(@) - Raf

Revolution. Bazı diziler vardır ya, fikir kağıt üstünde o kadar kuvvetlidir ki izlemeye başlamadan önce bile "heh bu tutar" dersin. İşte o türden. Elektriğin tamamen yok olduğu bir dünya, çökmüş uygarlık, güç dengeleri altüst olmuş, insanlar silaha değil bıçağa dönmüş……devamıRevolution. Bazı diziler vardır ya, fikir kağıt üstünde o kadar kuvvetlidir ki izlemeye başlamadan önce bile "heh bu tutar" dersin. İşte o türden. Elektriğin tamamen yok olduğu bir dünya, çökmüş uygarlık, güç dengeleri altüst olmuş, insanlar silaha değil bıçağa dönmüş… Her şey hazır gibi. Ama sonra izlemeye başlıyosun ve yavaş yavaş o büyük fikrin, altını dolduramadıkça nasıl küçüldüğünü görüyosun. Yalnız şu husus var, her ne kadar bazı yönleriyle zayıf kalsa da aralıksız olarak izleyince dünyasına sizi çekiyo ve elektriği tamamen gözardı ediyosunuz, yeterince benimseyebilir ve içine girebilirseniz tabi. Dizinin ilk sezonu açıkçası umut vadediyodu. Hatta yer yer düşündürdü, "acaba biz elektriksiz kalırsak ne olur?" diye kendi içimde kurgu dışına da taşan sorular sordum. Dediğim gibi yine içine çekebilmiș olmasına bağlı olarak size de hissettirebilir. Distopya iyi kurulmuştu, o paslı trenler, dağılmış kasabalar, çapraz omuzdan asılan tüfekler falan hep o eski western'lerle bilim-kurgunun buluştuğu bir ara form gibiydi. Ama karakterleeeer, işte orda dağılıyo durum. Charlie karakteri, başrolde olmasına rağmen çok yavan bırakılmış. Ne karizması taşıyo, ne kırılganlığı. Yan karakterler, özellikle Miles Matheson gibi birkaç isim biraz daha ağırlık koyuyo ama yetmiyo. Giancarlo Esposito gibi bir oyuncu bile elindeki karakterin derinliğini tam yakalayamadan, klişelere sıkışıp kalıyo. Yani oyunculukta da potansiyel var ama senaryo o potansiyele alan tanımıyo. Dizi ikinci sezonuyla birlikte biraz daha politikleşmeye, biraz daha altyapı kurmaya çalışıyo ama ne yazık ki oraya kadar izleyicinin sabrı tükeniyo. Ve NBC diziyi iptal ediyo. Bana kalırsa acele edilmiş bi iptal değil, ama tam tersine doğru dürüst bir sezon planlaması ve karakter inşasıyla çok daha uzun soluklu olabilecek bir fikrin erken gömülmesi. Ben bu diziyi izlerken en çok "keşke" dedim. Keşke bu dünya başka bir ekip tarafından işlenseydi, keşke karakterler birkaç bölüm daha fazla susturulup gözle anlatılsaydı, keşke ikinci sezon sonunda kapanmasaydı. Çünkü bazen bir hikaye anlatılmaz, sadece kurulup kendi haline bırakılır. Revolution bunu yapamadı. Anlatmak istedi çok şey vardı, ama dinleyecek zamanı olmadı. İzlenir mi, keyiflik izlenir ama benzer duygulara kapılıp dizinin temel konusunun daha iyi işlenmesi gerektiği içinizde ukte olarak kalabilir ve keşkelerle dolu bi seyir sonucuna ulaşabilirsiniz.

normativeman 9 months ago

Dönüş Yok

Gaspar Noe

49 Gönderi

İzlerken değil, bittikten sonra ağır ağır çöküyo insanın üstüne. Irreversible. Film dediğimiz şeyin düz bir anlatıdan, sırayla oynayan sahnelerden ibaret olmadığını hatırlatıyo insana. Ve hatta zamanın bile bir kurgu olduğunu. Başlangıç sandığın şeyin bir son, son sandığın şeyin başlangıç olduğunu…devamı

normativeman 9 months ago

Moon Knight

Doug Moench

66 Gönderi

Moon Knight'ı izlemek biraz gece karanlığında kendi gölgende yürümek gibi. İlk bölümlerde "Marvel dizisi bu, ne kadar derine inebilir ki?" diyosun ama birkaç sahne sonra karakterin aklındaki parçalanmayı hissetmeye başlıyosun, öyle sahneler var ki neyi izlediğini, kimin kim olduğunu, hatta…devamı

