(@) - Raf

Metot, namı diğer "El Método" 2021 yapımı, Türk işi bir psikolojik gerilim. Ama öyle aksiyon patırtısıyla değil, daha çok sıkışmışlık hissiyle, bastırılmış nefeslerle yürüyen türden. Bi odanın ortasında duran saat gibi, saniyeler geçtikçe rahatsızlık uyandırıyo ve bir yandan birilerini anlamaya…devamı

normativeman 1 year ago

Watchmen

Zack Snyder

23 Gönderi

Yine bir süper kahraman filmi, yine bir çizgi roman uyarlaması.. Süper kahraman filmlerinin yüzünü buruşturarak baktığı karanlık aynası gibi. Ne umut var ne kurtuluş. Hikayeyi takip ederken sık sık soruyo insan kendine, ulan bunlar gerçekten kahraman mıydı? Yoksa sadece daha…devamıYine bir süper kahraman filmi, yine bir çizgi roman uyarlaması.. Süper kahraman filmlerinin yüzünü buruşturarak baktığı karanlık aynası gibi. Ne umut var ne kurtuluş. Hikayeyi takip ederken sık sık soruyo insan kendine, ulan bunlar gerçekten kahraman mıydı? Yoksa sadece daha organize olmuş deliler mi? Zack Snyder, Alan Moore’un çizgi romanını neredeyse birebir sahne sahne filme taşırken, görsel olarak hayranlık uyandıran ama duygusal olarak diken üstünde bırakan bir yapı kurmuş. Birazcık da olsa fotoğrafçılıktan anlıyorsam, ışık, renk ve kompozisyona da dikkat eden biri olarak, renk paleti soğuk olması, mavi, gri ve sarı tonlar baskın olması, bu tercihler karakterlerin donukluğunu ve dünyanın ahlaki bulanıklığını vurgulamıș gibi görüyorum ben. Işık kullanımının lokal ve sert olması, özellikle Rorschach’ın sahnelerinde keskin gölgelerle karakterin parçalanmış psikolojisine bi atıf yapıyo gibi sanki. Kompozisyonun da dediğim gibi çizgi roman karelerini anımsatırcasına dengeli olması, çerçevelemelerin simetrik ve hesaplı olması, sanki her kare bi çizgi roman sayfasından fırlamış gibi anlayacağınız. Ve en güzeli de bana göre, zaman neredeyse durmuş gibi, akmıyo gibi. Sürekli bir ağırlık var üstünde, sanki dünya o dev mavi tanrının parmaklarının ucunda çatırdıyor. Karakterlere gelince, Rorschach, filmin can damarı. Her sahnede tedirginlik yaratıyor ama bir yandan da en dürüst olan o gibi. Sarsıcı replikleriyle bize seslenen tek karakter. Dan Dreiberg karakteri fazlasıyla yumuşak ve insani bir havada gibi. Bu dünyada hala içten gelen bir şefkate yer varsa, o da Night Owl’un gözlerinde var bence 🙃. Dr. Manhattan ise soğuk, mekanik, ama bir şekilde hüzünlü olduğu hissediliyo. İnsanlığı geride bırakmış bir varlığın içi boş yalnızlığı çok iyi yansıtılmış. Filmin yapısı aslında insanı zorlayan türden. Lineer bi anlatım yok, ritmi sabit değil, bi ordan bi burdan, parça parça hatırlanan geçmişler, iç içe geçmiş karakter motivasyonları, ve siyasi göndermeler… Her şey bir yığının içinde gibi. Ama bu da bilerek yapılmış bir tercih sanki. Çünkü Watchmen, net cevaplar vermek için değil, sorularla baş başa bırakmak için var. Bir de bazı karakterlerin iyi ya da kötü değil, sadece “var” olduklarını fark ettirmek için. İyi ya da kötü hükmü izleyene kalmış. Kimine göre iyi olan karakter kimine göre kötü. Ama şunu da söylemek lazım. Bu film herkese göre değil. Süper kahraman deyince renkli kostümler, net iyiler ve kötüler arayan biriyseniz, hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. Bu daha çok o maskelerin altındaki kanı, korkuyu ve ikiyüzlülüğü izlemeye cesaret edenler için. Watchmen bana göre, izlenip geçilecek bir film değil. İçine girilmesi gereken bir evren. Bi kerede izleyip anlayamayacağınız ama zamanla yer eden, zamanla rahatsız eden bir hikaye. Asıl kıymetli oluşunun da sebebi bu diye de düşünebiliriz.

