(@) - Raf

Spoiler içeriyor Bilimle kafayı bozmuş, 9 yaşında olan ve liseye başlayan Sheldon Cooper'ın Teksas eyaletinde sıradan insanlarla olan maceralarını, insan ilişkilerini mizahi bir dilden izliyoruz. -Sheldon- Sheldon, yer yer aşırı gıcık olduğum ama yer yer de tüm o huysuz ve gıcık hareketlerine…devamıBilimle kafayı bozmuş, 9 yaşında olan ve liseye başlayan Sheldon Cooper'ın Teksas eyaletinde sıradan insanlarla olan maceralarını, insan ilişkilerini mizahi bir dilden izliyoruz. -Sheldon- Sheldon, yer yer aşırı gıcık olduğum ama yer yer de tüm o huysuz ve gıcık hareketlerine rağmen hayran olduğum tek karakterdi. Gıcık olduğum her insana biraz da hayran olma huyum vardır ve Sheldon bu konuda benim için biçilmiş kaftandı diyebilirim. Her ne kadar aşırı zeki bir çocuk olsa da, 9 yaşında liseye başlasa da, ikiz kardeşi Missy'nin aksine sosyal becerileri zayıftı. Duygusal olan sahnelerde ondan duygusal bir tepki görmek için adeta kıvrandım ama o her zaman mantık üzerine kurulu cevaplar ve tepkiler verdi. Onun bu konudaki farklılığı da sanırım biz izleyicileri ekrana daha fazla bağladı. 7 sezon boyunca onun biraz biraz büyümesini hayranlıkla izledim. -Elimizde büyüdü kerata.- Diğer karakterlerin de gün be gün fiziksel anlamda değişimini görsek de, beni bu konuda en çok etkileyen Missy ve Sheldon'du. -Mary- İnançlarına aşırı bağlı bir kadın olarak Sheldon'la bu konuda çoğu zaman çatıştılar. Buna rağmen küçük oğlunu tüm farklılıklarına rağmen en iyi anlayan ve kabul eden de oydu. Sanırım anne olmak böyle bir şey... Mary'nin inanç meselesine gelince; dizi boyunca her ne kadar onu dinine bağlı olarak görsek de, 7 sezon boyunca bu konuda da gelgitler yaşadı. Dinler farklı olsa da, insanlık olarak hepimiz böyle şeyler yaşayabiliyoruz. Bu konuda Mary karakterini anlasam da, Mary karakterine bir türlü ısınamadım. Sanırım tek uzak hissettiğim karakter oldu. Bunun en büyük sebebi, zannediyorum ki her olayda aşırıya kaçan mimikleri ve tepkileriydi. -George- Karakter gelişimi benim için en yüksek olanlardan birisi George, diğeri de Georgie’ydi. İlk sezonlarda babanın çok fazla duygularına tanık olmasak da, sezonlar ilerledikçe çevresine daha fazla açılabilen bir insan oldu. Özellikle kızı Missy’e karşı yaklaşımlarını kalbimi bırakarak izledim. Ve George sayesinde aslında anne babaların da bu hayatta sadece bir kez ebeveyn olduklarını ilk defa gördüm. Bir şeyler için nasıl çabaladıklarını ve bu durumları nasıl yansıttıklarını… Sonuç olarak onlar da bu hayata bir kez geldi ve böyle şeyleri ilk defa öğreniyorlar. Bu yüzden “İleride nasıl bir ebeveyn olurum?” diye de çok sorguladım. Ve hiçbir cevap veremedim kendime… Yaşamadan bilemeyeceğim şeylerden birisi de bu sanırım. -Missy- Zekâyı toplum olarak tek bir bakışla yorumluyoruz. O da akademik anlamda yorumlamak oluyor genelde. Missy bunun böyle olmadığını ispatlayan bir karakterdi. Sheldon akademik anlamda bir zekâya sahipken, ikizi Missy insan ilişkilerinde ve sosyal hayatta ilerleme kaydeden bir zekâya sahipti. Özellikle altıncı sezonda kendisine hayran kaldım. Annesi ve Sheldon Almanya’ya gidince aldığı sorumluluklar ve bunları başarıyla üstlenmesi beni çok etkiledi. Sonra da aslında bu kadar çok şeyin sorumluluğunun kendisine ait olmadığını fark edip görev paylaşımıyla dağıtınca... Biraz tanıdık geldi ve ondan ders almamız gereken çok şey var diyebilirim... -Georgie- İlk sezonlar itildiğim ilerleyen sezonlarda sevdiğim karakterlerden birisi de bu şahsiyetti. Ve bence en çok karakter gelişimini de benim için bu şahsiyet geliştirdi. İşlediği bir hata olmasına rağmen, o hatayı düzelterek çok iyi bir noktaya getirdi. Ve ben o sahneleri gerçekten bayıla bayıla izledim. Akran kıyaslaması ne kadar kötüyse, aile içi kardeşlerin de kıyaslanması bir o kadar kötüdür. Bu, Georgie'nin en rahatsız olduğu konulardan bir tanesiydi. Lakin o da başka konularda uzmandı: sokak zekâsı, ticaret ve kaçınılmaz son ÇAPKINLIK… Missy’de olduğu gibi burada da hayatın sadece akademiden ilerlemediğini görüyoruz. İnsanın kendini okuyup geliştirmesi elbette güzel ama herkesin hayatı da aynı değil ve aynı anda başlamıyor. -Connie- Ve geldik benim gönlümün sultanına... Ay bayıldım bu kadına var ya ba-yıl-dım! Sanırım büyüyünce böyle bir bir büyükanne olmak istiyorum cbsnxjsj -Kumarbaz olmayanından... Dip not düşelimde sonra dua yanlış tutar filan mazallah- Dizide beni en çok güldüren karakterdi. Güldüren bir yapısının olmasının yanı sıra o kadar güzel bir insan ki... Yaşına rağmen taş gibi hatun. Dale, John, Linkletter ve diğerlerinin bu kadının peşinden koşmasına şaşmamalı. "Kadın fıkır fıkır" bölümlerden birisinde Dale bu cümleyi kullanıyor Connie için ve ÇOK HAKLI. Yaşına rağmen hem enerjik, hem eğlenceli, hem sırdaş, hem koruyucu ve kollayıcı. Kadın, birçok şeyin adeta toplamı gibi. Torunlarıyla arasında bulunan bağ çok güzeldi. O kadar özendim ki, şöyle bir büyükannem olsun da gidip konuşayım diye... Böyle bir şey olamayacağı için, ben böyle bir büyükanne olmaya karar verdim o yüzden. George ile sürekli didişse de onu ne kadar sevdiğini biliyordum ve bunu fark etmem için son sezonu izlememe gerek yoktu. Zira insan en çok sevdiği ile uğraşırmış. -"İnsan sevdiğini yerden yere çalar." diyorlar ama ben o cümleyi pek hoş bulmuyorum... falan diyormuşum cjsjjxhs Daha doğrusu bu gönderiye yakışacak bir yanı yok. Yoksa annemle uğraşıp uğraşıp bu cümleyi sıklıkla kullanırım...- Karakterler hakkında bir şeyler yazdığıma göre, dizi hakkında da genel bir şeyler söyleyip gönderiyi bitireceğim. Dizide en bariz olan şey; ailenin her ne olursa olsun birbirine sahip çıkması ve koşulsuz sevginin her ne olursa olsun devam etmesiydi. Kan bağı dediğimiz olay, bir şeyleri bir arada tutsa bile, bu çoğu insan için geçerli olan bir konu değil. Sadece çekirdek aile için geçerli olduğunu düşünüyorum ben hep. Çekirdek ailenin yaptığı bir şeyi bir süre sonra tolere edip içinde hazmederken, bu çekirdek ailenin dışına çıktığı zaman tolere edebilmek o kadar da kolay olmuyor. Zaafımız olan insanlar bu konunun dışında tabi... ‼️ SPOİLER ‼️ Dizide benim canımı en çok sıkan şey, George ve Mary'nin iletişimsizlik sorunuydu. Bu sorun onları, birbirlerini aldatmaya kadar götürüyordu az daha. İnsanlara yardım etmek falan tamam, güzeldir. Ailene yardımı aşılamak da güzeldir de, elin kadınının evine de kocanı kendi elinle göndermezsin yani Mary... O sahnelerde adeta çıldırdım. Çok fazla iyi niyetli olmak da güzel bir şey değil. Peder Rob meselesine gelince... Kendimizi kolaylıkla ve rahatlıkla açabildiğimiz insanlar olsa da, bir insanın eşiyle de rahatlıkla konuşması gerektiğini düşünüyorum. Bunu başaramıyorsak, ne diye evliyiz? Benimle ilgili meseleyi benimle değil de başkasıyla açık açık konuşması, beni hem kırar hem de deli ederdi galiba. Özellikle bu karşı cins bir şahsiyetse... ‼️ SPOİLER BİTTİ ‼️ Georgie ve Mandy’e ait, 2024 yılında yayınlanmaya başlamış bir dizi daha var. TBBT’yi izler miyim emin değilim ama bunu kesin izleyeceğim. Fazla sitcom izleyen bir şahsiyet değilim ama sitcom severlere kesinlikle öneririm.

