(@) - Raf

Eğer görsel bir şölen ve huzur dolu bir hikaye arıyorsanız, bu film tam bir başyapıt. Hikaye, insanların eşyalarını "aşırarak" hayatta kalan küçük insanlardan biri olan Arrietty -söyleniş şekli çoksell- ile kalp hastalığı nedeniyle dinlenmeye çekilen Sho arasındaki dostluğu konu alıyor…devamı

mysticaldimples 8 months ago

Karayip Korsanları - Siyah İnci'nin Laneti

Gore Verbinski

118 Gönderi

Karayip Korsanları izleme serüveni başlamıştır! Yıllar yıllar önce -4 yıl önce falan galibamsı- sadece ilk filmi izleyip bırakmıştım. 2026 "neden başlayıp şu seriyi bitirmiyoruz" dedi? Dedim olur. Depp der susarım arkadaş. Adamın her filmi mi şahane olur, adamın her karakteri…devamı

mysticaldimples 8 months ago

Babamın Kanatları

Kıvanç Sezer

5 Gönderi

İçimde anlamsızca dolanan hüzün hortumuna "belki ağlar kendime gelirim" diyerekten dramlı bir film açtım. Ama içimde biriken gözyaşlarına bir de sinir eklendi. İzlediğim şey sadece bir film değil, betonun soğukluğuna hapsedilmiş bir vicdan muhasebesiydi. İbrahim 54 yaşında bir inşaat işçisi.…devamıİçimde anlamsızca dolanan hüzün hortumuna "belki ağlar kendime gelirim" diyerekten dramlı bir film açtım. Ama içimde biriken gözyaşlarına bir de sinir eklendi. İzlediğim şey sadece bir film değil, betonun soğukluğuna hapsedilmiş bir vicdan muhasebesiydi. İbrahim 54 yaşında bir inşaat işçisi. Doktor kontrolünde kanser olduğunu öğrenen bu adam, emeklilik için gereken onayı alamıyor maalesef. Para ile belli bir ücret ödemesi gerekiyor; lakin çalıştığı yerden ne hak ettiği parayı tam anlamıyla alabiliyor ne de o hasta haliyle doğru düzgün çalışabiliyor. Filmin gri, tozlu ve ruhsuz atmosferi, İbrahim’in günden güne çöken ruh haliyle öyle bir bütünleşiyor ki, izlerken o inşaatın tozu sizin de boğazınıza kaçıyor... Onunla aynı hayatı yaşamıyorum belki ama İbrahim’in sırtındaki o ağır küfeyi kendi omuzlarımda hissetmemek için taş kalpli olmam gerekiyormuş. Bazı insanlar ise bunu büyük bir soğukkanlılıkla halledebiliyormuş. Sözün değil insanlığın bittiği nokta maalesef. Bazen bir insanı korkutan şey ölmek değil de, geride bırakacağı insanları bir daha görememek... Onlar için gerekli refahı henüz hazırlayamamış olmak... Bunlar ölümden bile daha ağır yükler olabilir. Ölmeden ölmek belki de budur tam olarak. İşçi ve emekçi insanların emeklerinin göz ardı edildiği, canlarının hiçe sayıldığı, "kan parasını öder köşemize tekrar çekiliriz" diyen taşeron ve ana firmaların gerçek yüzünü gösteren bir film bu. İbrahim’in hastalığı sanki tıbbi bir vaka değil de, toplumsal bir çürümenin sonucuymuş gibi duruyor karşımızda. İnsan canı gerçekten bu kadar değersiz mi? Evet, ne yazık ki değersizmiş. Bu düzende ölüm yaşamdan kıymetliymiş. Çünkü sistem, işçiye hayattayken vermediği değeri, o bir "maliyet kalemine" dönüştüğünde, yani öldüğünde pazarlık masasına yatırıyor. Daha başka çalışanlar varmış ve karınca sürüsünden ayrılan bir karınca sorun yaratmazmış... Oysa o karınca bir baba, bir eş, bir insanmış ve insan olmayanlar bu durumu anlamazmış. Yaşarken üç kuruşun hesabı yapılırken, ölümün bir "sus payı" ile hızlıca kapatılmaya çalışılması sistemin en büyük ikiyüzlülüğü. Hayattayken hakkın olanı vermeyenler, öldüğünde aileni susturmak için parayı saniyeler içinde bulabiliyor. Çok büyük aşağılık. Demek ki bu sistemde yaşatmak pahalı ama susturmak ucuzmuş. İbrahim’in emeği o masadaki paradan daha mı az değerliydi? Babamın Kanatları, sadece bir işçi hikayesi değil; her gün önünden geçtiğimiz o dev binaların harcında kaç insanın ahı, kaç babanın yarım kalmış hayali olduğunun belgesidir zannımca. İbrahim öldü mü, yoksa biz mi onu o inşaatın katları arasında sessizce bıraktık? Orası ise tam bir muamma...

