(@) - Raf

Spoiler içeriyor Hepimizin bir tereddütü var. Mesela yaşamaya terddüt ediyoruz. Güzel bir yaşamımız olmayacak, mutlu olamayacağız diye yaşamaktan korkuyoruz, bu yüzden de hiç adım atamıyoruz. İyi mi yapıyoruz? Hayır, sadece tereddütler arasında boğuluyoruz. Peyami Safa da bu durumu, romanında çok güzel anlatmış.…devamıHepimizin bir tereddütü var. Mesela yaşamaya terddüt ediyoruz. Güzel bir yaşamımız olmayacak, mutlu olamayacağız diye yaşamaktan korkuyoruz, bu yüzden de hiç adım atamıyoruz. İyi mi yapıyoruz? Hayır, sadece tereddütler arasında boğuluyoruz. Peyami Safa da bu durumu, romanında çok güzel anlatmış. Tam olarak benim anlattığım gibi değil ama farkı bir olaya, yazarımızın nasıl tereddüt ettiğine şahit oluyoruz. Kitabı okurken aslında roman içerisinde roman okuyoruz ve şahsen ben roman içerisindeki romanı daha çok merak ettim. Mualla Hanım, sonra ne olacak diye merak ederken aslında ben de bu meraka ortak oluyordum o yüzden beni çeken bir tarafı vardı. Ama şunu söylemeden edemeyeceğim: Yazarın dili çok ağır. Yani yıllar önce "Yalnızız" romanını bile içerisinde çok fazla eski cümle vardı diye okumaktan vazgeçmiştim. Ama bu kitabı bir şekilde bitirdim. Benim için yorucu bir süreç oldu çünkü her kelimenin anlamına bakıyor ve bir yerlere not ediyordum ama sonlara doğru "yeter artık" dedim ve not almayı bıraktım. Sadece okuyordum ki zaten yazarımız, ilk başlarda gösterdiği ağır dilini sonlara doğru azalttı. Konuya gelecek olursak Mualla Hanım arkadaşının tavsiyesiyle bir kitap okumaya başlıyor ve okuma stili biraz farklı olduğu için baştan sona değil de ortalardan okuyordu. Ben bu stili sevdim galiba, her ne kadar sinir bozucu bir durum olsa da aslında heyecan verici. Bir gün bir kitabı bu şekilde okumayı düşünüyorum :) Neyse devam edelim. Mualla Hanım okuduğu "Bir Adamın Hayatı" kitabının muharririyle tanışıyor ve bu tanışmadan sonra muharrir Mualla Hanım'a evlenme teklifi ediyor. Daha sonra da muharririn geçmişte tanıştığı kadınlardan dolayı evlenmek ile ilgili tereddütlerine şahit oluyoruz. Kitabın sonlarına doğru muharririn önceden tanıdığı Vildan Hanım ortaya çıkıyor ve bu sefer Vildan Hanım'ın tereddütlerine şahit oluyoruz. Ben açıkçası Vildan'ı anlayamadım. Yani evet tereddütleri var, bir dediği bir dediğini tutmuyor, içindeki zıtlıklarla savaşıyor ama muharrirle bağlantısını çözemedim. Neden yalan söylediğini anlayamadım ama bir yandan da yalan söylediğini düşünmüyorum çünkü tereddüt etmiş olabilir. İlk başta anlattığı kişi kendisiyken daha sonra kendini anlattığı için pişman olmuş olabilir. Yani her şey olabilir bilemiyorum. Fakat kitabı okurken kendimi Vildan gibi hissetmiştim o yüzden bu karaktere biraz yakın buldum kendimi. Ve son olarak Mualla'ya da üzüldüm.

nubesh 3 years ago

Biz kendimizi iyi hissetmek için hep belli bir insanın ya da belli bir durumun çıkagelmesini bekliyoruz. Ama onun o belli insan ya da durum olduğunu kim saptıyor? Kendinizi iyi hissettiğiniz zaman size kendinizi iyi hissettiren kim ? Kendiniz! Ama kafanızda…devamı