mysticaldimples 8 months ago

Elif Gibi Sevmek 1

Hikmet Anıl Öztekin

5 Gönderi

📌"Görmeden sevmelere en büyük ispatımız Hakk'a olan aşkımız..." Yazarımız Hikmet Anıl Öztekin'in ilk kaleme aldığı kitaplardan "Elif gibi sevmek" adlı eseri. O zamanlar ortaokul son sınıftım ve evimizde bu kitabı bulmuştum. Adımı taşıdığı için de çok merak etmiş, büyük bir…devamı📌"Görmeden sevmelere en büyük ispatımız Hakk'a olan aşkımız..." Yazarımız Hikmet Anıl Öztekin'in ilk kaleme aldığı kitaplardan "Elif gibi sevmek" adlı eseri. O zamanlar ortaokul son sınıftım ve evimizde bu kitabı bulmuştum. Adımı taşıdığı için de çok merak etmiş, büyük bir ilgiyle okumuştum. Sonra sınıfta bir arkadaşım gördü bu durumu, sanırım adımla alakalı bir eseri okumam onu çok şaşırtmış olacak ki bu durumu garipsedi biraz. "Bana ver ben de okuyayım" dedi ve aldı kitabı benden. Güya o kitap bana geri dönecekti ama o kitap bana asla dönmedi. Üstünden yıllar geçti, her aklıma düştüğün de bu kitabı aradım. Lakin aklımda ne kitabın adı kaldı ne içeriği. Sadece o yaşta çok etkilenmiş olmamdı tüm zihnimi kaplayan. Ve ben şans eseri geçen hafta internette kitaplara bakarken denk geldim, büyük bir mutlulukla da sipariş ettim. İlk değinmek istediğim şey kitabın arka kapağında bulunan tanıtımı... 📌"Bir insan nasıl anlar aşık olduğunu? diye sordum bir gün dedeme. "Nefesini tut..." dedi gülümseyerek. "Anlamadım..." dedim. "Nefesimi mi tutayım?" "Evet..." dedi. "Öylece tut ve bekle." Dediğini yaptım. Dayanabildiğim kadar soluksuz bıraktım kendimi. Saate bakmayı akıl edememiştim ama sanırım otuz saniye sonra iyice zorlanmaya başladım. Tam pes ediyordum ki, eliyle kapadı ağzımı ve burnumu. Neye uğradığımı şaşırdım. Ölecek gibiydim artık... Yüzüm kızarıyor, gözlerim doluyordu. Dayanılmaz bir hal almıştı nefessizlik... Sonunda çekti elini yüzümden. Derin derin solumaya başladım can havliyle. Bana bunu neden yaptığını anlayamıyordum bir türlü. Gözlerinin içine baktım soran bakışlarla. "Bunu bana neden yaptın dede?" dedim. "En çok neye ihtiyacin vardı az önce?" diye sordu sakin bir tavırla. "Tabbi ki nefes almaya..." dedim. "Peki, ne kadar ihtiyacın vardı?" "Biraz daha nefessiz kalsaydım ölecektim." Ancak bu yaşıma gelince ne demek istediğini anladığım bir cevap verdi dedem: "İşte bir gün birine nefes kadar ihtiyacın olursa ona aşık olduğunu anlayacaksın evlat." ✍️Nefes kadar ihtiyaç olması... İnsan böyle bir şeyin varlığını yaş aldıkça, tecrübe ettikçe anlıyor. Ben insanların bir araya gelebilmesi için belli başlı şeyler yaşaması gerektiğini düşünürüm. Kavuşmaları için gereken şeyin verilmesi gereken sınavları vermek gibi gelir gözüme. Zira birbirlerini anlayabilmeleri de biraz bu yoldan geçer. Hayatın onları birleştirmesi gereken bir yol ayrımı vardır ve onların oraya ulaşana kadar belirli tecrübeleri edinmeleri gerekir. Zannediyorum ki insan o yol ayrımına yaklaştıkça veya bunu hissettikçe daha fazla koşmak istiyor. Bir an önce rahat bir nefes almak ister gibi... 📌Gerçek aşkta hayal kırıklığı, üzüntü, karşılık alamamak olmaz. Neden? Çünkü bir beklenti yoktur. Beklentinin olmadığı yerde de hayal kırıklığı olmaz. Şair diyor ya "Seni seviyorsam bundan sana ne? diye, işte öyle... ✍️Aşkta hayal kırıklığı, üzüntü olmaz diyor yazarımız. Acaba cidden öyle mi? Bunun içinde insanın belli bir olgunluğa ulaşması gerekiyor sanırım. Çünkü bence tam da öyle oluyor. Kurulan her bağa aşk denir mi orası bilinmez ama insan yüreği bir şeyleri deneyimledikçe bir beklentiden ziyade yaşadığı duyguda asılı kalıyor. Sanırım buna da "an da kalmak" deniyor. Geçip giden bir ömür de anlık olarak yaşanan küçük mutluluklara asılı kalmak ve sonra yola devam etmek... 📌Bu dünyada düşünebileceğiniz hiçbir uç nokta insanı tam anlamıyla tatmin edemez. Ne kadar çok şeye sahip olursanız aradığınız şeyin bu dünyada olmadığını o kadar iyi anlarsınız. Peki neden böyle olur? Çünkü dünyadaki hazlar insanı tatmin için değil, bilakis o tatminsizliği yaşatıp tatmin olabileceği şeylere talip olmasını sağlamak içindir. İşte insan bu yüzden dünyada hep bir gariplik, bir eksiklik, bir yalnızlık çeker. Çünkü kendisini tatmin edecek şey bu dünyada yoktur. Onu bulana kadar ona rahat yoktur. Aslında bu açlık ve dünyadaki şeylerle doyamama durumu bile insanın başka bir dünya için yaratıldığının ispatı olmaya yeter. ✍ Tevafuk olan şeylere bayıldığımı bu eseri okurken bir kez daha fark ettim. Bazı şeylere anlık olarak denk gelişimiz kesinlikle halimizi daha iyi görüp, anlayabilmek içinmiş. İlahi katta belki de tevafukların hepsi de birer küçük yardım. İpin kalanını çözmekse kula düşüyor. Bu dünyada ölümlü bir varlık olarak ölümü çoğu zaman unutuyoruz. Sanırım bunun sebebi de başka bir alemde sonsuz bir yaşamımızın olacak olması ve insan ruhunun bunu hissetmesinden kaynaklı. Aklın bilmediğini ruh biliyor çünkü. Kim bilir belki açıklanamayan şeylerin sebebi de ruhun bilmesinden ama vakti gelene kadar susmasından kaynaklanıyordur. 