mysticaldimples 8 months ago

Why Raeliana Ended Up at the Duke's Mansion

Mitsutaka Hirota

6 Gönderi

Ne kadar romantik anime varsa üzerime atın, please. Özellikle bundanımsı olanlardan. Konu bakımından bana bir kaç yıl önce izlediğim bir Kore dizisini hatırlattı. "W: Two Worlds" dizisinden bahsediyorum. Orada da başrol erkek karakter, bir kurgunun başrolü aslında. Lakin bir şeyler…devamıNe kadar romantik anime varsa üzerime atın, please. Özellikle bundanımsı olanlardan. Konu bakımından bana bir kaç yıl önce izlediğim bir Kore dizisini hatırlattı. "W: Two Worlds" dizisinden bahsediyorum. Orada da başrol erkek karakter, bir kurgunun başrolü aslında. Lakin bir şeyler oluyor ve kendisini gerçek dünyada buluyor. Raeliana adlı kızımız da onun aksine gerçek dünyadan bir kurguya çekiliyor. "İsekai" adlı terim bu gibi durumlar için kullanılıyormuş. Başka bir dünyaya ışınlanma yani kısaca. Bugünde bir şey öğrendik çok şükür. O eski günler... Ne anime bilirdim, ne çizgi roman. Git gide bu tür şeylere alışıyorum. Bir ara sürekli "yok abi ya anime benlik değil" diye söyleniyordum. Sadece bana uyanlarına denk gelmem gerekiyormuş onu fark ettim. Romantikimsi şeyler her zaman cezbedici. Lakinnnn tek bir sorunumuz var. Bunun ikinci sezonu gelmeyebilirmiş. Buna bir tık belki bir kaç tık üzülmüş olabiliriz. -şahsım adına konuşuyorum tabiisi- Fakatttt onu da çözdük. Sayın @brave_bird sayesinde. Kendisine buradan da çok teşekkürler. ✨ 158 bölümle final vermiş bir çizgi romanı varmış. Diziyi bitirmekle kalmadım gittim baştan tekrardan izlediğim yerleride okudum çünkü manyak biriyim, evet. Bazı yerler çizgi romanda yok bazıları dizide. Lakin öyle uçurumlar olan farklar değil bunlar Allah'tan. İlk çizgi romanım galiba. Daha önce Disney'in bir mangasını okumuştum, onun dışında yabancıyım bu tür şeylere. Beni taşlamazsanız bir şey itiraf etmek de isterim... Ben anime hâlini daha çok sevdim. Sırf merakımdan çizgi romana devam edeceğim hikayenin nasıl devam edip biteceğini görmek için. Biraz da diziden falan bahsedelim. Raeliana adlı kızımız kendi dünyasında gizemli bir şekilde öldürüldükten sonra bu romana hapsoluyor ve kendisini Realiana olarak uyanmış hâlde buluyor. Fakat kendisi bu romanda bir yan karakter ve asıl kızın romana dahil olması için öldürülmesi gerekiyor. İkinci kez