Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Film dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü,…devamıFilm dışarıdan bakıldığında sıradanlığın kusursuz temsilcisi gibi görünen bir adamın, içten içe bastırdığı şiddetle ve geçmişin hayaletiyle yüzleştiği bir tür modern anti-kahraman anlatısı. Ama bu bir "gizli ajan yeniden sahaya dönüyooo" klişesi değil tabi ki, adam kahraman olmaya çalışmıyo çünkü, yalnızca tekrar hissetmek istiyo. Ailesine sessizce bağlı, rutine teslim olmuş, varlığını neredeyse görünmez kılmış biri o. Fakat bastırılan her şey gibi, bastırdığı öfke de yerini biliyo ve zamanı geldiğinde yeniden yükseliyo. Bana göre filmin asıl gücü, elemanın fiziksel dönüşümünden çok, psikolojik açılma sürecinde yatıyo. sadece karakterin çevresini değil, izleyicinin sinir uçlarını da kurcalayan bi çok şey var çünkü. Ayrıca bu adamı izlerken bazen kendi sıkışmışlığınızı da görüyosunuz ve bir noktada, onun patlaması sizin için bir tür rahatlama da oluyo. Ama bu rahatlama temiz değil, kirli, huzursuz bir tatmin var içinde, orası ayrı. Aksiyon sahneleri konusunda da, öne çıkıyo elbette ama burada dövüş koreografileri sadece gösteri değil, her yumruk, her kırılan kemik bir hafızaya, bir pişmanlığa temas ediyo gibi ele alabiliriz. Özellikle otobüs sahnesi, yalnızca fiziksel güç değil, karakterin sessizce fırlattığı yılların çığlığı gibi işlenmiş. E işin içinde zekice yerleştirilmiş mizah da olunca, alaycı ama karakterin trajedisini hafifletmeyen türden hem de.. Daha da bağlıyo kendisine. Aile, geçmişteki kimlik ve bugünkü seçimsizlik arasında kalan karakter, "kimsenin umrunda olmayan bir adam" olmanın ironisini taşıyo ismindeki gibi, Nobody işte yani. Ama filmi izledikçe fark ediyosunuz ki en tehlikeli kişi, artık hiçbir şey olmak istemeyen biridir. Yani kaybedecek bir şeyi olmayanlar gibi. Netice itibariyle, film size bi intikam hikayesinden fazlasını sunuyo. Sessizliğin altında yıllarca biriktirilmiş ne varsa, onu kelimeyle değil, hareketle anlatan bir adamın hikayesi bu. Ve film bittiğinde şu soru kaldı bende geriye, Gerçekten kim daha tehlikeli? Öfkesini açık açık gösteren mi, yoksa yıllarca gülümseyip içinden susan mı?