📌Ruh eşi nedir? Burada eşten kasıt aynılık değil, tamamlayıcılıktır. Ruhları birbirinin aynı olanlar değil ruhları eşleşenler yani birbirini tamamlayanlar mutlu eşler olabiliyor. Aynın olana değil, birebir seninle eş olana değil. Seninle eşleşene, seni tamamlayana diyoruz. ✍️Sanırım ruh eşi kavramına hiç bu yönden bakmamıştım. Zira insanlar ruh eşi derken tam anlamıyla bir benzerlik arıyorlar. Hiçbir insan birbirine tam olarak yüzde yüz benzemezken hem de... Belki de bazı eksiklik duygularımız henüz "öbür yarımıza" denk gelmeyişimizdendir. Hoş imtihan dünyasında insan asla tam anlamıyla tamamlanmış hissetmiyor. Lakin öbür yarıyla bir araya gelmek belki de imtihanları vermemizi kolaylaştırıyordur. Çünkü o süreçten sonra artık iki yarım değil bir tam oluyor. İki beden bir can... 📌 İnsan çok hızlı değişiyor, 5 sene önceki sizle şimdiki siz arasında çok kritik kararlarda bile farklılıklar olabiliyor. Peki madem sürekli değişiyoruz o halde ömürlük ruh işini bulmak imkansız olmuyor mu? ✍️Sorusunu önce soruyor sonra da cevaplıyor yazar. Kısaca değişmeyecek ve ölüme kadar sürecek bir hayat amacından bahsediyor. Yani o tek değişmeyecek olan sizi doğruya değiştirmeli diyor. Zannediyorum burada net olan inanışlardan bahsediyor. İslam gibi. Fakat bir gün onlar bile değişebilir. Bu dünyada değişmeyecek tek şey zannediyorum ki "değişimin" kendisi. Bunun farkında olduğum için de bir şeylere kolay kolay "en" diyemiyorum. Okuduğum bir kitaptan sonra "an" kavramına o kadar takıldım ki o gün bu gündür bunun peşinden gidiyorum. İnsan belli bir tarza ve zevke sahip olsa da o tarzın ve zevkin içinde de kendince bir çok benzerleri var. "Bir ben var benden içeri" der gibi... İşte tam olarak o yüzden "en" demek bazı insanlar için oldukça zor. Ve bu konuda benim için hoş bir tevafuk... 📌 Ruhuna bir eş gerçekten lazım mıdır? Gerçekten lazımdır. Çünkü insan eksiktir, acizdir. Tamamlamaya ihtiyacı vardır buna da tekamül deriz. İnsan hangi yaşta olursa olsun öğrencidir. Öğreneceğin o kadar çok şey var ki, bakmayı, sevmeyi, dokunmayı, kazanmayı, harcamayı, biriktirmeyi, şiiri, evreni hep öğrenme halindesin. ✍️İnsan bir şeyleri sevdiği insanlarla arasında geçen şeylerden sonra öğrenmeye başlıyor. Benim bu konuda yolculuğum da 19 yaşımda başladı. Hazmı zor, şoku fazla bir olaydan sonra anneme "şu yaşımda bunu da mı yaşayacaktım" diyerek serzenişte bulunmuştum. Şimdi ne kadar da komik geliyor gözüme... Oysa ki sadece 19 yaşındaydım ve hayatın bana öğreteceği çok fazla şey vardı. Annemde buna binaen şöyle bir cevap vermişti "bu daha ne ki elif hanım, neler neler görecek duyacaksın..." Velhasıl öyle de oldu, oluyor. İnsan her sevgide aslında farklı bir sevgiyi tadıyor. Sevginin farklı boyutları gibi bu durum. Her bakmada farklı bir açıyı görüyor. Her şiirde farklı bir krampı tadıyor. Her kazanmada farklı bir mutluluğu, her kaybetme de farklı bir hüznü... 📌 Son olarak da aşık olunca neden akıl gider derler biliyor musunuz? Akıl gider çünkü ruh benzerini bulduğunda akla ihtiyacı olmaz, onunla irtibatı keser. Aşkın ilahiliği buradan gelir çünkü aşık olduğunda belki de ilk kez aklınla değil ruhunla yaşamaya başlarsın. ✍️Bir tür büyü gibi göründüğü muhakkak. "Ruhum, ruhunu tanıdı." Cümlesinin de ne kadar derin olduğunu bir kez daha bu sayede anlamış oldum... Peki nedir bu "Elif gibi sevmek?" Kitaba şöyle uzaktan bakınca bir insanın bir insana sevgisi gibi duruyor. Lakin Leyladan Mevlaya akan aşkı anlatıyor. Çünkü bu dünyada insanın kendini bulmasının zor olduğunu bir Allah biliyor bir de yaşayan kullar. Bu yüzden kadını ve erkeği yaratıyor. Bir de aralarına aşkı veriyor. Veriyor ki onu bulabilelim. "Allah için için sevmek, sadece O'nunla iman dolu bir hayat istemektir." "Aşkı Allah'a yönlendirip yalnız sana Allah'ı hatırlatanı sevmektir." Belki de hakiki aşk seni Allah'a yönlendiren aşktır deniyor. Allah için sevmenin zor olduğu bir devirde Allah için sevmeye çalışmak... Şuana kadar verdiğim alıntılar özel olarak üstüne konuşmak istediğim şeylerdi. Yarın bir gün dönüp baktığımda hatırlamak istiyorum çünkü. Şimdi kitabın genelinden bahsedip sözlerimi bitireceğim. "Elif gibi sevmek" tabiri eserde Arapça'nın ilk harfi olarak ve tasavvufla bağdaştırılarak kullanılıyor. Lakin yine de insan bu eseri okurken bazı noktalarda beşeri aşktan mı yoksa ilahi aşktan mı bahsediliyor anlayamıyor. Bazı sayfaları okurken ilahi aşk için kaleme almış bütün bunları dedim. Bazı sayfaları okurken de acaba Elif adında sevdiği bir kadına mı bütün bu söz ve şiirler dedim. Sanırım işin özünde elif kelimesinin anlam bakımından dimdik ve güçlü yanını kullanarak hem beşeri sevdaları hem de bu uğurda yoluna gidilen ilahi aşkı anlatmış. Bazı pasajlar, bazı dizeler beni etkilese de açıkçası 14 yaşında ki elif kadar ayılıp bayılmadım kitaba. Kendimi bulduğum dizelerin olduğu yerlere kalbimi bıraktım orası ayrı bir mesele tabi... Bir de yer yer çok alakasız şiirlere de değinmiş yazar. Okurken bir garipsemeden edemedim o yüzden. Sevgiyi basit bir dille olsada anlatmak elbet güzeldir ama edebi eserlere alışan insanlara pek hitap edeceğini düşünmüyorum. Okuyacaklar bunu göz önünde bulundurup okumalı diyerekten bir kaç alıntı bırakıp kaçıyorum.