öldürülmeyi istemeyen kızımız bunun için ne gerekiyorsa yapmaya karar veriyor. Bu yüzden de klasik "kurtarılmayı bekleyen prenses" tiplemesinden ziyade zeki, stratejik düşünen ve kendi ayakları üzerinde duran bir karakter. Bu yönüyle dizi beni kendisine çekmeyi başardı. Hikayenin başrolü olan soğuk ve gizemli Dük Noah Wynknight ile bir anlaşma yapıyor.Sahte bir nişanlılık üzerinden dönen bu pazarlık, zamanla derin bir bağa dönüşüyor. Aslında dizide biz bu derin bağı tam olarak hemen hissedemiyoruz. İkili arasında bir kedi-fare oyunu var. İkiside henüz birbirine tam olarak güvenmediğinden hikaye ayrı bir heyecanlı oluyor. Bir taraftan da hadi artık bir yakınlaşma olsun diyorsunuz. Bu yakınlaşmada yavaş yavaş oluyor. Çizgi romanın devamında daha çok bu anlamda sahne görürüz diye düşünüyorum. Biz bu 12 bölümde daha çok sıraların biraz biraz çözülmesine şahitlik ettik. Tabi tam olarak çözülen bir şey de yok ortada. O yüzden dizinin finali izleyenlere yarım kalmış hissettiriyor. Eğer çizgi romanı olmasaydı büyük hayal kırıklığına uğrardım. İzlemeyi düşününen meraklılar aynı zamanda çizgi romanı da okumalı bence. Şayet ikinci sezon gelirse bir üçüncüyü de çekmeleri gerekebilir. Çizgi romanın 50 bölümü bir sezona tekabül ediyor çünkü. -lütfen çekin lütfen lütfen lütfen- Animasyonların kalitesi ve karakter tasarımları çizgi romandaki o estetik havayı bozmamış. Çizgi romanın aslına sadık kalmışlar. Ben sadece müziklerini pek sevemedim. Favori karakterim şuan Adam Taylor galiba. Hem masum bir duruşu var hem de bir açılsa bizim kızla çok iyi arkadaş olurlarmış gibi hissediyorum. Başrahip Heika ise yalnızca izleyip iç çekmek için oluşturulmuş gibi... Tabi Raeliana için büyük bir koz bu şahıs. Lakin ben onun daha çok karizmatik yönüyle ilgileniyorum. Sonuç olarak Raeliana, "anime bana göre değil" diyenlerin bile önyargılarını kırabilecek kadar sürükleyici ve tatlı bir yapım. Kendi kaderini kalemiyle değil, zekasıyla yeniden yazan güçlü bir kadın karakter izlemek gerçekten tazeleyiciydi. Eğer siz de entrika, gizem ve yavaş yavaş demlenen bir aşk hikayesi arıyorsanız, Raeliana’nın malikanesine davetlisiniz sayın raflılar. İkinci sezon haberi gelene kadar çizgi romanın sayfaları arasında kaybolmaya devam edeceğim; zira bu hikayenin sonunu öğrenmeden içim rahat etmeyecek!

