nimphe (@nemftista)

Spoiler içeriyor Merhabalar. Kendisini Pan'ın Labirenti'nden tanıdığım Yönetmen Bey'in izlediğim ikinci filmi. Canavarları çokça sevdiğinden bahsettiği bir röportajını okumuştum, anlaşılan filmlerinde de bu sevgisini geri plana atmak istememiş. Pan, mitolojisi gereği biraz daha korkutucu bir karakter olsa da deniz yaratığı çok tatlıydı…devamıMerhabalar. Kendisini Pan'ın Labirenti'nden tanıdığım Yönetmen Bey'in izlediğim ikinci filmi. Canavarları çokça sevdiğinden bahsettiği bir röportajını okumuştum, anlaşılan filmlerinde de bu sevgisini geri plana atmak istememiş. Pan, mitolojisi gereği biraz daha korkutucu bir karakter olsa da deniz yaratığı çok tatlıydı bence. Zaten karakteri sevimli göstermek için ekstra bir çaba harcanmış. Ana karakterimiz Elisa, yalnız ve dilsiz bir karakter. İki arkadaşı dışında kimsesiz ve işi dışında pek de bir hayatı olmayan sıradan bir kadın. Sanırım kendisinin Amfibikle bu kadar hızlı yakınlaşmasının nedeni de buydu. Tıpkı Elisa'nın söylediği gibi, ikisi de konuşmak için garip sesler çıkaran, insanların acıdığı karakterler. Dilin değil sezginin bir araya getirdikleri. Böyle kendisiyle özdeşleştirdiği bir karaktere aşık olması beni şaşırtmasa da cinsel sahnelerin olması şaşırtıcıydı. Özellikle de partneri bir deniz erkeğiyken. Oyunculuğu hakkında çok yorum yapamasam da Ayı Paddington filminde de kanalizasyonlara dalış yapan, denizle alakalı bir rol almış olması tesadüf mü diye düşündürdü. Elisa'nın arkadaşları da tıpkı kendisi gibi ötekileştirilmiş insanlar. Komşusu Giles, tablolalarını satamayan ve kendisinden çok daha genç bir garsona aşık olan eşcinsel olduğunu düşündüğüm bir karakter. Arkadaşı Zelda ise, Soğuk Savaş Döneminde siyahi ve kadın olmanın zorluklarını çeken, konuşkan bir kadın. Düşman olarak karşılarına çıkan Strickland'a gelirsek, beyaz erkek statüsünü sonuna kadar kullanan, tanrı kompleksli bir sadist. Hatta kendisinin de söylediği gibi. Tanrı; insan gibi, tıpkı onun gibi görünüyormuş. Narsistlik seviyesi de üst düzey. Filmin sonunda ise deniz erkeğine "Sen tanrısın" demesi bence yönetmenin yine canavarların insanlardan daha çok insan (tanrı) olduğunu gösterdiği bir sahneydi. Tıpkı Pan'da da olduğu gibi. Aztek mitolojisinden Quetzalcoatl'den ilham alınıldığı düşünülüyormuş. Ama ben Amazon Nehrinin kıyısında yaşayan yerlilerin taptığı bir tanrı olan Yacuruna olduğu fikrine katılıyorum. Amfibik tıpkı Yacuruna gibi solungaçları olan, perdeli ayaklı bir balık adam. Ayrıca Yacuruna'nın sahip olduğu şamanizm temelli güçlere de sahip. Filmde Giles'i iyileştirdiği gibi finalde de Elisa'yı bir nevi hayata döndürüyor. Tüm bunlara rağmen en belirgin kanıtı zaten bize film sunuyor: "Amazon yerlileri ona tanrı gibi tapıyorlardı." Bunu anlayınca filmin sonuna yönelik bir tahminde bulunabiliyoruz. Çünkü Yacuruna'nın baştan çıkardığı kadınları su altı krallıklarına götürdüğü, çocukları kaçırdığı gibi inançlar Amazon kabileleri arasında yaygın. Karakterlere dönersek, kayda değer son kişi Dr. Hoffstetler yani gerçek ismiyle Dimitri. Kendisi bir Rus ajanı olarak Amerikalılar'ın arasına sızmış ve canavarın laboratuvardan kaçırılmasını sağlayan kişi. Son saniyede eğer o telefonu açsaydı onları gammazlar mıydı yoksa yardım mı ederdi bilmiyoruz. Ancak bence