mysticaldimples 8 months ago

Yılanı Öldürseler

Yaşar Kemal

34 Gönderi

Yaşar Kemal kaleminden okumayalı bir yıl zaman geçmiş aradan. Amazon kitap listemle sürekli göz göze geliyorduk sonunda alındı ve okundu. Bir yılanı öldürmek ne kadar kolaydır bir insan için? Ya insanın kendi annesinin canını alması ne denli kolaydır? Vicdanı olmayan…devamıYaşar Kemal kaleminden okumayalı bir yıl zaman geçmiş aradan. Amazon kitap listemle sürekli göz göze geliyorduk sonunda alındı ve okundu. Bir yılanı öldürmek ne kadar kolaydır bir insan için? Ya insanın kendi annesinin canını alması ne denli kolaydır? Vicdanı olmayan mahlûklara elbet kolaydır. Peki, henüz tüyü bitmemiş bir çocuğa da aynı mıdır? Değildir, olmamalıdır, olmaması gerekir. Oluyorsa şayet, ne türlü oluyorsa da düzeltilmesi gerekir. Sanırım hepimiz Yaşar Kemal'in az çok yazım tarzını ve değindiği şeyleri biliyoruz. Toplumun gerçek yüzünü bu kadar iyi anlatan, halk dilini bu kadar ustalıkla kullanan bir yazara daha henüz denk gelmedim. Hasan isimli bir çocuğun; toplum, aile ve akraba baskısıyla, namus temizliği adı altında annesini öldürmeye sürüklenmesini konu alıyor. Bu sırada Hasan’ın içsel çatışmalarına, insanların gerçek yüzüne, güzelliğin yeri gelince bir lanet olmasına, “Allah Allah” diyerek Allah’tan bir haber yaşayan toplumun cehaletine tanık oluyoruz. Bir kez daha... Hastalıklı bir toplumda insan, her ne kadar kendisini olayların dışında tutmaya çalışsa da, yaptırım olarak sunulan şeylerden kaçmaya çalışsa da, günün sonunda bir noktada o şeyin ortasında buluyor kendisini. Hasan içinde bireysel bir vicdan taşısa da toplumsal baskıyla çatışarak sürekli kendisini bu pisliğin tam ortasında buldu. Evet, Hasan kendisini bir şeylerin içinde buldu ama o kadar fazla kayıp yaşadı ki... Ölen sadece annesi değildi. Hasan’ın ruhu, Hasan’ın psikolojisi ve en acısı da vicdanı öldü tüm bu süreçlerde. Küçücük yaşta omuzlarına kanlı sözler, kanlı sorumluluklar yüklediler. O bundan kaçmak isteyince, kabul etmeyince psikolojik olarak manipüle etmeye başladılar, vicdanına oynamaya başladılar hastalıklı zihinleriyle. Onun özgür iradesini hiçe sayarak, lanet geleneksel baskılar altında ezdiler. Toplumun o üslubu, o bakış açısı o kadar rahatsız ediciydi ki... Öyle bir cahillik, vicdansızlık mevcut ki, babaanne olacak şahıs “Keşke Halil oğlum değil de diğer oğullarımdan biri öleydi.” diyor. Benim için sözün bittiği yerlerden birisiydi ve okurken şok oldum. “Her güzelin arkasından söylenir.” Kadının arkasından söylemedikleri, uydurmadıkları şey kalmadı. Dillerini tutabilselerdi, ortada sorun kalmayacaktı. Lakin insanoğlu, el uzatamadığı şeye yine yeni yeniden dil uzattı. Şaşırdık mı? Hayır. Yazar; namus adına katledilen kadınları, küçük yaşta kan davalarıyla büyütülen erkek çocukları, susturulan ve üstü örtbas edilen vicdanları ustalıkla kaleme almış. “Yılanı Öldürseler” adıyla da aslında yapılması gerekeni açıkça söylemiş. Lakin toplumsal yılanı öldürmek de o kadar kolay değil... Hasan üzerinden bunu bir kez daha gördük. Hem okumak gerekiyor hem de anlamak. En önemlisi de bunu vicdan ve merhametle süslemek gerekiyor. Bir insan merhametten yoksunsa, sorgulamaktan yoksunsa, o insan noksandır. Bir insana da en çok merhamet yakışır benim nezdimde. Toplum olarak bunu kaybetmediğimiz günler diliyorum.