mysticaldimples 9 months ago

Uçurtma Avcısı

Khaled Hosseini

236 Gönderi

"Yaşım ilerledikçe, şiir kitaplarında yelda'nın gözü uyku tutmayan, bitmek bilmez gecenin sona ermesini, güneşin doğup onları sevdiklerine kavuşturmasını bekleyen aşıklara acı çektiren, yıldızsız bir gece olduğunu okudum. Süreyya Taheri'yi tanıdıktan sonra, haftanın her gecesi benim için yelda olup çıktı." Yelda,…devamı

mysticaldimples 9 months ago

Veronika Ölmek İstiyor

Paulo Coelho

245 Gönderi

"Yaşamıma bir anlam kazandırdığın için sana teşekkür ediyorum. Bütün bu başıma gelenleri yaşamak için gelmişim bu dünyaya: İntihar girişimi, kalbimi yıpratmam, seninle tanışmam, bu şatoya gelmemiz, hepsi yüzümü ruhuna nakşetmek içindi. Bu dünyaya bir tek nedenle gelmişim, anlıyorum, seni resme,…devamı

mysticaldimples 9 months ago

Yedi Güzel Adam

Adnan Güler

53 Gönderi

Uzun zamandır listemde olan ve bir o kadar uzun zamandır merak ettiğim diziyi şükür bitirebildim. Ve ben de bittim... Diziyi izlemeye başladığımda şairlerin hayatlarına daha çok değinileceğini zannetmiştim; lakin Maraş şairlerinin yaşadığı o dönemin ruhuna daha çok tanıklık ettik. Sağ-sol…devamıUzun zamandır listemde olan ve bir o kadar uzun zamandır merak ettiğim diziyi şükür bitirebildim. Ve ben de bittim... Diziyi izlemeye başladığımda şairlerin hayatlarına daha çok değinileceğini zannetmiştim; lakin Maraş şairlerinin yaşadığı o dönemin ruhuna daha çok tanıklık ettik. Sağ-sol çatışmasını, provokatörlerin oyunlarını, kardeşin kardeşe kırdırılmasını maalesef büyük bir hüzün ve büyük bir öfkeyle izledim. Bu konularda en çok zoruma giden şey sanırım bu: Biz bir milletiz ve bunun "sizi bizisi" yok. Alevisi, Sünnisi yok. "Siz" diye bir şey yok; biz BİRİZ. Ve kanı bozuk şer odakları yüzünden ülkemin insanlarının bütün bunları yaşamış olmasına ve hâlâ yaşıyor olmasına çok üzülüyorum. İlerleyen paragraflarda bunlara tekrar değineceğim. Şimdi "Yedi Güzel Adam"a ve onların hayatlarına ufak bir yolculuk yapacağız: Adil Erdem Bayazıt:Yedi Güzel Adam'ın gür sesli şairi. Kendi hayatında da oldukça vakur bir duruşa sahip olan Erdem Bey'i, oyuncu Uraz Kaygılaroğlu çok güzel canlandırmış. Her bölümün başında onun sesinden şiir seslendirmeleri ile nasiplendik. Bir edebiyatçı olmasının yanı sıra kendisi aynı zamanda hukuk mezunuymuş. 1995 ve 1999 yılları arasında da Kahramanmaraş milletvekili olarak görev yapmış. Cahit Zarifoğlu: Ankara'da doğan yazar aslen Kahramanmaraşlı. Alman Dili ve Edebiyatı bölümünde öğrenim gören şairimizin havacılığa ve uçaklara da özel bir ilgisi bulunmakta. Dizide oldukça içe kapanık biri; gerçek hayatında da bu yönüyle bilinirmiş. Sürekli düşünür halde bulunmasından mütevellit arkadaşları ona "Aristo" dermiş. Şiirleri de kendisi gibi kapalı ve anlaşılması zor... Baran Akbulut, Cahit Zarifoğlu'nun o duruşunu çok iyi aktarmış. Nitekim en çok bağ kurduğum kişi de kendisi oldu. Rasim Özdenören: Alaeddin Özdenören ile kardeş olan yazarımız "Gül Yetiştiren Adam" olarak da biliniyor. Erdem Bey gibi hukuk mezunu olmasının yanı sıra Türk edebiyatında modern hikâyenin en önemli isimlerinden biridir. (Henüz okumak nasip olmadı ama inşallah olacak.) Mertcan Sevimli'nin oyunculuğu sayesinde yakın hissettiğim ikinci isim de kendisi oldu. Alaeddin Özdenören: İktisat bölümünden mezun olan şairimiz "hüzün şairi" olarak biliniyor ve Yedi Güzel Adam içinde yerini alıyor. Nuri Pakdil: Nuri Bey'i ise "Kudüs Şairi" olarak biliyoruz. Kendisi diğer isimlerden yaşça büyük olduğu için hep "Nuri Abi" olarak anılıyor. Türk edebiyatında en net ve en tavizsiz duruşa sahip isimlerden biri olmasına rağmen, dizide bu yönü tam yansıtılamamış gibi geldi bana. Kemal Uçar'ın oyunculuğu, o ağırlığı hissetmemde biraz eksik kaldı. Ve bazen