elinden geldiğince isimlerini vermediğinden, gerçekten yaratığı kurtarmak istediğini düşünüyorum. Filmi tema olarak Güzel ve Çirkin'e benzettim. Yalnız canavar ve onu kurtaran yalnız kız. Kızdan garip bir şekilde etkilenen kötü karakter. Yani aslında ana hatları aynı olsa da izlemesi keyifliydi. Modern bir masal gibi hissettirdi. Ve ben masalları çok severim. Filme dair anlamlandıramadığım ilk şey, Elisa'nın bebekliğinde boynunda yara izi bırakacak kadar ses tellerine darbe alarak dilsiz olması. Nedense bu detay üzerinde durulmadı ve araştırınca da bir cevap alamadım. Ben de önemli bir şey olduğunu düşünmüştüm. Filmin sonunda bir işe yaradı en azından. Çünkü Yacurunalar, "diğer yarılarını" yavaş yavaş kendi türlerine dönüştürme yeteneğine sahipler. Yönetmenin renk kullanımını ve sahne çekimlerine bayıldım. Bu tarz soluk bir filme mavi ve yeşil gölgelendirmeleri de çok yakıştırdım. Ayrıca müzikler de çok hoştu. Filmde kadının ayakkabılarına odaklanılan birkaç sahne olduğundan ve filmin kapağında ayrıca finalde de Elisa'nın ayakkabısı ayağından çıktığından işin mitolojik tarafını bir araştırmak istedim. Çünkü filmde zaten Samson ve Delilah'tan Yahudi ve Filistinli mit göndermesi vardı. Araştırmama göre ayakkabıların genel dinlerce kutsal kabul edilmesinin nedeni, ayakların ruhun görünümünü temsil etmesiymiş. Dünyevi yüklerden arınmayı, saflığı sembolize etmekte. Ayakkabılar aynı zamanda Tanrı tarafından korunmuş olanların düşmanları üzerindeki mutlak zaferini de sembolize edermiş, ki bu filmin finaline ilişkin en net çıkarım olur. Giles'in de dediği gibi sonsuza kadar mutlu yaşamış olabilirler. Fakat şöyle bir değişken var ki, "Bir ayakkabısız ayak, bedensiz bir ruh, ayakkabılı bir ayak ise bedenli, somut bir ruhtur. Böylece ayakkabılar bedenin simgesidir, çıplak ayaklar ise bedensiz ruhun sembolüdür." Diye bir makale okudum. Buradan çıkarım yaparsak bir ayağı ayakkabılı diğeri ise ayakkabısız olduğuna göre Elisa yarı bedensiz bir ruhsa, bu da öldüğü anlamına gelmez mi? Mitolojide su, yaşam ile ölüm arasında bir eşik, ruhların geçtiği kadim bir bariyer olarak görülür; Styx Nehri bunun simgesidir. Elisa da bu eşiği aşarak aşka doğmuş gibidir. Bu yönüyle, onun hikâyesi Persephone ile Hades’in alegorik bir yansımasıdır.Bu insan olarak ölümünün ve bir Yacuruna olarak yeniden doğuşunun sembolizasyonudur. Tıpkı Persephone'nin Ölülerin Kraliçesine dönüşümü gibi. Sanırım en çok Giles karakterinin yalnız kalacak olmasına ve kedisi Pandora'nın yenmesine üzüldüm. Sonuca gelecek olursak filmi beğendim. Özellikle canavarlı hikayelerin bir şekilde mutlu sona ulaşabilmiş olması bence çok hoş. Yüksek beklentiyle izlemeyen herkes de beğenebilir eminim ki. Ana karakterler: 6/10 Yan karakterler: 6/10 Konu: 8/10 İşleniş: 7/10 Oyunculuklar: 6/10 Müzikler: 8/10 Çekim/Sinematografi: 9/10 Kostümler: 5/10 Diyaloglar: 6/10 Final: 7/10 Genel: 7/10 Yine de En İyi Film oscarı alması beni şaşırttı. Bence En İyi Özgün Senaryo daha iyi bir tercih olabilirmiş. İlk defa bir incelememi paylaşıyorum. Daha öncesinde notlarımda tuttuğum düşüncelerimi ani bir şekilde paylaşmaya karar verdim. Yazım yanlışlarım varsa hoş görmenizi rica ederim. Umarım keyif alarak okumuşsunuzdur. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. 21 Temmuz 2024 🌿

