(@) - Raf

"Adam gibi yüreğine helal olsun koçum benimmm! Çelik gibi bileğine helal olsun koçum benimmm! Koçum benim, koçum benim, kutlu olsun zaferlerinnn! Gelde alnından öpeyim, helal olsun koçum benimmm!" Aiyyyy sonunda izledim ve bitirdim bu diziyi. O kadar sevdim ki anlatamam.…devamı"Adam gibi yüreğine helal olsun koçum benimmm! Çelik gibi bileğine helal olsun koçum benimmm! Koçum benim, koçum benim, kutlu olsun zaferlerinnn! Gelde alnından öpeyim, helal olsun koçum benimmm!" Aiyyyy sonunda izledim ve bitirdim bu diziyi. O kadar sevdim ki anlatamam. Ve bir o kadar da özledim ben arkadaşlar... Kantin sıralarını, voleybol maçlarımızı, uzun yağız boylarıyla basketbol oynayan abilerimizi, kedi köpek gibi birbirimizi yediğimiz halde yeri gelince kenetlenmemizi çok özledim. Biri beni 6 yıl öncesine ışınlasın lütfen... Lisede bir beden öğretmenimiz vardı. Hocanın adını falan hatırlamıyorum, unutmuşum. Lakin bu diziyi izlerken sürekli aklıma geldi durdu. Beyaz çorap takıntısı vardı. Her derste bizi sıraya dizer kontrol ederdi. Unutup da farklı renk giyenin burnundan getirir, yerin dibine sokar sokar çıkarırdı. Onun korkusundan unuttuğumuz zamanlarda A4 kağıdından, beyaz peçeteden çorap görüntüsü oluşturmaya çalışırdık. Bizim göt korkusunu görüyorsunuz arkadaşlar.. cjsjjckzjx Anadolu vakıf lisesinde okuyan öğrencilerin hayatını izlediğimiz bu dizide çok güzel şeylere tanıklık ediyoruz. Koç can karakterinde oynayan "Tarık Akan" bu rolü çok güzel üstlenmiş. Lisenin diğer hocalarıyla birlikte sadece birer hoca değiller aynı zamanda öğrenciler içinde aile idiler. Günümüzde o şeyleri kimse kimse için kolay kolay kalkıp da yapmaz yani. O dönemlerinde o yüzden çok ayrı bir güzelliği var. Dümbelek kafalı eşeklerime gelince, hepsini de çok sevdim. Her arkadaş ortamının bir kaç paraziti vardır. Bu dizide de onlar çekirge, Umut ve Orçundu. Umut karakterini oynayan Ozan Güven diziden çıkınca dizi benim için biraz aşağı çekildi. Zira ben onu izlemeye bayılıyordum. Yerine gelen oyuncuya da alışamadım zaten. Umut karakteriyle birlikte bir kaç karakterin daha oyuncusu değişti. Lakin Umut'un eşeklikleri büyük bir çoğunluğu kapladığı için benim en çok gözüme o battı. Finalde zaten çok saçma bir noktada bitti. Bütün ikili ilişkiler yarıda kaldı, çocukların hayatlarına dair de daha mantıklı bir son beklerdim. Lakin dizi zaten çok uç ve çok saçmalık daniskası bir noktada final yaptı. Bu iki konu dizide en çok rahatsız olduğum yerlerdi. Onun dışında ben diziyi izlerken çok eğlendim. Çok güldüm. Yeride geldi duygulandım. Lise sıralarını özleyenlere de mutlaka öneririm. Tanıdığımız bir çok oyuncu ilk bu dizilerle ünlenmişler zaten. Dizide Engin Altan Düzyatanı görünce bayağı şaşırdım. Adam bugünlerde de yakışıklı ama o dönemki hâli bir başkaymış ve dehşet yakışıklıymış. Sözün kısası bir kaç şey dışında izlenmesi gereken bir eski dizimiz. Şans vermenizi tavsiye ederim.

mysticaldimples 8 months ago

Erased

Keigo Sasaki

56 Gönderi

Adam sandık fos çıktı vıttırı vızzık adamlar. Dolu sandık boş çıktı vıttırı vızzık adamlar. Var ya biliyordum böyle bir şey olacağını. Biliyordummmm 6. Hislerim beni yine yanıltmadı ve gardımı sükunetle korudum. @_nyctophilia_'a hanıma bu mükellef önerisinden dolayı tekrardan teşekkür ediyorum.…devamıAdam sandık fos çıktı vıttırı vızzık adamlar. Dolu sandık boş çıktı vıttırı vızzık adamlar. Var ya biliyordum böyle bir şey olacağını. Biliyordummmm 6. Hislerim beni yine yanıltmadı ve gardımı sükunetle korudum. @_nyctophilia_'a hanıma bu mükellef önerisinden dolayı tekrardan teşekkür ediyorum. Beni bilen bilir kolay kolay anime izleyemem alışkın olmadığım için. Bu anime sonuna kadar beni içine çekti ve bırakmadı. Anime izlemeyene izletir o cinsten diyorum ve iki kelam etmeye geçiyorum. Anime için yeteri kadar konu yazıldığı için ben konu yazmadan direkt aklımdakilere değineceğim. Ve animeyi izleyenler yorum atarsa çok çok çooook mutlu olurum. Üzerine konuşmak istediğim bir yapım çünkü. Bacak kadar çocuk ne işlere kalkışıyor denilir bizim ülkede böyle bir şey yaşansa. Lakin Satorudan adamlık öğrenecek çok fazla insan var. Henüz çocukluk dönemini atlatamamış olanların özellikle ihtiyacı var. İnancı ve kendisine güveni olmasa buralara kadar gelemezdi. Yanında ki insanlarında hakkını da yemeyelim tabi. Birbirine inanan kalpler bir araya gelince ne güzel şeylere imza attılar. Animeler genelde çocuk yapımları olarak görülüyor büyük bir kesim tarafından lakin büyüklere çok daha fazla hitap ediyor bence. Görmek isteyen gözler animelerin içinden çok güzel anlamlar çıkarabiliyor çünkü. "Sana inanıyorum demek aslında sana inanmak istiyorum demektir." Ve insan inandığı insana sana inanıyorum deme ihtiyacı hissetmez. İnanmak istediği insan da aslında inanılmayacak bir insandır ve yaptıklarıyla hiç şaşırtmaz. "İnancımı hiç yitirmemiştim." Animenin sonunda geçen bu söz o kadar anlamlı o kadar manidar ki... Bayıldım, bayıldım. Kader kavramına takık bir insan olduğum için o sahneye ben biraz kalbimi bıraktım. Ve kader kavramının sadece İslam da değil de başka kültürlerde de büyük bir rol oynadığını bu sayede bir kez daha görmüş oldum. O kadar uyanış oldu, bilmem ne oldu ama o son sahne yine yaşandı. Herşeye rağmen. İşte bu kader değilde nedir? Olması gereken öyle veya böyle oluyor. ‼️‼️SPOİLER‼️‼️‼️ "Yetişkin vücudu içinde bir çocuk." Animeyi izleyenler burada neden bahsettiğimi anlayacaklar. Özellikle bu konuda herkesin fikir belirtmesini istiyorum. Aramızda bulunan tıpçıların da iki kelam etmesini çok isterim. Komaya giren bir çocuk var karşımızda. Komaya girdiğinde 10 yaşında. 15 yıl da komada kalıyor ve uyandığında 25 yaşında oluyor. 25 yaşında bir yetişkin gibi mi davranır yoksa 10 yaşında bir çocuk gibi mi? 25 yaşında bir yetişkin gibi mi düşünür yoksa 10 yaşında bir çocuk gibi mi? Animede 25 yaşında olmasına rağmen içindeki ses hâlâ çocuk sesiydi. Ben daha çok bunu gerçek hayatta yaşayan insanların nasıl yaşadığını düşünüyorum. Bu durumu nasıl atlatıyorlar sonra? Arada yıllarca yaşanan bir kopukluk oluyor ve bu onları nasıl etkiliyor? Psikolojik anlamda nasıl etkiliyor falan fişman. Animenin sonunda katil zanlısının öğretmen çıkması beni hiç şaşırtmadı. O adamı bir kaç kez görmemle altından bir boklar çıkacağını anlamıştım. Çok efendi durandan korkacaksın demişler. Doğru da demişler. Çünkü korkulacak biriydi tam olarak. Lakin bizim mangal gibi bir yüreğe sahip Satorumuz vardı! Katil zanlısının öğretmen olduğunu anlamama rağmen büyük bir merakla izlemeye devam ettim. Süreç çok ilgi çekiciydi çünkü. Buna benzeyen animeler varsa öneri olarak almayı da çok isterim. 📌İnsanın içindeki eksikliği hayat doldurur. 📌O ilk adımı atamazsan yolunu bulamazsın.