irite olmaktan kendimi alıkoyamadım. Mehmet Akif İnan: "Mescid-i Aksa" şiiriyle özdeşleşmiş ve yzun yıllar edebiyat öğretmenliği yapmış. İnan, aynı zamanda Eğitim-Bir-Sen'in kurucusu olan önemli bir sendikacıymış. Ali Kutlay: Öykü yazmaya 16 yaşında başlasa da 18 yaşında bu faaliyeti bırakmış. Yazarlık hayatı kısa sürse de Yedi Güzel Adam çevresindeki etkisi çok büyük. Özellikle Rasim Özdenören’in eserlerine ve motivasyonuna katkısı ile edebiyat dünyasında özel bir yere sahip olmuş. Biz bu isimleri dizide aynı okulda ve aynı yoğunlukta etkileşim halindeymiş gibi görüyoruz; lakin gerçek hayatta zaman çizelgesi böyle ilerlemiyor. Aralarında yaş farkları var ve bir araya gelişleri daha uzun bir zamana yayılmış. Özellikle Ankara’daki Mavera ve Edebiyat dergileri süreci bu arkadaşlığa büyük katkı sağlamış. Bu paragraf spoiler içerir ama küçük bir spolier: Dizide Cahit ve Zehra'nın imkânsız aşkı merkezde. Gerçek hayatta böyle bir aşk olmamakla birlikte, Cahit Bey'in iç dünyasındaki yalnızlık ve sonradan kurduğu aile hayatı daha ağır basıyor. Berat Hanım ile evliliğine Necip Fazıl Kısakürek vesile oluyor ve nikâh şahitliğini yapıyor. Dizide ise Cahit'in bu evliliğe pek sıcak bakmadığını, biraz "nazlandığını" izliyoruz. Dizide Maraş şehri merkezde olsa da, aslında bu yedi adamın entelektüel üretimi daha çok Ankara ve İstanbul’daki dergi yazıhanelerinde gerçekleşmiş. Sağ-sol çatışması ise dizide aksiyonu artıran bir unsur olarak kullanılmış. Şairlerin gerçek hayatlarında bu tür sokak kavgalarıyla pek yakınlıkları yokmuş onlar daha çok kalemlerinin gücüyle tepki veren insanlar olmuş. Ki ürettikleri eserlerden de bunu biliyoruz. Silahların ve kavgaların hüküm sürdüğü bu dönemde, şairlerimiz sayesinde kelimelerle nasıl bir dünya kurulabileceğini görüyoruz. Kudüs ve ümmet bilinci taşıyan sahneler, bize sadece kendimiz için değil, dünyanın diğer ucundaki mazlumlar için de dertlenmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Hoş o dönemler bizim ülkenin de her bi yanı yangın yeriymiş... Dizide bazı sahneler aksiyonu artırmak için konulmuş. Lakin çiçek sinemasının bombalanması ve Kahramanmaraşta yaşanan kıyım acı bir gerçek. Tüm bunlar da oradan büyük bir göç olmasına sebebiyet vermiş zaten. 1970'ler Türkiye'si; sokak kavgalarının ve siyasi istikrarsızlığın zirve yaptığı, onlarca canın heba olduğu bir dönem... İşte bu kaosun içinde Yedi Güzel Adam "üçüncü bir yol" teklif ediyor: Ne Batı hayranı bir modernizm ne de köhneleşmiş bir gelenekçilik. Onlar, geleneği modern bir dille yeniden inşa etmeye çalışmış ve "Eylemimiz şiirdir," diyerek bu yolda yürümüşler. Gerçekten okumak o kadar önemli ki bunu bir kez daha anladım. Siyasete hiçbir zaman tam olarak yakınlık duymadım. Kendimi apolitik olarak gören bir insandım. Ta ki bu diziye kadardı herşey. İlk defa Türkiye siyasetini oturdum ve büyük bir merakla araştırdım. Herşey gibi siyasetin de bir zamanı varmış anlamış oldum. Sonuç olarak yedi güzel adam, sadece edebiyatçıların hayatını anlatan biyografik bir yapım değil aynı zamanda acıyla yoğrulmuş bir dönemin, sarsılmaz dostlukların ve kalemi silah belleyenlerin hikayesi olmuş. Diziden geriye damağımda hem o zarif şiirlerin tadı hem de ülkemin kaybettiği gençlerin burukluğu kaldı. Beni oldukça etkileyen bir şiirle ise gönderiyi bitirmek istiyorum... Seçkin bir kimse değilim İsmimin baş harfleri acz tutuyor Bağışlamanı dilerim Sana zorsa bırak yanayım Kolaysa esirgeme Hayat bir boş rüyaymış Geçen ibadetler özürlü Eski günahlar dipdiri Seçkin bir kimse değilim İsmimin baş harflerinde kimliğim Bağışlanmamı dilerim Sana zorsa yanmaya razıyım Kolaysa affı esirgeme Hayat boş geçti Geri kalan korkulu Her adımım dolu olsa İşe yaramaz katında Biliyorum Bağışlanmamı diliyorum