nemftista 10 months ago

Mayıs 🪷 Film: 1) Ejderhanı Nasıl Eğitirsin 2 (rewatch) 2) Around the World in 80 Days 3) Carjacked 4) Moana 2 5) Emily the Criminal 6) Ejderhanı Nasıl Eğitirsin 3 (rewatch) 7) The Angry Birds Movie 8) Finding Neverland 9)…devamı

nemftista 10 months ago

Dün Gibi

Isao Takahata

18 Gönderi

"Büyümek, bazı şeyleri geride bırakmak değil, bazı şeylerle ilk kez yüzleşmektir.” Omohide Poro Poro, geçmişin gölgesinde yapılan bir yolculuğu anlatıyor. Ana karakterimiz Taeko, şehirden uzaklaşıp doğaya sığındığında, sadece bir yere değil, çocukluğuna doğru da yola çıkıyor. Taeko, yolculuk boyunca 5.…devamı"Büyümek, bazı şeyleri geride bırakmak değil, bazı şeylerle ilk kez yüzleşmektir.” Omohide Poro Poro, geçmişin gölgesinde yapılan bir yolculuğu anlatıyor. Ana karakterimiz Taeko, şehirden uzaklaşıp doğaya sığındığında, sadece bir yere değil, çocukluğuna doğru da yola çıkıyor. Taeko, yolculuk boyunca 5. sınıftaki halini düşünmekten kendini alamıyor. Başta, bu anıları neden unutamadığına kendisi de anlam veremese de yavaş yavaş içindeki eksikliklerin farkına varıyor. Zihnine ilk düşen anıların, utandığı, içine kapanmak zorunda kaldığı anlar olduğunu fark ediyor. Zaman ilerledikçe ise, aslında okulunu ya da arkadaşlarını değil, ailesinin sürekli onu görmezden gelmesinin izlerini unutamadığını anlıyor. Taeko'nun içindeki kapanmamış yara, istediği her şeyin karşısına bir engel çıkması, neşesi bastırılarak duygularının küçümsenmesiydi. Ailesi ondan kurallara uymasını, notlarının mükemmel olmasını, fazla bir şey istememesini beklerken, Taeko sadece sevgi bekliyordu. Fakat hiçbir isteği umursanmayarak görmezden geliniyordu. Özellikle kesirleri yapamadığı için ailesi tarafından o kadar baskı görüyor ki, kesirli işlemleri yapabilenlerin hayatta başarılı olacağına, yapamayanların ise kendisi gibi hezimete uğrayacağına inanıyor. Halbuki yetenekli olduğu fakat ailesinin desteklemediği başka alanlar da var, oyunculuk gibi. Bu engellenmelerin pek çoğunun nedeni ise bir kız çocuğu olması. Ataerkil geleneksel Japon zihniyeti özellikle babası tarafından sinir bozucu derecede gerçek temsil ediliyor. Tüm aile modern kıyafetler giyerken sadece o kimono giyiyor ve ısrarla ailesini görmezden geliyor. Annesi ile aralarındaki ilişki ise samimiyetten uzak. Ablaları, Taeko'ya göre daha "ideal" bir çocuk olarak gösterilir. Notları daha iyidir, yemek seçmezler. Taeko onların eski eşyalarını kullanırken onlar yeni şeyler alırlar. Hatta ablası eski çantasını bile paylaşmak istemez. Bu şekilde kıyaslanmaları Taeko'da kendini yetersiz hissetmek olarak dışa vurur. Duygusal ihtiyaçları karşılanmayan Taeko yalnız ve anlaşılmamış bir çocuk olarak büyür. Küçükken susturulduysan, büyüyünce bile sesin hep yarım kalır. Taeko da kendi sesini duyamadığının farkına ancak yıllar sonra varabiliyor. Kasabada konuştuğu genç bir kıza, "İçinden gelen sese kulak ver. Eğer gerçekten ne istediğini biliyorsan, o ses seni doğru yere götürür. Kimseye kulak asma" diyerek, hiç yaşanmamış bir gençliğin burukluğuyla geçmişteki kendisiyle konuşur adeta. Filmi tek bir kelimeyle anlatmak gerekse, bu kelime "keşke" olurdu. Yıllar geçse de insan yaşamadığı ama yaşayabileceği anıları unutamaz. Geçmişin özlemiyle, belki de bugününü tam olarak yaşayamaz. Çünkü insan, kendi çocukluğuyla konuşmadan büyüyemiyor. Taeko'nun hikayesi aslında hepimizin hikayesi. İçimizdeki çocukla yeniden karşılaşmak ve o çocuğun sorularıyla yüzleşme süreci. “Şu anki hayatın, çocukken hayal ettiğin hayat mı?” Bu soru, benim de üzerine sıkça düşündüğüm bir konu. Acaba küçüklüğümüzün olmak istediği kişi olabildik mi? Yoksa ne istediğini hatırlayamayacak kadar uzak mıyız ondan? Taeko filmin sonuna doğru bu soruya bir cevap buluyor. Hayatını başkalarının kalıplarına göre yeterince yaşamıştır, artık kalbinin sesini dinleyecektir. Anılarındaki küçük kız ise bu kararıyla birlikte ilk defa ona gülümser. Taeko'nun yüzleşmesi gereken geçmişinin yanı sıra, içinde bulunduğu yaşamla da barışması gerekiyor. Ailesinin evlenmesi yönündeki baskılarından kaçarken, köydeki kadınların müdahaleleriyle de karşı karşıya kalır. Fakat köyde tanıştığı Taisho, ona bugününü yaşaması için cesaret ve umut verir. Aralarında gelişen bağ aşk mıydı, yoksa sadece sonunda biri tarafından gerçekten anlaşılmış olmanın huzuru muydu, bilinmez. Ama Taisho sayesinde köyde kalarak kendini bulmaya karar verir. "Eğer bugün hoşuna gitmiyorsa yarın olacak. Yarın da iyi gitmezse ertesi gün olacak. O da yolunda gitmezse yeni bir gün daha olacak. Hiçbiri olmazsa bir yarın daha var. Her zaman bir yarın var. Her zaman yarın..." Omohide Poro Poro, büyümenin değil, büyümeye cesaret edememişliğin filmi. Bir kadının içindeki küçük kızla bir lavanta tarlasında yeniden tanışmasını anlatıyor. Bazı yolculuklar dışarıya değil, içimize yapılır. Ve bazen kendi sesimizi en son biz duyarız. 11 Mayıs 2025 🪻

