noname (@nonames)

Okuyacaksanız sonuna kadar okuyunuz! ...manifestomdur. Tüm insanlar adına. İntiharın eşiğinde, 17'imde. Kimse umrumda değildi o an. Telefonu atmıştım bir köşeye. Balkona süzüldüm bir boşluk hissiyle. Gökyüzüne baktım. Sonra aşağıya. Kapattım gözümü. Saldım kendimi, düşecektim. Korkuluğa takıldım bir an. Atacaktım kendimi…devamıOkuyacaksanız sonuna kadar okuyunuz! ...manifestomdur. Tüm insanlar adına. İntiharın eşiğinde, 17'imde. Kimse umrumda değildi o an. Telefonu atmıştım bir köşeye. Balkona süzüldüm bir boşluk hissiyle. Gökyüzüne baktım. Sonra aşağıya. Kapattım gözümü. Saldım kendimi, düşecektim. Korkuluğa takıldım bir an. Atacaktım kendimi resmen o betona! Gözüm açıldı, yükseklikle göz göze gelmiştik. Korkmuştum, Korkuluk isminin işlevi yerine gelmişti. Ailem geldi aklıma, Sevdiklerim, beni sevdiğini düşündüklerim. İşte o zaman, Hayatla kavgamız yeniden başladı. Önceleri intihar edemediğim için, Kendimden utandım. Sonra, Sonra dünyayı kendi gözlerimle görmek için, Kendime bir söz verdim. İntihar etmeyeceğime dair bir sözdü bu. Ergendim, hassastım, bilinçsizdim... Muhtemeldir. Ne olursa olsun, Bir bahane değil sevgili okuyanım. 23'üm. Şimdilerde, İntihar etmemenin gururunu hissetmeye çalışıyorum. Peşimi bırakmıyor hiçbir zaman orası ayrı. Ne olursa olsun, Yaşamak deriz de insana, İçimizde, kendimizde, Bunu kabullenebiliyor muyuz mutlakça? Bilmiyorum dostlarım. Ancak, Ben yaşadığım müddetçe, İntihar etmeyeceğim. İroniktir, Hayatın kendisi gibi. Bunu okuyan dostum, Ölümü düşün, intiharı düşün elbet, Ancak eylemsizce, Benim için. Sonra beni bul, Benimle konuş. Ya da seni seven herhangi birini. Yaşamak için, Kadehlerimizi tokuşturup, Tadını çıkarmak için, Nedenler ve anlamlar yaratımı deryasında, Yüzelim hiç yaşamamışçasına. Umutsuz kalabiliriz, Anlamsız, Hayatsız, Mutsuz, Neşesiz... Ben yaşamayı göz aldım, Benim gibi hassas ruhlar için. Senin için. Bunu okuyan sevgili dostum, Seni tanımıyorum. Ama, Seni seviyorum. İçtenlikle söylüyorum. Yaşadığın hayat, Benliğinde hissettiğin varoluş kadar, Tadını aldığın her şey kadar, Yaşadığın, yaşamadığın her an kadar, Belki de daha fazlasıyla, Oldukça değerli. Beni bul, Ya da seni seven birini. ...

nonames 1 week ago

Hava sıcak, Ben üşüyorum. Hava soğuk, Ben terliyorum. Kim bilir nedeni, Sağanlıkta oturan kendimi, Tarif edememekten miydi, İçimdeki çığlığın belirsizliği? Sokulsam da kuytu köşeye, Her şey, geldikçe gelecek üstüme. İlaç arıyorum da bu yaralı zihne, Bulsam da, Süremem acımın üstüne.…devamı

nonames 3 weeks ago

... Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın; Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın. Doğacaktır sana vadettiği günler Hakk'ın; Kim bilir, belki yarın… Belki yarından da yakın. Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı: Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı. Sen şehit oğlusun,…devamı

nonames 3 weeks ago

Sokağın sarılığı, Lambadan elbet. Ya benim siyahlıyım? Gölgemle karşılaşmamdan. Bazen önümde, Bazen ardımda. Yürüyorum yalnız-ca, Yere göğe meydan okurcasına. Dutun güzelliği, Düşünce yere, Nasıl da kirli görünüyor. İnsan da düştüğünde, Bu kadar kirli mi oluyor sence? Yaprakların yeşilliği, Sonbahara gelince,…devamı

nonames 3 weeks ago

Fr: Il n'y a pas d'amour de vivre sans désespoir de vivre. Tr: Yaşama umutsuzluğu olmadan yaşama aşkı olmaz. Albert Camus'den Tersi ve Yüzü

nonames 3 weeks ago

Yazılarım Serisi-19 İçimde, Çığlık atmak isteyen bir ruh taşıyorum. Gücümün sınırı, Altında eziliyorum. Yüzme bilmeden, Diplerde boğuluyorum. Tutma elimden, Yalnızlığımla barışıyorum. Bakma yüzüme, Kendimi arıyorum. Dışımda, İçim' burukluğu yansımış. Dokunma sakın, Mahremim benim. Satır satır çizgilerim, Benim mahremim. Akamayan yaşım,…devamı

nonames 3 weeks ago

Yenilmezler: Son Oyun

Kevin Feige

118 Gönderi

Tekrar tekrar izliyorum. Bugün yine izledim. Lise dönemlerimde filme gidişimizi, birlikte gittiğim arkadaşlarımı, yaptığımız analizleri, sinema salonundaki atmosferi... O kadar çok şey hatırlattı ki bana yeniden. Avengers serisinin en sevdiğim filmidir.