mysticaldimples 10 months ago

Var Bunlar dizisinin birinci sezon sekizinci bölümünü izliyorum şuan. Başkalarıyla dizi izlemenin zorluğuna değiniyor ve buna oldukça katılıyorum. Ailemle bazen dizi izlerken beni deli eden anlar yaşıyoruz... Tek başıma izlediğim zaman kısa sürede bitecek olan dizi aile dizisine dönüşünce bitirme…devamı

mysticaldimples 11 months ago

Adventure Time with Finn & Jake

Pendleton Ward

24 Gönderi

Come along with me🤸🏻‍♀️ Bitti... Çünkü başlayan her şey bir gün bitmeye mahkum. Bu yılın şubat ayında en baştan izlemeye başladım ve on sezonluk koca bir serüveni arkada bıraktım. Çocukken benden bir kaç yaş küçük bir kuzenimle oturur izlerdik. Çizgi…devamıCome along with me🤸🏻‍♀️ Bitti... Çünkü başlayan her şey bir gün bitmeye mahkum. Bu yılın şubat ayında en baştan izlemeye başladım ve on sezonluk koca bir serüveni arkada bıraktım. Çocukken benden bir kaç yaş küçük bir kuzenimle oturur izlerdik. Çizgi dizi izlemeyi zaten seviyordum o zamanlar ama onunla izlemek çok daha başka bir seviyeydi benim için. Bayramları, aile buluşmalarını, misafirlikleri iple çekerdim. O günlerde güldüğüm, anlam veremediğim bir şekilde içimi ısıtan o sahneleri yeniden yaşamak istedim. Çocukken benim için yalnızca renkli bir dünyaydı, şimdi ise büyümenin ve kaybetmenin masalı gibi. Zira hislerimde o zamana ait kaldı yalnızca. 21 yaşında bir kadın olarak izlediğimde yalnızca o günlerin özlemini duydum içimde. O günlerin masumluğunu, huzurunu aradım. Lakin içimde koca bir boşluk ve boşluğun içinde doldurulmayı bekleyen bir özlem buldum. Hasret zor, vuslat ondan da zor... Bitirdiğim koca serüvene şöyle dönüp bir bakıyorum. Görünürde bir çocuk dizisi. İçine girince anlıyorum ki öyle değil. Finn gün be gün büyüyor, dostluklar değişiyor, kahramanlıklar yerini kabullenişe bırakıyor. Değişim, değişmeyen tek şey oluyor. Dünyamızda olduğu gibi... Ne zaman adventure time başına otursam annem gelip "yine öcükleri izliyorsun" diye dalga geçmekten asla geri durmadı jcjzjxjs Canım annem bilmiyor tabi, o dünyada kaybolduğumda çocukluğumun yankılarını yalnızca ben duyuyorum. Serin bir yaz akşamı, yanımda kuzenim, elimde dondurma, gün boyu oynamaktan bitap düşen bedenlerimiz ve çizgi dizilerimiz... Ve içimi en tuhaf yapan şey o günlerin bir kokusunun olması. En çok da onu özlüyorum galiba. Anlarımla bütünleşen ve asla unutamadığım o kokuları. Evet dizi bitti bitmesine ama bazı şeylerin yeri baki. İçimde hâlâ devam eden şeyler var. Onlar beni bu hayata bağlayan ve yaşadığım şu hayatta tutunduğum dallar. Küçük ama büyük mutluluklarım. Basit, sade ama muhteşem günlerim ve anlarım... Ben zaten basit bir hayatın muhteşem günlerine talibim. Ruhtin rahmettir sözünün derinliğiyle rutinlerime şükrettiğim, sevdiklerimle sevdiğim şeyleri yapabildiğim ve çokça sohbet edebildiğim... Öyle ya mizacım da tam buna uygun. Ne kalabalığı götüren bir kafam var ne de sahte toplulukları hayatında isteyen bir ruhum. Az olanın özüne talibim. Ve biliyorum yalnız onlar bana huzur veriyor, yalnız onlar bana yaşadığımı hissettiriyor.