nubesh 3 years ago

Canım Kardeşim

Ertem Eğilmez

43 Gönderi

Spoiler içeriyor Film o kadar duygusal ve o kadar gerçekçiydi ki itiraf ediyorum sonunda gözyaşlarıma hakim olamadım, hüngür hüngür ağladım. Bu aralar nostaljiye kafayı takmıştım ve uzun zamandır merak ettiğim bir film vardı. Ben de hazır fırsat bulmuşken izleyeyim dedim. Kadroya bakarsak…devamıFilm o kadar duygusal ve o kadar gerçekçiydi ki itiraf ediyorum sonunda gözyaşlarıma hakim olamadım, hüngür hüngür ağladım. Bu aralar nostaljiye kafayı takmıştım ve uzun zamandır merak ettiğim bir film vardı. Ben de hazır fırsat bulmuşken izleyeyim dedim. Kadroya bakarsak zaten Tarık Akan, Halit Akçatepe, Adile Naşit gibi bildiğimiz isimler var. Hepsinin de oyunculuğu ayrı ayrı mükemmelken birleştiği zaman çok güzel bir film ortaya çıkmış. Filmi izlerken ister istemez günümüzle karşılaştırdım ve şu sonuca vardım: Evet eski filmlerin görüntüsü olsun, mekanı olsun günümüzdekilerle bir olamaz; göz zevkimizi bozacak derecededir ama konusu ve oyunculukları günümüzdekinden daha gerçekçi ve daha samimi. Şimdi günümüzdeki filmleri alçaltmak gibi de olmasın aralarda baş yapıt denecek filmler var ve izlemediğim birçok film de var ama izlediklerimle kıyasladığımda bu sonuca vardım. Film 1973 yılında babası ölen iki kardeşi anlatıyor. Babaları öldüğü için kardeşine Murat bakmak zorunda kalıyor ve ilk başlarda bundan yakınıyordu, büyük bir dert olarak görüyordu kardeşini. Ama sonradan kardeşinin hasta olduğunu öğreniyor ve onu mutlu etmek için her şeyi yapıyordu. Lafın gelişi değil ama her şeyi yapıyordu. Kahraman yani Murat'ın kardeşi lösemi hastasıydı ve filmde de bu hastalık için de şöyle bir anlam vardı: Eğer fakirsen bu hastalığın çözümü ölümdür. Tabi 1973 yıllarından bahsediyoruz, o zaman bilim de bu kadar gelişmemişti ama eğer o zamanlarda yaşayan biri olsaydım ve lösemi hastası bir kardeşim olsaydı bu film beni daha da kötü etkilerdi galiba. Gerçi bu film değildi, gerçeklerdi o yüzden sonu mutlu bitmedi. Lösev bir reklam filminde bu filmi tekrar yazmış ve sonu mutlu bitmişti. Eskiden izlediğimde anlamamıştım ama filmi izledikten sonra tekrar izlediğimde içime bir hüzün oturdu. Zamanında yaşamını yitiren onlarca çocuğa üzüldüm keşke her şey daha farklı olabilseydi, keşke her hastalığın çözümü olabilseydi. Şu an bile hastalıktan ölen bir sürü insan var. Ölüm Allah'ın emri ama tedaviye parası yetemeyen insanlar içinse daha çok mecbur bırakılan bir ölüm. Bunları düşündükçe film daha çok değerleniyor benim için. Filmde dikkatimi çeken bir kısım oldu. Öğretmen, Kahraman'ın hasta olduğunu öğrendikten sonra okula gelmesin, son zamanlarını güzel yaşasın dedi. Evet hayatımız okuldan daha değerli, her an hepimiz ölebiliriz buna rağmen hayatımızı sınavlara çalışmakla geçiriyoruz. En mutlu olacağımız zamanları şu an evde ve genel olarak sınavlara çalışarak geçiriyoruz. Bunun farkına varınca daha da üzüldüm. Neyse genel olarak güzel filmdi. Bu aralar ağlayamıyordum, iyi geldi. Tavsiye ederim ama çevresinde hastalıkla mücadele eden insanların olduğu kişilere pek tavsiye etmeyi düşünmüyorum. Bir de çok alakasız olacak ama filmi izlerken bir şey sinirlerimi çok bozdu. Yaa görüntüyle oynamışlar galiba ve bu yüzden herkesin yan profilinden burnu uzun görünüyor. Bir ara buna odaklanmaktan filmi izleyemedim. Sinirlerim bozuldu :)

nubesh 3 years ago

"Kelime haznesi yoksul olan insanların duygusal yaşamı da yoksuldur; kelime dağarcığı zengin olanların, o tecrübeyi boyayabilecekleri çeşit çeşit renkleri vardır. Bu boyama işini de yalnız başkaları için değil, aynı zamanda kendileri için yaparlar." #İçindeki Devi Uyandır / Anthony Robbins