mysticaldimples 8 months ago

Artist

Michel Hazanavicius

13 Gönderi

Bazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım,…devamıBazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım, bayıldım, bayıldım! Siyah beyaz filmler zaten kalbimin hep bir köşesinde, ama bu filmi diğerlerinden ayıran şey çok nadir diyalog bulundurmasıydı. -Evet, bugün izlediğim ikinci sessiz film vakası. Bana da şok oldu. - Film, 1927–1932 yılları arasında geçiyor. Sessiz sinemanın gözdesi olan George Valentin ve genç dansçı Peppy Miller arasındaki biraz çetrefilli ilişkiyi anlatırken, arka planda çok fazla detayı da beraberinde getiriyor. 2011 yılında vizyona çıkmasına rağmen eskilerin nostaljisini çok güzel yansıtabilmişler. Belki de eskilere özlem konusunda bu kadar ümitsiz olmamalıyız. Bu filmi izleyince fark ettim. “Gurur mu aşkı yener, yoksa aşk mı gururu yener?” -Gurur, aşkı yenecek kadar güçlüyse ortada bir aşk yoktur zannımca.- Sorusunun bir versiyonuydu bu film. Zira George, gururundan dolayı Peppy’nin yardımını reddediyordu. Bu kısımda, değişimin aslında ne kadar zor olduğunu görüyoruz. Özellikle de belli bir düzene ve başarıya alışmış bir adam için bu durum, neredeyse geri dönüşü olmayan bir yıkıma neden olacaktı. Peppy’nin George’a karşı vefası da, geldiğimiz yeri unutmamamız gerektiği konusunda ince bir mesajdı. Filmi izlerken dikkatimi çeken birkaç sahne vardı. Bunlardan biri köpek Uggie’nin sahneleriydi. Hayvanların bambaşka bir sadakat sistemi var ve bu sessizlikte sadakati en çok konuşturan da hiç şüphesiz bu minik candı. En, en, en hoşuma giden sahne ise son sahneydi. Tutkulu aşklar yerine bize başka aşkların da var olabileceğini gösteriyordu. Bu film sayesinde aşkı biraz nazik, biraz utangaç ve biraz da sessiz bir noktadan izledik. Onca sessizlik sırasında birbirlerine ulaşabilmelerinin yolu da dans oldu. Gönlü geçinmek derdinde olan da geçindi. The Artist sayesinde gördük ki; aşk, kalpte hissedilip sessizce de anlatılabilirmiş... Bu filme tam olarak bir aşk filmi diyebilir miyiz bundan da pek emin değilim açıkçası. Daha çok eski düzene alışma ve yeniyi kabul edememe, kimlik krizi gibi şeyler daha çok ön planda olsa da, masum bir aşkla bunu harmanlamışlar. -Böyle diyebiliriz galiba- Sessizlik beni bozmaz derseniz, kesinlikle izleyin.