mysticaldimples 8 months ago

Behind Her Eyes

Steve Lightfoot

215 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir insan istediğini elde etmek için en fazla ne yapabilir? 🤘🏻🤘🏻 • • • • • • • • • • • • Bir rivayete göre Yusuf Güney bu diziden sonra astral seyahate merak salmış Bu nasıl bir dizi böyle????…devamıBir insan istediğini elde etmek için en fazla ne yapabilir? 🤘🏻🤘🏻 • • • • • • • • • • • • Bir rivayete göre Yusuf Güney bu diziden sonra astral seyahate merak salmış Bu nasıl bir dizi böyle???? Hayatımda izlediğim en şok edici sona sahip yapımdı kesinlikle. Ters köşe çok şey izledim ama abi bu neydi ya? Sürekli ters köşe bir dizi olmasına dair yorumlar okudum rafta. Diziyi izlerken de bunun bilincindeydim ama asla böyle bişey beklemiyordum. Özellikle de astral seyahat konusunu zamanında çok fazla araştırmış biri olarak. Bu diziden sonra da artık benim için ilgi çekici bir alan olmaktan çıktı ve korkutucu alana girdi. Düşünsenize bedenen orda olmasanız da insanların hayatlarını görünmeden izleyebiliyorsunuz. En normal anlarından en müstehcen anlarına kadar izliyebiliyorsunuz ve bu çok korkunç. Şuan izleniyormuyum acaba diye diye insan kafayı bir güzel ekmekle sıyırır. Bizim lou da bir ara onu yaşayacak gibi oldu zaten. Bazen izleniyormuş hissine kapılırız ya hani? Belki de o durum boşuna değildir ve astral bedenleriyle yanımıza gelen insanlar vardır? Araştırmalar, okumalar yaparken astral seyahat iyiydi hoştu da bu konuya dair bir çekim izlemek korkunçtu. Bir daha astral seyahat konusunun yanından geçeni balkondan sallandırsınlar. Diziye dair tek bir ikirciklenme yaşadım. O da bizim Rob şahsiyetinin gay hareketler sergileyip de Adele bacımıza aşıkmış gibi davranmasıydı. Ne alaka falan diyordum. Bunun altından bir nane çıkacak kesin demiştim ama bunu asla beklemiyordum. Daha deneyimleme fırsatım bile olmadan beni astral seyahatten soğuttuğunuz için teşekkürler. Daha Yusuf Güney gibi çıkıp halka "bildiklerimi söylesem yer yerinden oynar" seslenişi falan yapacaktım. En güzel hayallerin katilisiniz. Tüm hevesim kursağımda kaldı. Anasını sattığımın dünyası bir kere de şaşırt be! -dizi şaşırttı dünya değil- Şimdi satmışım bu dünyanın anasını bacısını parçasını dinlemeye gidiyorum. Gecenin ikisine pek uyan bir parça değil ama her gün de hüzünlü mixler çekilmiyor ne de olsa. Bütün bunların suçlusu da David! Bu kadar çekici olmasaydın insanlar bunları yaşamamış olacaktı.

