üç kişinin dansları, hayat akışları ve coşkuları ile 1 saat 30 dakikada efsane sahnelere tanıklık ettiyor. Daha fazla tutmadan keyifli izlemeler.