mysticaldimples 8 months ago

Baraka

Ron Fricke

15 Gönderi

/22 Temmuz Salı/1. Belgesel/ Sessiz bir ağıt, evrensel bir dua 🥀 Belgesel konusunda bayağı cahil biri varmış ve o bu durumu değiştirmek istiyormuş. Bu kişi bir seriye adım atmaya karar vermiş ve her hafta bir belgesel bitirecekmiş... Bugüne kadar sadece…devamı/22 Temmuz Salı/1. Belgesel/ Sessiz bir ağıt, evrensel bir dua 🥀 Belgesel konusunda bayağı cahil biri varmış ve o bu durumu değiştirmek istiyormuş. Bu kişi bir seriye adım atmaya karar vermiş ve her hafta bir belgesel bitirecekmiş... Bugüne kadar sadece tek tük belgesel izlediğimi hatırlıyorum. Bir elin beş parmağını geçmez zannediyorum ki. Her gün belgesel izlemeyi de isterdi bu gönül; lakin eminim, her gün izlese sıkıntıdan çatlardı. Bu yüzden bunu “bir haftaya bir” diye alsam da, bir haftada iki üç kere izlemeye çalışacağım. -öyle umuyor sadece, eminim birden fazla izlemeyecek- İlk belgeselimiz, 1992 yapımı olan "Baraka". 23 ülkede, 153 mekânda çekilmiş olup bu ülkelerin içinde Türkiye’yi de bünyesinde barındırıyor. Herhangi bir seslendirme ve yorum içermediğinden dolayı, benim için bir tık “ilk” denilebilecek bir yapıya sahipti bu yönüyle. İçerisinde ne var derseniz: İçerisinde milletlerin dinleri, dinlerini yaşayış biçimleri, doğal alanlardan panoramik görüntüler, insanların bir arada etkileşime nasıl girdikleri ve günlük hayatlarında az çok ne yaptıkları falan yer alıyor. Listemde olan "Samsara" belgeseli de bu belgesele devam olarak çekilmiş. "Baraka", kelime anlamıyla çeşitli dillerde "nefes", "hayat ruhu", "bereket" gibi anlamları taşıyormuş. Belgeselde de bunu görüyoruz aslında. Dini ritüeller, insanların yaşam amacı, hayatlarının ruhu olmuş bir noktada. Hepsi ibadetini farklı yollarla gerçekleştiriyor olsa da, aslında hepsi de aynı “hayat ruhunu” yakalayabilmek için çabalıyor. Zira inanç ve insanın bu inançla kurduğu bağ da evrensel. Tam olarak da belgeselin çoğu kısmında buna vurgu yapıyorlar. Belgeselin sözsüz oluşu; yoksulluk, ritüeller ve şehir hayatını daha çok izleyiciye geçirmiş. Çünkü bir başkasının sözlerine gereksinim duymadan, kendi içinizdeki sesle beraber izliyorsunuz her bir sahneyi. Kısaca izlerken içinizde yankılanan her bir ses ve yorum size ait, sizden izler taşıyor. Şehir hayatı falan demişken; teknolojinin ve insanlığın gelişmesiyle birlikte, fabrikalar, araba kullanımı, sigara tüketimi ve en vurucu nokta olan tüketim çılgınlığı işleniyor. İzleyen de durup bir sorguluyor: “Sahiden nereye gidiyoruz bu düzenle?” Bu sahneler gösterilirken Hindistan’da bir bölge ve insanları görüyoruz. Büyük bir çöplüğün içinde yoksul insanlar, işe yarar şeyler bulmaya çalışıyor. Nehirlerde birçok insan aynı anda yıkanıyor. Bazen su tüketiminin cılkını çıkaran bir insan olarak, bu sahnelerde kendimi çok kötü hissettim. En azından son birkaç aydır ihtiyacım olmayan hiçbir şeyi almamaya ve elimde bulunanlarla yetinmeye çalışıyorum. Zira daha fazlasına ihtiyacım yok, artık bunun farkındayım. Sadece Instagram gibi sosyal mecralarda bize o kadar fazla şeyin eksikliğini hissediyormuşuz gibi empoze ediyorlar ki, bundan etkilenip sürekli harcama yapmamız isteniyor. Bunun önüne geçebilmek de çok kolay değil. Bir yanın sürekli "Bak, şu çok güzelmiş hadi alalım." diye sesleniyor her an. Kısaca bu belgesel, arka fonda çalan müziklerle beraber bir nevi meditasyon etkisi yaratırken bizi sorgulamaya ve yorumlamaya yönlendiriyor. İnsanlığın hem potansiyelini hem de acımasız yönünü gösteriyor. Mesela bir sahnede, binlerce civcive hormon enjekte ediliyor ve kafeste büyütülüyor her biri. GDO ve hormon basılmış gıdalar bizim için büyük bir zarar ve en başta kendimize zarar veriyoruz. Bunun yanında bir de hayvanlara farkında olarak veya olmayarak yaşattıklarımız var... Ve son olarak; 1992 yılında çekilmesine rağmen çok iyi bir iş çıkarmışlar. Bunun için bile izlenir, bence.

mysticaldimples 8 months ago

Düşler Ülkesi

Marc Forster

9 Gönderi

Ünlü oyun yazarı James Matthew Barrie'nin çocuklar ve özellikle Davies ailesi tanıştıktan sonra "Peter Pan" adlı oyunu yazma sürecini ve ilhamını anlatıyor. Ben filmi şans eseri konusunu falan bilmeden açtım. Bu yönüyle bana güzel bir sürpriz oldu film. Aynı zamanda…devamıÜnlü oyun yazarı James Matthew Barrie'nin çocuklar ve özellikle Davies ailesi tanıştıktan sonra "Peter Pan" adlı oyunu yazma sürecini ve ilhamını anlatıyor. Ben filmi şans eseri konusunu falan bilmeden açtım. Bu yönüyle bana güzel bir sürpriz oldu film. Aynı zamanda da gerçek hayat olaylarından esinlenerek anlatılıyor bu film. Bu kadar az bilinmesine bir tık üzüldüm. Johnny Depp'e Titanik filminin yıldızı Kate hanım eşlik ediyor. Bir yazar ve oyuncu için sanırım çocuk dünyası ve hayal alemi çok önemli. James bey de bundan etkilenmiş olacak ki ortaya Peter Pan çıkmış ve bu film çekilmiş. Spoiler olmasın diye değinmeyeceğim ama filmimizde belli başlı hayatla alakalı zorluklar var. Bununla başa çıkabilmek içinde hayal dünyası bir kaçış yolu gibi aslında. En azından filmde bu şekilde lanse ediliyor. Ben her zaman sevgi bağının çok daha değerli olduğunu savunurum. Bir kez daha bunu görmüş oldum. Tabi James'in eşini çok fazla ihmal etmesi de hoş bir şey veya doğru olan bir durum değil. Lakin böyle bağlar kurmak içinde kan bağına gerek olmaması beni çok sevindiriyor. Her kan bağını da bağrımıza basmadığımızı düşünürsek siz de bana hak verirsiniz. James'in bu yeni oyunla beraber dikkatleri üzerine çekmesi biraz tuhaf karşılandı. Yeniliğe insanlık olarak çoğu zaman açık olamıyoruz galiba. -neyse ki ben bunun çok dışında bir karakterim- Oysa ki yenilik insanın hayatına ne de güzel şeyler getiriyor. Oyunu izleyenlerde ilk başta garipseseler bile bunu anlamış oluyorlar. Bir de biyografi olarak geçse de tam olarak doğruluk sunmuyor. Filmde bulunan karakterlerin hayatları falan daha farklıymış çünkü. -spoiler olmasın diye burayı da geçiyorum- Bugün farkında olmadan izlediğim ikinci biyografi filmiydi. Karayip Korsanlarını daha izlemeyip kıyıda köşede kalmış böyle filmleri izlemeyi de seviyorum aslında. -tabi Karayip korsanlarını da çok merak ediyorum ama bakalım ne zamana izlenecek o seri Allah bilir...- Bir de ben böyle sakin, dingin filmleri bazen izlemeyi sevsem de bu film herkese hitap edecek bir film değil. -sessiz sakin ve bu yönüyle de ağır akan bir film olduğu için- O yüzden Johnny Depp severler, Peter Pan severler, biyografi severler bir koşu izlesin. Diğer kesim de çok merak ediyor ve yenilik arıyorsa listesine atsın diyor iyi geceler diliyorum. 📌Bu dünyada ne zaman bir umut ışığı bulsan, yok etmek isteyen birileri daima olur. 📌Zaman hepimizi arkadan kovalıyor, doğru değil mi? 📌-Yalnızca onun hep burada olacağını zannediyordum. -Ben de.