mysticaldimples 8 months ago

Kuyucaklı Yusuf

Sabahattin Ali

208 Gönderi

Spoiler içeriyor 📌Tükenmek bilmez bir sabırla bir meçhulü beklemek... "Ateşle barut ah yan yana durmaz" Ateşle barut parçasında geçen bu söz artık bana daima Yusuf ve Muazzez'i hatırlatacak. -çok alakasız olabilir ama onlara cuk uyan bir cümle- Lise birinci sınıfta okumuştum Kuyucaklı…devamı📌Tükenmek bilmez bir sabırla bir meçhulü beklemek... "Ateşle barut ah yan yana durmaz" Ateşle barut parçasında geçen bu söz artık bana daima Yusuf ve Muazzez'i hatırlatacak. -çok alakasız olabilir ama onlara cuk uyan bir cümle- Lise birinci sınıfta okumuştum Kuyucaklı Yusuf'u. O zaman da içimde şuan bıraktığı duyguları bıraktı mı hatırlamıyorum. Tek hatırladığım kitabın son sayfasını çevirirken çok etkilenmiş olduğumdu. Şuansa taze taze bu gönderiyi yazarken içimden binbir duygu geçiyor. Muazzezin beklemekten bitap düşmüş halini, Yusuf'un damarlarında gezen hüsran duygusunu iliklerime kadar hissediyorum. Eser ben de o kadar tanıdık duygular uyandırdı ki... Beni aldı ne zaman hissettiğimi bile bilmediğim duygularıma götürdü. Dünyanın bu şekilde olmadığı veya benim bu kadar kiri görmediğim masum zamanlarıma... Kalbimin bir köşesinde tanıdık bir duygu bıraktı. Sanırım kitap karakterlerinden etkilemeyi bırakmalıyım... Yusuf ve Muazzez'i okurken eserin içinde sanki ben de vardım. Bir tarafta büyük bir sabırla Yusuf'u bekleyen Muazzez. Öbür tarafta neyi seçeceğini bilmeyen Yusuf. İkisi arasında daimi bir şekilde hissedilen o gerginlik. O gerginliğin ortaya çıkardığı enerji. Neden bilmiyorum ama çok hoşuma gitti özellikle o kısımları okumak, bu da bana büyük bir haz verdi. Eser yetim bir çocuğun üzerinden ilerlediği için de en çok bağ kurduğumuz karakter Yusuf oluyor. Benim içinde öyleydi. Onda en çok kendimi gördüğüm bir kısım vardı. "Kendisinin dünyaya bir iş için geldiğini müphem bir şekilde hissediyor, fakat bu işin ne olduğunu bilmiyor ve etrafında kendisine 'bu benim işim!' dedirtecek bir şey göremiyordu. Yusuf bunları tahlil edecek seviyede olmamakla beraber, 'yerini bulamamanın' azabını bütün teferruatu ile duymaktaydı." Hayatta isteklerimin genelde farkında olsam da özellikle bazı konularda ne istediğimi bilmiyorum. Bunu düşünmeden geçirmediğim tek bir günde yok maalesef. Bir gün bu dayanılmaz döngüyü kıracağıma eminim lakin bunun ne zaman olacağını bilmemek iflahımı kesiyor. Hayatta büyük bir istekle bağlanacağım o tutkuyu artık bulabilmeyi istiyorum. Hayatta kalmanın artık bir 'yaşam' olmadığının farkına vardığım yaşlardayım. Her yaşın, her günün bana bir ders vermesini sevsem de onları bir bedelle elde edebilmek de yoruyor. Ve 21 yaşında yorulmak için çok gencim... Zorsun hayat... Bir yetimin üzerinden Sabahattin Ali bize neler neler anlatmış... Yalan kavramının bir karabatak olduğunu görüyoruz. İlişkilerde en önemli şeyin güven duygusu olduğunu biliriz. Burada da öyle. Lakin güven duygumuzu yıkanlar da yine bize güven çok önemlidir diye nutuk atan şahıslardır. Çok basit bir şeymiş gibi hayatlarınıza girer "güven cart curt abi" derler sonra da o güvenin içinden onlar geçer giderler. Yusuf'un duyduğu şeylere rağmen Muazzez'e güvenini yitirmemesi beni o kadar mutlu etti ki anlatamam. Şöyle bağlara o kadar hasretiz ki, başımızı çevirdiğimiz her yer bir acaba taşıyor, çoğu şey ne kadar masum dursa da. 15 yaşında bir kız çocuğu daha Muazzez. Lakin yaşına rağmen bir evlilik içinde nasıl davranması gerektiğini bilen de bir kız. Annesinin etkisiyle yalanlara o kadar alışıyor ki bu karabatağın içinden çıkamıyor. Burada da ailenin önemini görüyoruz. Yanlışa yönlendiren bir aile ne kadar doğru bir ailedir? Şahindeye bu konuda çok sinirliyim. Benim arada duyduğum bir söz vardır. Belki bilen de çıkar. "Eşinin dostunu kocası, kız kardeşinin dostunu da erkek kardeşi getirir" diye. Muazzezin de bu konuda celladı kendi annesi oluyor. Sınır bilinmeyen, mesafe koyulmayan her ilişki bir gün çok büyük olaylara sebep olabilir. Şahinde kendi kızının sonunu kendisi getirdi. Yusuf ve babası Selahattin bey ne kadar çabalasalarda bu kadın kendi nefsi uğruna kızını çar çur etti. Öbür tarafta devlet ve adalet adı altında yaşanan iğrençlikler. Ezilenin yanında değilde daima güçlü olanın yanında kalan o insanlar... Üç beş liraya taraf değiştiren varlıklar... Yıllar yıllar önce böyleymiş ve hâlâ böyle. Düzen asla değişmiyor. Tarih sürekli tekerrür ediyor. Çünkü insanlar ders almıyor. Çünkü bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın... Sevgi bir birlikteliği sağlayabilmek için başlı başına yeterli bir sebep değil. Kuyucaklı Yusuf eseri ile bunu da görüyoruz. Dönemin şartları, toplum baskısı ve en önemlisi aile. Görünürde kavuşan iki genç var önümüzde lakin görünmeyen kısımda onlar benim için tam olarak kavuşmuş da değiller. Kendi iç dünyaları, omuzlarında taşıdıkları geçmiş yükleri onları bir noktada tam olarak kavuşmadan da alıkoyuyor. Söylenecek belki daha çok şey var ama kitabın yeterince girdisi var zaten. İçimi bu kadar ezen bir esere biraz içimi dökmeden geçmek istemedim sadece. Hâlâ okumamış olan da varsa kesinlikle vakit kaybetmeden okumalı. Evrensel temaların işlendiği bu eserde herkesin az buçuk kendisini göreceğine eminim. Aidiyet duygusu, güven arayışı, hayatta ne yapmak istediğini bilememe ve sürekli bocalama hâli, aile ve toplum baskısı... Tüm bunların dışında da işin ucunda Sabahattin Ali var diyorum... Fazla söze hacet yok gibi? 📌Zaten, bir felakete sükun ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir. Kuru ve sabit gözlerin arkasında nasıl bir ateşin yandığı; yavaşça kalkıp inen göğsün içinde nelerin kaynadığı bilinmediği için, insan mütemadi bir ürkeklik ve tereddüt içinde üzülür... 📌-O gelmez artık. +Nereden biliyorsun? -Gidişinden belliydi! 📌Bir şeyler yapmak, artık her şeye bir son vermek lazımdı. 📌Onu hem hayrete düşüren, hem de düşündüren bir his de, Kübra ile tekrar ve muhakkak karşılaşacağına dair kafasında yaşayan bir kanaatti. Sanki yarım kalmış bir işin tamamlanması lazımdı ve günün birinde Kübra herhangi bir yerde bu işi tamamlamak için karşısına çıkacaktı. Bunların saçma olduğunu bildiği halde kendini düşünmekten alıkoyamıyor ve bazen saatlerce oturduğu yerde dalıp gidiyordu. 📌Muazzez söylenen sözlere bir gülümseme ile mukabele ediyor, Yusuf ise kimsede bir şey söylemeye hal bırakmayacak kadar tutuk oluyordu. Böyle zamanlarda tarif edilemez bir hasret onları birbirine çekerdi. Etraflarına yabancı olduklarını hissettiklerini nispet de birbirlerini ararlar, bu kısa müddet esnasında içlerinde günlerce anlatmakla bitmeyecek şeylerin toplanıp biriktiğini sanırlardı. Halbuki ilk fırsatta birbirlerini arayıp bulunca ikisi de eski sükutlarında devam ederler, yan yana oturarak veya ağaçların altında dolaşarak beraberliklerinin tarif edilemez saadetini duyarlardı. Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu. Birbirleri için ne kadar tabi ve manasız olduklarını karanlık bir şekilde hissetmiyor değillerdi. Hislerinin şiddete ve dünyalarından ayrılığı cihetinden yapayalnız olduklarını, birbirlerine söylemeden biliyorlar ve bunun uzun zaman devam etmesinin ne dereceye kadar muhtemel olduğunu korkuyla düşünüyorlardı. 📌İkisinin içinde de hem uzun zaman sonra tekrar görüşmenin verdiği bir memnuniyet, hem de belki bir daha görüşmeyeceklerini sezmekten doğan bir hüzün vardı. Hayat, birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günlere bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi. 📌İçindeki bütün yıkıntılara, bütün kederlere rağmen başını yere eğmek istemiyordu. Matemini ortaya vurmadan tek başına yüklenecek ve yeni bir hayata doğru yürüyecekti.