normativeman 1 year ago

Yargıç Dredd

Pete Travis

6 Gönderi

Dredd. Çizgi roman uyarlaması dendiğinde akla gelen o parlak, cilalı süper kahraman kalıbını elinin tersiyle iten bir yapım bana göre. Hatta nerdeyse bir B-film estetiğiyle yani ucuz, düşük bütçeli ticari bir sinema filmi gibi çekilmiş ama bunu stil olarak benimseyip…devamıDredd. Çizgi roman uyarlaması dendiğinde akla gelen o parlak, cilalı süper kahraman kalıbını elinin tersiyle iten bir yapım bana göre. Hatta nerdeyse bir B-film estetiğiyle yani ucuz, düşük bütçeli ticari bir sinema filmi gibi çekilmiş ama bunu stil olarak benimseyip avantaja çeviren nadir örneklerden. Film boyunca tek bir binadan çıkamıyoruz neredeyse ama işte o binanın kat kat yükselen cehennemi, bütün bir distopyanın metaforu gibi algıladım ben. Judge Dredd, Karl Urban’ın yorumuyla tam anlamıyla duvar gibi. Sert, sarsılmaz, yüzü kaskın ardında saklı ama bir o kadar da net ve tutarlı falan falan, havalı oluşu tam anlamıyla hissedilen bi kahraman. Ama esasında bir kahraman değil, sistemin soğuk bir uzantısı gibi. Adamımız, mimik göstermeden bile karaktere ağırlık katmayı başarıyo. Onun karşısındaki yumuşaklık ise çaylak yargıç Anderson’da. Telepatik güçleri olan ama hala “insan” kalabilmiş biri. Aralarındaki o kontrast, filmin ruhunu taşıyo zaten. Dredd adaletin metal haliyse, Anderson onun vicdan kırıntısı. Bu teraziyi doğru tutmak da bize kalıyor açıkçası. Film baştan sona tek mekanda geçmesine rağmen durağan değil. Tam aksine, mekanın içine inşa edilmiş bir tür oyun alanı gibi. Kat kat ilerledikçe sadece fiziksel değil, ahlaki bir yolculuk da başlıyor. Kimin haklı olduğu değil, kimin daha az yanlış olduğu sorgulanıyo. Estetik olarak Blade Runner’ın neon kasvetiyle The Raid’in dar alan koreografisini birleştiren bir havası var. Ve bunu abartıya kaçmadan yapabiliyo. Bu yüzden de rahatsız edici gelmiyo, bana gelmedi en azından. Çok da büyük laflar etmeden bir evren kuruyor film, karakterini tanıtıyo, bir meseleyi masaya koyuyo ve bunu karanlık, kirli ama inandırıcı bir atmosferde yapabiliyo. 1995’teki Sylvester Stallone’lu Dredd fiyaskosunu düşününce bu yapım adeta bir geri dönüş gibi duruyo ya da "öyle olmaz böyle olur" gibi. Ne kadar sağlam temellere oturmuş, potansiyeli yüksek bir dünya kursa da, devamı gelmedi. Belki fazla sertti, fazla umutsuzdu. Ya da fazla dürüst. Oysa devam etseydi, Dredd evreni bugün cyberpunk alt türünün sağlam ayaklarından biri olabilirdi. Bence daha önce izleyip geçtiyseniz, yeniden şans verin. Dredd'in yüzünü değil ama ne anlattığını göreceksiniz bu kez. Nitekim bazı filmler birden fazla kez izlenmeyi hak ediyor, ne anlattığını anlamamız için, ne anlatmaya çalıştığını anlamamız için..