mysticaldimples 8 months ago

Babam ve Oğlum

Çağan Irmak

168 Gönderi

Geç kaldığım bir film ama keşke daha fazla geç kalsaydım. Veya belki de bu filmi şimdi izlemek bir lütuftu... İlk defa bir filmin başından sonuna kadar gözyaşlarım durmaksızın aktı. Canımı bu kadar yakan başka bir film oldu mu bilmiyorum... Olduysa…devamı

mysticaldimples 8 months ago

Hür Adam: Bediüzzaman Said Nursi

Mehmet Tanrısever

4 Gönderi

Geçtiğimiz Ramazan, dini filmleri ararken denk gelmiş ve öylelikle listeme dahil etmiştim bu filmi. Bugüne kısmetmiş izlemek. Bitlis'in Hizan ilçesinde yaşama gözlerini açmış Kürt asıllı bir âlimin biyografisini izliyoruz filmde. “Bediüzzaman” lakabıyla anılan bu adamın lakabının anlamı, “zamanın harikası” manasına…devamıGeçtiğimiz Ramazan, dini filmleri ararken denk gelmiş ve öylelikle listeme dahil etmiştim bu filmi. Bugüne kısmetmiş izlemek. Bitlis'in Hizan ilçesinde yaşama gözlerini açmış Kürt asıllı bir âlimin biyografisini izliyoruz filmde. “Bediüzzaman” lakabıyla anılan bu adamın lakabının anlamı, “zamanın harikası” manasına geliyor. Küçük yaştan itibaren medrese eğitimi alarak büyüyen Said Nursî, dinin yanı sıra fen, kimya ve fizik gibi bilimlere de ilgi göstermiş. Laiklik ve pozitivizmin baskın olduğu bir dönemde, dini söylemi ve İslam’ı ayakta tutmaya çalışan ama devlete de karşı gelmeyen bir karakter. Bu dönemde yaşadığı gerilimlerden dolayı da sürgün ve hapis hayatı yaşamış. Risale-i Nur Külliyatı’nın da ilk mahsulleri Barla sürgününde ortaya çıkmış. Devlete karşı silahlı veya aktif bir politik direniş göstermediği için hür bırakılmıştır. Sinematografik anlamda, teknik olarak zayıflık vardı. 2011 yılında vizyona girmesine rağmen bu anlamda pek de iyi çekim açılarına sahip değildi. Oyuncuların da oyunculukları çoğu yerde bana pek geçmedi ve yapay geldi. Objektif bir bakış açısıyla izlenmesi gereken bir film. Eğer objektiflik dışına çıkarsa rahatsız edebilecek bir yapım diyebilirim. Tek taraflı bir anlatım hissi mevcut olduğu için rahatsızlık duyabilirsiniz -ben duydum şahsen- Atatürk ve Cumhuriyet dönemine direkt bir bakış verilmese de gösterilen şeyler beni çok gerdi açıkçası. Hem millî önderimiz olan Mustafa Kemal Atatürk’e karşı duyduğum saygı ve sevgi hem de maneviyat anlamında bağlı olduğum din arasında bir tercih yapmalıymışım gibi hissettirdi film. Bu hiç hoş değildi. Sanırım bunu, olumlu ve olumsuz yanları arasında ayrım yaparak yorumlamak gerekiyor. Film, inanç uğruna baskıya direnmenin ve sabrın nasıl bir yaşam biçimine dönüşebileceğini etkileyici şekilde gösteriyor. Bu da hepimiz için bir ders olabilir. Bu, olumlu yanlarından sadece bir tanesi. Olumsuz yanlarına gelecek olursak; Atatürk devrimleri ya da laiklik gibi kavramlar dolaylı olarak olumsuz bir çerçeveye oturtulmuş gibi görünüyor. Üstte de bahsettiğim gibi, tek taraflı bir anlatım varmış hissi uyandırıyor ve bu da ister istemez insanı rahatsız ediyor. Atatürk doğrudan hedef alınmasa bile, devlet temsili eleştiriliyor. Bu da yine tek taraflı bir izlenim bırakıyor seyirciye. Hepsini bir iki cümlede toparlayacak olursam: Said Nursî, kendi döneminde büyük zorluklar yaşamış ve dine hizmet etmiş büyük bir âlim olduğu için saygıyı sonuna kadar hak ediyor. Lakin tek taraflı anlatımlara da mesafeyle yaklaşmalıyım. Çünkü Atatürk de bu ülkeyi ayağa kaldırmak için çok büyük bedeller ödemiş bir adam. İnanç mücadelesini anlatsa da, tarihsel doğruluk için başka kaynaklardan da araştırma yapmalıyım. Ne Said Nursî düşmanıdır Atatürk, Ne de Atatürk karşıtıdır her dindar. Film bu dengeyi tam kuramadığı için de hoşuma gitmedi. Merak edenler varsa listelerine alabilirler.