mysticaldimples 8 months ago

Yeditepe İstanbul

Türkan Derya Güven

29 Gönderi

"Gündüzümde gecemdesin çalınmasın söylenmesin sen benim şarkılarımsın." Yusuf karakterini canlandıran Emre Kınay'ın kaleme aldığı mahallenin romanın da olan olayları izliyoruz. Sıcacık bir dizi olmasına dair onlarca yorum okudum. Raf için olsun YouTube için olsun onlarca yorum okudum buna dair. Evet,…devamı"Gündüzümde gecemdesin çalınmasın söylenmesin sen benim şarkılarımsın." Yusuf karakterini canlandıran Emre Kınay'ın kaleme aldığı mahallenin romanın da olan olayları izliyoruz. Sıcacık bir dizi olmasına dair onlarca yorum okudum. Raf için olsun YouTube için olsun onlarca yorum okudum buna dair. Evet, güzel bir dizi ama sımsıcak ve abartılacak kadar bir dizi mi bilemiyorum. Çünkü ben çok çok nadir sahneleri dışında pek fazla benimseyemedim diziyi. Tek benimsediğim bir nokta oldu o da abartısız sahneleriydi. Klişe bir söz vardır ya hani "bizden, bizim insanımızdan sahneler" falan diye. Öyle sahnelerdi. Abartısız, süsü püsü olmayan sahnelerdi. Gerçekten bir kenar mahallenin insanının hayatını yansıtmışlar ama bana eksik geldi. Çok eksik geldi. Bu kadar gerçekçi olması mı beni uzaklaştırdı diziye yoksa düşündüğüm gibi cidden eksik miydi birşeyler? Senaryo eksik geldiği içinde böyle hissetmiş olabilirim. Oyuncular çok bilinen kişiler. Zuhal Olcay'ı ben daha çok şarkılarından biliyorum. "Ankara'da aşık olmak" parçası ile tanımıştım zaten kendisini. Uğur Polat ile de "Aşk tesadüfleri sever" filminde partnerlerdi. Yine orada da görmüş ve sevmiştim. Lakin Zuhal hanımın burada ki oyunculuğunu hiç beğenemedim. Çok mimiksiz ve ruhsuzdu. Ali karakteri dışında bana o istediğim duyguyu verebilende olmadı zaten. Bu yüzden Ali karakteri dizide en sevdiğim karakterdi. Uğur Polat'ı bu anlamda kutluyorum. Ali'nin efendiliğini, hayatta bir amaca sahip olması ve bu amaç uğruna yaşamasını falan çok güzel aktarmış. Ayrıca Ali bunların dışında yaşamış olduğu şeylere rağmen de oldukça nazik ve insanların sınırlarını bilen bir insandı. Buna göre yaşayan, buna göre kendine idealler belirleyen bir insandı. O yüzden Ali'nin ben de yeri >>>> Dizide ki her karakterin hayata dair bir amacı vardı. Hepsi hayatın bir ucundan tutup ayakta kalmaya çalışan insanlardı. Bunu yaparken de çoğunlukla birbirlerine dayandılar, birbirlerinin limanı oldular. Bu sırada kimi aşkı buldu, kimi yitirdi, kimi de bu konuda kendine bir yer bulamadı. Lakin günün sonunda hepsi birbirine sığındı, bir komşuluktan daha çok koca bir aile izledim. Ev alma komşu al diye boşuna dememiş eskiler. Bu yönüyle dizi güzeldi ama dediğim gibi ben dizinin ruhuna dair bir şey hissedemediğim için sürekli aşağı çekildim, bu da beni bitse de gitsek moduna soktu maalesef. "35 yaşındayım. Daha hiçbir şey yaşamadım ki ortasında olayım hayatın ama kenarındayım, o kesin. Hem de en kenarında, bizim mahalle gibi şehrin dibinde." Yusuf'un dudaklarından dökülen bu sözler beni de ister istemez sorgulamaya itti. 21 yaşında ben neresindeydim hayatın? Kenarında mı, kıyısında mı? Yoksa yolun başında mı? Girdiğim hayatlarda mı, kaleme aldığım yazılarımda mı? Belki de hepsinde, bilmiyorum...