normativeman 1 year ago

Revolution

Eric Kripke

17 Gönderi

Revolution. Bazı diziler vardır ya, fikir kağıt üstünde o kadar kuvvetlidir ki izlemeye başlamadan önce bile "heh bu tutar" dersin. İşte o türden. Elektriğin tamamen yok olduğu bir dünya, çökmüş uygarlık, güç dengeleri altüst olmuş, insanlar silaha değil bıçağa dönmüş……devamıRevolution. Bazı diziler vardır ya, fikir kağıt üstünde o kadar kuvvetlidir ki izlemeye başlamadan önce bile "heh bu tutar" dersin. İşte o türden. Elektriğin tamamen yok olduğu bir dünya, çökmüş uygarlık, güç dengeleri altüst olmuş, insanlar silaha değil bıçağa dönmüş… Her şey hazır gibi. Ama sonra izlemeye başlıyosun ve yavaş yavaş o büyük fikrin, altını dolduramadıkça nasıl küçüldüğünü görüyosun. Yalnız şu husus var, her ne kadar bazı yönleriyle zayıf kalsa da aralıksız olarak izleyince dünyasına sizi çekiyo ve elektriği tamamen gözardı ediyosunuz, yeterince benimseyebilir ve içine girebilirseniz tabi. Dizinin ilk sezonu açıkçası umut vadediyodu. Hatta yer yer düşündürdü, "acaba biz elektriksiz kalırsak ne olur?" diye kendi içimde kurgu dışına da taşan sorular sordum. Dediğim gibi yine içine çekebilmiș olmasına bağlı olarak size de hissettirebilir. Distopya iyi kurulmuştu, o paslı trenler, dağılmış kasabalar, çapraz omuzdan asılan tüfekler falan hep o eski western'lerle bilim-kurgunun buluştuğu bir ara form gibiydi. Ama karakterleeeer, işte orda dağılıyo durum. Charlie karakteri, başrolde olmasına rağmen çok yavan bırakılmış. Ne karizması taşıyo, ne kırılganlığı. Yan karakterler, özellikle Miles Matheson gibi birkaç isim biraz daha ağırlık koyuyo ama yetmiyo. Giancarlo Esposito gibi bir oyuncu bile elindeki karakterin derinliğini tam yakalayamadan, klişelere sıkışıp kalıyo. Yani oyunculukta da potansiyel var ama senaryo o potansiyele alan tanımıyo. Dizi ikinci sezonuyla birlikte biraz daha politikleşmeye, biraz daha altyapı kurmaya çalışıyo ama ne yazık ki oraya kadar izleyicinin sabrı tükeniyo. Ve NBC diziyi iptal ediyo. Bana kalırsa acele edilmiş bi iptal değil, ama tam tersine doğru dürüst bir sezon planlaması ve karakter inşasıyla çok daha uzun soluklu olabilecek bir fikrin erken gömülmesi. Ben bu diziyi izlerken en çok "keşke" dedim. Keşke bu dünya başka bir ekip tarafından işlenseydi, keşke karakterler birkaç bölüm daha fazla susturulup gözle anlatılsaydı, keşke ikinci sezon sonunda kapanmasaydı. Çünkü bazen bir hikaye anlatılmaz, sadece kurulup kendi haline bırakılır. Revolution bunu yapamadı. Anlatmak istedi çok şey vardı, ama dinleyecek zamanı olmadı. İzlenir mi, keyiflik izlenir ama benzer duygulara kapılıp dizinin temel konusunun daha iyi işlenmesi gerektiği içinizde ukte olarak kalabilir ve keşkelerle dolu bi seyir sonucuna ulaşabilirsiniz.

normativeman 1 year ago

Dönüş Yok

Gaspar Noe

50 Gönderi

İzlerken değil, bittikten sonra ağır ağır çöküyo insanın üstüne. Irreversible. Film dediğimiz şeyin düz bir anlatıdan, sırayla oynayan sahnelerden ibaret olmadığını hatırlatıyo insana. Ve hatta zamanın bile bir kurgu olduğunu. Başlangıç sandığın şeyin bir son, son sandığın şeyin başlangıç olduğunu…devamı

normativeman 1 year ago

Moon Knight

Doug Moench

68 Gönderi

Moon Knight'ı izlemek biraz gece karanlığında kendi gölgende yürümek gibi. İlk bölümlerde "Marvel dizisi bu, ne kadar derine inebilir ki?" diyosun ama birkaç sahne sonra karakterin aklındaki parçalanmayı hissetmeye başlıyosun, öyle sahneler var ki neyi izlediğini, kimin kim olduğunu, hatta…devamı