nemftista 10 months ago

Nisan 🌿 Film: 1) Alpha 2) Harold and the Purple Crayon 3) Harry Potter and the Deadly Hallows (rewatch) 4) Capharnaüm 5) The Wild Robot 6) Harry Potter and the Deadly Hallows 2 (rewatch) 7) 3096 Days 8) Wish 9)…devamı

nemftista 11 months ago

Mart 🌨 Film: 1) The Judge 2) Con Air 3) The Bourne Idenity (rewatch) 4) Harry Potter and the Goblet of Fire (rewatch) 5) The Bourne Supremacy (rewatch) 6) The Bourne Ultimatom (rewatch) 7) İlk Kan: Habil ile Kabil (rewatch)…devamı

nemftista 1 year ago

Şubat ☃️ Film: 1) Last Night in Soho 2) Interstellar (rewatch) 3) Eternals 4) Beauty and the Beast: The Enchanted Christimas 5) Harry Potter and the Sorcerer's Stone (rewatch) 6) Müjdemi İsterim 7) Buz Devri (rewatch) 8) So-won 9) Taken…devamı

nemftista 1 year ago

Ocak ❄ Film: 1) Children of Heaven 2) The Fox and the Child 3) Mission: Impossible - Dead Reckoning Part 1 4) Operation Fortune: Ruse de Guerre 5) Stardust 6) Hachi 7) Hotel Transylvania 3 (rewatch) 8) Hotel Transylvania 4…devamı