nubesh 3 years ago

"Hayattan aldığımız her zevki ona muadil bir ızdırapla ödediğimizi bildiğim için, hiçbir şeyden yüzde yüz saadet ümit etmiyor ve yüzde yüz felaketten korkmuyordum. Bunun ikisi de imkansızdır." #Bir Tereddüdün Romanı / Peyami Safa

nubesh 3 years ago

Kan Dökülecek

Paul Thomas Anderson

62 Gönderi

Spoiler içeriyor Film biraz ağır ilerliyor fakat insanı çeken bir tarafı da var. Bu, hikayenin devamında ne olacağını merak ettiğimden mi kaynaklanıyor yoksa atmosferden, görüntünün kalitesinden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama bu durumu sevdim. Evet itiraf ediyorum film boyunca uykum geldi ve keşke…devamı

nubesh 3 years ago

"Bana göre, bu muhteşem ülkemizde herhangi bir erkek, kadın ya da çocuğun bir somun ekmeğe lüks gözüyle bakmak zorunda kalması, iğrenç bir durumdur." #Kan Dökülecek

nubesh 3 years ago

Yenilmezler

Joss Whedon

69 Gönderi

Daha önce Marvel sevmezdim bu yüzden de pek tercih ettiğim bir tür değildir. Hatta birkaç yıl önce İron Man'dı sanırım pek hatırlamıyorum ama yarısına kadar bile izlemeden kapatmıştım çünkü o kadar çok sıkıcı gelmişti ki anlatamam. Neyse bu sefer tüm…devamıDaha önce Marvel sevmezdim bu yüzden de pek tercih ettiğim bir tür değildir. Hatta birkaç yıl önce İron Man'dı sanırım pek hatırlamıyorum ama yarısına kadar bile izlemeden kapatmıştım çünkü o kadar çok sıkıcı gelmişti ki anlatamam. Neyse bu sefer tüm önyargılarımı kırıp Yenilmezler'i izlemeye karar verdim. Aslında ilk başta tereddüt ettim çünkü hiçbir karakteri bilmiyordum ve izlerken kafamın karışmasından korktum ama bir yandan da tüm karakterleri şimdi göreyim ve hangisini izleyeceğime ona göre karar veririm diye düşünmüştüm. İzlerken evet ilk başta kafam karıştı ama ortalarına doğru her şey yerli yerine oturdu. Genel olarak kimin kim olduğuna tabi ki internetten baktım yoksa nasıl işin içinden çıkardım :) Filmi çok beğendim hatta neden şimdiye kadar elimin tersiyle ittiğimi düşündüm. Küçükken izleyenlere ve bir süper kahramana hayran olanlara çok özenirdim. Ne yazık ki ben bunu başaramadım. Nedense çocukken izlenen filmleri 20 yaşımdan sonra izlemeye başladım belki de bu yüzden izlediklerimden keyif almıyorumdur. "Ah bee keşke zamanında izleseydim." diye söylenip duruyorum ama hiçbir şey için geç değil o kadar da büyük değilim :) Neyse filmi çok beğendim ve aynı şekilde karakterleri de sevdim. İlerleyen zamanlarda ne olur bilmiyorum ama şu anlık favorim İron Man. Hem espritüel yeteneği hem biraz kendini beğenmişliği hoşuma gitti galiba. Ama onun dışında diğer karakterleri de sevdim. Hulk biraz beni ürkütse de ve izlerken "İçinden hayvan çıktı gerçekten" diye söylensem de onu da sevdim. Sadece Kaptan Amerika'ya ısınamadım. Özellikle Ajan Phil konusunda aşırı itici davrandı. Ama sonradan @athenaa'nın yorumunu okuyunca aydınlandım. Tabi ki de Kaptan Amerika Amerika'yı temsil ediyordu ve sevimsizliği de buradan geliyordu. Çok fazla subliminal mesaj var. Özellikle Amerika'yı yücelten ve aslında hiçbir suç onlarda değil de başkalarındaymış gibi gösteren birçok mesaj... Detaylı düşününce çok şey çıkıyor ortaya ama sadece film olarak bakarsak eğlenceliydi. Bazı kısımlarda çok güldüm bazılarındaysa üzüldüm. Beğendim yani tavsiye ederim.

nubesh 3 years ago

"Hepimiz başkalarını kendi yüreğimizde taşıdığımız biçimde görürüz." #Ralp Waldo Emerson

nubesh 3 years ago

Budalaca davranmakla zekice davranmak arasındaki fark, sizin yeteneklerinize dayalı değil, belli bir anda zihninizin ya da vücudunuzun durumuna dayalıdır. #İçindeki Devi Uyandır | Anthony Robbins