normativeman 1 year ago

Penny Dreadful

John Logan

25 Gönderi

Aslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı.…devamıAslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı. Mitlerle, canavarlarla, iblislerle örülü gibi görünse de en tehlikeli şeyin insanın kendi içindeki acı olduğuna ikna ediyo sizi. Ve Vanessa... Her ne kadar olaylar onun çevresinde dönüyo olsa da asla tam olarak ona ulaşamıyosunuz. O bir karakter değil sadece, bir kehanet gibi kurulmuş. Her sahnede hem güçlü hem paramparça. Konuşmalarında bir dua, bakışlarında lanet var gibi. O kadar çok yük var ki üstünde, Tanrı bile yardım edemezmiş gibi hissediliyo. Dr. Frankenstein, Ethan, Malcolm, hepsi bir trajedinin başka bir yansıması gibi duruyo. Sanki her biri geçmişten kaçarken kendi gölgesine çarpıyo. Tabi bu gölgeler öyle uzun ki, kimse gün ışığına ulaşamıyo. Hikayelerin birbirine dolanma biçimi klasik "ortak kader" anlatısı değil, daha çok lanetlerin çapraz kesişimi gibi. Her biri kendi cehenneminde dönerken diğerine çarpıyo ama kimse kimseyi kurtarmıyo ve iş içinde çıkılmaz bi hal alıyo Diziye dair beni en çok vuran şey neydi biliyo musunuz? Şiddeti veya doğaüstü olayları değil. O sahneler arasındaki sessizlik. Çünkü orda karakterler ilk kez içlerini dışa çıkarıyo, bazen tek bir kelime etmeden. Ve her seferinde anlıyosunuz ki aslında bu dizi ne vampir ne kurtadam ne büyü anlatıyo Bu dizi, kayıpla baş etmenin şiirini yazıyo tam anlamıyla. Eğer ekranda gördüğünüz her şeyin arkasında söylenmemiş bir acı, bir kırıklık sezmek hoşunuza gidiyosa, Penny Dreadful sizi içine çeker. Amaaaa dikkat edin öyle sessizce değil. Yavaş yavaş boğar gibi. Sizi o karanlığın içine usulca alıyo, sonra da çıkmayı istemeyeceğiniz bir yer haline getiriyo, ki ben izlediğim zamanlarda içerisine o kadar çekildim ki, bi süre sonra dünyayı algılama biçiminiz dizinin kendi evreni kapsamında olmaya başlıyo. Ayrıca sabırlı olanların tercih etmesi gereken bi dizi bana göre, bunu da belirtmeden bitirmek istemedim.

normativeman 1 year ago

Önemsiz Biri

Ilya Naishuller

120 Gönderi

Film dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü,…devamıFilm dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü, yalnızca tekrar hissetmek istiyo. Ailesine sessizce bağlı, rutine teslim olmuş, varlığını neredeyse görünmez kılmış biri o. Fakat bastırılan her şey gibi, bastırdığı öfke de yerini biliyo ve zamanı geldiğinde yeniden yükseliyo. Bana göre filmin asıl gücü, elemanın fiziksel dönüşümünden çok, psikolojik açılma sürecinde yatıyo. sadece karakterin çevresini değil, izleyicinin sinir uçlarını da kurcalayan bi çok şey var çünkü. Ayrıca bu adamı izlerken bazen kendi sıkışmışlığınızı da görüyosunuz ve bir noktada, onun patlaması sizin için bir tür rahatlama da oluyo. Ama bu rahatlama temiz değil, kirli, huzursuz bir tatmin var içinde, orası ayrı. Aksiyon sahneleri konusunda da, öne çıkıyo elbette ama burada dövüş koreografileri sadece gösteri değil, her yumruk, her kırılan kemik bir hafızaya, bir pişmanlığa temas ediyo gibi ele alabiliriz. Özellikle otobüs sahnesi, yalnızca fiziksel güç değil, karakterin sessizce fırlattığı yılların çığlığı gibi işlenmiş. E işin içinde zekice yerleştirilmiş mizah da olunca, alaycı ama karakterin trajedisini hafifletmeyen türden hem de.. Daha da bağlıyo kendisine. Aile, geçmişteki kimlik ve bugünkü seçimsizlik arasında kalan karakter, "kimsenin umrunda olmayan bir adam" olmanın ironisini taşıyo ismindeki gibi, Nobody işte yani. Ama filmi izledikçe fark ediyosunuz ki en tehlikeli kişi, artık hiçbir şey olmak istemeyen biridir. Yani kaybedecek bir şeyi olmayanlar gibi. Netice itibariyle, film size bi intikam hikayesinden fazlasını sunuyo. Sessizliğin altında yıllarca biriktirilmiş ne varsa, onu kelimeyle değil, hareketle anlatan bir adamın hikayesi bu. Ve film bittiğinde şu soru kaldı bende geriye, Gerçekten kim daha tehlikeli? Öfkesini açık açık gösteren mi, yoksa yıllarca gülümseyip içinden susan mı?