mysticaldimples 8 months ago

Sonbahar Rüzgarları

Mehmet Dinler

2 Gönderi

"Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştin" IMDb puanının neden bu kadar düşük olduğunu sorguluyorum şuan. Bir taraftan da "sonbahar rüzgarları" parçasıyla filmi düşünüyorum -düşündüğüm tek şey film değil- Filmi bu yaz fark edip listeme aldım ve bir an önce…devamı"Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştin" IMDb puanının neden bu kadar düşük olduğunu sorguluyorum şuan. Bir taraftan da "sonbahar rüzgarları" parçasıyla filmi düşünüyorum -düşündüğüm tek şey film değil- Filmi bu yaz fark edip listeme aldım ve bir an önce sonbahar gelsin de izleyeyim diye dört gözle bekledim. Ve benim için buna değdi. Şimdi yaprakların sararıp, yağmurların çoğalmasını bekliyorum. Seğmenler parkı ve kuğulu gölde bir yürüyüşü hak ediyor zira bu parça... Nalan adında bir kızımız var ve bir gün iş için taksi çevirdiği sırada deniz teğmeni Kemal ile karşılaşıyor. -gemilerde talim var çok yakışırdı bence bu filme jcksjcjs- Bu karşılaşmadan sonra onları çok fazla şey bekliyor. Aşk, sevgi gibi etmenlerin yanı sıra bize ders verir nitelikte sahneleri de vardı. Filmde hoşuma gitmeyen bir detay var önce ondan bahsedeceğim. Bundan kaç kez bahsettim bilmiyorum ama yineleyeceğim. Ben ilk görüşte aşka inanmıyorum. Burada da ona benzer bir şey varın ötesinde ilk on dakikadan el ele tutuşup çayırlarda falan koştular. İçimden dedim "hah bizi şimdi siyah gül gibi bir film bekliyor" neyse ki öyle olmadı. Hatta bugüne kadar izlediğim en olaylı Yeşilçam filmi bile olabilir. Neden bu hisse kapıldım bilmiyorum ama dolu dolu geldi. Pinterestte Türkan Şoray'ın fotoğraflarını ararken denk geldiğim kareleri oluyordu ve büyük bir çoğunluğu bu filmdendi. O yönden de izlemek benim için çok güzeldi. Çünkü ben ekran görüntüsü almadan duramadım maalesef... Film adına yakışır nitelikteydi. Dolu dolu mutluluk ve aşk sahnelerinin değil de sonbaharın bir hüzün mevsimi olduğunu haykırdı bir çok sahnesinde. En sevdiğim iki mevsim arasındadır ilkbahar ve sonbahar. Lakin sonbaharın hep daha bir ağırlığı olmuştur ben de. Ankara en çok sonbaharda güzel diye midir bu duygu bilemem... Film karakterlerinin geçmişte verdiği kararlar yüzünden hayatları bir sonbahar rüzgarı gibi harlandıkça harlandı. Görünmeyen bir ateş vardı sadece. Yüreklerinde hissettikleri, görünen görünmeyen gözyaşları ile bezedikleri bir ateş... Farkında olarak veya olmayarak film ve dizilerde hep rüyaların ağırlığını görüyoruz. Hatıraların ağırlığı, özlemin dayanılmaz yükü en çok rüyalarda buluyor insanı. Burada da tam olarak öyleydi. Rüya içinde mutlu hissettiren, uyanınca üzerine bırakılan koca buruk bir his... Nalan'ın rüya sahneleri de oldukça buruktu. Ekran görüntüsü almadan duramadığımdan bahsetmiştim. Film beni en çok bu yönü ile bağlamış olabilir. Bir taraftan melodiler bir taraftan mekan seçimleri ve görsellik. Özellikle Türkan'ın sahnelerinin güzelliği... Kadın taş gibi çünkü, ne giyse yakışıyor. Ediz ve Türkan'ın oyunculuğu da oldukça güzeldi. İzlerken fark ettim Ediz ilkokul aşkıma çok benziyordu. Onun büyümüş de adam olmuş hâli gibiydi. Belki de filmle bu yüzden çok bağ kurdum bilmiyorum cjakxbka Bu bir film olduğu için bundan çok bahsetmek istemiyorum ama bu duyguyu en çok bu filmden aldığım için ona da değineceğim. "Kader" kavramını çok fazla gördüm diyebilirim. Veya gözüme çok fazla battı. İki karakter ne kadar ters ve yanlış kararlar verdilerse hayat hep onları bir şekilde yan yana getirdi. Bazen biri istemedi bazen diğeri lakin günün sonunda hep yan yanalardı. Ne kadar inat etselerde. Kader ve nasip kavramını sanırım bu yüzden çok seviyorum. Olacak olanın bir gün nasıl olsa olacağına inancım tam. Kim inat ederse etsin. Sanırım biraz da -asla biraz değil- tevekkül lazım. Zira birileri tevekkülün varlığını çok zor öğrendi. İzleyin, izlemeyin kısmına gelince. Ben bu konularda çok net bir fikir belirtmeyi veya önermeyi sevmiyorum. Biraz sürpriz işi gibi bir durum bu. Benim gördüğümü başkası görmek zorunda değil veya başkasının gördüğünü de ben görmek zorunda değilim. İçinden tek çıkardığım bir anlam benim için o filmi çok iyi yaparken benim çıkardığım anlamı da kimse görmek zorunda değil. İnsan leylasını gördüğü yeri severmiş de diyebiliriz. -denk geldiğim bir cümleden sonra bir taraflarımdan uydurduğum bir cümledir bu da ve bir leyladan çok fazlasıdır benim için anlam bakımından- Lakinnnnn bu film adına konuşursam Yeşilçam severlerin kesinlikle seveceğini düşünüyorum.

mysticaldimples 8 months ago

Aynen Aynen

Yunus Ozan Korkut

37 Gönderi

Bir rivayete göre "dame un grrr" akımı bu diziden sonra ortaya çıkmış. Bir belgeseli izlemek için tv plus üyeliği almıştım. Blu tv'nin de yapımları varmış içinde, "aynen aynen" de oradan çıkma bir yapım. Bu diziyi izlemek hiç aklımda olmamasına rağmen…devamıBir rivayete göre "dame un grrr" akımı bu diziden sonra ortaya çıkmış. Bir belgeseli izlemek için tv plus üyeliği almıştım. Blu tv'nin de yapımları varmış içinde, "aynen aynen" de oradan çıkma bir yapım. Bu diziyi izlemek hiç aklımda olmamasına rağmen bölümlerin dokuz on minvalinde döndüğünü görünce açtım izlemeye başladım. Günümüzde yaşanan bazı şeyleri tiye alarak sahneleme yapmışlar. Yetişkin içeriklere karşı hassasiyeti olanların tercih edeceği bir dizi olmamakla beraber tek başınıza izlemeniz çok daha iyi olur. Uraz'ın oyunculuğunu önceden sevsem de son yıllarda oyunculuğuna karşı bir uzaklık da hissediyordum. Bu dizi de bu durumu perçinledi. Kerem Bursin'in karizmasına edecek tek lafım yok ama onun da oyunculuğunu önceden beğenmezdim. Hoş burada da çok çok iyi denecek bir oyunculuğu yok ama böyle bir dizide öyle bir durumu da çok beklemedim. Ayrıca Urazdan sonra Keremi izlemek de kat be kat daha iyiydi. Tiye alınan şeyler sadece kadın erkek ilişkisine karşı değil, günümüzde artık aşina olduğumuz belki de alıştığımız şeylere karşı da yapılıyordu. Bunlardan bir tanesi saçma sapan yerli dizi sektörümüzdü. Kerem Bursin de bir oyuncu olmasına rağmen, yerli dizilerde hep böyle rollerde yer almasına rağmen bu konuyu tiye alan bir karakterdi. "Aşk intikam ve ihtiras" üçlüsünü farklı farklı adlarla önümüze sunan sinema sektörüne güzel bir taşlama yaptı. "Ve çatır çatır sevişirler" minvalinde dönen yeni dizilerimiz için cuk oturan bir taşlamaydı. Zira yalı çapkını zart zurt dizilerinden de bunu oldukça iyi biliyoruz. Dizi insana birşey katmıyormuş gibi görünsede benim ilgimi çok çeken bir mevzu vardı son bölümlerden bir tanesinde. İzlemek isteyenler için belki spoi olabilir ama sekiz dakikalık bir dizide buna çok takılacağınızı düşünmüyorum. Nil bir yerde hamile olduğundan şüpheleniyor ve denizle paylaşıyor bu durumu. Baba olacağının farkındalığını aniden bünyesinde yaşayan denize bir de artık dokuz ay seks yapamayacak olmanın farkındalığı yükleniyor ve bu durumdan yakınıyor. Nil buna gerek olmadığını bu durumda da seks yapabileceklerini söylese de o katiyen bu fikre karşı çıkıyor. Erkeklerin eşlerinin hamilelik süreçlerinde birliktelik yaşamak istememelerine başka yerlerde de denk geldim ve tanık oldum. Bunun sebebini de o bölümden sonra daha çok merak edip biraz araştırdım. İlki bebeğe zarar veririm korkusundan ileri geliyormuş. Ki bu fizyolojik olarak pek mümkün değil. Bebeğin rahimde büyüdüğünü hepimiz bilsek de cinsel ilişkilerde de penis rahime kadar uzanmazmış. Çünkü vajina yolu ile rahmin başladığı yer birbinden ayrı. Bu yüzden bebek için herhangi bir risk yoksa cinsel ilişki de bebeğe herhangi bir zarar vermezmiş. Diğer sebebi ise izleniyormuş hissiymiş. Yani bebek tarafından. Ki bu bir bakıma aslında mantıklı gibi. -bence- Üzerine düşününce cidden garip bir durum. Her zaman kadınlarda annelik içgüdüsü önceden var bu erkeklerde yok, onlar bebekle bağ kurunca babalık duygusu yükleniyor desek de sanırım bu böyle değil. Bu araştırmayla bunu anlamış oldum. Yapıları gereği bu gibi durumlarda biz kadınlardan çok daha farklı bir şekilde etkileniyorlar. Biz bebeğe karşı büyük bir şefkat ve benzeri duygularla bağlanıp bağ kurarken onlar daha çok güven ve koruma içgüdüsü ile yaklaşıyorlar. Aslında tam da bir erkekten ve erkek yapısından beklenildiği gibi. Dizinin bana kattığı tek şey buydu ama bu bile çok büyük bir şeydi bence, özellikle de toplumumzda böyle şeylerin ayıp karşılandığını düşünürsek. İnsan cidden neyin içinden ne çıkacağını ve ne anlam bulacağını asla bilemiyor. O yüzden bu diziyi bitirdiğime de memnun olduğumu söyleyebilir ve iyi geceler dilerim.