nemftista 1 year ago

Kung Fu Panda 4

Mike Mitchell

33 Gönderi

Tw: Hayal kırıklığı, bıkkınlık, öfke... Merhabalar. Bu film 20. Gönderiye ihtiyaç duymuyor ancak var olan gönderiler hislerimi yeterince ifade etmediğinden, ben yazayım. Her başarılı hikayenin ardından gelen devam filmi için beklentiler kaçınılmazdır. Ancak bazen bu beklentiler, yapımın kendi mirasının altında…devamıTw: Hayal kırıklığı, bıkkınlık, öfke... Merhabalar. Bu film 20. Gönderiye ihtiyaç duymuyor ancak var olan gönderiler hislerimi yeterince ifade etmediğinden, ben yazayım. Her başarılı hikayenin ardından gelen devam filmi için beklentiler kaçınılmazdır. Ancak bazen bu beklentiler, yapımın kendi mirasının altında ezilmesine neden olabilir. Bu filmde de ne yazık ki seriye olan sevgim, hayal kırıklıklarıyla gölgelenmiş durumda. İlk üç filmde kalbimizi kazanmış olan karakterler ve özenle işlenmiş temalar, bu sefer sönük bir devam hikayesinde yalnızca gölgeleriyle var. Film, önceki yapımlara sık sık göndermeler yapıyor. Ancak bu durum yetersiz senaryoyla birleşince sorun yaratıyor. Bir devam filmini başarısız hale getiren en büyük etken önceki filmlerin üstüne ekleme yapmadan senaryoyu aynen tekrarlamaktır. Fakat bunu bile yapamamışlar. Tüm villainler bir hiçmiş gibi harcanınca daha iyi bir şey beklerken yine bir hiçle karşılaşıyoruz. Koskoca Dreamworks nasıl bu kadar batırdı anlamıyorum, en son Shrek 4'ü bu kadar beğenmemiştim, ki yönetmeni aynı kişiymiş zaten ne tesadüf! Filmin konusundan bahsetmek istemiyorum bu nedenle parça parça ele alacağım. Karakterlerle başlayalım. Po, komik ama diğer filmlere kıyasla derinlikten yoksun. Yetersizlik hissettiği anlar dışında duygusal bağ kurmakta zorlandım. Ancak bir varis seçme sürecini kabullenmesi olgunlaştığını gösteriyordu. Filmin bonusu Tai Lung'un karakteri bile farklıydı. Ben asla "Po bunu yapmaz, böyle birisi değil." Şuradan vur buradan vur, şeklinde Po'yu destekleyeceğine ve daha da ötesi önünde eğileceğine inanmıyorum. Ne oldu yani, ruhlar dünyasında terapi mi aldı? Ayrıca ben bu karakterlerin komik olma çabalarından, saçma espirilerinden rahatsız oluyorum çok eğreti duruyor. Bkz: Thor 3. Tilki kız çok klişeydi ama genelde klişeleri sevdiğimden başta umursamadım. İlerledikçe ise ismini bile hatırlamaya değer bulamadım. Çünkü bu Ejderha Savaşçı neye göre belirleniyor onu düşünmekle meşguldüm. İlk filmde bile dövüşemeyen bir pandanın seçilmesini saçma bulmuşken -eğitilen herkes usta olabiliyormuş peki- O kadar seçenek varken neden bir hırsızı seçiyoruz, sayın Po? Adayım Kaplan🤚🏻 Ani varis seçimi bana, Cars 3'teki McQueen-Cruz dinamiğini hatırlattı. Aynı şekilde orada da rahatsız ediciydi fakat en azından süreç işlenebilmişti. McQueen ustası Doc Hudson gibi yaşlanmıştı ve yeni arabalar tarafından arkada bırakılıyordu. Döngüyü hissedebiliyorduk. Burada ise Po oldukça genç ve her rakibini yeniyor. Neden bir varis gerekli? Beni en çok hayal kırıklığına uğratan ise: Tai Lung, Shen ve Kai'nin etkileyici motivasyonları varken Bukalemun'da