nonames 3 weeks ago

Yazılarım Serisi-18 İradenin İnşası Üzerine Bir çok insan zihnen ve bedenen hayata dair meraklar yaratabilmiştir. Bu merakların en önemlilerinden birisi, yaşamak üzerinde durulan hatta intihar etmemek başarısını gösteren varlığın ütopyasındaki şekilleri incelemekten geçecektir. Bu ütopya kendince mi yaratılmıştır, yaratılmaya mı…devamı

nonames 3 weeks ago

Yazılarım Serisi-17 Hayat, mutluluk, Her ne pahasına olursa olsun yaşamak... Debelenip duruyoruz, Neden, neden bu kadar yorulur ki insan? İnsan, Korkuyla hayatta kalan. Savunmuyorum yaşamayı ya da ölmeyi. Akışına diyorsunuz, Akmak, yorgunluk kırıntılarını canlandırıyor içimde. Mutlu da değilim, mutsuz da...…devamı

nonames 3 weeks ago

Yazılarım Serisi-16 Salt Hayatın Kaybı Üzerine Öyle bir çağdayız ki özgürlükten bahsetmek haddin en çileli aşımı haline geldi. Neci olursanız olun, neci olmak istediğiniz düşünseniz de işin sonunda hep umutsuzca çıkılıyor işin içinden. Her şeyi metaya mı dönüştürdük yoksa öyle…devamıYazılarım Serisi-16 Salt Hayatın Kaybı Üzerine Öyle bir çağdayız ki özgürlükten bahsetmek haddin en çileli aşımı haline geldi. Neci olursanız olun, neci olmak istediğiniz düşünseniz de işin sonunda hep umutsuzca çıkılıyor işin içinden. Her şeyi metaya mı dönüştürdük yoksa öyle mi düşünmek zorunda kalıyoruz? İşin sonunda sürekli paraya varıyoruz. Parasız ise emek verip verip alternatifler içinde kaybolarak tek bir yanlış hamleyle tümden iptal olacak korkusu, her girişimden alıkoyacak seviyede. Her birimizin tek atımlık kurşunu var. Belki de o bile yoktur. Bireysel potansiyel var mıdır? Varsa ona nasıl ulaşacağız diye düşünmek lazım, o kadar güç ki artık. Yoksa bu avuntularla hayat nereye kadar, ne kadar metaforik motivasyonyonlarla şekillendirerek devam ettirilebilir? İnsan, doğa, hayat, varlık, para, nesne, bilgi... Hangi biri gerçekliğin gerçek yansımasını gözler önüne serebilir? Bu tahtanın üstünde piyon da vezir de olmak farklı mı? Şah olunca düzeliyor mu her şey? Salt hayat yaşamanın ayrıcalığından koparıldı insan. Hepiniz biliyorsunuz ve çoğunuz memnun değilsiniz veya duruma uyum sağlamaya çabalıyorsunuz. Nereye kadar, ölüme mi? Hayatında olan bir şeyleri değiştirmek insan için bu kadar zorsa... Okumak, yazmak, düşünmek dışında bu dünyaya işlev verebilecek neyim var diye düşünüyorum. Halbuki bu yetenekler de endüstriyel bir üretime dönmedikçe değer görür mü? Görmesin, bana ne? Her şeyimiz meta, bize ait olan da olmayan da. Bilgi de, felsefe de, hayat da... İnsan bu hayat büyüsüne hiç sahip olamadı zaten. Bozulan tek şey, çağlar sisteminin büyüsü. Hayatta da böyledir, yaşamda kalmak için, beynini ikna etmek için hep çeşit çeşit meşguliyet, aktivite. İnsan bir dönemden sonra mı böyle oldu yoksa hep mi böyleydi? İnsanın dişli çarktan farkı nedir? Ya da hayata giren yapay zekadan? Her şey somut veya soyut metalardan ibaret olmak zorunda mı? Hayatta zorunluluk, varlığını hep hissettirmek zorunda mı? Sistemlere karşıyım, ancak şunu gözden kaçırdığımı fark ettim: hayatın kendisi bir sistemin ta kendisi. Sevgilerimle...