mysticaldimples 11 months ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

27 Gönderi

📌Mutlu değilim ve görünüşe göre, mutsuzluğum sadece dünyada olan bitenler yüzünden değil. Pandora'nın kutusu savaş sonrası Japonya'nın yıkıntıları arasında filizlenen bir umut arayışının romanı olarak çıkıyor önümüze. Verem hastası olan bir adamın sağlık dojosunda geçirdiği günleri arkadaşına mektup yoluyla anlatmasıyla…devamı📌Mutlu değilim ve görünüşe göre, mutsuzluğum sadece dünyada olan bitenler yüzünden değil. Pandora'nın kutusu savaş sonrası Japonya'nın yıkıntıları arasında filizlenen bir umut arayışının romanı olarak çıkıyor önümüze. Verem hastası olan bir adamın sağlık dojosunda geçirdiği günleri arkadaşına mektup yoluyla anlatmasıyla onun hem ruh halinden haberdar oluyoruz hem de toplumsal, bireysel iyileşme sürecini okuyoruz. Roman mektup biçiminde yazıldığı için karakterin iç dünyasına çok daha iyi girebiliyoruz. Tarla kuşunun ağzından okuduğumuz bu mektuplarda dönemin savaş sonrası ruh halini görüyoruz. Roman boyunca derin bir umutsuzluk okuyoruz. Lakin asla tam anlamıyla gerçekleşmiyor bu umutsuzluk. Hep bir son ışık görünüyor yolun sonunda. O da umudun ta kendisi zaten. "Genelde yemekten sonra hemen bir mektup kağıdı çıkarıp yazıyorum ama yazmak istediğim o kadar çok şey var ki..." Karakterimiz yazdıkça varolan bir şahsiyet. Yazdıkça hem içindeki karanlıkla yüzleşiyor hem de yazdıkça var oluyor. Yazmak belki de bu yüzden çok mühim. Gönlünde sallandıkça kıyılarına çarpan, kimselere anlatamadığı şeyleri kaleme aldıkça ferahlıyor insanoğlu. Ve insan en çok yazarken kendisi olabiliyor. Dazai benim gözümde aşırı depresif bir yazar. Her eserinde öyle veya böyle ölüm temasını iliklerime kadar hissediyorum. Burada da öyle bir his olmasına rağmen Dazainin en aydınlık ve umut dolu eseri olabilir. Lakin bu aydınlık karanlıktan süzülerek geliyor... Her gecenin bir gündüzü olduğu gibi. Zira her şey zıttıyla yaratılmış bu dünyada. Dazai belki de bu eserini yaşama tutunmak için kaleme aldı. Tarla kuşunun yaşama ve iyileşme arzusu aslında Dazainin kendi ruhsal yaralarına merhem arayışıydı... Son olarak bu roman bana, bazen iyileşmenin sessizlikte değil de acının tam ortasında başladığını hatırlattı. 📌Pandora'nın kutusu hikayesini bilirsin. Açılmaması gereken kutu açılır açılmaz hastalık, keder, kıskançlık, aç gözlülük, şüphe, ihanet, açlık ve kin gibi akla gelebilecek her türlü kötülük ve uğursuzluk kutudan sürünerek kaçmış, gökyüzünü kaplayarak uçup gitmiş. Bundan sonra, insanlar ne yazık ki sonsuza kadar sefalet içinde acı çekip kıvranmak zorunda kalmış. Ancak kutunun köşesinde haşhaş tanesi kadar küçük, parıldayan bir taş kalmış ve taşın üzerinde belli belirsiz "umut" kelimesi yazılıymış. 📌Buranın başkanı "hastalığı unutmanın" ondan kurtulmanın en hızlı yolu olduğunu söylüyor. 📌Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir? 📌İnsanlar ölümle tamamlanır. Yaşarken, herkes eksiktir. 📌Kahkahalarımızın kaynağı pandora'nın kutusunun köşesinde duran küçük taştan geliyor. 📌Sevmek ve sevilmek, tıpkı mayıs esintisinde hışırdayan ağaç yaprakları gibi... 📌Saçılarak açan bir kızın yüreğindeki vahşi krizantem. 📌Akşamları ay dalgalara battığında ve karanlık her yeri kuşattığında, gökyüzünde sana ruhumu yönlendiren yıldızlar ışıldar ve dünya değişip sarsılır.