mysticaldimples 9 months ago

İkinci Bahar

Orhan Oğuz

16 Gönderi

"İkinci bahar yaşıyor ömrüm, gel benim yârim oluver şimdi." Son zamanlarda çok fazla Türkan Şoray'a maruz kalınca dizisi de olduğunu fark ettim. Bölüm sayısı da makuldu. O yüzden bir hafta içinde izlendi 😌 Bu kadar çabuk bitmesinin sebebi kesinlikle mükemmel…devamı"İkinci bahar yaşıyor ömrüm, gel benim yârim oluver şimdi." Son zamanlarda çok fazla Türkan Şoray'a maruz kalınca dizisi de olduğunu fark ettim. Bölüm sayısı da makuldu. O yüzden bir hafta içinde izlendi 😌 Bu kadar çabuk bitmesinin sebebi kesinlikle mükemmel bir aile dizisi olmasına bağlı. Yeni çekilen türk yapımları arasında eski dizilerimiz adeta inci mercan. Bu dizi de aynen öyleydi. Tökezlemeleriyle, sevdalarıyla, sokaklarıyla, ekmek parası için çalışıp çabalamalarıyla, asi çocuklarıyla, hayatın tokatlarıyla geçen 37 bölüm... Bizden sahnelerdi kısaca. Sadece bizden de değil, tüm insanlıktan ibaretti. Her karakterle beraber mutlaka yaşadığınız bir olayı görüyorsunuz izlerken. Peki ben neler gördüm? Kendimi kimlerin yerine koydum? Kendimi hangi karakterlerde izledim? Biraz bunlara biraz da karakterler hakkında düşündüğüm şeylere değineceğim. -Ali Haydar- Üç kızıyla beraber yaşayan, anneden Antepli babadan Urfalı bir adam. Yaptığı kebaplarla bilinse de insanlar onu mertliği, babacan tavrı ve dürüstlüğü ile tanır. Onu çekemeyen insanlar tarafından bir çok kötülüğe uğramasına rağmen o her zaman yanında ki insanlarla dimdik ayağa kalkmayı başarabilen bir şahsiyetti. İnsanların etlisine sütlüsüne karışmamasına rağmen başına gelen belaların haddi hesabı da olmadı maalesef. Meyve veren ağaç taşlanır derler ya hani. Ali Haydarın hesap da aynen oydu. Ali Haydarla beraber helal kazancın ne demek olduğunu anladık. Ekmek parası için ne yapılırsa yapılsın utanılmaması gerektiğini öğrendik. Şener Şen de bu rolü ustaca üstlenmiş. -Hanım- İki asi çocuğa sahip olan Hanım... Adeta çoğu sahnede sürekli evlatlarıyla sınandı. Ki evlatla sınanmanın en zor sınanma olduğunu söylerler. Lakin o çok güçlüydü. Çünkü hayatı boyunca başbaşa kaldığı zorluk sadece evlatları tarafından başına gelenler değildi. Onun mazisi daha acı şeylere tanıklıl etmişti. İnatçı, dediğim dedik ve aklına koyduğu şeyi elde eden bir kadındı. Açık konuşmak gerekirse bazen de deliydi. Gözü kararınca herşeyi yapabilecek bir cesarete sahipti. Bu yönüyle beni kendine fazlasıyla çeken biriydi. Ve bir kebap salonunda bu ikisi arasında doğan bir sevda vardı. İkinci baharlarını yaşamak üzere onlar için sebepler oluşmuştu ilahi düzende. Peki ya onları nasıl zorluklar bekliyordu bu süreçte? Eski dizi sevdalıları listelerine alabilirler, şayet merak ettilerse. -Ulaş ve Ömer- Hayalleri uğruna başlarını türlü türlü belalara sokan hatta ölümle bile burun buruna gelen o iki genç arkadaş... Hayallerine bu kadar körü körüne bağlanmaları oldukça hoş bir olaydı. Bunun için çalışmaları, çabalamaları bana da hayallerimi hatırlattı. Onların hayallerini elde etme yolu yanlıştı. Lakin yine de bu uğurda bir şey yapmaları en azından bir şeydi. Yanlış da olsa. Belki bazılarımız hâlâ hayalleri için bekliyor. Belki de adım adım gittikleri için bu durum onlara az geliyor. Yolun sonunda başarıya ulaşabilmeyi hepimiz için dilerim. -Vakkas- Nefret, kin, intikam hırsı ve gururla harmanlanmış bir adam Vakkas. İntikam alma uğruna nelerin yapılabileceğini en çok bu karakterle gördük. Ne pis şeylerin yapılıp da yüzün asla kızarmadığını da... Bazen sanırım yumuşuyor dedirtse de o tam bir "tıskıyt'ti." Antep yöresinde geçen bu kelime ne sevilmez, iğrenç şeysin anlamı taşıyor. Vakkasın her sahnesi geldiğinde tam olarak böyle hissettim. -Neriman- Pardon... Afeti devran Neriman diyecektim. Çıkarları uğruna iyilik yapan beyni bozuk bir kadındı. Üç koca eskitmiş Neriman bir de 'dürüst, mert ve aile babası' bir adamı eskitmek istedi. Bunun içinde bir çok gelgitli saçma sapan harekette bulundu. Böyle insanların ne tahammül edilemez olduğunu bir kez daha Neriman sayesinde görmüş oldum. Lakin herşeye rağmen o da bir insandı ve insan dediğimiz varlık kaç yaşında olursa olsun hata yapıyordu. Önemli olan şey bu hataları düzeltmek ve tekrardan tekrarını yapmamaktı. Peki Neriman bunları ne kadar sağlayabildi? Ve diğer karakterler... Deli fişek Cennet, yüzü kadar huyu da güzel olan Melek, baba baskısıyla büyümüş olan Medet, Medet ve Meleğin aşkı, hayal kırıklığı yaşayan ama bu hayal kırıklığının büyüttüğü Gülsüm, yanar döner olup esnafın içinden geçen Şecaattin, Şecaattinin aklı bir havada olan oğlu Timuçin, Amerikadan ülkemize gelip bir kebapçı da çalışmaya nail olan Tim (en çok bunu seviyorum, Tim'i oynayan bu adamı çocukken de çok severdim, çocukluk aşklarımdan birisin Tan Sağtürk...) Sazıyla iç içe geçmiş olan Zülfikar Ağa... (Yabancı damat dizisinin memik efendisi olur kendileri. Ve aile dizilerinde, filmlerinde bu adamı izlemeye bayılıyorum. Arif Erkin'in kendi hayatında ki karakterini bilmiyorum ama onun gibi bir dedem olsun çok isterdim.) Adeta bir İstanbul beyefendisi olan Besim bey ve esnaf ahalisi... Hepsini izlemek çok keyifliydi. Bir kez daha eski türk dizisi insanı olduğumu anladım. Ve bunun için o usta oyuncuların hepsine gıyabında teşekkürümü sunuyorum. Oyunculuk anlamında cidden yok yok bir kadro var. Gülsümü canlandıran Nurgül Yeşilçay, Ulaşı canlandıran Ozan Güven, Nerimanı canlandıran Güven Hokna (biz onu daha çok "aman Ali Rıza bey ağzımızın tadı bozulmasın" ile tanırız cjsnxjjs) Seksenlerin Yasemin Çoknası, Leyla ile Mecnun'un Ali Atay'ı bile var! Her bir oyuncuyu gördükçe şok oldum cjsjjxjsjx Bir anlık fikirle açtığım bu diziyi orta yaşlı bir kadın olduğum da kendi kuracağım ailemle de izleyeceğime eminim. Eski dizileri seven, Türkan Şoray izlemeyi seven, "nerede kaldı o eskiler" diyenler daha ne bekliyorsunuz izlemek için?? Zira bu konuda hasretimizi anca bu şekilde dindirebiliyoruz. Bu akşam benden bu kadar. Hayırlı geceler diler ve kaçarım. !!!Kaçmadan önce bir not!!! Boğa burcu olan, boğa burcu olmadığı hâlde yemek yemeyi çok seven insanlar dikkatli olun... Her sahnede hamile kadın gibi aşermeye hazır olun... Dizinin içine girip o mezeleri Hanım'ın elinden yemeyi isterdim. "Köpoğlu mancası" diye de bir mezeleri var. Her duyduğum da güldüm cjsjjxjsxj Belki Hanım'ın yaptığının yerini tutmaz ama mutlaka deneyeceğim.