normativeman 1 year ago

Zihin Gezgini

Lisa Joy

17 Gönderi

Spoiler içeriyor Temel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde…devamıTemel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde yaşıyo olabilir ama ruhu geçmişin içinde çürüyen biri bana göre. Adamın bütün motivasyonu, bir aşkın peşinden gitmekten çok, o aşkın içinde bir zamanlar kim olduğunu hatırlamak istemesi. Bu yüzden filmdeki arayış, kadına değil, zamana dair gibi geldi bana. Mae ise tam anlamıyla çözülmemiş bir bilmece gibi kurulmuş, en azından ben öyle algıladım. Ne zaman sahneye girse, kamera sadece onu göstermiyo, onunla birlikte etrafındaki her şey yavaşlıyo. Güzelliği sadece fiziksel değil, gizemini asla tamamen vermeyen biri oluşu, onu bir karakter değil, bir illüzyon haline de getiriyo. Biz onun peşinden giderken aslında Nick’le aynı şeyi yapıyo ve kim olduğunu anlamaya çalışırken kendini biraz daha kaybediyo.. Film boyunca zamanın çizgisel akmadığı sıkça vurgulanıyosa da asıl çarpıcı olan şu bence, Nick'in hayatı da çizgisel değil. Sürekli dönüyo, dönüyo, dönüyo.. Netice olarak ise hiç bi yere varmıyo. Bu açıdan bakıldığında, Reminiscence bir bilimkurgu değil, bir hafıza döngüsü olarak değerlendirilebilir. Bu döngüyü sinematografik olarak da kurmuşlar zaten. Aynı mekanlar, aynı anlar, farklı ışıklarda yeniden karşımıza çıkıyo. Sanki film bize "hatırladığın şey aslında böyle değildi" demeye çalışıyo ve bu da bizim zihnimize olan bi gezinti olarak ele alınabilir. Duygusal olarak filmdeki en güçlü anlar, karakterlerin birbirlerine doğrudan söyledikleri şeylerden değil, söyleyemedikleri anlardan doğuyo ayrıca. Sustuklarında anlıyosunuz neyin ağır geldiğini. İşte o noktada, hikayenin bilimkurgudan çıkıp bi trajedi gibi ilerlediğini fark ediyosunuz. Çünkü zaman makinesi yok bu filmde, sadece geri dönme arzusu var. Ve bazen o arzu, gerçeklikten daha güçlü olabiliyo tabi. Ez cümle, hizi hızlıca tatmin etmiyo film, aksine sizi ağır ağır içine alıyo. Eğer bir filmin sadece konusunu değil, duygusunu da sindirerek izlemeyi seviyosanız, bence uzun süre zihninizde kalacaktır. İzledikten sonra da anılar unutulmasın diye değil, tam da hatırladıkça biraz daha eksilmek için var oluyo diye düşünebilirsiniz.

normativeman 1 year ago

Ratched

Evan Romansky

48 Gönderi

Ratched, güzelliğin gölgesinde gizlenen o hastalıklı düzenin çürümüş kokusunu taşıyo, biçimsel olarak bir tablo gibi, her sahne, renk paletiyle, kamera yerleşimiyle ve kostüm detayıyla neredeyse birer estetik ilanı. Ama bu estetik, iyileştirmekten çok örtmek için orda. Çünkü anlatılan dünya bir…devamı