buna benzer bir derinlik yoktu. Yok efendim, çocukken kung fu yapmak istemiş boyutundan dolayı almamışlar kendisini, ya çok üzüldüm 🥺 o sırada Mantis 🦗. Shifu da emekli dedeler gibi sürekli motivasyon, iç huzuru diyip senaryonun dışında durdu, yahu sen bunun senseisi değil misin, az ekran süresi alsana. Ayrıca ne demek Shifu kızıl panda? Tilki olduğunu sanıyordum, elveda çocukluğum... Öfkeli Beşli filmin son bir dakikasında vardı. Muhtemelen; zaten yeni karakterler geliyor, eski karakterlere ekran süresi vererek Po'yu arka plana atmayalım, diye düşündüler? Berbat bir satış taktiği. Kurgu zayıftı, bu da filmdeki en büyük problem zaten. Bukalemun, resmen gücünü kullanmayı bilmiyordu. General Kai'nin Chi ordusunu kullanmıyor veya daha kolayı Usta Oogway'i çağırmıyordu. Adam Huzur Vadisi'nin Ruhani Lideriydi. Po'nun en zorlandığı düşmanı Kai'yi bile kolayca iki kere yendi. Bonus: Shen ve Kai'nin seslendirmenleri de yoktu. Film gizem açısından zayıf, izleyiciyi içine çekemiyor. Zhen'in yalan söylediği çok açıktı. Dövüş sahneleri ise yetersizdi, arkadaşlığın gücü teması fazla öne çıkarılmıştı. +6 yaş için ise şiddet ögesi fazla. Dreamworks'un çok daha iyi yapımlar yapabildiğini biliyoruz; Ejderhanı Nasıl Eğitirsin, Madagaskar, Shrek gibi hem kurgu hem de komediyi aynı anda harmanlayan filmlerden sonra bu kadar yavan bir komedi görmek üzücü. Farklı bir şehirde kimsenin Ejderha Savaşçı'yı tanımaması da ilginçti, aynı şekilde Oogway'i de. Gerçi ne hikmetse Shifu'yu tanıyanlar vardı. Onların savaşçısı falan da yoktu anladığım kadarıyla. Hem de kung fu ülkesinde. Babalık teması beni düşündüğümden fazla sıktı. Karakterler sadece oradan oraya koşarak ekran süresi alıyor gibi görünüyorlardı. Senaryoya bir katkısı olmaması dışında, komik olmaya zorlanmış gibilerdi, güldürmedi. Gizli gay çift. Tema olarak ilk filmden beri işlenen duygu aynı ilerlemiş, üstüne bir şey koyamasa da diğer yönlere göre iyiydi. Tabii hâlâ elimizde iyi şeyler var. Animasyon ve müzik gibi görsel-işitsel yönlerde hâlâ başarılı olsa da senaryonun eksikliğini kapatamıyor maalesef. Genel olarak, bu film serinin zayıf halkası, tek başına ele alındığında eğlenceli olabilir. Ancak izleyici, ilk iki belki üç filmdeki güçlü anlatıyı ve içsel yolculukları yeniden bulmayı umuyorsa, maalesef umduğu kaliteyi bulamayacaktır. Sonuç olarak, bu film, uzun soluklu bir seriyi hayal kırıklığıyla devam ettiren bir yapım olarak değerlendirilebilir. Rewatch yaptığımda tıpkı Buz Devri 5 gibi bunu da yok sayacağım. Devam filmleri duyuruldu fakat bu şekilde ilerleyecekse gerek var mı? Her film giderek daha da kötüleşti bana kalırsa. Kalite sırayla azalıyor. 3. Filmin 2. Filmden iyi olduğu kanısına ise katılamıyorum, Kai'ye rağmen. Özetle; Ana karakterler: 5/10 Yan karakterler: 3/10 Konu: 5/10 İşleniş: 3/10 Müzikler: 8/10 Tema: 6/10 Animasyon: 8/10 Karakter gelişimi: 5/10 Diyaloglar: 5/10 Final:5/10 Genel: 5/10 Umarım okurken keyif almışsınızdır, buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. 31 Ekim 2024 🍁