normativeman 9 months ago

Penny Dreadful

John Logan

25 Gönderi

Aslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı.…devamıAslında ilk bölümünü açtığınız an sizi bir sisin içine alıyo ama bu sis Londra'nın puslu sokaklarından değil, insan ruhunun karanlık kıvrımlarından yükseliyo gibi. Viktorya döneminin gotik estetiğiyle örülmüş gibi görünse de, aslında anlatılan şey o dönemin değil, insan doğasının karanlığı. Mitlerle, canavarlarla, iblislerle örülü gibi görünse de en tehlikeli şeyin insanın kendi içindeki acı olduğuna ikna ediyo sizi. Ve Vanessa... Her ne kadar olaylar onun çevresinde dönüyo olsa da asla tam olarak ona ulaşamıyosunuz. O bir karakter değil sadece, bir kehanet gibi kurulmuş. Her sahnede hem güçlü hem paramparça. Konuşmalarında bir dua, bakışlarında lanet var gibi. O kadar çok yük var ki üstünde, Tanrı bile yardım edemezmiş gibi hissediliyo. Dr. Frankenstein, Ethan, Malcolm, hepsi bir trajedinin başka bir yansıması gibi duruyo. Sanki her biri geçmişten kaçarken kendi gölgesine çarpıyo. Tabi bu gölgeler öyle uzun ki, kimse gün ışığına ulaşamıyo. Hikayelerin birbirine dolanma biçimi klasik "ortak kader" anlatısı değil, daha çok lanetlerin çapraz kesişimi gibi. Her biri kendi cehenneminde dönerken diğerine çarpıyo ama kimse kimseyi kurtarmıyo ve iş içinde çıkılmaz bi hal alıyo Diziye dair beni en çok vuran şey neydi biliyo musunuz? Şiddeti veya doğaüstü olayları değil. O sahneler arasındaki sessizlik. Çünkü orda karakterler ilk kez içlerini dışa çıkarıyo, bazen tek bir kelime etmeden. Ve her seferinde anlıyosunuz ki aslında bu dizi ne vampir ne kurtadam ne büyü anlatıyo Bu dizi, kayıpla baş etmenin şiirini yazıyo tam anlamıyla. Eğer ekranda gördüğünüz her şeyin arkasında söylenmemiş bir acı, bir kırıklık sezmek hoşunuza gidiyosa, Penny Dreadful sizi içine çeker. Amaaaa dikkat edin öyle sessizce değil. Yavaş yavaş boğar gibi. Sizi o karanlığın içine usulca alıyo, sonra da çıkmayı istemeyeceğiniz bir yer haline getiriyo, ki ben izlediğim zamanlarda içerisine o kadar çekildim ki, bi süre sonra dünyayı algılama biçiminiz dizinin kendi evreni kapsamında olmaya başlıyo. Ayrıca sabırlı olanların tercih etmesi gereken bi dizi bana göre, bunu da belirtmeden bitirmek istemedim.

normativeman 9 months ago

Önemsiz Biri

Ilya Naishuller

121 Gönderi

Film dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü,…devamıFilm dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü, yalnızca tekrar hissetmek istiyo. Ailesine sessizce bağlı, rutine teslim olmuş, varlığını neredeyse görünmez kılmış biri o. Fakat bastırılan her şey gibi, bastırdığı öfke de yerini biliyo ve zamanı geldiğinde yeniden yükseliyo. Bana göre filmin asıl gücü, elemanın fiziksel dönüşümünden çok, psikolojik açılma sürecinde yatıyo. sadece karakterin çevresini değil, izleyicinin sinir uçlarını da kurcalayan bi çok şey var çünkü. Ayrıca bu adamı izlerken bazen kendi sıkışmışlığınızı da görüyosunuz ve bir noktada, onun patlaması sizin için bir tür rahatlama da oluyo. Ama bu rahatlama temiz değil, kirli, huzursuz bir tatmin var içinde, orası ayrı. Aksiyon sahneleri konusunda da, öne çıkıyo elbette ama burada dövüş koreografileri sadece gösteri değil, her yumruk, her kırılan kemik bir hafızaya, bir pişmanlığa temas ediyo gibi ele alabiliriz. Özellikle otobüs sahnesi, yalnızca fiziksel güç değil, karakterin sessizce fırlattığı yılların çığlığı gibi işlenmiş. E işin içinde zekice yerleştirilmiş mizah da olunca, alaycı ama karakterin trajedisini hafifletmeyen türden hem de.. Daha da bağlıyo kendisine. Aile, geçmişteki kimlik ve bugünkü seçimsizlik arasında kalan karakter, "kimsenin umrunda olmayan bir adam" olmanın ironisini taşıyo ismindeki gibi, Nobody işte yani. Ama filmi izledikçe fark ediyosunuz ki en tehlikeli kişi, artık hiçbir şey olmak istemeyen biridir. Yani kaybedecek bir şeyi olmayanlar gibi. Netice itibariyle, film size bi intikam hikayesinden fazlasını sunuyo. Sessizliğin altında yıllarca biriktirilmiş ne varsa, onu kelimeyle değil, hareketle anlatan bir adamın hikayesi bu. Ve film bittiğinde şu soru kaldı bende geriye, Gerçekten kim daha tehlikeli? Öfkesini açık açık gösteren mi, yoksa yıllarca gülümseyip içinden susan mı?