mysticaldimples 9 months ago

Ankara Havası

Aziz Alaca

2 Gönderi

/23 Ağustos Cumartesi/5. Belgesel/ "Bu bir Ankara hatırasıdır, Ankara işidir." -Erkin Koray- Bu hafta ki belgesel seçimim Ankara Havası oldu. 4 bölüm ve her biri yaklaşık 25 dakikadan oluşan bu yapımı öncelikle @b12madeni'ne sonra da Ankaralı olan, Ankaralı olmayıp Ankaralı…devamı/23 Ağustos Cumartesi/5. Belgesel/ "Bu bir Ankara hatırasıdır, Ankara işidir." -Erkin Koray- Bu hafta ki belgesel seçimim Ankara Havası oldu. 4 bölüm ve her biri yaklaşık 25 dakikadan oluşan bu yapımı öncelikle @b12madeni'ne sonra da Ankaralı olan, Ankaralı olmayıp Ankaralı hisseden herkese ithaf ediyorum. Yani kendime de. Öhm şimdi gelelim belgesele. İlk bölümde Atatürk ile giriş yapıyorlar belgesele. Ulus çevresinde denk gelinen esnaf ve taksi şoförleri Atatürk'e karşı olan sevgilerini anlatıyorlar. 26 yıldır Atatürk'ün resmini bulunduran mı dersin, Ulus semtinin önceki isimlerini bilen tarih sever vatandaşlarını mı dersin, yoksa ücretsiz Atatürk dövmesi yapan dövmeci abiyi mi dersin... Bayağı bayağı Ankara'nın içinden sahnelerdi. Sadece ilk bölümü atam ile harmanlamışlar. Pek de güzel olmuş. İlk bölümün sonlarına doğru bir abi konuşma yapıyor. Atatürk'ün vatanın evimiz olduğuna dair söylediği söylemleri aktarıyor. Bu beni bir on yıl öncesine falan götürdü. Bir akşam yemeğinde babam durup dururken "Elif sence anne baba mı yoksa vatan mı?" Diye bir soru sormuştu. Yemek yerken bunun ne alaka olduğunu anlayamamıştım tabi. Anne ve baba kaybının ben de oluşturacağı hüznü düşünüp onları seçtiğimi söylemiştim. Babamsa bana hâlâ bugün bile hatırladığım bir cümle kurdu. "Vatanı olmayanın ana babası da olmaz kızım. Önce vatan, sonra aile" demişti... O abinin sözleri tekrar beni o güne ve o anın duygusuna götürdü. Belgeselde de dendiği gibi "vatan evdir ve evi ne olursa olsun korumamız gerekir" diyerek sahip çıkmalıyız. İlk bölümü ne kadar ilgiyle izlediysem ikinci bölümü bir o kadar zor izledim. Konu futbol falan olduğu için öyle oldu tabi. Ankara gücü taraftarlarının kameraya alındığı bir bölüm ve bolca ama bolllllca Ankara ağzına maruz kalıyorsunuz. Yalan yok bazı yerlerde dudaklarım kocaman kocaman güldü. Çünkü aşinayız... Üçüncü bölümde ODTÜ üniversitesini görüyoruz. Öğrencileri ve akademisyenleri tarafından bizlere aktarılıyor. Dördüncü bölümde ise çinçin mahallesi'nin insanlarını ele alıyor. -b12madeni hiç çinçine gidip gitmediğimi sormuştu. Ben de gitmediğimi söylemiştim lakin bu belgeselle beraber çinçine bir nebze olsun aşinayım artık- Ankara aslında o kadar garip bir yer ki... Altındağ diyoruz ama bir tarafı Hamamönü, bir tarafı ulus, bir tarafı Çinçin fjsjxjsj Neyseciğime. Bana en çok dokunan bölüm de dördüncü bölüm oldu. İlk bölümde de atam falan vardı eyvallah ama dördüncü bölüm direkt empatiye yönlendiriyor sizi. Bu belgesel bilgi birikimi veya tarihsel doğruluk vermekten daha çok halkı göz önüne almış. Onları konuşturmuş ve bizlere sunmuş. Aslında böyle olması daha iyi bile olmuş diyebilirim. İnsan izlerken biraz eksik kalıyor, tam olarak belgeselin içine giremiyor gibi hissediyor ama aslında durum böyle değil. En azından benim için. Zira araştırmak istediğimiz konuyu internete girip de araştırabiliriz. Lakin bu belgeselin içinde her bir semti kendi yaşamı içinde görüyoruz. Bir tarafta odtülü öğrenciler diğer taraftan Çinçin gençleri ve bu ikisi arasında ki farklar gibi gibi. He bölüm sayısı dört ile sınırlı kalmayıp daha fazla olabilirdi orası ayrı bir mevzu. "Ankara" kavramı toplumda nasıl algılanıyor buna ışık tutuyor biraz. İlk akla gelenlerde "Ankaragücü, ODTÜ, ÇinÇin ve Atatürk" oluyor. Canım Ankaramın nevi şahsına münhasır alt kültürlerini inceliyor yani. Üstte de bahsettiğim gibi tarihsel bir bilgi verilmediği için insan bir eksiklik hissetse bile halkın yaşamını onların ağzından dinlemek ve görmek çok daha iyi. Tabi bu herkes için böyle olacak diye bir kural yok. Gelelim şimdi kimlere öneririm? Ankarayı seven, Ankara'yı merak eden herkesin izlemesini tavsiye ederim. Sitcomkar ve Ankara sevdalısı olan bacım sana da öneriyorum. Özellikle dördüncü bölümü izliyorsun ve üzerine konuşuyoruz. -müsait olduğun bir ara -