mysticaldimples 8 months ago

Öfke Kin Haset ve Kurtuluş Yolları

İmam-ı Gazali

1 Gönderi

Kitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden…devamıKitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden var olduğunun basit bir kanıtı gibi bu cümle. Denk geldiğimden beri de her seferinde hayranlıkla okuduğum bir cümle aynı zamanda. Saman alevi gibi bir öfkeye sahip olmanın yükümlülüğü ile hoş bir denk gelişle bu esere rastladım. Öfkenin aslında çok da matah bir şey olmadığını biliriz ama çok da zararlı gibi gelmez ya gözümüze… İşte o iş, öyle değilmiş. Öfke, diğer kötü hasletlerin başıymış aslında. Öfke; kin duygusunu, kin duygusu da haset duygusunu peşi sıra getirirmiş. Ki gerçekten öyle de. Öfke çoğu zaman zıtlıklardan doğar ve karşımızdaki insana karşı kalbimizde bir tiksinti ve nefret uyandırır. Şayet bu insan, önceden çok sevdiğimiz biriyse, durum daha da beter bir hale gelir. Çünkü insan, sevdiğinden yara aldığı zaman yıkılır. Sonra o kalbine giren soğukluk, gönül sarayının yıkılması; o iki kişiyi gün be gün biraz daha uzaklaştırır. İnsan buna bir taraftan üzülürken, bir taraftan da çok sinir olur. Çünkü sevdiği insan zarar vermiş ve onları bu duruma aslında o getirmiştir. Küçük gördüğümüz veya öfke anıyla zevkle kırdığımız kalpler; aslında gelecekte insanı ne kadar da çıkmaz bir duruma getiriyor, bunu hem yaşayarak öğreniyoruz hem de böyle eserleri okuyarak. Eski alimler, insanların medreseye gidip ilim ve din öğrenmesini isterlermiş. Şayet böyle bir durum ortada yoksa da, diğer büyük âlimlerin eserlerini okuyarak günlerini geçirmelerini… Kendime henüz bir mürşid bulamadığım için eserlerden hâlâ devam ediyorum. Öfke, kin ve haset gibi duyguların en bariz zararı; biz insanların kalbine verdiği yük ve hüzün. Bir de bunun görünmeyen ama göz önünde bulundurulması gereken bir ahiret hayatı var. Bir bir bunlardan bahsetmiş eser… Hem de uzun uzun. Ayetler, âlimlerin sözleri ve hadislerle de desteklemişler her bir sayfada. Ateş nasıl her şeyi içine alıp yutuyorsa, öfke de iyilik ve sevapları aynen o şekilde alıp yutuyormuş. Bu duygulardan birine kapıldığınız zaman, kalbinize binen yükü yaşayanlar olarak çok iyi biliyorsunuzdur zaten. İşte bu durumdan kurtulmanın yollarını da anlatıyor eser. Sinir olduğun, sevmediğin şeyle hemhal olarak bu durumları atlatabilirsin diyor. Bir noktada, nefsine ağır gelen şeyi yaptığın zaman kurtuluşa erersin diyor da olabilir. Zira nefsimize zor gelen şeyin ardında, mutlak bir suretle hayır bulunuyor. Böyle eserlerin sürekli okunmasını ve göz önünde bulundurulmasını düşünüyorum artık. Çünkü nefis denen şey öyle bir şey ki, bir anlık olaya bakıyor. Şimdi bu eseri bitirdim, okudum, sindirdim; lakin bir süre sonra bunu unutabilir ve öfkelenecek şeylere yine denk gelebilirim. Zira nefes aldığım sürece hayat devam ediyor ve hayatın her alanında böyle şeyler var. Böyle şeylerin üstesinden gelmek, gelebilmek cidden çok zor. Dilerim kötü olan her şeyden arınabiliriz. Esere karşı merak ve ilgisi olanlar, listelerine alabilirler.

mysticaldimples 8 months ago

Aşık Shakespeare

John Madden

6 Gönderi

"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç…devamı"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç aydan sonra tekrardan gönderi yazacak olmanın heyecanını yaşayarak, bu anın tadını çıkarmak istiyorum. Film, genç William Shakespeare’in Romeo ve Juliet oyununu yazarken yaşadığı kurgusal aşk hikâyesini anlatıyor ve 7 Oscar ödülünü alıyor. Benim hiç şüphesiz filmlerde en çok beğendiğim detaylar — bu türde olanlar için tabii — dönem kıyafetleri ve o dönemin yansıtılış biçimi. Eskiye sevdası olan bir insan olunca, içiniz o sahnelere erimeden edemiyor. Lakin dönem filmi olmasına rağmen, bunu pek başarabildiklerini söyleyemem. -Şahsi düşüncem- Görüntü kalitesinden dolayı mı bilmiyorum ama çok günümüz gibi hissettirdi. Belki oyunculuklar yüzünden bu şekilde hissettim, bilemiyorum. Aslında kadın başrolün oyunculuğu da güzeldi ama bir şeyler eksik geldi bana. -Filmin ruhunu yansıtma anlamında- Film, Kalli Hanım’ın da dediği gibi, hiçbir duyguyu en üst noktada yaşatmıyor. Hepsi dozunda. Ne çok üzüyor, ne çok güldürüyor, ne de çok heyecanlandırıyor. Bu yüzden izlerken kendimi çok rahat ve anda kalmış gibi hissettim. Benim için eksik sayılabilecek şeylerden birisi o dönem meselesiyken, bir diğeri de filmde esere dair çok fazla alıntı duymamış olmak. Böyle bir şeye gerek var mıydı, orası tabii ki tartışılır ama ben bir duymak istemedim de değil hani. Yüzde yüz tarihsel bir doğruluk yerine, edebi yön ve kurgusallık daha çok ağır basıyor filmde. Shakespeare’in Viola’ya karşı aşkının gerçek olup olmadığına dair merakınız varsa, buradan da cevaplamış olalım: Buna dair herhangi bir kanıt yok. Viola adında bir kadının varlığı da mevzu bahis değil. Viola ve William’ın aşkı ile Romeo ve Juliet’in aşkı benzerlik içeriyordu. Filmi izlerken, yazarın cidden böyle bir aşk yaşadığını zannediyordum. Bu yüzden de film boyunca, “Bir yazar zaten yazdığı ve kaleme aldığı şeydir,” diyerek iki aşk ve iki çift arasındaki sevdanın benzerliğini normal karşılamıştım. Filmi kurgulayanlar bu konuda iyi bir iş başarmışlar, söylemeden geçemem. Filmde beni etkileyen şeylerden bir diğeri, yazarımızın ilhamı aşk ile bulması oldu. Toz pembe hayaller bir yana, bence aşk dediğimiz olgu cidden sanatı bir noktada doğuruyor. Filmde en çok sinirimi bozan şey ise, dönemin kadınlarının tiyatroda yer almasına izin verilmemesi ve oynadıkları takdirde ceza almalarıydı. Zaten film boyunca da zırt pırt tiyatroları kapatma derdinde olan bir amca vardı. -Ayrıca bu amca, kadın ve erkek arasında geçen münasebetlerden dolayı tiyatroyu kapatmaya çalışırken, kendisi odasında fanfinfon peşindeydi. HEM DE HER SAHNEDE! Kendine mübah, başkasına günah…- Ayrıca bu kadınların sahneye çıkmasının yasak olması, kurgu olan bir durum değil. Cidden dönemin İngiltere’sinde sadece erkekler sahneye çıkabiliyormuş. -Gel de kudurma şimdi- Söyleyeceklerim bu kadar. Meraklıları listelerine fırlatabilirler. 🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️