normativeman 9 months ago

Zihin Gezgini

Lisa Joy

17 Gönderi

Spoiler içeriyor Temel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde…devamıTemel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde yaşıyo olabilir ama ruhu geçmişin içinde çürüyen biri bana göre. Adamın bütün motivasyonu, bir aşkın peşinden gitmekten çok, o aşkın içinde bir zamanlar kim olduğunu hatırlamak istemesi. Bu yüzden filmdeki arayış, kadına değil, zamana dair gibi geldi bana. Mae ise tam anlamıyla çözülmemiş bir bilmece gibi kurulmuş, en azından ben öyle algıladım. Ne zaman sahneye girse, kamera sadece onu göstermiyo, onunla birlikte etrafındaki her şey yavaşlıyo. Güzelliği sadece fiziksel değil, gizemini asla tamamen vermeyen biri oluşu, onu bir karakter değil, bir illüzyon haline de getiriyo. Biz onun peşinden giderken aslında Nick’le aynı şeyi yapıyo ve kim olduğunu anlamaya çalışırken kendini biraz daha kaybediyo.. Film boyunca zamanın çizgisel akmadığı sıkça vurgulanıyosa da asıl çarpıcı olan şu bence, Nick'in hayatı da çizgisel değil. Sürekli dönüyo, dönüyo, dönüyo.. Netice olarak ise hiç bi yere varmıyo. Bu açıdan bakıldığında, Reminiscence bir bilimkurgu değil, bir hafıza döngüsü olarak değerlendirilebilir. Bu döngüyü sinematografik olarak da kurmuşlar zaten. Aynı mekanlar, aynı anlar, farklı ışıklarda yeniden karşımıza çıkıyo. Sanki film bize "hatırladığın şey aslında böyle değildi" demeye çalışıyo ve bu da bizim zihnimize olan bi gezinti olarak ele alınabilir. Duygusal olarak filmdeki en güçlü anlar, karakterlerin birbirlerine doğrudan söyledikleri şeylerden değil, söyleyemedikleri anlardan doğuyo ayrıca. Sustuklarında anlıyosunuz neyin ağır geldiğini. İşte o noktada, hikayenin bilimkurgudan çıkıp bi trajedi gibi ilerlediğini fark ediyosunuz. Çünkü zaman makinesi yok bu filmde, sadece geri dönme arzusu var. Ve bazen o arzu, gerçeklikten daha güçlü olabiliyo tabi. Ez cümle, hizi hızlıca tatmin etmiyo film, aksine sizi ağır ağır içine alıyo. Eğer bir filmin sadece konusunu değil, duygusunu da sindirerek izlemeyi seviyosanız, bence uzun süre zihninizde kalacaktır. İzledikten sonra da anılar unutulmasın diye değil, tam da hatırladıkça biraz daha eksilmek için var oluyo diye düşünebilirsiniz.

normativeman 9 months ago

Ratched

Evan Romansky

47 Gönderi

Ratched, güzelliğin gölgesinde gizlenen o hastalıklı düzenin çürümüş kokusunu taşıyo, biçimsel olarak bir tablo gibi, her sahne, renk paletiyle, kamera yerleşimiyle ve kostüm detayıyla neredeyse birer estetik ilanı. Ama bu estetik, iyileştirmekten çok örtmek için orda. Çünkü anlatılan dünya bir…devamı

normativeman 9 months ago

Come True

Anthony Scott Burns

2 Gönderi

Önce filmi izleyip filmin kendisine, sonra filmdeki bi müziğe odaklanıp o müziğe hayran kaldığım bir yapım. Uykuyla uyanıklık arasındaki o belirsiz çizgiyi adım adım bulanıklaştıran bi film. Rüya gibi başlıyo ama huzur vermiyo, çünkü gördüğünüz şeyler bilinçaltından değil sanki başka…devamı

normativeman 9 months ago

Siyah Telefon

Scott Derrickson

68 Gönderi

Beklentinizi karşılar mı bilemiyorum ama şans verilebilir. Karanlık bir sokağın ucunda unutulmuş bir çocukluğun sesini taşıyo film. Hikaye basit gibi duruyo şöyle bi yüzeysel bakınca, kaybolan bir çocuk, kilitli bir bodrum, duvarda eski bir telefon. Ama film, tam da bu…devamı

normativeman 9 months ago

Bir Astronotun Sonsuz Yolculuğu

Johan Renck

14 Gönderi

Esasında tür bakımından bir bilimkurgu gibi görünse de, aslında insan zihninin en derin yalnızlıklarına yapılan bir iç yolculuk niteliğinde. Film, uzayın soğuk ve sessiz boşluğunu sadece fiziksel değil, ruhsal bir yankı mekanı olarak kullanıyo, başroldeki karakter adı çok da önemli…devamı