mysticaldimples 9 months ago

25 Litre

Melih Özyılmaz

31 Gönderi

/16 Ağustos Cumartesi/4. Belgesel/ Elimizde bulunan şeylerin nankörü olmamız üzerine..✍️ Bu kadar etkileneceğimi düşünmüyordum. Su üzerine hep bir şeyler duyarız ama ilk defa bu belgeseli izleyince ne kadar vahim bir duruma evrilebiliriz onu anladım. Belgeselimiz senaryolu belgesel formatında hazırlanmış. Athena…devamı/16 Ağustos Cumartesi/4. Belgesel/ Elimizde bulunan şeylerin nankörü olmamız üzerine..✍️ Bu kadar etkileneceğimi düşünmüyordum. Su üzerine hep bir şeyler duyarız ama ilk defa bu belgeseli izleyince ne kadar vahim bir duruma evrilebiliriz onu anladım. Belgeselimiz senaryolu belgesel formatında hazırlanmış. Athena grubundan Gökhan Özoğuz ile su ile ilgili bilgiler öğrenip bu konuda farkındalığa ulaşırken bir yandan da gelecekte İstanbul'da günlük kişi başına yalnızca 25 litre su düşeceği kurgusu işleniyor. Özge Özpirinçci ve İlber Ortaylı gibi tanınmış kişiler üzerinden de katkı sağlanıyor. Bundan bir 30 yıl sonrası dense de su tüketimi kontrol altına alınıp korunmazsa 10 yılda bile kuraklıkla baş başa kalıp su tüketimi ile alakalı sorunlarla karşı karşıya kalabilirmişiz. Suyu karne ile aldığımızı bir düşününün... Ve bunun yalnızca 25 litre ile sınırlı olduğunu... Duşta ilk on dakikada bile 120 litre su harcanıyormuş. Bir diş fırçalarken 5 litre su. O içtiğimiz bir fincan kahve için bile dolaylı yoldan tonlarca su harcanıyor. Kişi başına şu an İstanbul'da günlük olarak harcanan su 190 litreymiş... Başta da söylediğim gibi, elimizde bulunan şeyin nankörlüğünü yapıyoruz. Evet belki inkar etmeyerek değil ama görmeyerek, farkında olmayarak, görsek bile görmezden gelerek... Belgeselin içinde bir sahnede bile günü gelince "paranın yerini suyun almasına" vurgu yapılıyor... Her şeysiz olur ama susuz olmaz diyebilir miyiz? Başka alternatifler başka çözüm yolları bulunmaya başlansa bile gelecekte önemli olan şeylerden biri de artık suyun kalitesi olacakmış. Ki çok haklılar. Zira kullanılıp arıtılmış olan suları tekrar kullanmaya başlayacağız. Diyelim o da yok elimizde çoğu insanı bekleyen son insanların yüzlerinin solması, günlük yaşamda yaşayacağımız zorluklar ve böbrek yetmezliği, dizanteri gibi hastalıklar olacak... Hepimiz üzerimize düşeni yapmazsak şayet... Kendimiz farkına varacağız ve gelecek nesillere de bunun önemini aşılayacağız. Zira İlber Ortaylı'nın da dediği gibi başka bir dünya yok. Alternatif gezegenler araştırılsa bile oraya ulaşmak veya oraya herkesin ulaşması çok uçuk bir düşünce benim için. Bu yüzden suyu şu an elimizdeyken ve şu an ona sahipken korumamız gerekiyor. İlber Ortaylı bu konuda İstanbul'un tarih boyunca susuzlukla nasıl mücadele ettiğini anlatıyor. Çözüm yollarının hep bulunduğunu ancak bugünün şartlarında çözüm arayışının sürdürülmesi gerektiğini vurguluyor. Zira nüfus artışı her geçen gün artıyor bununla birlikte tüketilen kaynaklar ve su miktarı da aynı oranda hatta daha fazla bir şekilde artışa geçiyor. Diğer yandan belgesel umudumuzu yitirmemeyi umudu yitirmek yerine harekete geçerek bir şeyler yapmamızı vurguluyor. Tasarruf her birimiz için en önemli meseleyken melen barajı gibi projelerin de su getirmeyi hedeflemesi ile umudumuzu arttırmamız gerektiğini söylüyorlar. Melen barajı çok güzel bir buluş olsa da belgesel bize bireysel sorumluluğu arttırmamız gerektiğini vurguluyor. Gelecek çok da uzak da değil. Yaklaşık 8 saat sonrası bile bir gelecek. Yani aslında gelecek bugün bile diyebiliriz. Daha doğrusu bugünün önlemleri bir noktada geleceği de yaşanabilir ve devam edilebilir kılar. Alışmaya alışık olan canlılar olarak tasarrufu da kendimize alıştırmamız gerekiyor. Her birimizin iyiliği için. En başta da kendi iyiliğimiz için. www.yarininsuyu.com adlı siteden de su ayak izinizi hesaplayabilirsiniz. Ben kendi sonucumdan dolayı bayağı bir utandım da... Bu konuda her birimiz vicdan üzerinden yürümeliyiz. Susuz kalacak kişiler sadece bizler olmayacağız. Annelerimiz, babalarımız, canımızdan çok sevdiğimiz kardeşlerimiz ve belki ilerde evlatlarımız. Susuzluğa dayanmak zordur ama o insanları bu konuda acı çekerken görmek daha zor olur. Bunları düşünerek vicdana gelmeliyiz. Ve lütfen ama lütfen izleyin. Tek başınıza değil, büyüklerinizle, küçüklerinizle izleyin. İlk defa bir yapım için bundan sonra insanlara sürekli izleyin baskısı yapacağım...